Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 lipca 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin.

Funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej, zwani dalej „funkcjonariuszami”, otrzymują

z funduszów państwowych zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub w razie inwalidztwa,

a członkowie ich rodzin w razie śmierci żywiciela.

1.

Osobom, którym przyznano renty na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji

Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 12, poz. 70), przyznaje się i urzędu, w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, zamiast tych rent i dodatków do rent, emerytury lub odpowiednie renty wraz

z dodatkami, określone w ustawie.

2.

W stosunku do funkcjonariuszy zwolnionych ze służby przed dniem 1 kwietnia 1967 r.

oraz członków rodzin pozostałych po funkcjonariuszach, emerytach i rencistach zmarłych

przed tym dniem - podstawy wymiaru emerytur i rent oblicza się według zasad określonych

w art. 4, przy zastosowaniu stawek obowiązujących w dniu 1 kwietnia 1967 r.

3.

Podstawę wymiaru rent osób, o których mowa w art. 41, ustala się odpowiednio w sposób

określony w ust. 2, jeżeli wypadek lub śmierć członka Ochotniczej Rezerwy Milicji

Obywatelskiej nastąpiły przed dniem 1 kwietnia 1967 r.

4.

Emerytury i renty przyznane stosownie do ust. 1 i 2 obejmują

1)

kwoty dodatku określonego w uchwale nr 105 Rady Ministrów z dnia 16 marca 1963 r. w sprawie przyznania dodatku

do rent

(Monitor Polski Nr 25, poz. 125), kwoty podwyższające renty określone w zarządzeniu Przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac z dnia 18 września 1963 r. w sprawie

podwyższenia rent i dodatków do rent

(Monitor Polski Nr 73, poz. 367),

2)

kwoty ekwiwalentu określonego w uchwałach

a)

nr 187 Rady Ministrów z dnia 20 lipca 1965 r. w sprawie wprowadzenia przejściowego

dodatku mieszkaniowego (Monitor Polski Nr 43, poz. 239),

b)

nr 188 Rady Ministrów z dnia 20 lipca 1965 r. w sprawie przejściowego dodatku mieszkaniowego

dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej i Służby Więziennej

oraz dla pracujących członków ich rodzin pozostających z nimi we wspólnym gospodarstwie

domowym.

5.

Wysokość emerytur i rent wraz z dodatkami, przyznanych na podstawie ust. 1, nie może

być niższa od rent wraz z dodatkami przysługującymi na podstawie ustawy z dnia 31

stycznia 1959 r.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. z 1973 r. Nr 23, poz. 136 i z 1974 r. Nr 44, poz. 264) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Funkcjonariusz, który posiada wymagane okresy służby w Milicji Obywatelskiej, nabywa

prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat.

”

;

2)

w art. 65 w ust. 2 pkt 5 otrzymują brzmienie

„

5)

nabycia prawa do emerytury milicyjnej z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej

”

,

3)

w art. 73 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Uposażenie funkcjonariuszy wzrasta w stopniu nie mniejszym niż przeciętne wynagrodzenie

pracowników w przemyśle uspołecznionym.

4.

Rada Ministrów ustala corocznie wysokość środków przeznaczonych na wzrost uposażeń

funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej.

””

Z tytułu zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie

1)

świadczenia pieniężne

a)

emerytura milicyjna, milicyjna renta inwalidzka lub milicyjna renta rodzinna,

b)

dodatki do emerytury lub renty,

c)

zasiłek pogrzebowy,

d)

zwrot kosztów przeniesienia;

2)

inne świadczenia i uprawnienia

a)

świadczenia lecznicze, położnicze i rehabilitacyjne,

b)

zaopatrzenie w protezy, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze,

c)

zapewnienie pracy,

d)

przysposobienie zawodowe,

e)

prawo do mieszkania służbowego,

f)

prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym ze środków własnych,

g)

prawo do umieszczenia w domu emeryta (rencisty) lub innym zakładzie pomocy społecznej,

h)

ulgi w opłatach za przejazdy państwowymi środkami komunikacji.

1.

Osobom, którym na podstawie art. 10 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów

Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 12, poz. 70) ograniczono wysokość renty za wysługę lat lub renty z tytułu inwalidzlidztwa nie

pozostającego w związku ze służbą albo zawieszono wypłatę tych rent - decyzje w sprawach

wypłaty emerytury lub renty i ich wysokości organy emerytalne wydają z urzędu w ciągu

sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy - z zastosowaniem art. 15e.

2.

Jeżeli dla wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, niezbędne jest przedłożenie odpowiedniego

dowodu przez emeryta, rencistę - organ emerytalny wzywa go do przedłożenia tego dowodu.

W ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. Nr 53, poz. 345) w art. 18 pkt 1 po wyrazach „Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej” dodaje się

wyrazy „oraz innym osobom powołanym przez Ministra Spraw Wewnętrznych do wykonywania

zadań na rzecz ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego”, a wyrazy „w tej organizacji”

skreśla się.

1.

Użyte w ustawie określenia

1)

emerytura - oznacza emeryturę milicyjną,

2)

emeryt - oznacza emeryta milicyjnego,

3)

renta inwalidzka - oznacza milicyjną rentę inwalidzką,

4)

rencista - oznacza rencistę milicyjnego,

5)

renta rodzinna - oznacza milicyjną rentę rodzinną,

6)

renta - oznacza milicyjną rentę inwalidzką i milicyjną rentę rodzinną.

2.

Emerytem milicyjnym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej,

który ma ustalone prawo do emerytury milicyjnej.

3.

Rencistą milicyjnym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Milicji Obywatelskiej,

który ma ustalone prawo do milicyjnej renty inwalidzkiej.

Do rencistów otrzymujących renty z tytułu inwalidztwa III grupy pozostającego w związku

ze służba, osiągających w dniu wejścia w życie ustawy zarobek z tytułu zatrudnienia

lub dochody z innych źródeł, do których nie miały zastosowania przepisy art. 10 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów

Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 12, poz. 70), nie stosuje się zasad określonych w art. 15e i 19c niniejszej ustawy.

1.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi

1)

miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami i równowartością świadczeń w naturze

- o charakterze stałym - oraz nagrodą roczną należne funkcjonariuszowi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym albo

2)

przeciętne miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami i równowartością świadczeń

w naturze - o charakterze stałym - oraz nagrodą roczną z kolejnych 2 lat służby dowolnie

wybranych przez zainteresowanego z okresu ostatnich 10 lat służby przed powstaniem

prawa do zaopatrzenia.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych określa, które dodatki do uposażenia oraz jakie rodzaje

świadczeń w naturze i ich równowartość o charakterze stałym wchodzą w skład podstawy

wymiaru emerytury i renty, a także zasady uwzględniania w podstawie wymiaru nagrody

rocznej.

1.

Emerytom otrzymującym w dniu wejścia w życie ustawy dodatek do renty na podstawie

art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 12, poz. 70), którzy nie są inwalidami, zachowuje się prawo do tego dodatku w dotychczasowej wysokości.

2.

Dodatek wymieniony w ust. 1 przysługuje, o ile emeryt nie posiada zarobku z tytułu

zatrudnienia lub dochodu z innych źródeł, o których mowa w art. 26a ust. 1 niniejszej

ustawy.

3.

Wysokość emerytury wraz z zachowanym dodatkiem nie może przekraczać 85%, a wraz z

dodatkiem wymienionym w art. 26 niniejszej ustawy - 100% podstawy wymiaru.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r.

1.

Kwota emerytury lub renty wraz z dodatkami, nie licząc dodatku rodzinnego, dodatku

pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych nie może przekraczać 100% podstawy

wymiaru. Nie dotyczy to kwot najniższych emerytur i rent.

2.

Kwota emerytury lub renty, bez uwzględnienia dodatków do emerytur i rent, nie może

być niższa od kwoty najniższej emerytury lub renty określonych w myśl przepisów o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Ograniczenia w zakresie wypłacania emerytury, przewidzianego w art. 15d, nie stosuje

się do emerytów, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy otrzymywali renty

z tytułu niepełnej wysługi lat - na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji

Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 12, poz. 70).

1.

Podstawa wymiaru emerytury i renty ulega corocznie podwyżce o taki procent, o jaki

wzrosło przeciętne miesięczne uposażenie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej w roku

poprzedzającym rok podwyżki, nie więcej jednak niż o 150% kwoty wzrostu tego uposażenia.

2.

Podwyższenie świadczeń w myśl ust. 1 następuje, z zastrzeżeniem art. 34 ust. 3 oraz

art. 38 ust. 4, od dnia 1 marca każdego roku, przy czym podwyższenie świadczeń po

raz pierwszy nastąpi od dnia 1 marca 1986 r.

3.

Podwyższenie świadczeń następuje z urzędu, a jeżeli prawo do świadczeń było zawieszone

- na wniosek osoby zainteresowanej, po ustaniu przyczyn uzasadniających zawieszenie

tego prawa.

4.

Rada Ministrów określa szczegółowe zasady podwyższania świadczeń, w tym również okres

przyjęty za podstawę podwyżki po raz pierwszy.

Osoby zaliczone do I grupy inwalidów, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą,

pobierające na podstawie art. 25 ust. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów

Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 12, poz. 70) rentę inwalidzką wraz z dodatkiem z tytułu posiadania orderu w wysokości przekraczającej

100% podstawy wymiaru renty - zachowują prawo do pobierania tego dodatku do renty.

1.

Emerytura przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby,

który w dniu zwolnienia z tej służby posiada 15 lat służby w Milicji Obywatelskiej.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Milicji Obywatelskiej wskutek skazania

prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności albo wskutek wymierzenia kary

dyscyplinarnej wydalenia ze służby - emerytura przysługuje, jeżeli funkcjonariusz

posiada 20 lat służby w Milicji Obywatelskiej.

