Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 sierpnia 1982 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1972 r. w sprawie projektów wynalazczych.

1.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

ustawie - rozumie się przez to ustawę z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości

(Dz. U. Nr 43, poz. 272), a powołane w rozporządzeniu artykuły bez bliższego określenia oznaczają artykuły

tej ustawy,

2)

Urzędzie Patentowym - rozumie się przez to Urząd Patentowy Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej,

3)

organach nadrzędnych - rozumie się przez to ministrów, komisje i komitety sprawujące

funkcje naczelnych organów administracji państwowej, urzędy centralne i terenowe organy

administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, jak również odpowiednie zarządy organizacji

zawodowych, spółdzielczych, stowarzyszeń i innych organizacji społecznych,

4)

jednostkach upoważnionych - rozumie się przez to jednostki gospodarki uspołecznionej

upoważnione przez Ministra Handlu Zagranicznego do dokonywania czynności związanych

z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych oraz ich udostępnianiem za granicą lub do

zastępowania w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej obywateli państw obcych oraz zagranicznych

osób prawnych w sprawach związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych,

5)

efektach uzyskanych przez wykonywanie prawa - rozumie się przez to efekty uzyskane

przez udzielenie licencji, przeniesienie prawa lub dochodzenie przez uprawnionego

roszczeń z powodu naruszenia patentu lub prawa ochronnego,

6)

przeniesieniu prawa - rozumie się przez to przeniesienie prawa do patentu lub do prawa

ochronnego oraz przeniesienie patentu lub prawa ochronnego. 2. Jeżeli obowiązujące

przepisy powołują się na uchylone przepisy ustawy z dnia 31 maja 1962 r. - Prawo wynalazcze

(Dz. U. Nr 33, poz. 156) lub odsyłają ogólnie do tych przepisów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy oraz

przepisy rozporządzenia.

1.

Za okresy ochrony, które rozpoczęły się przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

pobierane są opłaty w dotychczasowej wysokości.

2.

Jeżeli drugi okres ochrony obejmujący 4 i 5 rok ochrony, określony w dotychczas obowiązującej

tabeli opłat związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych, rozpocznie się po

dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, opłatę za ten okres pobiera się w

dotychczasowej wysokości.

Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się również do wynagrodzeń za pracownicze

projekty wynalazcze, zgłoszone przed dniem jego wejścia w życie, za okresy obliczeniowe,

które kończą się po dniu wejścia w życie tego rozporządzenia.

1.

Do zadań jednostek gospodarki uspołecznionej w zakresie spraw wynalazczości należy

1)

badanie, na podstawie informacji patentowej oraz innej informacji naukowej i technicznej,

stanu i kierunków rozwojowych techniki oraz zakresu jej ochrony prawnej w dziedzinie

działalności tych jednostek,

2)

porównywanie własnych zamierzeń w zakresie postępu technicznego, produkcji i handlu

(eksportu) z uzyskanymi na podstawie badań (pkt 1) informacjami oraz ich wykorzystywanie

w pracach badawczych i rozwojowych, produkcji i handlu (eksportu) w celu stosowania

przodujących osiągnięć technicznych i zapobiegania naruszaniu praw osób trzecich,

3)

rozwijanie inicjatywy wynalazczej pracowników, kierowanie tematyczne twórczością wynalazczą

i udzielanie pomocy osobom pracującym nad projektami wynalazczymi oraz twórcom i realizatorom

projektów wynalazczych, jak również udzielanie pomocy klubom techniki i racjonalizacji,

4)

zapewnianie własnym wynalazkom i wzorom użytkowym ochrony prawnej w kraju i za granicą

oraz ustalanie ewentualnych wypadków naruszenia uzyskanych praw,

5)

realizacja i stosowanie projektów wynalazczych przyjętych do stosowania,

6)

zapewnianie ochrony interesów i praw twórców pracowniczych projektów wynalazczych.

2.

Zadania określone w ust. 1 powinny być wykonywane przy wzajemnym współdziałaniu wszystkich

komórek organizacyjnych jednostek gospodarki uspołecznionej oraz przy współpracy ze

związkami zawodowymi, stowarzyszeniami naukowo-technicznymi, klubami techniki i racjonalizacji

i innymi organizacjami społecznymi.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1977 r.

W jednostkach gospodarki uspołecznionej, w których uzasadnia to rozmiar zadań w zakresie

spraw wynalazczości, powinny być tworzone komórki organizacyjne lub stanowiska pracy

do spraw wynalazczości (służby wynalazczości).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1982 r.

1.

Dla dokonywania projektów wynalazczych lub ich realizacji mogą być tworzone w jednostkach

gospodarki uspołecznionej brygady racjonalizatorskie.

2.

Brygadę racjonalizatorską stanowi zespół co najmniej trzech pracowników jednostki

gospodarki uspołecznionej.

3.

W razie potrzeby w skład brygady racjonalizatorskiej mogą wchodzić pracownicy innych

jednostek gospodarki uspołecznionej, które powinny umożliwić im uczestniczenie w brygadzie.

4.

Jednostki gospodarki uspołecznionej mogą zawierać z członkami brygad racjonalizatorskich

umowy o dokonanie projektu wynalazczego, o realizację projektu wynalazczego oraz o

dokonanie i realizację projektu wynalazczego.

1.

