Obwieszczenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 maja 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników i niektórych innych osób prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek oraz ich rodzin.

1.

Osobom pobierającym w dniu wejścia w życie ustawy emerytury, renty inwalidzkie lub

renty rodzinne przysługujące na podstawie przepisów

1)

ustawy z dnia 27 września 1973 r. o zaopatrzeniu emerytalnym twórców i ich rodzin

(Dz. U. Nr 38, poz. 225, z 1974 r. Nr 21, poz. 117 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43),

2)

ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych

(Dz. U. Nr 20, poz. 105 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43),

3)

ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę

na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia

(Dz. U. Nr 45, poz. 232, z 1976 r. Nr 40, poz. 235 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140),

4)

dekretu z dnia 4 marca 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni

produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 10, poz. 54, z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140),

5)

ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników i niektórych

innych osób prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 235 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140) przyznaje się zamiast tych świadczeń odpowiednio emerytury lub renty określone w

tych przepisach, ze zmianami wprowadzonymi niniejszą ustawą oraz z zastosowaniem zasad

określonych w art. 122-126 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267)

1.

Obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu określonemu ustawą, zwanemu dalej „ubezpieczeniem”,

podlegają osoby prowadzące na podstawie uprawnień określonych odrębnymi przepisami

działalność zarobkową w zakresie

1)

rzemiosła, w rozumieniu przepisów o wykonywaniu i organizacji rzemiosła,

2)

handlu i usług, jeżeli z tego tytułu są członkami zrzeszeń prywatnego handlu i usług,

3)

rybołówstwa morskiego, jeżeli są właścicielami lub współwłaścicielami kutrów lub łodzi

albo sprzętu rybackiego,

4)

flisactwa turystycznego, jeżeli są członkami Polskiego Stowarzyszenia Flisaków Pienińskich

na rzece Dunajcu,

zwane dalej „ubezpieczonymi”.

2.

Jeżeli uprawnienie do prowadzenia działalności określonej w ust. 1 zostało udzielone

dwom lub więcej osobom, ubezpieczenie obejmuje każdą z tych osób.

3.

W razie równoczesnego prowadzenia przez tę samą osobę dwóch lub więcej rodzajów działalności

określonej w ust. 1 podlega ona ubezpieczeniu tylko z tytułu prowadzenia jednego rodzaju

działalności.

1.

Ubezpieczeniu nie podlegają osoby prowadzące działalność określoną w art. 1, które

1)

działalność tę zamierzają prowadzić przez okres krótszy niż sześć miesięcy, chyba

że na skutek kontynuowania tej działalności okres jej prowadzenia osiągnął sześć miesięcy,

2)

są równocześnie pracownikami zatrudnionymi w wymiarze czasu pracy nie niższym niż

połowa wymiaru obowiązującego w danym zawodzie albo są objęte odrębnymi przepisami

w zakresie zaopatrzenia emerytalnego lub ubezpieczenia społecznego,

3)

mają ustalone prawo do emerytury lub renty, chyba że zgłoszą wniosek o objęcie ubezpieczeniem.

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 4.

3.

Ubezpieczenie obejmuje jednak osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli podlegają

przepisom o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich

rodzin.

1.

Obowiązek ubezpieczenia powstaje od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym

nastąpiło rozpoczęcie działalności rodzącej obowiązek ubezpieczenia; obowiązek ten

ustaje z końcem miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpiło zaprzestanie działalności.

2.

Osoba, która podlegała ubezpieczeniu, może po ustaniu obowiązku ubezpieczenia kontynuować

ubezpieczenie przez okres nie przekraczający sześciu miesięcy.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia rozciągnąć przepisy ustawy na inne niż

określone w art. 1 ust. 1 osoby prowadzące na własny rachunek działalność zarobkową

poza rolnictwem, dostosowując te przepisy do odrębnych warunków prowadzenia tej działalności.