Osobom pobierającym emeryturę lub rentę, zaliczonym do I grupy inwalidów, dodatek

z tego tytułu przyznaje się na ich wniosek. Jeżeli orzeczenie o zaliczeniu do I grupy

inwalidów zostało już przedłożone organowi emerytalnemu, dodatek z tego tytułu przyznaje

się z urzędu.

Na równi ze służbą w Milicji Obywatelskiej traktuje się

1)

okresy służby w charakterze funkcjonariusza organów bezpieczeństwa publicznego,

2)

czynną służbę wojskową pełnioną w Ludowym Wojsku Polskim po dniu 22 lipca 1944 r.,

z wyjątkiem ćwiczeń wojskowych i przeszkolenia oraz z zastrzeżeniem przewidzianym

w pkt 3,

3)

zasadniczą służbę wojskową pełnioną w Ludowym Wojsku Polskim po dniu 22 lipca 1944 r.,

jeżeli przyjęcie do służby w Milicji Obywatelskiej nastąpiło przed upływem 6 miesięcy

od zwolnienia ze służby wojskowej,

4)

okresy służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej pełnionej po dniu 22

lipca 1944 r.,

5)

okresy służby w charakterze funkcjonariusza Służby Ochrony Kolei, jeżeli funkcjonariusz

przeszedł bezpośrednio do służby w Milicji Obywatelskiej w terminie do dnia 1 kwietnia

1955 r.

1.

Funkcjonariuszowi, który spełnia warunki określone w art. 7, zalicza się do wysługi

emerytalnej posiadane w dniu zwolnienia ze służby w Milicji Obywatelskiej okresy

1)

czynnej służby wojskowej pełnionej

a)

w Wojsku Polskim w okresie po dniu 1 listopada 1918 r.,

b)

w Armii Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich,

c)

w innych armiach sojuszniczych w czasie wojny 1939-1945,

2)

służby w oddziałach, które prowadziły walkę z hitlerowskim okupantem, działających

na obszarze Polski lub innych państw,

3)

służby w wojskowych oddziałach ludowych w czasie wojny domowej w Hiszpanii oraz internowania

w następstwie tej służby,

4)

zatrudnienia,

5)

równorzędne z okresami zatrudnienia,

6)

zaliczalne do okresów zatrudnienia.

2.

Za służbę w Wojsku Polskim uważa się również służbę w polskich formacjach wojskowych

za granicą w czasie od dnia 1 września 1939 r. do dnia 13 lutego 1946 r.

3.

Okresy wymienione w ust. 1 pkt 2-6 zalicza się do wysługi emerytalnej według przepisów

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin oraz według innych przepisów szczególnych.

4.

Do wysługi emerytalnej nie zalicza się okresów odbywania kary pozbawienia wolności

oraz tymczasowego aresztowania, chyba że funkcjonariusz został uniewinniony albo postępowanie

karne zostało umorzone.

1.

Do wysługi emerytalnej zalicza się w wymiarze dwukrotnym

1)

okresy służby w Milicji Obywatelskiej i w byłych organach bezpieczeństwa publicznego,

w czasie prowadzenia walki z bandami,

2)

okresy służby pełnionej na froncie w czasie wojny 1939-1945 r.

a)

w Wojsku Polskim, w Armii Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i innych armiach

sojuszniczych,

b)

w oddziałach, które prowadziły walkę z hitlerowskim okupantem, działających na obszarze

Polski lub innych państw,

3)

okresy służby w wojskowych oddziałach ludowych w czasie wojny domowej w Hiszpanii.

2.

Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych określa rodzaje służby,

które ze względu na szczególne właściwości lub warunki jej odbywania zalicza się do

wysługi emerytalnej w wymiarze półtorakrotnym.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych określa sposób i tryb zaliczania do wysługi emerytalnej

w wymiarze dwukrotnym lub półtorakrotnym okresów służby, o których mowa w ust. 1 i

2.

4.

Przy ustalaniu wysługi emerytalnej stosuje się również odpowiednio zasady korzystniejszego

zaliczania służby przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

i ich rodzin.

1.

Emerytura wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat wysługi emerytalnej i wzrasta

za każdy następny rok tej wysługi o 3% podstawy jej wymiaru aż do osiągnięcia 100%

podstawy wymiaru za 35 lat wysługi.

2.

Przy końcowym obliczeniu wysługi emerytalnej nie uwzględnia się części roku do sześciu

miesięcy, a okres przekraczający sześć miesięcy przy wysłudze powyżej okresów służby

określonych w art. 7 liczy się jako pełny rok.

1.

Emerytura funkcjonariusza zwolnionego ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem

sądu na karę pozbawienia wolności albo z powodu wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia

ze służby - wynosi 50% kwoty obliczonej stosownie do art. 11.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych może w przypadkach uzasadnionych wiekiem funkcjonariusza

lub innymi szczególnymi okolicznościami przyznać funkcjonariuszowi zwolnionemu ze

służby z przyczyn określonych w ust. 1 emeryturę w wymiarze wyższym, nie przekraczającym

jednak przewidzianego w art. 11.

1.

Emeryturę w wysokości określonej w art. 11 lub w art. 12 wypłaca się emerytowi, który

spełnia jeden z następujących warunków

1)

ukończył 55 lat życia (kobieta - 50 lat),

2)

posiada 30 lat wysługi emerytalnej,

3)

jest inwalidą.

2.

Jeżeli emeryt nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1, emeryturę wypłaca

się w wysokości 50% kwoty obliczonej stosownie do art. 11 lub art. 12.

3.

Ograniczenia przewidzianego w ust. 2 nie stosuje się, jeżeli emeryt

1)

jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, mianowania, powołania lub z wyboru albo

na podstawie umowy o pracę spółdzielczą w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa

obowiązującego w danym zawodzie albo

2)

pełni funkcje obywatelskie lub społeczne.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych

określa w drodze rozporządzenia

1)

inne rodzaje prac niż wymienione w ust. 3 pkt 1, w razie wykonywania których nie stosuje

się ograniczenia emerytury przewidzianego w ust. 2,

2)

funkcje obywatelskie i społeczne, w razie pełnienia których nie stosuje się ograniczenia

emerytury,

3)

inne przypadki, w których nie stosuje się tego ograniczenia.

1.

Emerytowi osiągającemu zarobek z tytułu zatrudnienia albo dochód z innych źródeł,

który łącznie z emeryturą przekracza podstawę jej wymiaru wraz z równowartością świadczeń

w naturze nie wchodzących do tej podstawy, zmniejsza się emeryturę, z zastrzeżeniem

ust. 3 i 5, tak aby łącznie z osiągniętym zarobkiem lub dochodem nie przekraczała

tej kwoty. Zmniejszenie to nie może przekraczać 50% emerytury obliczonej stosownie

do art. 11 lub 12.

2.

Przez emeryturę, o której mowa w ust. 1, należy rozumieć emeryturę wraz z dodatkami,

nie licząc dodatku rodzinnego i dodatku pielęgnacyjnego.

3.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa

1)

rodzaje oraz wysokość zarobków i innych dochodów, które nie powodują zmniejszenia

emerytury stosownie do ust. 1,

2)

zasady i sposób zmniejszania emerytury w razie uzyskiwania przez emerytów zarobków

lub innych dochodów.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych określa, które świadczenia w naturze i w jakiej wysokości

uwzględnia się przy zmniejszaniu emerytury w myśl ust. 1.

5.

Zmniejszenia emerytury określonej w ust. 1 nie stosuje się do emerytów, którzy są

inwalidami I grupy, a także inwalidami II grupy, jeżeli inwalidztwo to jest spowodowane

uszkodzeniem wzroku.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1973 r.

1.

Emerytowi, który nie posiada emerytury w wysokości 100% podstawy wymiaru, a po zwolnieniu

ze służby pracował zarobkowo w uspołecznionym zakładzie pracy w wymiarze czasu pracy

nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie, dolicza się na jego wniosek

okres tego zatrudnienia do wysługi emerytalnej, jeżeli

1)

do wysługi tej zaliczono mu co najmniej 20 lat z tytułu służby w Milicji Obywatelskiej

oraz

2)

ukończył 55 lat życia (kobieta - 50 lat) albo stał się inwalidą.

2.

Warunek określony w ust. 1 pkt 1 nie dotyczy emeryta, który został zwolniony ze służby

w Milicji Obywatelskiej wskutek ustalenia przez komisję lekarską służby zdrowia Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych niezdolności do tej służby.

3.

Jeżeli emeryt pracował w niepełnym wymiarze czasu pracy, okresy tego zatrudnienia

dolicza się do wysługi emerytalnej po odpowiednim przeliczeniu ich na okresy zatrudnienia

w pełnym wymiarze czasu pracy.

4.

Okresy, o których mowa w ust. 1 i 3, zalicza się do wysługi emerytalnej w wymiarze

półtora roku zatrudnienia za jeden rok wysługi emerytalnej.

5.

Ustalenie wysokości emerytury z uwzględnieniem okresu zatrudnienia, o którym mowa

w ust. 1, następuje przy zastosowaniu zasad określonych w art. 11 i 12 po zaprzestaniu

pracy.

6.

W razie podjęcia przez emeryta ponownie pracy zarobkowej w wymiarze czasu pracy nie

niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie, przysługuje mu emerytura w wysokości

ustalonej przed doliczeniem okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Milicyjna renta inwalidzka przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który

stał się inwalidą z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu

1)

w czasie służby w Milicji Obywatelskiej albo

2)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem chorób

powstałych lub urazów doznanych w czasie służby, albo

3)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wypadku

pozostającego w związku ze służbą albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami służby.

2.