Osoby podejmujące w jednostkach gospodarki, uspołecznionej prace nad projektami wynalazczymi

powinny zawiadomić o tym swoich zwierzchników lub komórkę organizacyjną (stanowisko

pracy) do spraw wynalazczości. Zawiadomienie to jest podstawą do udzielenia im pomocy

w pracach nad projektami wynalazczymi.

2.

Pomoc udzielona osobom pracującym nad projektami wynalazczymi polega w szczególności

na zapewnieniu

1)

informacji patentowej i naukowo-technicznej,

2)

porady fachowej i pomocy warsztatowej,

3)

potrzebnych surowców, materiałów i narządzi,

4)

możliwości przeprowadzania badań i prób.

3.

Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej nie może udzielić pomocy we własnym zakresie

lub w odpowiednim terminie, zwraca się o udzielenie pomocy da innej jednostki (instytutu

naukowo-badawczego, biura projektów, biura konstrukcyjnego, szkoły wyższej itp.),

która udziela jej na uzgodnionych warunkach.

1.

Kto dokonał pracowniczego projektu wynalazczego, jest obowiązany niezwłocznie zgłosić

ten projekt w jednostce gospodarki uspołecznionej, w której dokonał tego projektu,

oraz, jeżeli nie jest pracownikiem tej jednostki, zawiadomić o tym jednostkę, w której

jest zatrudniony.

2.

Zgłoszenie projektu wynalazczego powinno zawierać opis projektu, a w razie potrzeby

także rysunki, schematy, obliczenia i receptury umożliwiające zrozumienie istoty tego

projektu. Zgłoszenie powinno określać dotychczasowy stan techniki, wskazywać przewidywane

efekty, środki i sposób realizacji projektu wynalazczego oraz wymieniać twórcą lub

współtwórców tego projektu.

3.

Jeżeli twórca projektu wynalazczego ze względu na swoje kwalifikacje nie może spełnić

wymagań określonych w ust. 2, jednostka gospodarki uspołecznionej, w której projekt

ma być zgłoszony, jest obowiązana udzielić mu pomocy w zakresie opracowania dokumentacji

zgłoszenia projektu wynalazczego oraz uzasadniania techniczno-ekonomicznego przydatności

projektu, Przepis § 5 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

4.

W zgłoszeniu projektu wynalazczego twórca może zaznaczyć, że w jego przekonaniu projekt

ma cechy wynalazku lub wzoru użytkowego.

Jednostka gospodarki uspołecznionej jest obowiązana przyjąć zgłoszenie projektu wynalazczego,

zarejestrować projekt oraz wydać zgłaszającemu pokwitowanie z oznaczeniem daty przyjęcia

zgłoszenia i jego przedmiotu.

1.

Przepisy dotyczące pracowniczych projektów wynalazczych stosuje się również do niepracowniczych

wynalazków i wzorów użytkowych zgłoszonych przez twórcę w jednostce gospodarki uspołecznionej

na zasadach przewidzianych dla pracowniczych projektów wynalazczych.

2.

W wypadku określonym w ust. 1 twórca powinien podać w zgłoszeniu, czy dokonał zgłoszenia

wynalazku lub wzoru użytkowego w Urzędzie Patentowym, czy został udzielony patent

na wynalazek, lub prawo ochronne na wzór użytkowy oraz czy ten wynalazek lub wzór

użytkowy jest stosowany i w jakim zakresie.

3.

W wypadku określonym w ust. 1 twórcy przysługują uprawnienia i ciążą na nim obowiązki

przewidziane dla twórców pracowniczych projektów wynalazczych.

1.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, w której został zgłoszony projekt wynalazczy,

jest obowiązana ocenić przydatność projektu dla tej jednostki w terminie dwóch miesięcy

od daty zgłoszenia projektu.

2.

W razie konieczności przeprowadzania badań i prób jednostka gospodarki uspołecznionej

w porozumieniu z zakładowym organem związkowym może przedłużyć termin określony w

ust. 1. Postanowienie w tej sprawie doręcza się twórcy projektu.

3.

Jednostka gospodarki uspołecznionej jest obowiązana zapewnić twórcy projektu wynalazczego

możliwość uczestniczenia w pracach związanych z oceną przydatności jego projektu.

4.

Przy dokonywaniu oceny przydatności projektów wynalazczych dających efekty w dziedzinie

bezpieczeństwa i higieny pracy lub ochrony naturalnego środowiska człowieka powinien

brać udział społeczny inspektor pracy oraz przedstawiciel służby bezpieczeństwa i

higieny pracy jednostki dokonującej oceny projektu lub przedstawiciel właściwego terenowego

organu administracji państwowej.

1.

Jeżeli przydatność projektu wynalazczego budzi wątpliwości lub jeżeli powstaje wątpliwość,

czy zgłoszony projekt jest projektem wynalazczym, jednostka dokonująca oceny powinna

zasięgnąć opinii komisji wynalazczości

2.

Komisję wynalazczości w składzie: przewodniczący, sekretarz, przedstawiciele właściwych

komórek technicznych i ekonomicznych (finansowych), zakładowego organu związkowego

i stowarzyszenia naukowo-technicznego oraz klubu techniki i racjonalizacji, a w razie

potrzeby inne osoby powołuje w jednostce gospodarki uspołecznionej kierownik tej jednostki

w porozumieniu z właściwym organem samorządu pracowniczego.

3.

Przewodniczący komisji wynalazczości jest obowiązany umożliwić twórcy projektu wynalazczego

udział w pracach komisji.

4.

Członkowie komisji wynalazczości i osoby uczestniczące w jej pracach są obowiązani

do nieujawniania wszelkich danych, o których powzięli wiadomość w związku z pracami

komisji.

