Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 listopada 1982 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji.

1.

Kto towar przeznaczony do sprzedaży w jednostce handlu detalicznego lub placówce gastronomicznej

zbywa poza tą jednostką lub placówką albo w ilości większej od ustalonej bądź z naruszeniem

innych przepisów określających zasady sprzedaży takiego towaru.

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności lub grzywny.

2.

Karze przewidzianej w ust. 1 podlega, kto potwierdza otrzymanie towaru wymienionego

w dokumencie dostawy, przyjmując w zamian równowartość tego towaru w gotówce lub w

innym towarze, bądź kto w zamian towaru, który miał obowiązek dostarczyć do jednostki

lub placówki, określonych w ust. 1, przekazuje jego równowartość w gotówce lub w innym

towarze.

3.

Karze przewidzianej w ust. 1 podlega, kto mając obowiązek dostarczenia towaru do wskazanej

jednostki lub placówki, określonych w ust. 1, samowolnie dostarcza towar do innej

jednostki lub placówki, dla których nie był on przeznaczony, jak również kto taki

towar przyjmuje.

4.

Karze przewidzianej w ust. 1 podlega, kto wbrew przepisom zbywa towar, którym obrót

bez zezwolenia jest zabroniony.

5.

Jeżeli wartość towarów przekracza 200.000 zł, sprawca czynu określonego w ust. 1-4

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 i karze grzywny.

6.

Jeżeli wartość towarów nie przekracza 8.000 zł. sprawca czynu określonego w ust. 1-4

podlega karze aresztu lub karze grzywny do 20.000 zł albo obu tym karom łącznie.

7.

Usiłowanie dokonania wykroczenia określonego w ust. 6 oraz podżeganie do niego lub

pomocnictwo są karalne.

8.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się do osób, które popełniły czyn kreślony w tym przepisie

w ciągu 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia skazującego za przestępstwo podobne

albo w ciągu 2 lat od uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu za wykroczenie podobne.

1.

Kto, zajmując się sprzedażą towarów w przedsiębiorstwie handlu detalicznego lub w

przedsiębiorstwie gastronomicznym, ukrywa przed nabywcą towar przeznaczony do sprzedaży

lub bez uzasadnionej przyczyny odmawia jego sprzedaży, jeżeli wartość tego towaru

przekracza 8.000 zł,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli wartość towarów przekracza 200.000 zł, sprawca podlega karze pozbawienia wolności

do lat 5 i karze grzywny.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Kto, prowadząc placówkę gastronomiczną lub zakład przetwórstwa spożywczego albo będąc

w nim zatrudniony, zbywa wbrew przepisom towar przeznaczony do przetworzenia w stanie

nie przetworzonym,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

1.

Kto wyłudza nienależną mu kartą zaopatrzenia lub inny dokument uprawniający do nabycia

towarów albo wchodzi w posiadanie takiej karty lub dokumentu za pomocą innego czynu

zabronionego,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca dopuścił się przestępstwa określonego w ust. 1 w stosunku do znacznej

ilości kart zaopatrzenia lub innych dokumentów uprawniających da nabycia towarów,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

3.

Kto kartę zaopatrzenia lub inny dokument, o którym mowa w ust. 1, uzyskane za pomocą

czynu zabronionego nabywa lub pomaga w ich zbyciu albo w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

4.

Jeżeli sprawca dopuścił się przestępstwa określonego w ust. 3 w stosunku do znacznej

ilości kart zaopatrzenia lub innych dokumentów uprawniających do nabycia towarów,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

5.

Kto nabywa kartę zaopatrzenia lub inny dokument uprawniający do nabycia towarów lub

pomaga w ich zbyciu albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kartę tę lub dokument

przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, jeżeli na podstawie towarzyszących okoliczności

powinien i może przypuszczać, że zostały one uzyskana za pomocą czynu zabronionego,

podlega karze grzywny.

6.

Kto nabywa w celu odprzedaży z zyskiem kartą zaopatrzenia lub inny dokument uprawniający

do nabycia towarów.

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

7.

Kto, wbrew obowiązkowi, nie dokonuje w jednostce handlu detalicznego lub placówce

gastronomicznej rozliczenia kart zaopatrzenia lub innych dokumentów uprawniających

do nabycia towarów,

podlega karze aresztu lub karze grzywny albo obu tym karom łącznie.