Za pozostający w związku ze służbą uważa się taki wypadek, który określają przepisy

o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku

ze służbą w Milicji Obywatelskiej, a okoliczności i przyczyny wypadku zostały stwierdzone

w trybie w nich przewidzianym.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych ustala w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej

oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych wykaz chorób, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

1.

Ustala się trzy grupy inwalidów

1)

I grupa - obejmująca funkcjonariuszy, którzy wskutek naruszenia sprawności organizmu

są niezdolni do służby w Milicji Obywatelskiej i do wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia

oraz wymagają opieki innej osoby,

2)

II grupa - obejmująca funkcjonariuszy, którzy wskutek naruszenia sprawności organizmu

są niezdolni do służby w Milicji Obywatelskiej i do wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia,

lecz nie wymagają opieki innej osoby,

3)

III grupa - obejmująca funkcjonariuszy, którzy wskutek naruszenia sprawności organizmu

zostali uznani za niezdolnych do służby w Milicji Obywatelskiej, ale są zdolni do

wykonywania zatrudnienia przy wykorzystaniu częściowej zdolności do pracy oraz posiadanych

kwalifikacji ogólnych i przygotowania zawodowego.

2.

Do I lub II grupy inwalidów może być także zaliczony funkcjonariusz, który jest zdolny

do wykonywania zatrudnienia, jednakże tylko w specjalnie stworzonych dla niego warunkach

albo na specjalnym stanowisku pracy.

1.

W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje

w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej.

2.

Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek

1)

zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych,

2)

wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,

3)

chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza,

4)

chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

5)

istotnego pogorszenia stanów chorobowych w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych ustala w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej

oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych wykaz chorób określonych w ust. 2 pkt 4.

4.

Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, jeżeli

1)

powstało z innych przyczyn niż określone w ust. 2,

2)

jest następstwem wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę organizacyjną resortu spraw wewnętrznych umyślne lub rażąco niedbałe

działanie albo zaniechanie funkcjonariusza naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy,

jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki odpowiadające tym przepisom i sprawowali

we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem, a funkcjonariusz posiadał potrzebne

umiejętności do wykonywania określonych czynności i był należycie przeszkolony w zakresie

znajomości tych przepisów,

3)

jest następstwem wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie się funkcjonariusza

spowodowane nadużyciem alkoholu,

4)

zranienie, kontuzja, obrażenia lub choroba zostały spowodowane przez funkcjonariusza

rozmyślnie.

1.

O inwalidztwie funkcjonariuszy i związku inwalidztwa ze służbą w Milicji Obywatelskiej

orzekają komisje lekarskie służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

2.

Komisje lekarskie określone w ust. 1 przeprowadzają również badania kontrolne inwalidów

w celu ustalenia

1)

czy inwalidztwo nadal istnieje,

2)

czy nie zachodzi konieczność zaliczenia do innej grupy inwalidów.

3.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych określą w drodze

rozporządzenia zasady i tryb orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy oraz kierowania

inwalidów na badania kontrolne i przeprowadzania tych badań.

Rentę inwalidzką z tytułu inwalidztwa nie pozostającego w związku ze służbą w Milicji

Obywatelskiej przyznaje się emerytowi na jego wniosek zamiast emerytury, jeżeli stanie

się on inwalidą w innym czasie lub z innych przyczyn niż określone w art. 16.

1.

Renta inwalidzka wynosi w procentach podstawy wymiaru

1)

dla inwalidów, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej,

zaliczonych do

a)

I lub II grupy inwalidów - 100%,

b)

III grupy inwalidów - 65%,

2)

dla inwalidów III grupy, których inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego

w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia

odszkodowawcze w myśl przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 1973 r. - 75%,

3)

dla inwalidów, których inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej,

zaliczonych do

a)

I lub II grupy inwalidów - 75%,

b)

III grupy inwalidów - 55%.

2.

Rentę inwalidzką określoną w ust. 1 pkt 1 lit. b), pkt 2 i 3 zwiększa się o 1% podstawy

wymiaru za każdy rok wysługi emerytalnej z tytułu służby w Milicji Obywatelskiej -

do 10 lat włącznie oraz o 0,5% za każdy następny rok tej wysługi.

1.

Renciście, który osiąga zarobek z tytułu. zatrudnienia albo dochód z innych źródeł,

zmniejsza się pobieraną rentę na zasadach określonych w art. 14 ust. 1-4.

2.

Zmniejszenia renty ze względu na zarobki z tytułu zatrudnienia lub dochody z innych

źródeł nie stosuje się do rencistów, którzy są inwalidami

a)

I grupy albo

b)

II grupy, jeżeli inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą

w Milicji Obywatelskiej lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze

w myśl przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 1973 r., albo jest spowodowane

uszkodzeniem wzroku.

1.

Milicyjna renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny

1)

funkcjonariusza zmarłego

a)

w czasie służby albo

b)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek chorób

powstałych lub urazów doznanych w czasie służby, albo

c)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek wypadku pozostającego

w związku ze służbą albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby,

2)

zmarłego emeryta lub rencisty,

3)

funkcjonariusza zaginionego w czasie pełnienia służby.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się również do członka rodziny funkcjonariusza zwolnionego

ze służby, który w dniu śmierci spełniał warunki wymagane do przyznania emerytury

lub renty inwalidzkiej, chociażby prawo jego do zaopatrzenia nie zostało jeszcze ustalone.

3.

Rentę rodzinną dla rodziny funkcjonariusza zaginionego wymierza się w wysokości i

na zasadach przewidzianych dla rodziny po funkcjonariuszu zmarłym.

1.

Członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej są: małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo

i rodzice, jeżeli spełniają warunki wymagane do uzyskania tej renty.

2.

Za dzieci uważa się

1)

dzieci własne,

2)

dzieci przysposobione,

3)

dzieci drugiego małżonka (pasierbów),

4)

dzieci obce wzięte na utrzymanie i wychowanie.

3.

Za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

1.

Wdowa ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli

1)

wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa w wieku do 18 lat, a w

razie uczęszczania do szkoły - w wieku do 20 lat, albo sprawuje pieczę nad dzieckiem

zaliczonym do I lub II grupy inwalidów - uprawnione do renty rodzinnej po zmarłym

funkcjonariuszu (emerycie, renciście), albo

2)

stała się inwalidką przed śmiercią funkcjonariusza (emeryta, rencisty) lub w ciągu

5 lat po jego śmierci albo po ustaniu prawa do renty rodzinnej z tytułu wychowywania

dzieci, wnuków lub rodzeństwa, albo

3)

ukończyła 50 lat życia przed śmiercią funkcjonariusza (emeryta, rencisty) lub w ciągu

5 lat po jego śmierci albo po ustaniu prawa do renty rodzinnej z tytułu wychowywania

dzieci, wnuków lub rodzeństwa albo z tytułu inwalidztwa.

2.

Wdowiec ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 pkt

1 lub 2 albo ukończył 65 lat życia przed śmiercią żony lub w czasie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 3.

3.

Małżonek rozwiedziony albo w dniu śmierci funkcjonariusza (emeryta, rencisty) nie

pozostający z nim we wspólności małżeńskiej ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli spełnia

warunki określone w ust. 1 i 2 oraz jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza (emeryta,

rencisty) miał prawo do alimentów z jego strony ustalone wyrokiem lub ugodą sądową.

1.

Wdowa, która nie spełnia warunków określonych w art. 25 ust. 1, ma prawo do renty

rodzinnej przez okres jednego roku od dnia śmierci męża, jeżeli nie ma niezbędnych

środków utrzymania.

2.

Okres, o którym mowa w ust. 1, przedłuża się na czas uczestniczenia wdowy w zorganizowanym

szkoleniu mającym na celu uzyskanie kwalifikacji do wykonywania pracy zarobkowej,

nie dłużej jednak niż do 5 lat od dnia śmierci męża.

1.

Dzieci własne, przysposobione i pasierbowie mają prawo do renty rodzinnej, jeżeli

nie przekroczyły 18 lat życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 25 lat, albo stały

się inwalidami I lub II grupy przed ukończeniem 18 lat życia lub w czasie uczęszczania

do szkoły przed ukończeniem 25 lat.

2.

Dzieci obce, wnuki i rodzeństwo mają prawo do renty rodzinnej, jeżeli

1)

spełniają warunki określone w ust. 1,

2)

zostały wzięte na wychowanie i utrzymanie, w tym również w ramach rodziny zastępczej

a)

przed osiągnięciem pełnoletności oraz

b)

co najmniej na jeden rok przed śmiercią funkcjonariusza (emeryta, rencisty), chyba

że śmierć była następstwem wypadku,

3)

nie mają prawa do renty po rodzicach, a gdy rodzice żyją, jeżeli

a)

nie mogą zapewnić im utrzymania albo

b)

funkcjonariusz (emeryt, rencista) lub jego małżonek był ustanowiony przez sąd opiekunem

tych dzieci, wnuków lub rodzeństwa.

3.

Jeżeli dziecko osiągnęło 25 lat życia będąc na ostatnim roku studiów w szkole wyższej,

prawo do renty rodzinnej przedłuża się do zakończenia tego roku studiów.

Rodzice mają prawo do renty rodzinnej, jeżeli funkcjonariusz (emeryt, rencista) bezpośrednio

przed śmiercią przyczyniał się do ich utrzymania i spełniają warunki określone w art.

25 ust. 1 lub 2.

1.

Renta rodzinna wynosi w procentach podstawy wymiaru

1)

dla rodzin funkcjonariuszy, emerytów i rencistów, których śmierć pozostaje w związku

ze służbą

a)

dla jednego członka rodziny - 60%,

b)

dla dwóch członków rodziny - 75%,

c)

dla trzech i więcej członków rodziny - 85%,

2)

dla uprawnionego jednego członka rodziny, gdy śmierć funkcjonariusza, emeryta lub

rencisty nastąpiła wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej

lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby,

z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze w myśl przepisów obowiązujących

od dnia 1 stycznia 1973 r. - 70%,

3)

dla rodzin funkcjonariuszy, emerytów i rencistów, których śmierć nie pozostaje w związku

ze służbą

a)

dla jednego członka rodziny - 50%,

b)

dla dwóch członków rodziny - 60%,

c)

dla trzech i więcej członków rodziny - 70%.