1.

Na podstawie oceny przydatności projektu wynalazczego jednostka gospodarki uspołecznionej

wydaje decyzje

1)

o przyjęciu projektu wynalazczego do stosowania, jeżeli projekt ma cechy projektu

wynalazczego i nadaje się do stosowania w jej działalności gospodarczej,

2)

o odmowie przyjęcia projektu wynalazczego do stosowania, jeżeli jest on dla tej jednostki

nieprzydatny,

3)

o umorzeniu postępowania, jeżeli zgłoszony projekt nie ma cech projektu wynalazczego

albo jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, powinna zawierać stanowisko w sprawie zgłoszenia

projektu wynalazczego w Urzędzie Patentowym w celu uzyskania ochrony (art. 21), jeżeli

projekt ten ma cechy wynalazku lub wzoru użytkowego.

3.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie twórcy zgłoszonego projektu

wynalazczego.

4.

Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej uzna, że projekt wynalazczy może być wykorzystany

w innych jednostkach gospodarki uspołecznionej, powinna złożyć im ofertę zawarcia

umowy o stosowaniu projektu wynalazczego (art. 87) lub umowy o przeniesieniu prawa

(art. 42). O złożeniu oferty oraz zawarciu umowy zawiadamia się twórcę projektu.

5.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, której złożono ofertę zawarcia umowy określoną

w ust. 4, jest obowiązana ocenić przydatność projektu wynalazczego dla tej jednostki,

chyba że projekt wynalazczy nie dotyczy zakresu jej działania, Zawarcie umowy uważa

się za przyjęcie przez jednostkę projektu wynalazczego do stosowania.

Jeżeli projekt wynalazczy został zgłoszony przez kierownika jednostki gospodarki uspołecznionej

lub pracownika organu nadrzędnego, oceny przydatności projektu dokonuje i decyzję

wydaje ta jednostka po uprzednia zasięgnięciu opinii organu, samorządu pracowniczego.

1.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, zgłaszając wynalazek w Urzędzie Patentowym, powinna

w podaniu złożyć wniosek o udzielenie patentu tymczasowego.

2.

Wniosek o udzielenie patentu należy złożyć w razie gdy wynalazek jest stosowany lub

jeżeli jest to uzasadnione z innych względów.

3.

Jeżeli wynalazek, na który został udzielony patent tymczasowy, został zastosowany

po upływie terminu określonego w art. 26 ust. 3, jednostka gospodarki uspołecznionej

jest obowiązana złożyć wniosek o przeprowadzenie pełnego badania.

4.

Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej dokonała zgłoszenia wynalazku lub wzoru

użytkowego w Urzędzie Patentowym, jest obowiązana niezwłocznie zawiadamiać twórcę

o istotnych czynnościach dokonywanych przed Urzędem Patentowym i o czynnościach bądź

decyzjach i postanowieniach Urzędu Patentowego, wydanych w związku z tym zgłoszeniem.

1.

W razie gdy zgłoszenie wynalazku lub wzoru użytkowego w Urzędzie Patentowym zostało

uznane przez jednostkę gospodarki uspołecznionej za nieuzasadnione ze względów gospodarczych

(art. 21 ust. 1), decyzję w tej sprawie wraz z uzasadnieniem doręcza się twórcy tego

wynalazku lub wzoru użytkowego.

2.

Jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej nie zgłosiła wynalazku lub wzoru użytkowego

w Urzędzie Patentowym i nie podjęła decyzji określonej w ust. 1 w okresie dwóch miesięcy

od zgłoszenia tego wynalazku lub wzoru użytkowego w tej jednostce, twórca może zgłosić

go sam w Urzędzie Patentowym, zawiadamiając o tym jednostkę gospodarki uspołecznionej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, w razie gdy po zgłoszeniu wynalazku lub

wzoru użytkowego jednostka gospodarki uspołecznionej wycofała zgłoszenie.

W razie udzielenia na rzecz jednostki gospodarki uspołecznionej patentu lub prawa

ochronnego na zgłoszony przez twórcę w Urzędzie Patentowym pracowniczy wynalazek lub

wzór użytkowy, jednostka ta jest obowiązana do zwrotu twórcy wydatków poniesionych

przez niego w związku ze zgłoszeniem i ochroną.

Jednostka realizująca projekt wynalazczy jest obowiązana umożliwić twórcy udział w

pracach związanych z realizacją jego projektu, a gdy twórca nie jest pracownikiem,

tej jednostki, zawrzeć z nim umową o uczestniczenie w tych pracach

1.

Jednostki gospodarki uspołecznionej powinny przekazywać informacje o projektach wynalazczych,

nadających się do stosowania w innych jednostkach gospodarki uspołecznionej, bezpośrednio

lub za pośrednictwem właściwych ośrodków informacji technicznej.

2.

W informacji o projekcie wynalazczym należy podać opis tego projektu oraz dane dotyczące

przyjęcia projektu do stosowania, jego realizacji lub stosowania w jednostce przekazującej

informację.

3.

Jednostka przekazująca informację o projekcie wynalazczym może zamieścić w niej upoważnienie

do nieodpłatnego stosowania chronionego przez nią wynalazku lub wzoru użytkowego przez

inne jednostki gospodarki uspołecznionej (licencja otwarta).

1.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, której przekazano informacje o projektach wynalazczych,

powinna ocenić przydatność dla niej tych projektów. Jeżeli jednostka ta uzna, że projekt

wynalazczy jest dla niej przydatny, wydaje decyzję o przyjęciu projektu do stosowania.