Świadczenia z ubezpieczenia przysługujące ubezpieczonym oraz członkom ich rodzin obejmują

1)

świadczenia lecznicze i położnicze, zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne,

protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze,

2)

świadczenia pieniężne w razie choroby oraz macierzyństwa: zasiłek chorobowy, świadczenie

rehabilitacyjne oraz zasiłek porodowy i zasiłek macierzyński,

3)

zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny,

4)

świadczenia emerytalne: emeryturę, rentę inwalidzką i rentę rodzinną,

5)

świadczenia pieniężne z tytułu wypadku przy prowadzeniu działalności określonej w

art. 1 oraz w razie choroby zawodowej: rentę inwalidzką oraz rentę rodzinną,

6)

dodatki do emerytury i renty,

7)

zasiłek pogrzebowy,

8)

świadczenia w naturze z tytułu pobierania emerytury lub renty: świadczenia lecznicze,

położnicze, rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne, protezy,

środki opatrunkowe i pomocnicze oraz pobyt w domu pomocy społecznej.

Świadczenia lecznicze i położnicze oraz zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne,

protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze, o których mowa w art. 5 pkt 1, przysługują

ubezpieczonemu oraz członkom jego rodziny w zakresie i na warunkach przewidzianych

dla pracowników i ich rodzin.

1.

Świadczenia pieniężne w razie choroby i macierzyństwa przysługują na zasadach i w

wysokości określonych przepisami o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa, z uwzględnieniem ust. 2-4.

2.

Zasiłek chorobowy przysługuje za każdy dzień niezdolności do pracy z powodu choroby

trwającej nieprzerwanie co najmniej trzydzieści kolejnych dni.

3.

Zasiłek porodowy i zasiłek macierzyński przysługują z tytułu

1)

urodzenia dziecka w okresie ubezpieczenia lub w okresie pobierania zasiłku chorobowego

po ustaniu ubezpieczenia,

2)

przyjęcia - w okresie ubezpieczenia lub w okresie pobierania zasiłku chorobowego po

ustaniu ubezpieczenia - dziecka w wieku do jednego roku na wychowanie z zamiarem jego

przysposobienia, jeżeli do sądu opiekuńczego został zgłoszony wniosek o przysposobienie.

4.

Zasiłek macierzyński przysługuje przez okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego albo urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego.

5.

Zasiłek porodowy przysługuje również nie pracującej żonie ubezpieczonego, pozostającej

z nim we wspólności małżeńskiej.

1.

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny przysługują na zasadach określonych w przepisach

o ubezpieczeniu rodzinnym.

2.

Wysokość zasiłków rodzinnych i zasiłku pielęgnacyjnego oraz tryb postępowania w sprawie

ich przyznawania i wypłacania określa Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w drodze

rozporządzenia.

1.

Świadczenia emerytalne przysługują na zasadach i w wysokości określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, z uwzględnieniem ust. 2-5.

2.

Wiek wymagany do przyznania emerytury wynosi: 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn.

3.

Z okresu ubezpieczenia wymaganego do przyznania emerytury co najmniej pięć lat powinien

stanowić okres ubezpieczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2.

4.

Renta inwalidzka przysługuje w razie zaliczenia do I lub II grupy inwalidów.

5.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

6.

Kwota podwyżki wynikająca z ust. 5 nie jest ograniczona kwotą najwyższej podstawy

wymiaru składek i świadczeń.

7.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Handlu Wewnętrznego

i Usług może w drodze rozporządzenia ustalić dla osób prowadzących działalność w warunkach

szkodliwych dla zdrowia wiek emerytalny niższy niż określony w ust. 2.

1.

Renta inwalidzka i renta rodzinna z tytułu wypadku przy prowadzeniu działalności określonej

w art. 1 oraz w razie choroby zawodowej przysługują na zasadach i w wysokości określonych

przepisami o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, z uwzględnieniem

ust. 2-4.

2.

Za wypadek, o którym mowa w ust. 1, uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną,

które nastąpiło

1)

podczas wykonywania zwykłych czynności wynikających z prowadzenia działalności lub

w związku z wykonywaniem takich czynności,

2)

w drodze do miejsca prowadzenia działalności lub z tego miejsca,

3)

podczas wykonywania zadań zleconych przez organizacje polityczne lub organizacje społeczno-zawodowe

zrzeszające osoby prowadzące działalność albo w związku z wykonywaniem takich zadań

lub w związku z uczestnictwem w organizowanych przez te organizacje czynach społecznych.

3.

Za choroby zawodowe uważa się choroby określone przepisami wydanymi na podstawie art. 231 pkt 2 Kodeksu pracy.

4.