2.

Procentowy wymiar renty określony w ust. 1 pkt 1 stosuje się również w wypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli funkcjonariusz (emeryt, rencista) posiadał co

najmniej 25 lat służby w Milicji Obywatelskiej lub miał ustalone inwalidztwo pozostające

w związku z tą służbą.

3.

Rentę rodzinną zwiększa się o 1% podstawy wymiaru za każdy rok wysługi emerytalnej

funkcjonariusza (emeryta, rencisty) z tytułu służby w Milicji Obywatelskiej do 10

lat włącznie oraz o 0,5% za każdy następny rok tej wysługi.

1.

Śmierć funkcjonariusza pozostaje w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej, jeżeli

funkcjonariusz zmarł z powodu okoliczności wymienionych w art. 18 ust. 2, a śmierć

emeryta i rencisty, jeżeli nastąpiła wskutek choroby lub kalectwa spowodowanego tymi

okolicznościami.

2.

Związek śmierci funkcjonariusza, emeryta i rencisty ze służbą w Milicji Obywatelskiej

ustala komisja lekarska służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

3.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych określą w drodze

rozporządzenia tryb ustalania związku śmierci funkcjonariuszy, emerytów i rencistów

ze służbą w Milicji Obywatelskiej.

1.

Wszystkim uprawnionym członkom rodziny przysługuje jedna łączna renta rodzinna.

2.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami renta rodzinna może być podzielona

między członków rodziny uprawnionych do renty.

1.

Prawo do pobierania renty rodzinnej po funkcjonariuszu (emerycie, renciście), którego

śmierć nie pozostaje w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej, ulega zawieszeniu

lub świadczenia ulegają zmniejszeniu na zasadach określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin na czas osiągania zarobku z tytułu zatrudnienia

lub dochodów z innych źródeł.

2.

Prawo do renty rodzinnej dla dzieci, wnuków i rodzeństwa ulega zawieszeniu na czas

korzystania przez nie ze świadczeń z funduszów publicznych w formie i w rozmiarze

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

3.

W razie zawieszenia prawa do renty tylko niektórym członkom rodziny, pozostałym ustala

się i wypłaca rentę rodzinną w wysokości odpowiadającej ich liczbie.

1.

Do emerytury lub renty inwalidzkiej przysługują dodatki

1)

rodzinny,

2)

pielęgnacyjny,

3)

z tytułu odznaczenia państwowego,

4)

dla emerytów będących inwalidami.

2.

Do renty rodzinnej przysługują dodatki wymienione w ust. 1 pkt 1-3, a także dodatek

dla sierot zupełnych.

1.

Dodatek rodzinny przysługuje na zasadach i w wysokości określonych na podstawie przepisów

o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej.

2.

Jeżeli do renty rodzinnej uprawnione są sieroty zupełne, część renty przysługującą

każdej z tych sierot zwiększa się o dodatek dla sierot zupełnych w wysokości 10% podstawy

wymiaru tej renty, jednakże nie mniej niż 30% najniższej renty rodzinnej dla jednej

osoby.

3.

Dodatek dla sierot zupełnych podlega każdorazowo podwyższeniu odpowiednio w razie

wzrostu podstawy wymiaru renty lub podwyższenia najniższej renty rodzinnej. Przepis

art. 6 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Dodatek z tytułu odznaczenia państwowego przysługuje osobie uprawnionej do emerytury,

renty inwalidzkiej lub renty rodzinnej, odznaczonej orderem: Budowniczych Polski Ludowej,

Odrodzenia Polski, Virtuti Militari, Krzyża Grunwaldu, Sztandaru Pracy albo Krzyżem

Walecznych, a także tytułem honorowym: „Zasłużony Górnik PRL”, „Zasłużony Nauczyciel

PRL”, „Zasłużony Hutnik PRL”. „Zasłużony Kolejarz PRL”, „Zasłużony Stoczniowiec PRL”,

„Zasłużony Portowiec PRL”, „Zasłużony Lekarz PRL”, „Zasłużony dla Zdrowia Narodu”,

„Lotnik Kosmonauta PRL”, „Zasłużony Pilot Wojskowy PRL”.

2.

Dodatek z tytułu odznaczeń państwowych lub tytułów honorowych wynosi miesięcznie 20%

podstawy wymiaru świadczenia, nie więcej jednak niż 3.000 zł.

3.

Z tytułu odznaczenia orderami i tytułami honorowymi przysługuje tylko jeden dodatek.

4.

W razie uprawnienia do powiększonego świadczenia przewidzianego w art. 37, dodatek

z tytułu odznaczenia państwowego przysługuje tylko do jednego świadczenia, chyba że

przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Emerytom, którzy są inwalidami, przysługuje dodatek w wysokości 15% podstawy wymiaru

emerytury, jeżeli stali się inwalidami w czasie lub z przyczyn określonych w art.

16 i nie osiągają zarobku z tytułu zatrudnienia lub dochodu z innych źródeł w wysokości

przekraczającej najniższe wynagrodzenie pracowników uspołecznionych zakładów pracy

za pełny miesięczny wymiar czasu pracy.

2.

Wysokość emerytury wraz z dodatkiem, o którym mowa w ust. 1, nie może przekraczać

100% podstawy wymiaru.

1.

Renciście, którego inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze

służbą w Milicji Obywatelskiej lub choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze

w myśl przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 1973 r., uprawnionemu do emerytury

wypłaca się w zależności od jego wyboru

1)

rentę inwalidzką powiększoną o połowę emerytury albo

2)

emeryturę powiększoną o połowę renty inwalidzkiej.

2.

W razie zbiegu uprawnień do emerytury lub renty inwalidzkiej przewidzianych w niniejszej

ustawie z prawem do emerytury lub renty przewidzianych w innych przepisach, z tytułu

których przysługuje powiększenie emerytury lub renty - powiększenie to przysługuje

tylko z tytułu jednej emerytury albo renty, a mianowicie wyższe lub wybrane przez

zainteresowanego.

3.

Renciście uprawnionemu do emerytury pobierającemu świadczenia, o których mowa w ust.

1, nie przysługuje dodatek do emerytury określony w art. 36.

1.

Prawo do zaopatrzeń funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej i ich rodzin przyznanych

na podstawie dekretu z dnia 9 listopada 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów

Milicji Obywatelskiej i Służby Więziennej oraz ich rodzin pozostaje w mocy. Do zaopatrzeń

tych stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z tym że zmiana wysokości tych zaopatrzeń

następuje z urzędu od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Zawieszenie prawa do renty lub obniżenie jej wysokości następuje od najbliższego terminu

płatności przypadającego po dniu wejścia w życie ustawy.

1.

Dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty, jeżeli

osoba ta została zaliczona do I grupy inwalidów albo ukończyła 75 lat życia.

2.

Dodatek pielęgnacyjny wynosi miesięcznie kwotę odpowiadającą 30% najniższej emerytury.

3.

W razie uprawnienia do pobierania zwiększonego świadczenia przewidzianego w art. 37,

dodatek pielęgnacyjny przysługuje tylko do jednego świadczenia.

4.

Dodatek pielęgnacyjny podlega każdorazowo podwyższeniu w razie podwyższenia najniższej

emerytury. Przepis art. 6 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Do spraw funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej i ich rodzin, którzy nabyli prawo

do zaopatrzenia na podstawie dekretu z dnia 9 listopada 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, a którym

zaopatrzenie to nie zostało przyznana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

- stosuje się przepisy ustawy. z tym że świadczenia należne za okres do dnia wejścia

w życie ustawy przyznaje się zgodnie z przepisami dekretu z dnia 9 listopada 1955 r.

2.

Sprawy funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej zwolnionych ze służby po dniu 30 czerwca

1954 r. oraz pozostałych po nich członków rodzin, którym na podstawie dekretu z dnia 9 listopada 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji

Obywatelskiej i Służby Więziennej oraz ich rodzin nie przysługuje prawo do zaopatrzenia przewidzianego w tym dekrecie lub którym odmówiono

przyznania tego zaopatrzenia, a które przy zastosowaniu niniejszej ustawy mają do

niego prawo, podlegają rozpatrzeniu na wniosek tych osób.

3.

Jeżeli wniosek o ustalenie prawa do zaopatrzenia zostanie zgłoszony

1)

w ciągu 6 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy - rentę przyznaje się od dnia

powstania prawa do zaopatrzenia, nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie

ustawy,

2)

po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy - rentę przyznaje się za okres trzech

miesięcy wstecz od dnia zgłoszenia wniosku.

1.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje w razie śmierci

1)

emeryta, rencisty i osoby pobierającej rentę rodzinny,

2)

członka rodziny osoby, o której mowa w pkt 1, wymienionego w art. 24 - jeżeli spełniał

warunki określone w art. 25-28.

2.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje również w razie śmierci osoby, która nie miała jeszcze

ustalonego prawa do emerytury albo renty inwalidzkiej lub rodzinnej, lecz w chwili

śmierci spełniała wszystkie warunki wymagane do uzyskania i wypłaty tych świadczeń.

1.