2.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, która w wyniku rozpowszechnienia informacji o

projektach wynalazczych przyjęła projekt do stosowania, jest obowiązana zawiadomić

o tym twórcę tego projektu oraz właściwą jednostkę gospodarki uspołecznionej.

1.

Wysokość wynagrodzenia za pracowniczy projekt wynalazczy ustala się w zależności od

efektów uzyskanych przez jednostki gospodarki uspołecznionej stosujące ten projekt.

2.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o efektach uzyskanych przez stosowanie projektu

wynalazczego, dotyczy to również elektów uzyskanych przez wykonywanie prawa.

3.

Z wyjątkiem wypadku, gdy projekt został dokonany w ramach umowy o dokonanie projektu

wynalazczego, prawo do wynagrodzenia nie przysługuje następującym twórcom projektów

racjonalizatorskich zatrudnionym w jednostkach gospodarki uspołecznionej

1)

kierownikom jednostek gospodarki uspołecznionej i ich zastępcom, jeżeli przedmiot

dokonanego projektu leży w zakresie działalności tych jednostek,

2)

pracownikom wykonującym prace naukowo-badawcze i rozwojowe, jeżeli przedmiot dokonanego

projektu racjonalizatorskiego objęty jest planem przydzielonym do wykonania komórce

organizacyjnej, w której pracownicy ci są zatrudnieni,

3)

pracownikom inżynieryjno-technicznym i innym równorzędnym, jeżeli projekt racjonalizatorski

został dokonany w wyniku wykonania polecenia służbowego.

1.

Za projekty wynalazcze, których stosowanie przynosi efekty ekonomiczne, wynagrodzenie

twórcy ustala się w zależności od wielkości tych efektów, która mogą być również określone

w sposób przybliżony lub szacunkowy.

2.

Tabela wysokości wynagrodzeń za pracownicze projekty wynalazcze przynoszące efekty

ekonomiczne stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia.

3.

Za projekty wynalazcze, których stosowanie przynosi efekty inne niż ekonomiczne, wynagrodzenie

twórcy ustala się w sposób szacunkowy.

4.

Za projekty wynalazcze, których stosowanie przynosi efekty w dziedzinie bezpieczeństwa

i higieny pracy lub ochrony naturalnego środowiska człowieka, wynagrodzenie szacunkowe

twórcy ustala się w zależności od przewidywanego osiągnięcia stopnia poprawy warunków

higienicznych i stanu bezpieczeństwa pracy w warunkach, w których zdarzają się nieszczęśliwe

wypadki i choroby zawodowe, lub osiągnięcia stopnia poprawy ochrony naturalnego środowiska

człowieka. Ustalenia tego wynagrodzenia następuje przy współudziale społecznego inspektora

pracy oraz przedstawiciela służby bezpieczeństwa i higieny pracy jednostki ustalającej

wynagrodzenie lub przedstawiciela właściwego terenowego organu administracji państwowej.

5.

Za projekty wynalazcze, których stosowanie przynosi efekty w dziedzinie obrony lub

bezpieczeństwa Państwa, wynagrodzenie szacunkowe twórcy ustala i wypłaca właściwa

jednostka organizacyjna resortu obrony narodowej lub spraw wewnętrznych. Przepisy

§ 23 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

6.

Za projekty wynalazcze, których stosowania przynosi jednocześnie efekty ekonomiczne,

efekty w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy lub ochrony naturalnego środowiska

człowieka lub też efekty w dziedzinie obrony lub bezpieczeństwa Państwa, łączną kwotę

wynagrodzenia twórcy stanowi suma wynagrodzeń ustalonych na podstawie ust. 1, 4 i

5.

1.

Łączna kwota wynagrodzenia twórcy za pracowniczy projekt wynalazczy, wypłaconego z

tytułu stosowania projektu w jednej lub więcej jednostkach gospodarki uspołecznionej

za jeden rok lub więcej lat stosowania projektu, wynosi

1)

za wynalazek od 5.000 zł do 1.000.000 zł.

2)

za wzór użytkowy od 3.000 zł do 500.000 zł,

3)

za projekt racjonalizatorski od 1.000 zł do 250.000 zł.

2.

Wynagrodzenie ryczałtowe za pracowniczy projekt wynalazczy, ustalone na podstawie

umowy zawartej między twórcą a jednostką gospodarki uspołecznionej (art. 93 ust. 4),

nie może przekraczać górnych wysokości kwot określonych w ust. 1.

3.

Wynagrodzenie twórcy ulega podwyższeniu o 20% w razie dokonania projektu w ramach

umowy o dokonanie projektu wynalazczego; wynagrodzenie to nie może przekraczać górnych

wysokości kwot określonych w ust. 1.

1.

Za projekty wynalazcze, ograniczające lub eliminujące import bądź uruchamiające lub

rozszerzające produkcję eksportową, wynagrodzenie ustalone na podstawie § 20 jednostka

gospodarki uspołecznionej, po zasięgnięciu opinii właściwego przedmiotowo przedsiębiorstwa

handlu zagranicznego, może podwyższyć do 300%. W tych wypadkach wynagrodzenie nie

może przekroczyć wysokości kwot określonych w § 21 ust. 1.

2.