Renta inwalidzka przysługuje w razie zaliczenia do I lub II grupy inwalidów.

1.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty przysługuje prawo do dodatków

1)

rodzinnych,

2)

pielęgnacyjnego,

3)

z tytułu odznaczeń państwowych,

4)

dla sierot zupełnych

na warunkach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

2.

Dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie przysługują, jeżeli renta inwalidzka lub

renta rodzinna jest wypłacana w wysokości określonej w przepisach o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje

1)

w razie śmierci ubezpieczonego lub członka jego rodziny - na zasadach i w wysokości

określonych przepisami o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa,

2)

w razie śmierci osoby uprawnionej do emerytury lub renty albo członka jej rodziny

- na zasadach i w wysokości określonych przepisami o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

Świadczenia w naturze z tytułu pobierania emerytury lub renty przysługują w zakresie

i na warunkach przewidzianych dla osób pobierających emerytury lub renty na podstawie

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Ubezpieczenie wykonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a świadczeń w naturze udzielają

właściwe jednostki organizacyjne służby zdrowia i opieki społecznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r., z tym

że przepisy tej ustawy dotyczące zasiłku chorobowego oraz art. 8 pkt 1 i art. 9 pkt

1 wchodzą w życie z dniem 1 marca 1983 r.

1.

Ilekroć przepisy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa, o ubezpieczeniu rodzinnym oraz o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin uzależniają prawo do świadczeń lub ich wysokość od posiadania ustalonego

okresu zatrudnienia - przy ustalaniu świadczeń dla osób ubezpieczonych przez taki

okres rozumie się okres ubezpieczenia i okresy zaliczane do okresu ubezpieczenia.

2.

Za okres ubezpieczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się miesiące kalendarzowe, za które

ubezpieczony opłacił składki na ubezpieczenie lub w których nastąpiło zwolnienie od

opłacania składek. Okresy ubezpieczenia na podstawie przepisów dotychczasowych są

okresami ubezpieczenia w rozumieniu ustawy.

3.

Do okresu ubezpieczenia zalicza się okresy

1)

prowadzenia działalności, o której mowa w art. 1, przed dniem objęcia obowiązkiem

ubezpieczenia na podstawie przepisów dotychczasowych,

2)

zatrudnienia równorzędne z okresami zatrudnienia i zaliczalne do okresów zatrudnienia

w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin,

3)

ubezpieczenia społecznego na podstawie odrębnych przepisów,

4)

pobierania renty chorobowej przyznanej na podstawie przepisów obowiązujących przed

dniem 1 stycznia 1983 r.

1.

W razie zalegania przez osobę prowadzącą działalność z opłatą należnych składek na

ubezpieczenie na kwotę przekraczającą trzymiesięczną składkę, świadczenia, o których

mowa w art. 5 pkt 1-3, nie przysługują do czasu opłacenia w całości zaległych składek.

2.

Jeżeli osoba, która nabyła prawo do pobierania emerytury, renty inwalidzkiej lub renty

chorobowej, nie opłaciła składek na ubezpieczenie za okres poprzedzający nabycie tego

prawa, zaległe składki potrąca się z należnych świadczeń na zasadach ustalonych przepisami

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin w zakresie potrącania zaliczek

wypłaconych na poczet świadczeń.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do renty rodzinnej przysługującej po ubezpieczonym,

który zalegał z opłatą należnych składek na ubezpieczenie.

W sprawie zawieszania prawa do świadczeń i ich zmniejszania stosuje się zasady określone

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

W zakresie postępowania w sprawach świadczeń, zasad wypłaty tych świadczeń oraz obowiązków

osób pobierających świadczenia stosuje się zasady określone przepisami ustalającymi

odpowiednie świadczenia, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Podstawę wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 5 pkt 2 i 4-7, stanowią kwoty zryczałtowane.

1.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Handlu Wewnętrznego

i Usług w drodze rozporządzenia określa

1)

wysokość kwot zryczałtowanych stanowiących podstawę wymiaru świadczeń oraz zasady

obliczania podstawy wymiaru świadczeń,

2)

szczegółowe zasady i tryb ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy prowadzeniu

działalności określonej w art. 1, prawa do świadczeń z tego tytułu oraz wypłaty tych

świadczeń.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw

Socjalnych określa zasady i tryb orzekania oraz wydawania zwolnień lekarskich, a także

zasady kontroli orzecznictwa lekarskiego w sprawach czasowej niezdolności do wykonywania

działalności określonej w art. 1.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może

1)

podwyższać wysokość świadczeń przewidzianych ustawą,

2)

rozszerzać zakres świadczeń przez wprowadzenie nowych świadczeń albo przez zmianę

warunków do przyznawania świadczeń ustalonych w ustawie.