Funkcjonariuszom zwolnionym ze służby w Milicji Obywatelskiej przed dniem 1 lipca

1954 r. wskutek niezdolności w chwili zwolnienia do służby z powodu uszkodzenia zdrowia,

u których niezdolność do zarobkowania określona została co najmniej na 45% w związku

przyczynowym ze służbą i którzy pobierali do dnia 1 lipca 1954 r. zaopatrzenie emerytalne

na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 1 lipca 1954 r., przyznaje się na ich

wniosek zamiast pobieranego przez nich zaopatrzenia renty inwalidzkie określone w

niniejsze) ustawie dla osób, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, chyba

że prawo do zaopatrzenia ustało przed dniem wejścia w życie ustawy.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, zalicza się do tej grupy inwalidów, do której zostały

zaliczone na podstawie przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

3.

Wdowom i sierotom po funkcjonariuszach zmarłych przed dniem 1 lipca 1954 r. w czasie

trwania stosunku służbowego i w związku ze służbą, które pobierały do dnia 1 lipca

1954 r. pensje lub zaopatrzenie z tytułu utraty żywiciela na podstawie przepisów obowiązujących

do dnia 1 lipca 1954 r., przyznaje się na ich wniosek zamiast pobieranej przez nie

renty rodzinnej rentę rodzinną określoną w niniejszej ustawie, chyba że prawo do świadczeń

pobieranych na podstawie dotychczasowych przepisów ustało przed dniem wejścia w życie

ustawy.

4.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej i renty rodzinnej w przypadkach wymienionych w

ust. 2 i 3 stanowi uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia o charakterze

stałym według posiadanej grupy uposażenia i zajmowanego stanowiska w chwili zwolnienia

funkcjonariusza ze służby oraz równowartością świadczeń w naturze - obliczone według

stawek na dzień 30 czerwca 1954 r.

5.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, stosuje się przepis art. 39 ust. 3.

6.

Szczegółowe zasady określania podstawy wymiaru renty, o której mowa w ust. 4, określi

Minister Spraw Wewnętrznych.

1.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje z uwzględnieniem art. 41 w wysokości

1)

trzykrotnej miesięcznej emerytury albo renty inwalidzkiej lub rodzinnej wraz z dodatkami,

bez dodatku rodzinnego - w razie śmierci osoby pobierającej jedno z tych świadczeń,

2)

dwukrotnej miesięcznej emerytury lub renty inwalidzkiej albo rodzinnej wraz z dodatkami,

bez dodatku rodzinnego, nie mniej jednak niż 100% podstawy wymiaru emerytury lub renty

- w razie śmierci członka rodziny, o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2.

2.

W razie śmierci osoby, która nie miała ustalonego prawa do emerytury albo renty, zasiłek

pogrzebowy wynosi trzykrotną kwotę miesięcznej emerytury lub renty, jaka przysługiwałaby

jej wraz z dodatkami, bez dodatku rodzinnego.

3.

W razie śmierci osoby pobierającej rentę rodzinną wypłacaną dla dwóch lub więcej osób,

zasiłek pogrzebowy oblicza się od renty rodzinnej, jaka przysługiwałaby, gdyby do

renty uprawniona była tylko jedna osoba.

4.

Jeżeli emerytura (renta inwalidzka, renta rodzinna) podlega ograniczeniu lub zmniejszeniu,

zasiłek pogrzebowy oblicza się od emerytury (renty inwalidzkiej, renty rodzinnej)

w wysokości ustalonej przed zastosowaniem tego ograniczenia lub zmniejszenia.

5.

Wysokość zasiłku pogrzebowego nie może być niższa od zasiłku pogrzebowego przewidzianego

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

1.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje osobie, która pokryła koszty pogrzebu.

2.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu przez małżonka, dzieci, wnuków, rodzeństwo, rodziców

albo przez inną osobę, która prowadziła ze zmarłym wspólne gospodarstwo domowe, zasiłek

pogrzebowy przysługuje w wysokości określonej w art. 40.

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu przez inne osoby niż określone w ust. 2, zasiłek

pogrzebowy przysługuje w wysokości faktycznie poniesionych kosztów, najwyżej jednak

w wysokości określonej w art. 40.

4.

W razie zbiegu prawa do zasiłku pogrzebowego przewidzianego w niniejszej ustawie z

prawem do takiego zasiłku z tytułu zatrudnienia, przysługuje zasiłek wyższy, a jeżeli

uprawniony pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

5.

Prawo do zasiłku pogrzebowego wygasa w razie niezgłoszenia wniosku o przyznanie go

w ciągu roku od dnia śmierci osoby, po której zasiłek przysługuje.

Odwołania wniesione przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy od decyzji wydanych na

podstawie dekretu z dnia 9 listopada 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji

Obywatelskiej i Służby Więziennej oraz ich rodzin podlegają rozpatrzeniu w trybie obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy.

W razie śmierci funkcjonariusza, emeryta lub rencisty, przysługuje małżonkowi oraz

innym członkom jego rodziny pobierającym rentę rodzinną i w dniu jego śmierci wspólnie

z nim zamieszkałym zwrot kosztów przejazdu i przewozu urządzenia domowego do dowolnie

obranej miejscowości w kraju, na zasadach przewidzianych przy przeniesieniach służbowych

funkcjonariuszy.

2.

Zaopatrzenie emerytalne funkcjonariuszów, którzy przeszli ze stanowiska, do którego

jest przywiązany stopień służbowy, na stanowisko bez stopnia w przypadkach określonych

w art. 69 ust. 2 i art. 77 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o stosunku służbowym funkcjonariuszów

Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. Nr 12, poz. 69), regulują przepisy niniejszej ustawy.

1.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego i członkom ich rodzin przysługuje

bezpłatna pomoc lecznicza w służbie zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych albo bezpłatne

świadczenia lecznicze i położnicze oraz rehabilitacyjne zakładów społecznych służby

zdrowia.

2.

Bezpłatna pomoc lecznicza na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy i członków

ich rodzin przysługuje

1)

emerytom milicyjnym i członkom ich rodzin,

2)

rencistom, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, i członkom ich rodzin,

3)

uprawnionym do renty rodzinnej członkom rodzin funkcjonariuszy zmarłych, którzy spełniali

warunki wymagane do uzyskania emerytury milicyjnej albo których śmierć pozostaje w

związku ze służbą,

4)

nieuprawnionym do renty rodzinnej wdowom po funkcjonariuszach, o których mowa w pkt

3, jeżeli wychowują dziecko zmarłego funkcjonariusza, które nie ukończyło 18 lat.

3.

Członkowie rodzin emerytów i rencistów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, zachowują

uprawnienia do bezpłatnej pomocy leczniczej służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

również po śmierci emeryta lub rencisty, jeżeli są uprawnieni do renty rodzinnej albo

spełniają warunki określone w ust. 2 pkt 4.

4.

Prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych i położniczych oraz rehabilitacyjnych zakładów

społecznych służby zdrowia oraz do zaopatrzenia w protezy, aparaty ortopedyczne, środki

pomocnicze, leki i środki opatrunkowe przysługuje

1)

rencistom, których inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, i członkom ich rodzin,

2)

uprawnionym do renty rodzinnej członkom rodzin zmarłych funkcjonariuszy, emerytów

i rencistów, nie wymienionych w ust. 2.

5.

Funkcjonariusz, który doznał uszkodzenia zdrowia w związku ze służbą, ma prawo do

bezpłatnej pomocy leczniczej zakładów społecznych służby zdrowia oraz do zaopatrzenia

w protezy, aparaty ortopedyczne i środki pomocnicze dla leczenia następstw tego uszkodzenia,

chociażby nie miał prawa do renty inwalidzkiej.

6.

Minister Spraw Wewnętrznych może w drodze rozporządzenia przyznać prawo do bezpłatnej

pomocy leczniczej służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych osobom wymienionym

w ust. 4, a także nieuprawnionym do renty rodzinnej żonom zmarłych funkcjonariuszy

oraz emerytów i rencistów - jeżeli wychowują dziecko zmarłego, które nie ukończyło

lat 18.

7.

Świadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, przysługują na zasadach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

1.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który nabył prawo do emerytury milicyjnej

lub renty z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą, przysługuje prawo

do mieszkania służbowego, jednak w rozmiarze nie większym od przysługującego mu w

dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się przepisy odnoszące się do

mieszkań służbowych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej.

2.

Prawo do mieszkania służbowego określone w ust. 1 przysługuje również członkom rodzin

uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, których śmierć pozostaje w związku

ze służbą lub którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury

milicyjnej, oraz po zmarłych emerytach lub rencistach, których inwalidztwo pozostawało

w związku ze służbą.

3.

Prawo do mieszkania służbowego przysługuje osobom wymienionym w ust. 2 do czasu przydzielenia

mieszkania zastępczego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do renty

rodzinnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Inwalidom, o których mowa w art. 16, z wyjątkiem uprawnionych do emerytury milicyjnej

w wysokości 100% podstawy wymiaru lub do emerytury według przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin, zapewnia się pracę odpowiadającą ich sprawności

fizycznej i kwalifikacjom zawodowym.

2.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej na wniosek inwalidy kieruje go do

pracy. Zakład pracy, do którego inwalida został skierowany, jest obowiązany zatrudnić

go stosownie do sprawności fizycznej i kwalifikacji zawodowych.

3.

Rozwiązanie z inwalidą umowy o pracę przez zakład pracy może nastąpić tylko po uzyskaniu

pisemnej zgody właściwego terenowego organu administracji państwowej

1)

bez wypowiedzenia - z przyczyn określonych w przepisach dotyczących rozwiązywania

umów o pracę bez wypowiedzenia,

2)

za wypowiedzeniem - tylko z ważnych przyczyn, a w szczególności gdy inwalida całkowicie

lub w znacznym stopniu utracił zdolność do wykonywania powierzonej mu pracy lub dopuszcza

się naruszenia dyscypliny pracy albo gdy następuje likwidacja zakładu pracy.

4.

Zgoda właściwego terenowego organu administracji państwowej nie jest wymagana do rozwiązania

umowy o pracę z pracownikiem na stanowisku kierowniczym, jeżeli umowę z nim zawarła

instytucja nadrzędna nad zakładem pracy.