Jeżeli nie ma możliwości stosowania wynalazku pracowniczego w ciągu pierwszych pięciu

lat stosowania w rozmiarach uzasadnionych względami gospodarczymi, jednostka gospodarki

uspołecznionej może przedłużyć okres wypłaty wynagrodzenia do dalszych pięciu lat,

z tym że wynagrodzenie ustalone na podstawie § 20 w przedłużonym okresie ulega narastającemu

zmniejszeniu o 10% z upływem każdego kolejnego roku stosowania wynalazku.

3.

Jeżeli w wyniku stosowania projektu wynalazczego została wprowadzona nowa norma pracy,

twórcy projektu przysługuje dodatkowo prawo do jednorazowego wynagrodzenia (wyrównania)

w wysokości dziesięciokrotnej kwoty stanowiącej różnicę między jego miesięcznym zarobkiem

wynikającym ze stosowania poprzedniej normy a zarobkiem wynikającym z zastosowania

nowej normy. Wynagrodzenie to (wyrównanie) wypłaca się w ciągu jednego miesiąca od

dnia wprowadzenia nowej normy.

1.

Za projekt wynalazczy stosowany w każdej następnej jednostce gospodarki uspołecznionej

twórcy przysługuje wynagrodzenie ustalone na podstawie § 20, pod warunkiem ze projekt

wynalazczy zostanie zastosowany w tej jednostce w ciągu pięciu lat od dnia jego zastosowania

w pierwszej jednostce. Wynagrodzenie wypłaca się za okres faktycznego stosowania projektu

w tej jednostce, nie przekraczający okresów przewidzianych w art. 94 i art. 96.

2.

Jednostki określone w ust. 1 ustalają wynagrodzenie przysługujące twórcy projektu

wynalazczego i przekazują je do jednostki gospodarki uspołecznionej, w której projekt

ten został zgłoszony, a w razie zastosowania opatentowanego wynalazku lub chronionego

wzoru użytkowego do jednostki uprawnionej z patentu lub prawa ochronnego.

3.

Jednostka, do której przekazano wynagrodzenie, prowadzi ewidencję dokonanych na rzecz

twórcy wypłat wynagrodzeń i w razie osiągnięcia górnej granicy wynagrodzenia, przewidzianej

w § 21 ust. 1, wstrzymuje dalsze wypłaty, a otrzymane kwoty przekraczające górną granicę

zwiększają jej wynik finansowy.

4.

Jednostka, o której mowa w ust. 3, jest obowiązana do dochodzenia wynagrodzenia określonego

w ust. 1.

5.

Jeżeli przyjęty do stosowania projekt wynalazczy dotyczy wyrobu wytwarzanego następnie

w innej jednostce gospodarki uspołecznionej, zbywającej ten wyrób i będącej pierwszą

jednostką stosującą w ten sposób projekt wynalazczy, jednostkę tę uważa się za pierwszą

stosującą ten projekt.

Decyzję w sprawie ustalenia wynagrodzenia twórcy pracowniczego projektu wynalazczego

wydają jednostka gospodarki uspołecznionej, która stosuje projekt wynalazczy, jak

również jednostka, która uzyskuje efekty z wykonywania prawa.

1.

Wynagrodzenie twórcy projektu wynalazczego ustalone na podstawie § 20 wypłaca się

w następujących terminach

1)

wynagrodzenie przypadające jednej osobie do 8.000 zł, a w razie umowy o dokonanie

projektu wynalazczego do 12.000 zł, wypłaca się w ciągu jednego miesiąca od dnia zastosowania

projektu,

2)

wynagrodzenie przypadające jednej osobie powyżej 8.000 zł, a w razie umowy o dokonanie

projektu wynalazczego powyżej 12.000 zł, wypłaca się twórcy w wysokości 50%, lecz

nie mniej niż 8.000 zł, a w razie umowy o dokonanie projektu wynalazczego nie mniej

niż 12.000 zł, najpóźniej w ciągu jednego miesiąca od dnia zastosowania projektu;

pozostały część wynagrodzenia wypłaca się najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy od dnia

zakończenia pierwszego roku stosowania projektu,

3)

w razie stosowania projektu przez okres krótszy niż 12 miesięcy, wynagrodzenie wypłaca

się za okres faktycznego stosowania projektu, w ciągu dwóch miesięcy od dnia zakończenia

stosowania projektu.

2.

Jeżeli po dwuletnim stosowaniu wzoru użytkowego lub projektu racjonalizatorskiego

i obliczeniu faktycznie najwyższych uzyskanych efektów okaże się, że wypłacone wynagrodzenie

według przepisu ust. 1 pkt 1 i 2 jest za niskie, należy je odpowiednio wyrównać.

3.

Wynagrodzenie za pierwszy rok stosowania wynalazku wypłaca się według zasad określonych

w ust. 1 i 2, a za każdy następny rok stosowania - w terminie dwóch miesięcy od zakończenia

roku.

4.

Jeżeli wynagrodzenie za projekt wynalazczy nie zostanie wypłacone w terminie, twórcy

projektu przysługuje prawo do ustawowych odsetek za zwłokę w wysokości 8% w stosunku

rocznym, chyba że jednostka gospodarki uspołecznionej zobowiązana do wypłaty wykaże

brak winy.

1.

Wynagrodzenie tymczasowe, o którym mowa w art. 99, wypłaca twórcy projektu wynalazczego

jednostka gospodarki uspołecznionej, która przyjęła projekt do stosowania.

2.

Wynagrodzenie dodatkowe, o którym mowa w art. 100, w wysokości 10% pełnej kwoty należnej

z tytułu wykonywania prawa uzyskanego za granicą, wypłaca twórcy w walucie zagranicznej,

w której uzyskano płatność, jednostka dokonująca czynności związanych z wykonywaniem

tego prawa za granicą.