1.

Obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia ciąży na osobie prowadzącej działalność, o której

mowa w art. 1.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, może być objęta ubezpieczeniem również z urzędu.

3.

Obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia ciąży także na organizacji społeczno-zawodowej,

której członkiem jest osoba podlegająca ubezpieczeniu.

4.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustala wzory zgłoszeń do ubezpieczenia, wzory

legitymacji ubezpieczeniowych, tryb wydawania tych legitymacji oraz sposób dokonywania

w nich wpisów.

1.

Osoby prowadzące działalność obowiązane są opłacać składki na ubezpieczenie za każdy

miesiąc ubezpieczenia.

2.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Handlu Wewnętrznego

i Usług określa w drodze rozporządzenia wypadki, w których następuje zwolnienie od

opłacania składek.

1.

Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie stanowią kwoty zryczałtowane.

2.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Handlu Wewnętrznego

i Usług w drodze rozporządzenia określa

1)

wysokość kwot zryczałtowanych, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie,

oraz wysokość tych składek,

2)

szczegółowe zasady i tryb postępowania w zakresie ustalania istnienia obowiązku ubezpieczenia

oraz poboru składek za okres kontynuowania ubezpieczenia.

1.

W sprawie poboru składek na ubezpieczenie stosuje się zasady i tryb postępowania,

ustalone dla poboru składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników zatrudnionych

w zakładach rzemieślniczych.

2.

Zaległe składki podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

Ubezpieczeniu określonemu w ustawie podlegają również

1)

członkowie rodziny ubezpieczonego,

2)

inne osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym,

jeżeli współpracują przy prowadzeniu działalności w wymiarze co najmniej połowy czasu

pracy obowiązującego pracowników gospodarki uspołecznionej. Osoby te zwane są dalej

„osobami współpracującymi”.

2.

Członkami rodziny w rozumieniu ust. 1 pkt 1 są: małżonek, dzieci własne i przysposobione,

pasierbowie, dzieci obce przyjęte na wychowanie, rodzice, osoby przysposabiające,

ojczym, macocha, teściowie, dziadkowie, wnuki, rodzeństwo, zięciowie, synowe, szwagierki

i szwagrowie.

3.

Ubezpieczeniu nie podlegają jednak osoby współpracujące, które nie ukończyły 16 lat

życia lub z którymi współpraca wykonywana jest przez okres krótszy niż sześć miesięcy,

albo gdy zachodzą okoliczności określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3.

Przepisy ustawy dotyczące ubezpieczonych stosuje się odpowiednio do osób współpracujących,

ze zmianami wynikającymi z art. 28-32.

1.

Obowiązek ubezpieczenia osoby współpracującej powstaje od pierwszego dnia miesiąca

kalendarzowego, w którym nastąpiło rozpoczęcie współpracy.

2.

Obowiązek ubezpieczenia osoby współpracującej ustaje z dniem

1)

zaprzestania działalności przez osobę, z którą istniała współpraca,

2)

zakończenia współpracy.

Do okresu ubezpieczenia nie zalicza się okresu wykonywania współpracy przed dniem

objęcia obowiązkiem ubezpieczenia na podstawie przepisów dotychczasowych.

Osoba współpracująca nabywa prawo do świadczeń pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa

po upływie trzech miesięcy nieprzerwanego ubezpieczenia, chyba że niezdolność do pracy

spowodowana została wypadkiem.

Dla osoby współpracującej, która rozpoczęła współpracę po osiągnięciu wieku 45 lat,

okres ubezpieczenia łącznie z okresami zaliczalnymi do okresu ubezpieczenia, wymagany

do uzyskania renty inwalidzkiej, wynosi co najmniej dziesięć lat. Okres ten powinien

przypadać na ostatnie dwadzieścia lat przed powstaniem inwalidztwa lub przed dniem

zgłoszenia wniosku o rentę.