5.

Zakład pracy może również rozwiązać umowę o pracę bez potrzeby uzyskania zgody właściwego

terenowego organu administracji państwowej, jeżeli inwalida spełnia warunki do uzyskania

emerytury milicyjnej w wysokości 100% podstawy wymiaru lub do emerytury według przepisów

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

1.

Inwalida może być na swój wniosek poddany specjalnemu leczeniu, przeszkoleniu lub

usprawnieniu w ośrodku rehabilitacji w celu całkowitego lub częściowego przywrócenia

zdolności do pracy albo zapobieżenia pogorszeniu stanu zdrowia.

2.

Inwalidom, którzy w ciągu 12 miesięcy od dnia zwolnienia ze służby zgłosili wniosek

o poddanie ich leczeniu, przeszkoleniu lub usprawnieniu w ośrodku rehabilitacji i

w ciągu 3 miesięcy od dnia zakończenia tego leczenia, przeszkolenia lub usprawnienia

podjęli pracę, zalicza się okresy służby w Milicji Obywatelskiej oraz okres leczenia,

przeszkolenia i usprawnienia do czasu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień

związanych z tym zatrudnieniem.

Osobom uprawnionym do renty rodzinnej przysługuje pierwszeństwo w umieszczeniu dzieci

w żłobkach, domach dziecka i przedszkolach.

Emerytom oraz rencistom, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, zapewnia

się pomoc w budownictwie mieszkaniowym ze środków własnych na zasadach przewidzianych

dla funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej.

1.

Emerytom i rencistom przysługuje prawo do korzystania z 50% ulgi w opłatach za przejazdy

koleją i autobusami Państwowej Komunikacji Samochodowej.

2.

Prawo do 50% ulgi, o której mowa w ust. 1, przysługuje również małżonkom emerytów

(rencistów) oraz uprawnionym do renty rodzinnej wdowom (wdowcom) pozostałym po zmarłych

funkcjonariuszach (emerytach, rencistach).

1.

Osoby uprawnione do zaopatrzenia emerytalnego mogą być na swój wniosek umieszczone

w domu emeryta (rencisty) lub w innym zakładzie pomocy społecznej.

2.

Do osób umieszczonych w domu rencisty lub w innym zakładzie pomocy społecznej stosuje

się przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

3.

Do pokrywania kosztów utrzymania osób umieszczonych w domu emeryta (rencisty) lub

w innym zakładzie pomocy społecznej albo w zamkniętym zakładzie społecznym służby

zdrowia lub w zakładzie szkolenia inwalidów stosuje się przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin.

1.

Jeżeli funkcjonariusz, który nabył prawo do emerytury i do renty inwalidzkiej, pobiera

rentę inwalidzką, przysługują mu również świadczenia niepieniężne i uprawnienia przysługujące

funkcjonariuszom pobierającym emeryturę, a jeżeli pobiera emeryturę - świadczenia

niepieniężne i uprawnienia przysługujące rencistom.

2.

Świadczenia niepieniężne i uprawnienia przewidziane w ustawie przysługują również

osobom pobierającym emeryturę lub rentę na podstawie innych przepisów, jeżeli ustalono

im prawo do emerytury lub renty przewidzianej w niniejszej ustawie.

1.

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego

zaopatrzenia ustala - w formie decyzji - organ emerytalny określony przez Ministra

Spraw Wewnętrznych.

2.

Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się z

urzędu lub na wniosek zainteresowanego.

3.

Od decyzji organu emerytalnego w sprawie świadczeń pieniężnych przysługuje zainteresowanemu

odwołanie do okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

Jeżeli wydanie decyzji ulega zwłoce z powodu niemożności ustalenia wysokości świadczeń

pieniężnych lub innych okoliczności, przyznaje się osobie uprawnionej stosowne zaliczki.

1.

Jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń pieniężnych zostaną ujawnione

nowe dowody lub okoliczności istniejące przed ustaleniem prawa do świadczeń, które

mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość, następuje ponowne ustalenie prawa

do świadczeń lub ich wysokości.

2.

Jeżeli prawo do świadczeń lub ich wysokość zostały ustalone w wyroku okręgowego sądu

pracy i ubezpieczeń społecznych, a zostały ujawnione nowe dowody lub okoliczności

(ust. 1), organ emerytalny

1)

przyznaje świadczenia pieniężne lub podwyższa ich wysokość,

2)

wstrzymuje wypłatę świadczeń w całości lub w części w razie stwierdzenia, że emeryt

(rencista, osoba pobierająca rentę rodzinną) korzystał nieprawnie ze świadczeń na

podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów; organ emerytalny kieruje równocześnie

sprawę do okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, który ustalił prawo do

świadczeń lub ich wysokość.

Prawo do świadczeń pieniężnych uzależnionych od inwalidztwa oraz ich wysokość ulega

ponownemu ustaleniu, jeżeli zainteresowany zostanie zaliczony do innej grupy inwalidów

albo nastąpią zmiany co do związku inwalidztwa ze służbą.

1.

W celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość

oraz na wypłatę lub wstrzymanie wypłaty świadczeń pieniężnych organ emerytalny może

1)

wzywać i przesłuchiwać zainteresowanych, świadków i biegłych oraz zwracać się do sądów

z wnioskiem o przesłuchanie tych osób,

2)

żądać od osób zgłaszających wnioski o świadczenia przedkładania dowodów uzasadniających

prawo do świadczeń,

3)

żądać od osób uprawnionych do świadczeń przedkładania dowodów uzasadniających dalsze

istnienie prawa do świadczeń oraz zawiadamiania o okolicznościach wymienionych w decyzji

w sprawie przyznania zaopatrzenia, mających wpływ na prawo do świadczeń, ich wysokość

lub na wstrzymanie wypłaty świadczeń,

4)

kierować osoby wymienione w pkt 2 i 3 do komisji lekarskich,

5)

badać z urzędu, czy warunki do świadczeń nadal istnieją.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązane są uczynić zadość żądaniu organu emerytalnego

przez zgłoszenie się na wezwanie, złożenie zeznań, przedłożenie wymaganych dowodów

lub poddanie się badaniom lekarskim.

1.

Prawo do świadczeń wygasa

1)

gdy odpadnie którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania świadczeń,

2)

jeżeli osoba pobierająca świadczenia uzależnione od inwalidztwa, mimo wezwania organu

emerytalnego, nie poddała się badaniu lekarskiemu bez uzasadnionych przyczyn,

3)

w razie śmierci osoby uprawnionej.

2.

Prawo emeryta lub rencisty do zaopatrzenia emerytalnego wygasa w razie ponownego przyjęcia

do służby w Milicji Obywatelskiej albo przyjęcia do służby w Służbie Więziennej lub

powołania do zawodowej służby wojskowej. Po zwolnieniu z tej służby prawo do zaopatrzenia

powstaje ponownie.

3.

W razie wygaśnięcia prawa do renty inwalidzkiej albo renty rodzinnej z powodu braku

inwalidztwa, prawo do tej renty powstaje ponownie, jeżeli ponowne inwalidztwo powstało

wskutek pogorszenia się stanu zdrowia w związku z chorobą lub kalectwem, które uzasadniały

poprzednio prawo do renty.

4.

Prawo do renty rodzinnej po funkcjonariuszu zaginionym wygasa z upływem terminu, w

którym najwcześniej mogło nastąpić uznanie funkcjonariusza za zmarłego.

Prawa do świadczeń z tytułu zaopatrzenia emerytalnego nie nabywa, a nabyte traci osoba,

która wywołała przestępstwem umyślnym okoliczności uzasadniające powstanie prawa do

świadczeń.

Organy administracji państwowej i zakłady pracy są obowiązane udzielać organom emerytalnym

resortu spraw wewnętrznych pomocy i informacji w sprawach świadczeń przewidzianych

w ustawie oraz wydawać bezpłatnie na ich żądanie lub na wniosek osób zainteresowanych

wszelkie dowody potrzebne do ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości.

W sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne

są zwolnione od wszelkich opłat.

Minister Spraw Wewnętrznych określa w drodze rozporządzenia w porozumieniu z Ministrem

Pracy, Płac i Spraw Socjalnych przypadki, w których postępowanie w sprawie ustalania

prawa do świadczeń wszczyna się z urzędu, tryb postępowania, właściwość organów emerytalnych

oraz środki dowodowe służące do ustalania prawa do świadczeń.

1.

Emeryturę, rentę i dodatki wypłaca się

1)

za okres od dnia powstania prawa do zaopatrzenia emerytalnego, jeżeli jest ono ustalone

z urzędu,

2)

za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe, poprzedzające miesiąc, w którym

złożono wniosek, jeżeli prawo do zaopatrzenia emerytalnego ustalone jest na wniosek

zainteresowanego.

2.

Emerytury lub renty oraz dodatków nie wypłaca się za okres, za który funkcjonariusz

otrzymuje uposażenie z tytułu pełnienia służby w Milicji Obywatelskiej oraz świadczenie

pieniężne przysługujące po zwolnieniu ze służby, określone w przepisach o służbie

funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, chyba że emerytura lub renta byłaby korzystniejsza;

w tym wypadku organ emerytalny ma prawo potrącić z należnej emerytury lub renty oraz

dodatków kwoty wypłacone z tytułu świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu

ze służby.

3.

Emerytury, renty i dodatki wypłaca się z góry w okresach miesięcznych.

4.

Zasiłek pogrzebowy i zwrot kosztów przeniesienia wypłaca się niezwłocznie po ich przyznaniu.

5.

Jeżeli warunkiem przyznania świadczenia jest przedłożenie przez osobę zainteresowaną

dowodu uzasadniającego prawo do tego świadczenia, wypłaca się je za okres nie dłuższy

niż 3 miesiące kalendarzowe, poprzedzające miesiąc, w którym przedłożono ten dowód

organowi emerytalnemu.