3.

Jeżeli na żądanie jednostki gospodarki uspołecznionej zainteresowanej stosowaniem

wynalazku lub wzoru użytkowego nie zostało wykonane prawo uzyskana za granicą ze względu

na interes polskiego eksportu, wynagrodzenie dodatkowe ustalone przez właściwy organ

nadrzędny w porozumieniu z właściwym przedmiotowo przedsiębiorstwem handlu zagranicznego

w oparciu o spodziewane efekty ekonomiczne według zasad wynagradzania za pracownicze

projekty wynalazcze, wypłaca twórcy jednostka gospodarki uspołecznionej zainteresowana

stosowaniem wynalazku lub wzoru użytkowego. 10% tego wynagrodzenia wypłaca się w walucie

zagranicznej, w której uzyskano płatność, jednakże kwota wypłacona w walucie zagranicznej

nie może przekraczać 10% wpływu dewizowego uzyskanego z tytułu eksportu wyrobów.

4.

Jeżeli na żądanie jednostki gospodarki uspołecznionej zainteresowanej stosowaniem

wynalazku lub wzoru użytkowego nie zostało wykonane prawo uzyskane za granicą ze względów

polityki handlowej, wynagrodzenie dodatkowe ustalone szacunkowo przez właściwy organ

nadrzędny w porozumieniu z właściwym przedmiotowo przedsiębiorstwem handlu zagranicznego

wypłaca jednostka zainteresowana stosowaniem wynalazku lub wzoru użytkowego.

5.

Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do odpłatnego udostępnienia za granicą projektów

wynalazczych nie chronionych za granicą.

6.

Wynagrodzenie odrębne, o którym mowa w art. 101, wypłaca jednostka gospodarki uspołecznionej,

która przyjęła projekt wynalazczy do stosowania, w terminie dwóch miesięcy od daty

przyjęcia dokumentacji przydatnej do stosowania tego projektu. Jednostka ta w tym

terminie jest obowiązana również dokonać zwrotu udokumentowanych wydatków poniesionych

przez twórcą przy opracowywaniu i realizacji projektu wynalazczego, w tym kosztów

badań, prób, modeli i prototypów potrzebnych do dokonania oceny przydatności tego

projektu. Jeżeli łączna wypłata prowadziłaby jednak do opóźnienia, zwrot kosztów może

być dokonany oddzielnie.

1.

Osobom, które na podstawie umowy zawartej z jednostką gospodarki uspołecznionej udzieliły

pomocy osobom pracującym nad projektami wynalazczymi lub twórcom projektów wynalazczych,

wynagrodzenia wypłaca się według zasad wynagrodzenia za prace zlecone lub za pracę

w godzinach nadliczbowych.

2.

Osobom, które współdziałały przy realizacji pracowniczego projektu wynalazczego lub

przyczyniły się do przyspieszenia jego zastosowania, jednostka gospodarki uspołecznionej

przyznaje i wypłaca nagrody w łącznej wysokości do 50% wynagrodzenia przysługującego

za taki projekt wynalazczy za pierwszy rok stosowania tego projektu.

3.

Osobom, które przyczyniły się do rozpowszechniania pracowniczego projektu wynalazczego,

współdziałając w następnej jednostce gospodarki uspołecznionej przy jego realizacji

lub przyspieszeniu zastosowania, jednostka ta przyznają i wypłaca nagrody w łącznej

wysokości do 60% wynagrodzenia przysługującego za taki projekt wynalazczy za pierwszy

rok stosowania projektu w tej jednostce.

4.

Twórcom projektów racjonalizatorskich, którym na podstawie § 19 ust. 3 nie przysługuje

prawo do wynagrodzenia, jednostka gospodarki uspołecznionej stosująca projekt może

przyznać i wypłacić nagrody w wysokości do 30% wynagrodzenia przysługującego za taki

projekt racjonalizatorski w tej jednostce.

5.

Ustalenia i podziału nagród, o których mowa w ust. 2-4, dokonuje jednostka gospodarki

uspołecznionej po zasięgnięciu opinii organu samorządu pracowniczego.

6.

Do osób wymienionych w ust. 2. i 3 stosuje się odpowiednio przepis § 22 ust. 3.

1.

Jednostka gospodarki uspołecznionej uprawniona z patentu lub prawa ochronnego nie

może odmówić zawarcia z inną jednostką gospodarki uspołecznionej umowy o stosowanie

projektu wynalazczego, chyba że jest to uzasadnione ze względów gospodarczych. Odmowa

jest niedopuszczalna, w razie gdy wynalazek lub wzór użytkowy został powołany w Polskiej

Normie.

2.

Umowa o stosowanie projektu wynalazczego powinna określać w szczególności

1)

projekty wynalazcze i doświadczenia techniczno-organizacyjne dotyczące tych projektów,

stanowiące przedmiot umowy,

2)

dane dotyczące patentów i praw ochronnych przysługujących licencjodawcy lub dokonanych

przez niego zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, związane z przedmiotem umowy,

3)

rodzaj licencji (licencja wyłączna, niewyłączna, pełna, niepełna),

4)

okres, na jaki zawarto umową,

5)

wysokość i terminy uiszczania opłat licencyjnych.