1.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 221 § 2-4, art. 222, 223 oraz 224 Kodeksu karnego oraz za przestępstwo określone w niniejszej ustawie, towary i dokumenty będące przedmiotem

przestępstwa ulegają przepadkowi, chociażby nie były własnością sprawcy, chyba że

stanowią mienie społeczne.

2.

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 60 § 1 i 2, art. 132 § 1-3, art. 133 i 135 Kodeksu wykroczeń oraz za wykroczenie określone w niniejszej ustawie, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Przepadkowi ulegają również pieniądze zakwestionowane u ujętego na gorącym uczynku

sprawcy czynu, wymienionego w ust. 1 lub 2, jeżeli z okoliczności wynika, że zostały

one uzyskane w wyniku popełnienia takiego czynu.

4.

Milicja Obywatelska może dokonać, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego, tymczasowego zajęcia mienia ruchomego osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa

określonego w art. 221-225 Kodeksu karnego lub przestępstwa określonego w niniejszej ustawie, jeżeli zachodzi obawa usunięcia

tego mienia.

5.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 221 § 4 lub art. 223 § 3 Kodeksu karnego lub za przestępstwo określone w art. 1 ust. 5 lub art. 2 ust. 2 niniejszej ustawy,

sąd orzeka karę dodatkową zakazu zajmowania określonych stanowisk, wykonywania określonego

zawodu lub prowadzenia określonej działalności, przewidziana w art. 38 pkt 3 Kodeksu karnego, a w razie skazania za przestępstwo określone w art. 221 § 1-3, art. 222, 223 § 1 i 2, art. 224 i 225 Kodeksu karnego lub za przestępstwo określone w art. 1 ust. 1-4, art. 2 ust. 1 i art. 3 niniejszej

ustawy - może orzec taką karę.

6.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 221 § 4 lub art. 223 § 3 Kodeksu karnego lub za przestępstwo określone w art. 1 ust. 5 lub art. 2 ust. 2 niniejszej ustawy

sąd może orzec karę dodatkową konfiskaty całości albo części mienia, przewidzianą

w art. 39 pkt 5 Kodeksu karnego.

1.

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa określone w art. 221-225 Kodeksu karnego oraz w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przyspieszonym,

ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszej ustawy.

2.

W sprawach prowadzonych przez organy Milicji Obywatelskiej i Państwowej Inspekcji

Handlowej można zaniechać doprowadzenia sprawcy do sądu, doręczając mu wezwanie do

stawiennictwa na rozprawę we wskazanym dniu i godzinie w okresie nie przekraczającym

48 godzin. W tym wypadku przesłuchanie sprawcy jest obowiązkowe. Osoba wezwana do

sądu jest obowiązana stawić się we wskazanym terminie. Przepis stosuje się odpowiednio

w postępowaniu przyspieszonym w sprawach o wykroczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 6, dochodzenia mogą również prowadzić

z własnej inicjatywy lub na polecenie prokuratora organy Milicji Obywatelskiej i Państwowej

Inspekcji Handlowej. Organom tym przysługuje także prawo popierania oskarżenia przed

sądem pierwszej instancji.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 6, jeżeli sąd przewiduje możliwość wymierzenia

kary pozbawienia wolności powyżej lat 2 lub orzeczenia obok kary pozbawienia wolności

kary grzywny powyżej 100.000 zł, przekazuje sprawę prokuratorowi, po rozważeniu celowości

zastosowania środka zapobiegawczego.

1.

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa określone w art. 221-225 Kodeksu karnego lub w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu uproszczonym

ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, organy Milicji Obywatelskiej i Państwowej Inspekcji

Handlowej tą uprawnione do popierania oskarżenia przed sądem pierwszej instancji.

1.

W postępowaniu o wykroczenia, o których mowa w art. 5 ust. 2, stosuje się odpowiednio

przepisy o postępowaniu przyspieszonym; art. 70 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia nie stosuje się.

2.

Postępowanie przyspieszone w sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 6, i o

wykroczenia, o których mowa w art. 5 ust. 2, stosuje się na obszarze całego kraju.

1.