Świadczenia pieniężne przewidziane w ustawie wypłaca właściwy do spraw rent organ

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie decyzji wydanej przez organ emerytalny,

o którym mowa w art. 52 ust. 1.

1.

W razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone

świadczenia wypłaca się od dnia, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub ich

podwyższenia, jednakże za okres nie dłuższy

1)

niż 3 miesiące kalendarzowe, poprzedzające miesiąc, w którym zgłoszono wniosek o ponowne

rozpoznanie sprawy lub wydano decyzję z urzędu,

2)

niż 3 lata, licząc od miesiąca, o którym mowa w pkt 1, jeżeli odmowa przyznania lub

przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu emerytalnego lub organu

odwoławczego.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się również w razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń

lub ich wysokości wskutek wznowienia postępowania przed organami odwoławczymi albo

wskutek rewizji nadzwyczajnej, z tym że okres 3 miesięcy lub 3 lat liczy się od miesiąca,

w którym wniesiono wniosek o wznowienie postępowania lub o złożenie rewizji nadzwyczajnej.

1.

Wypłatę emerytury, renty lub dodatków wstrzymuje się, jeżeli

1)

prawo do tych świadczeń ustało lub wygasło albo okaże się, że nie istniało,

2)

zajdą okoliczności powodujące zawieszenie prawa do tych świadczeń,

3)

osoba pobierająca świadczenia albo jej opiekun lub kurator, mimo pouczenia lub żądania

organu emerytalnego, nie przedłoży dowodów stwierdzających dalsze istnienie prawa

do świadczeń.

2.

Właściwy do spraw rent organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wstrzymuje wypłatę świadczeń,

jeżeli nie mogą być one doręczone z przyczyn od niego niezależnych.

1.

Wstrzymanie wypłaty świadczeń pieniężnych następuje

1)

od najbliższego terminu płatności, przypadającego po upływie miesiąca od dnia wydania

przez organ emerytalny decyzji o wygaśnięciu prawa do zaopatrzenia z powodu ustania

inwalidztwa,

2)

od terminu płatności, w którym świadczenie nie zostało doręczone z przyczyn niezależnych

od organu wypłacającego,

3)

od najbliższego terminu płatności przypadającego po dniu wydania decyzji przez organ

emerytalny - w innych przypadkach niż określone w pkt 1 i 2.

2.

Jeżeli powstaną okoliczności uzasadniające obniżenie wysokości świadczeń, stosuje

się odpowiednio przepisy ust. 1 pkt 1 lub 3.

3.

Wypłatę świadczeń wznawia się od dnia ustania przyczyn, które spowodowały wstrzymanie

wypłaty, jednak za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe, poprzedzające miesiąc,

w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty.

4.

Jeżeli wstrzymanie wypłaty świadczeń nastąpiło wskutek błędu organu emerytalnego,

wypłatę wznawia się za czas od dnia wstrzymania, jednak za okres nie dłuższy niż 3

lata wstecz licząc od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty lub

wydano decyzję z urzędu o wznowieniu wypłaty.

W razie zbiegu prawa do emerytury i renty przewidzianych w niniejszej ustawie albo

prawa do tej emerytury lub renty z prawem do emerytury lub renty przewidzianej w innych

przepisach, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, wypłaca się jedno z tych

świadczeń, a mianowicie świadczenie wyższe lub wybrane przez zainteresowanego, z uwzględnieniem

przepisu art. 37.

1.

W razie śmierci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia pieniężne, świadczenia

należne jej do dnia śmierci wypłaca się małżonkowi i dzieciom, a w razie ich braku

- kolejno: wnukom, rodzicom, dziadkom i rodzeństwu. Osoby te mają prawo do dalszego

prowadzenia nie ukończonego postępowania w celu ustalenia prawa do świadczeń. Przepisy

art. 31 stosuje się odpowiednio.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, wypłaca się na wniosek

1)

małżonka lub dzieci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia, zamieszkałych z nią

w dniu jej śmierci,

2)

małżonka lub dzieci nie spełniających warunku określonego w pkt 1 albo innych członków

rodziny (ust. 1), jeżeli pozostawali na utrzymaniu osoby, która zgłosiła wniosek o

świadczenia, lub jeżeli osoba ta pozostawała na ich utrzymaniu.

3.

Prawo do świadczeń, o których mowa w ust. 1, wygasa w razie niewystąpienia o nie w

ciągu roku od dnia śmierci osoby, której świadczenia te przysługiwały.

1.

Osoby, które pobierały świadczenia pieniężne mimo istnienia okoliczności powodujących

wygaśnięcie prawa do świadczeń lub zawieszenie prawa do ich pobierania, są obowiązane

do zwrotu pobranych kwot, jeżeli były pouczone przez organ emerytalny o okolicznościach,

które powodują wygaśnięcie lub zawieszenie prawa do świadczeń.

2.

Osoba, która korzystała nieprawnie ze świadczeń na podstawie nieprawdziwych zeznań

lub dokumentów, obowiązana jest do zwrotu nieprawnie pobranych kwot.

3.

Nie można żądać zwrotu nieprawnie pobranych kwot za okres dłuższy niż 12 miesięcy,

jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, zawiadomiła zgodnie z pouczeniem o okolicznościach

powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń, a mimo to świadczenia były

jej nadal omyłkowo wypłacane, a w pozostałych wypadkach za okres dłuższy niż 3 lata.

4.

Organ emerytalny może odstąpić od żądania zwrotu nieprawnie pobranych kwot w całości

lub części, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności.

Organ emerytalny może dokonywać potrąceń ze świadczeń pieniężnych określonych w niniejszej

ustawie na zasadach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin.

Świadczenia pieniężne podlegają egzekucji na zasadach i w wysokości określonych w

przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Minister Spraw Wewnętrznych określa w drodze rozporządzenia w porozumieniu z Ministrem

Pracy, Płac i Spraw Socjalnych tryb wypłaty świadczeń, zasady wstrzymania i wznawiania

wypłaty świadczeń oraz zasady podziału renty rodzinnej między uprawnionych członków

rodziny.

1.

Prawo do zaopatrzenia na podstawie niniejszej ustawy nie przysługuje w razie zwolnienia

funkcjonariusza ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową

pozbawienia praw publicznych.

2.

Prawo do zaopatrzenia na podstawie niniejszej ustawy nie przysługuje również funkcjonariuszowi

skazanemu prawomocnym wyrokiem sądu po zwolnieniu ze służby w Milicji Obywatelskiej

na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych.

1.

Funkcjonariuszom, którzy nie nabywają prawa do zaopatrzenia na podstawie niniejszej

ustawy, oraz pozostałym po nich członkom rodzin przysługuje prawo do zaopatrzenia

przewidzianego w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin lub

w innych przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym - jeżeli spełniają warunki przewidziane

w tych przepisach.

2.

Prawo do zaopatrzenia osób wymienionych w ust. 1 ustala i świadczenia pieniężne z

tytułu tego zaopatrzenia wypłaca właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Funkcjonariuszom oraz członkom rodzin pozostałym po funkcjonariuszach zmarłych, którzy

wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków do nabycia prawa do zaopatrzenia

przewidzianego w ustawie, Minister Spraw Wewnętrznych może przyznać wyjątkowo to zaopatrzenie

oraz określić wysokość emerytury lub renty.

2.

Wysokość świadczeń pieniężnych przyznanych na podstawie ust. 1 nie może przekraczać

wysokości, w jakiej przysługiwałyby, gdyby osoby, którym je przyznano, spełniały warunki

przewidziane w ustawie.

3.

Przyznanie zaopatrzenia w trybie określonym w ust. 1 nie stwarza prawa do uprawnień

przewidzianych w art. 44.

4.

Członkom rodzin pozostałym po osobach zmarłych, którym przyznano emeryturę milicyjną

lub milicyjną rentę inwalidzką na podstawie ust. 1, przyznaje się milicyjną rentę

rodzinną, jeżeli spełniają warunki określone w ustawie.

Do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej i ich rodzin stosuje

się odpowiednio przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin dotyczące

1)

wypłaty emerytur i rent oraz zawieszenia prawa do tych świadczeń w czasie pobytu za

granicą osoby do nich uprawnionej,

2)

określenia wypadków, w jakich uważa się za spełniony warunek pozostawania na utrzymaniu

lub przyczyniania się do utrzymania, wymagany do uzyskania niektórych świadczeń przewidzianych

w ustawie,

3)

zmniejszania i wypłacania świadczeń osobom pozbawionym wolności,

4)

wypłaty świadczeń osobom uprawnionym do rent z instytucji zagranicznych.

1.

Świadczenia określone w ustawie przysługują również

1)

członkom Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej, którzy wskutek wypadku w związku

ze służbą w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej zostali zaliczeni do jednej

z grup inwalidów, jeżeli wypadek nastąpił po dniu 30 czerwca 1954 r.,

2)

rodzinom członków Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej zmarłych po dniu 30 czerwca

1954 r. w związku przyczynowym ze służbą w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej

oraz inwalidów wymienionych w pkt 1.

2.

Podstawę wymiaru świadczeń dla osób wymienionych w ust. 1 stanowi

1)

dla nie zatrudnionych - minimalne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami oraz równowartością

świadczeń w naturze - o charakterze stałym - przysługujące szeregowcowi Milicji Obywatelskiej,

2)

dla zatrudnionych - przeciętny miesięczny zarobek obliczony według zasad określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, nie mniej jednak

niż uposażenie określone w pkt 1.

1.