6)

zakres pomocy udzielanej przez licencjodawca licencjobiorcy przy realizacji projektu

wynalazczego (dostarczenie dokumentacji technicznej, konsultacja, szkolenie pracowników,

nadzór nad uruchomieniem urządzeń wytworzonych według projektu wynalazczego, dostawa

i montaż urządzeń itp.),

7)

zakres gwarancji sprawności technicznej projektu wynalazczego;

8)

zasady współpracy nad udoskonalaniem projektu wynalazczego i wymiany doświadczeń techniczno-organizacyjnych,

9)

zasady odpowiedzialności w razie niewykonania lub nienależytego wykonania całości

lub części umowy przez jedną ze stron.

1.

Wysokość opłaty licencyjnej ustala się w zależności od

1)

wartości technicznej i ekonomicznej projektu wynalazczego,

2)

wartości technicznej i ekonomicznej doświadczeń techniczno-organizacyjnych dotyczących

tego projektu wynalazczego,

3)

rodzaju licencji,

4)

zakresu gwarancji sprawności technicznej projektu wynalazczego,

5)

pomocy udzielanej przy realizacji projektu wynalazczego,

6)

Innych istotnych okoliczności określonych w umowie.

2.

W razie udzielenia licencji niewyłącznej górna wysokość opłaty licencyjnej nie może

przekraczać 20% efektów ekonomicznych uzyskanych przez licencjobiorcę w pierwszym

roku stosowania wynalazku lub wzoru użytkowego. Za następne lata stosowania opłata

w okresie umowy ulega zmniejszeniu o 3% rocznie. Począwszy od szóstego roku stosowania

opłata nie może przekraczać 3% efektów ekonomicznych uzyskanych przez licencjobiorcę.

3.

W razie udzielenia licencji wyłącznej górna wysokość opłaty licencyjnej nie może przekraczać

50% efektów ekonomicznych uzyskanych przez licencjobiorcę w pierwszym roku stosowania

wynalazku lub wzoru Użytkowego. Za następne lata stosowania opłata w okresie umowy

ulega zmniejszeniu o 10% z upływem każdego kolejnego roku. Począwszy od szóstego roku

stołowania opłata nie może przekraczać 5% efektów ekonomicznych uzyskanych przez licencjobiorcę.

4.

Ustalona w ust, 2 i 3 górna wysokość opłaty licencyjnej może mieć zastosowanie jedynie

w wypadku, gdy licencjodawca udziela licencjobiorcy gwarancji sprawności technicznej

projektu wynalazczego, udostępnia doświadczenia techniczno-organizacyjne lub udziela

pomocy w realizacji projektu wynalazczego.

5.

Strony powinny określić w umowie początek pierwszego rocznego okresu obliczeniowego.

W braku porozumienia co do terminów uiszczania opłaty licencyjnej, licencjobiorca

jest obowiązany do jej uiszczenia najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po zakończeniu

każdego roku obliczeniowego.

6.

Na żądanie licencjodawcy licencjobiorca przedstawi na piśmie bilans elektów ekonomicznych

uzyskanych w każdym roku obliczeniowym.

W razie umowy o udostępnienie nie chronionego projektu wynalazczego, stanowiącego

tajemnicę jednostki gospodarki uspołecznionej, jednostka, której projekt udostępniono,

jest obowiązana do przedsięwzięcia niezbędnych środków mających na celu zachowanie

stanu tajemnicy w czasie trwania umowy i po jej wygaśnięciu. Dalsze udostępnienie

tego projektu wymaga zgody jednostki udostępniającej, nie dotyczy to jednak okresu

po ustaniu stanu tajemnicy. Przepisy § 28 i 29 stosuje się odpowiednio.

1.

Umowa o stosowanie projektu wynalazczego wygasa najpóźniej z chwilą wygaśnięcia patentu

lub prawa ochronnego oraz ustania stanu tajemnicy nie chronionego projektu wynalazczego,

stanowiącego tajemnicę jednostki gospodarki uspołecznionej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia albo odmowy udzielenia

patentu lub prawa ochronnego.

1.

Zawarcie umowy o przeniesienie prawa między jednostkami gospodarki uspołecznionej

może nastąpić w wypadkach gospodarczo uzasadnionych. Przez tę umowę uprawniona jednostka

gospodarki uspołecznionej (zbywca) zobowiązuje się przenieść prawo na rzecz innej

jednostki gospodarki uspołecznionej (nabywca), która zobowiązuje się uiścić zapłatę,

chyba że strony ustalą inaczej.

2.

Umowy o przeniesienie prawa powinny określać w szczególności

1)

prawo stanowiące przedmiot umowy,

2)

wysokość zapłaty oraz termin jej uiszczenia,

3)

datę przejścia prawa.

1.

Wysokość zapłaty ustala się w zależności od wartości technicznej i ekonomicznej wynalazku

lub wzoru użytkowego oraz innych istotnych okoliczności określonych w umowie.

2.

Umowa o przeniesienie prawa może określać, że ustalenie zapłaty oraz terminów jej

uiszczenia nastąpi na podstawie przepisów § 29. W tym wypadku w braku odmiennego porozumienia

stron przyjmuje się, że ustalenie zapłaty nastąpi na podstawie zasad właściwych dla

ustalania górnej wysokości opłaty licencyjnej z tytułu udzielenia na okres trzyletni

licencji wyłącznej (§ 29 ust. 3).

3.

Strony mogą odpowiednio zmienić lub uzupełnić zasady ustalania wysokości zapłaty określone

w ust. 2.

4.