Tworzy się Centralną Komisję do Walki ze Spekulacją, zwaną dalej „Komisją Centralną”,

oraz wojewódzkie komisje do walki ze spekulacją, zwane dalej „komisjami wojewódzkimi”.

2.

Komisja Centralna działa przy Radzie Ministrów, a komisje wojewódzkie - przy terenowych

organach administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.

3.

Wojewodowie oraz prezydenci miast stopnia wojewódzkiego mogą tworzyć przy terenowych

organach administracji państwowej terenowe komisje do walki ze spekulacją.

1.

Przewodniczącego, wiceprzewodniczących oraz członków Komisji Centralnej powołuje i

odwołuje Prezes Rady Ministrów, a przewodniczącego, wiceprzewodniczących i członków

komisji wojewódzkiej i komisji terenowej - terenowe organy administracji państwowej,

przy których komisje te działają.

2.

Przewodniczący komisji zaprasza do udziału w pracach komisji pracowników administracji

państwowej, przedstawicieli spółdzielczości, związków zawodowych i innych organizacji

społecznych oraz inne osoby.

Do zadań Komisji Centralnej należy w szczególności

1)

analizowanie źródeł spekulacji, a zwłaszcza zjawisk ułatwiających naruszanie przepisów

dotyczących cen, obrotu towarowego, magazynowania i transportu artykułów rynkowych,

inicjowanie przedsięwzięć i programów walki ze spekulacją, środków intensyfikacji

działań kontrolnych, zmierzających do zwalczania zjawiska spekulacji oraz usuwania

źródeł i przyczyn spekulacji,

2)

organizowanie działań antyspekulacyjnych o zasięgu wykraczającym poza obszar jednego

województwa,

3)

współdziałanie z organizacjami społecznymi, a zwłaszcza ze związkami zawodowymi oraz

organizacjami konsumentów, w celu jak najszerszego wykorzystania czynnika społecznego

w walce ze spekulacją,

4)

przedstawianie wniosków dotyczących doskonalenia metod walki ze spekulacją,

5)

inne sprawy określone w przepisach wydanych na podstawie ustawy.

Do zadań komisji wojewódzkich oraz komisji terenowych należy realizowanie na terenie

ich działania zadań wynikających z przepisów art. 13, a w szczególności

1)

analizowanie stanu walki ze spekulacją na danym terenie i opracowywanie programu tej

walki,

2)

inicjowanie i organizowanie działań w zakresie walki ze spekulacją,

3)

współdziałanie z komitetami kontroli społecznej i innymi organami kontroli w zakresie

zapobiegania i zwalczania spekulacji,

4)

opracowywanie i przedstawianie terenowym organom administracji państwowej oraz innym

organom i jednostkom organizacyjnym działającym na terenie właściwości danej komisji

wniosków dotyczących usuwania przyczyn i źródeł spekulacji oraz intensyfikacji i doskonalenia

działalności kontrolnej w tym zakresie,

5)

informowanie o potrzebie podejmowania określonych działań przez Komisję Centralną,

6)

wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów szczególnych.

1.

Przewodniczący Komisji Centralnej przedstawia Radzie Ministrów okresowe sprawozdania

z prac Komisji oraz wnioski w sprawach należących do zakresu działania Rady Ministrów.

2.

Przewodniczący komisji wojewódzkich oraz komisji terenowych przedstawiają właściwym

prezydiom rad narodowych okresowe informacje o pracach komisji.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zadania, skład i tryb

działania Komisji Centralnej oraz komisji wojewódzkich i terenowych.

2.

Minister Handlu Wewnętrznego i Usług, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii

właściwej komisji sejmowej, określi zasady sprzedaży towarów w jednostkach handlu

detalicznego oraz placówkach gastronomicznych, o których mowa w art. 1 ust. 1.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 132 § 1 i 2 kwoty „500 zł” zastępuje się kwotami „2.000 zł”,

2)

w art. 134 § 1 kwotę „50 zł” zastępuje się kwotą „200 zł”.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych podda, w drodze

rozporządzenia, obowiązkowi rejestracji orzeczenia o ukaraniu za wykroczenia określone

w art. 1 ust. 6 niniejszej ustawy oraz określi sposób prowadzenia tego rejestru.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.