1.

Obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia osoby współpracującej ciąży na osobie prowadzącej

działalność, o której mowa w art. 1.

2.

Składki na ubezpieczenie za osobę współpracującą opłaca osoba prowadząca działalność,

a w wypadku kontynuowania przez osobę, która wykonywała współpracę, ubezpieczenia

na podstawie art. 3 ust. 2 - składkę opłaca ta osoba.

1.

Świadczenia określone w ustawie przysługują

1)

z tytułu wypadków przy prowadzeniu działalności określonej w art. 1 - gdy wypadek

nastąpił począwszy od dnia wejścia w życie tej ustawy,

2)

z tytułu chorób zawodowych - gdy inwalidztwo spowodowane taką chorobą zostało stwierdzone

począwszy od dnia wejścia w życie tej ustawy, chyba że działalność określona w art.

1, która narażała na powstanie choroby zawodowej, ustała przed wejściem w życie ustawy.

2.

Prawo do świadczeń objętych ustawą za okres przed wejściem jej w życie ustala się

i świadczenia wymierza według przepisów dotychczasowych.

W ustawie z dnia 23 stycznia 1968 r. o funduszu emerytalnym

(Dz. U. Nr 3, poz. 7) w art. 1 ust. 3 skreśla się

Zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do prowadzenia działalności lub współpracy

powstałej przed dniem wejścia w życie ustawy przysługuje od dnia jej wejścia w życie,

jednak okres zasiłkowy liczy się od dnia powstania tej niezdolności.

W ustawie z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę

na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia

(Dz. U. Nr 45, poz. 232) art. 25 skreśla się

1.

Zasiłek macierzyński z tytułu urodzenia dziecka przed dniem wejścia w życie ustawy

przysługuje od dnia jej wejścia w życie, jednak tylko do upływu okresu równego okresowi

urlopu macierzyńskiego, liczonego od dnia porodu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie przyjęcia dziecka na wychowanie przed

dniem wejścia w życie ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 8 czerwca 1972 r. o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników

(Dz. U. Nr 23, poz. 165, z 1974 r. Nr 21, poz. 117 i Nr 47, poz. 280 oraz z 1975 r. Nr 5, poz. 31 i Nr 45, poz. 232).

1.

Osobom pobierającym w dniu wejścia w życie ustawy emerytury lub renty określone przepisami

o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników przyznaje się z urzędu - zamiast tych emerytur

lub rent - odpowiednio emerytury lub renty przewidziane w art. 9 ustawy, podwyższając

je według zasad określonych w ust. 2-5.

2.

Podstawą wymiaru świadczeń przyznanych w myśl ust. 1 jest podstawa wymiaru emerytury

lub renty przyznanej w myśl przepisów dotychczasowych.

3.

Emerytury i renty wypłacane w kwotach najniższych podwyższa się do kwot najniższych

emerytur i rent, określonych przepisami o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin, oraz przy zastosowaniu zasad określonych tymi przepisami.

4.

Emerytury i renty, wypłacane w wysokości wyższej od kwot najniższych emerytur i rent,

oblicza się według stawek wymiaru określonych przepisami o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin na dzień 1 stycznia 1980 r.; różnica między miesięczną kwotą

świadczeń obliczonych według tych stawek a miesięczną kwotą świadczeń przysługujących

dotychczas stanowi kwotę podwyżki, która nie może wynosić mniej niż 125 zł.

5.

Podwyżkę, o której mowa w ust. 4, realizuje się przez coroczne zwiększanie emerytur

i rent o 4 część kwoty podwyżki. Jeżeli kwota tej podwyżki wynosi mniej niż 240 zł, emeryturę

lub rentę podwyższa się - aż do wyczerpania tej kwoty

1)

od dnia 1 marca 1977 r. - o kwotę 80 zł,

2)

od dnia 1 stycznia 1978 r. i w latach następnych - o kwotę odpowiadającą 3 pozostałej części podwyżki, nie mniej jednak niż o 60 zł; nie przenosi się na rok

następny części podwyżki wynoszącej 30 zł lub mniej.

W wypadkach, o których mowa w art. 17 ust. 1, do dnia 1 stycznia 1978 r. stosuje się

przepisy dotychczasowe

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1977 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1978 r.