Za podstawę wymiaru emerytur i rent przyznanych funkcjonariuszom zwolnionym ze służby

w Milicji Obywatelskiej przed dniem 1 grudnia 1980 r. oraz członkom rodzin pozostałym

po funkcjonariuszach zmarłych przed tym dniem i po zmarłych emerytach i rencistach,

którzy zostali zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej przed tym dniem - przyjmuje

się uposażenie zasadnicze, z uwzględnieniem wzrostu uposażenia z tytułu osiągniętej

wysługi lat, dodatki i równowartość świadczeń w naturze - o charakterze stałym - z

zastosowaniem stawek obowiązujących od dnia 1 lutego 1982 r.

2.

Podstawę wymiaru emerytur i rent, o których mowa w ust. 1, zwiększa się o kwotę rekompensat

z tytułu podwyżek cen, które emeryt (rencista) pobierał za miesiąc grudzień 1982 r.;

podstawę wymiaru renty rodzinnej zwiększa się o kwotę rekompensaty przysługującej

jednej osobie.

3.

Podwyżkę świadczeń emerytalno-rentowych, wynikającą z różnicy między wysokością świadczeń

ustalonych według przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 1983 r. od podstawy

wymiaru ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 a wysokością świadczeń należnych w dniu 31

grudnia 1982 r. realizuje się według następujących zasad

1)

kwotę podwyżki wypłaca się w trzech ratach w następujących terminach

a)

od dnia 1 stycznia 1983 r. - w wysokości kwot rekompensat, o których mowa w ust. 2,

oraz jednej trzeciej kwoty pozostałej części podwyżki,

b)

od dnia 1 stycznia 1984 r. - w wysokości jednej drugiej pozostałej części podwyżki,

c)

od dnia 1 stycznia 1985 r. - w wysokości pozostałej części podwyżki,

2)

pierwsza rata podwyżki nie może być niższa niż kwota rekompensat, o których mowa w

ust. 2,

3)

część podwyżki nie przekraczającą 100 zł wypłaca się łącznie z poprzednią,

4)

podwyżkę realizuje się w całości od dnia 1 stycznia 1983 r. dla osób, które

a)

są inwalidami I grupy,

b)

ukończyły lub ukończą do dnia 31 grudnia 1983 r. - 70 lat życia,

5)

osobom, które

a)

zostaną zaliczone do I grupy inwalidów w okresie od dnia 1 stycznia 1983 r. do dnia

31 grudnia 1984 r. - całą pozostałą część podwyżki wypłaca się od miesiąca, w którym

nastąpiło zaliczenie do I grupy inwalidów,

b)

ukończą 70 lat życia w okresie od dnia 1 stycznia 1984 r. do dnia 31 grudnia 1984 r.

- całą pozostałą część podwyżki wypłaca się od dnia 1 stycznia 1984 r.

4.

Podwyżkę dodatków pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych realizuje się

w całości od dnia 1 stycznia 1983 r.

1.

Za podstawę wymiaru emerytur i rent przyznanych funkcjonariuszom zwolnionym ze służby

w Milicji Obywatelskiej w okresie od dnia 1 grudnia 1980 r. do dnia 31 stycznia 1982 r.

oraz członkom rodzin pozostałym po funkcjonariuszach zmarłych w tym okresie i po zmarłych

emerytach i rencistach, którzy zostali zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej

w tym okresie - przyjmuje się

1)

uposażenie zasadnicze, z uwzględnieniem wzrostu uposażenia z tytułu osiągniętej wysługi

lat - w wysokości przyjętej w podstawie wymiaru; wysokość tego uposażenia nie może

być niższa niż uposażenie zasadnicze ustalone dla funkcjonariuszy zwolnionych ze służby

przed dniem 1 grudnia 1980 r.,

2)

dodatki do uposażenia w wysokości przyjętej w podstawie wymiaru, z uwzględnieniem

stawek dodatku za stopień milicyjny - w wysokości obowiązującej w dniu 1 lutego 1982 r.;

wysokość tych dodatków nie może być niższa od stawek przyjętych dla funkcjonariuszy

zwolnionych ze służby przed dniem 1 grudnia 1980 r.,

3)

równowartość świadczeń w naturze - w wysokości obowiązującej w dniu 1 lutego 1982 r.

2.

Art. 78 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Podwyżkę świadczeń emerytalno-rentowych wynikającą z różnicy między wysokością świadczeń

ustalonych według przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 1983 r. od podstawy

wymiaru ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 a wysokością świadczeń należnych w dniu 31

grudnia 1982 r. wypłaca się w dwóch ratach

1)

od dnia 1 stycznia 1983 r. - w wysokości kwoty rekompensat, o których mowa w art.

78 ust. 2,

2)

od dnia 1 stycznia 1984 r. - w wysokości pozostałej części podwyżki.

4.

Przepisy art. 78 ust. 3 pkt 2-5 oraz ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Podstawę wymiaru emerytur i rent przyznanych funkcjonariuszom zwolnionym ze służby

w Milicji Obywatelskiej w okresie od dnia 1 lutego 1982 r. do dnia 31 grudnia 1982 r.

oraz członkom rodzin pozostałym po funkcjonariuszach zmarłych w tym okresie i po zmarłych

emerytach i rencistach, którzy zostali zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej

w tym okresie, zwiększa się o kwotę rekompensat z tytułu podwyżek cen, które emeryt

(rencista) pobierał w miesiącu grudniu 1982 r.; podstawę wymiaru renty rodzinnej zwiększa

się o kwotę rekompensaty przysługującej jednej osobie.

2.

Jeżeli kwota świadczenia ustalona od podstawy wymiaru określonej w ust. 1 byłaby bez

uwzględnienia dodatku rodzinnego i dodatku pielęgnacyjnego niższa od kwoty przysługującej

bez uwzględnienia tych dodatków w dniu 31 grudnia 1982 r., świadczenie wypłaca się

nadal w dotychczasowej wysokości.

1.

Funkcjonariuszom, którzy w dniu 1 stycznia 1983 r. pobierali świadczenie określone

w art. 89 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. z 1973 r. Nr 23, poz. 136, z 1974 r. Nr 44, poz. 264 i z 1983 r., Nr 16, poz. 79) podstawę wymiaru emerytury lub renty zwiększa się o kwotę rekompensat z tytułu podwyżek

cen, jakie przysługiwałyby im w wypadku pobierania emerytury lub renty w dniu 31 grudnia

1982 r.

2.

Przepis art. 80 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Osobom zwolnionym ze służby w Milicji Obywatelskiej przed dniem 1 stycznia 1983 r.,

które nie nabyły uprawnień do emerytury lub renty na podstawie przepisów obowiązujących

do dnia 31 grudnia 1982 r., a które spełniają warunki do tych świadczeń na podstawie

przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 1983 r., świadczenia ustala się według

zasad obowiązujących do dnia 31 grudnia 1982 r. Podwyżkę emerytur i rent dla tych

osób realizuje się zgodnie z art. 78.

2.

Do osób, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 48.

1.

Osobom, które w dniu 1 stycznia 1983 r. pobierają emerytury lub renty, przyznaje się

z urzędu należne świadczenia w wymiarze podwyższonym.

2.

Do osób, które nabyły prawo do emerytury lub renty przed dniem 1 stycznia 1983 r.,

a dla których świadczenia przed tym dniem nie zostały ustalone, stosuje się przepisy

obowiązujące od tego dnia, z tym że wysługę emerytalną oraz świadczenia należne do

dnia 31 grudnia 1982 r. ustala się według przepisów obowiązujących do tego dnia.

3.

Osobom, które nie nabyły do dnia 31 grudnia 1982 r. uprawnień do emerytur lub rent,

a spełniają warunki do nabycia tych świadczeń na podstawie przepisów obowiązujących

od dnia 1 stycznia 1983 r., przyznaje się świadczenia na ich wniosek, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5.

4.

Emerytura nie przysługuje funkcjonariuszom zwolnionym ze służby przed dniem 1 stycznia

1973 r. na własną prośbę lub z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową

utraty praw publicznych albo wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby,

chyba że funkcjonariusz pobiera już emeryturę.

5.

Renta inwalidzka nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby przed dniem

1 stycznia 1973 r. na własną prośbę, chyba że funkcjonariusz pobiera już rentę.

6.

Osobom, dla których wypłata świadczenia została zawieszona, a które po dniu 31 grudnia

1982 r. spełniają warunki do wypłaty tych świadczeń, wznawia się wypłatę świadczeń

na ich wniosek.

7.

Do emerytur i rent nie przysługują od dnia 1 stycznia 1983 r. dotychczas wypłacane

rekompensaty z tytułu podwyżek cen.

Prawo do emerytury nabywają również funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Milicji

Obywatelskiej przed dniem 1 lipca 1954 r., jeżeli spełniają warunki określone w przepisach

obowiązujących do dnia 31 grudnia 1982 r.; wymiar emerytury ustala się według zasad

określonych w art. 82.

Byłym funkcjonariuszom Milicji Obywatelskiej bez stopnia zaopatrzenie emerytalne przysługuje

na zasadach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

Do rencistów osiągających w dniu 1 stycznia 1983 r. zarobek z tytułu zatrudnienia

lub dochód z innych źródeł, do których nie miały zastosowania przepisy ustawy dotyczące

zmniejszania renty, obowiązujące do dnia 31 grudnia 1982 r. - przepis art. 22 stosuje

się od dnia 1 stycznia 1984 r.

1.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 9 listopada 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji

Obywatelskiej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 43, poz. 273) w zakresie zaopatrzenia funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin,

2)

dekret z dnia 27 lipca 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów organów

bezpieczeństwa publicznego oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 31, poz. 184).

2.

W sprawach osób objętych dekretem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się niniejszą

ustawę, z tym że ilekroć jest w niej mowa o dekrecie z dnia 9 listopada 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji

Obywatelskiej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, należy rozumieć dekret wymieniony w ust. 1 pkt 2.

3.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc

przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.