W razie gdy zbywca udziela nabywcy pomocy przy realizacji wynalazku lub wzoru użytkowego,

strony mogą uzgodnić dodatkowo wynagrodzenie za udzielenie tej pomocy.

1.

W razie unieważnienia patentu lub prawa ochronnego nabywca ma prawo do otrzymania

zwrotu wniesionej zapłaty oraz do odszkodowania na zasadach ogólnych. Zbywca może

jednak potrącić sobie korzyści, jakie nabywca uzyskał przez korzystanie z wynalazku

lub wzoru użytkowego przed unieważnieniem patentu lub prawa ochronnego; jeżeli korzyści

te są wyższe od zapłaty i dochodzonego odszkodowania, odpowiedzialność zbywcy ulega

wyłączeniu.

2.

Ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności przewidziane w ust. 1 nie dotyczy zbywcy,

który dopuścił się rażącego niedbalstwa.

3.

W braku odmiennego porozumienia stron zbywca prawa do patentu lub do prawa ochronnego

nie ponosi odpowiedzialności, gdy na zgłoszony w Urzędzie Patentowym wynalazek lub

wzór użytkowy nie zostanie udzielony patent lub prawo ochronne; odpowiada jednakże

wobec nabywcy, jeżeli korzystanie z wynalazku lub wzoru użytkowego narusza prawa osób

trzecich.

Do umów o stosowanie projektu wynalazczego lub o przeniesienie prawa w sprawach nie

uregulowanych w rozporządzeniu stosuje się odpowiednio przepisy prawa cywilnego, w

szczególności przepisy art. 397-404 Kodeksu cywilnego.

1.

Jednostki gospodarki uspołecznionej mogą zawierać z obywatelami polskimi i polskimi

osobami prawnymi, nie będącymi jednostkami gospodarki uspołecznionej, umowy o przeniesienie

prawa na rzecz tych jednostek lub umowy licencyjne tylko na zasadach przewidzianych

dla ustalania wysokości wynagrodzenia za pracownicze projekty wynalazcze. Zapłata

lub opłata licencyjna może być zwiększona o równowartość uzasadnionych kosztów związanych

z dokonaniem wynalazku lub wzoru użytkowego, ich zgłoszeniem w Urzędzie Patentowym

oraz ochroną.

2.

Strony mogą ustalić zapłatę lub opłatę licencyjną na zasadach innych niż określone

w ust. 1 po zasięgnięciu przez jednostkę gospodarki uspołecznionej, opinii organu

samorządu pracowniczego.

1.

W wypadkach gospodarczo uzasadnionych wynalazek lub wzór użytkowy powinien być zgłoszony

do ochrony za granicą. Celowość zgłoszenia wynalazku lub wzoru użytkowego do ochrony

za granicą istnieje wówczas, gdy można się spodziewać sprzedaży wyrobów wytworzonych

przez stosowanie tego wynalazku lub wzoru użytkowego, udzielenia licencji lub przeniesienia

prawa lub gdy istnieją inne uzasadnione powody.

2.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, w której zastał zgłoszony wynalazek lub wzór

użytkowy, jest obowiązana zbadać celowość zgłoszenia tego wynalazku lub wzoru użytkowego

za granicą, zasięgając w tym celu opinii właściwego przedmiotowo przedsiębiorstwa

handlu zagranicznego. Wniosek o zgłoszenie wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą

może także złożyć w tej jednostce twórca tego wynalazku lub wzoru użytkowego,

3.

O decyzji w sprawie zgłoszenia wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą jednostka

gospodarki uspołecznionej zawiadamia organ nadrzędny. Decyzją tą doręcza się również

twórcy wynalazku lub wzoru użytkowego.

1.

Jeżeli zgłoszenia za granicą zamierza dokonać twórca niepracowniczego wynalazku lub

wzoru użytkowego albo jego następca prawny, jest on obowiązany zasięgnąć opinii właściwego

przedsiębiorstwa handlu zagranicznego oraz właściwej ze względu na przedmiot wynalazku

lub wzoru użytkowego jednostki gospodarki uspołecznionej co do celowości tego zgłoszenia.

2.

Jednostki określone w ust. 1 są obowiązane do wydania w terminie dwóch miesięcy opinii

co do Celowości zgłoszenia wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą.

1.

Zgłoszenia wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą dokonuje jednostka gospodarki

uspołecznionej, polska osoba prawna nie będąca jednostką gospodarki uspołecznionej

bądź obywatel polski, który zgłosił wynalazek lub wzór użytkowy w Urzędzie Patentowym,

lub jego następca prawny (zgłaszający za granicą).

2.

Zgłoszenia wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą dokonuje się za pośrednictwem

jednostki upoważnionej, chyba że zgłaszający za granicą ma stałe miejsce zamieszkania

lub siedzibę za granicą.

1.

Jednostka upoważniona wykonuje czynności związane ze zgłoszeniem wynalazku lub wzoru

użytkowego za granicą na podstawie zlecenia zgłaszającego za granicą.

2.

Z chwilą przyjęcia zlecenia jednostka upoważniona działa w imieniu i na rzecz zgłaszającego

za granicą jako jego pełnomocnik.

3.

Jednostka upoważniona może odmówić przyjęcia zlecenia w zakresie swojego działania,

jeżeli zgłoszenie za granicą jest sprzeczne z zasadami ochrony wynalazków i wzorów

użytkowych w kraju zgłoszenia. Jednakże w razie wydania przez jednostkę określoną

w § 38 opinii o niecelowości zgłoszenia za granicą niepracowniczego wynalazku lub

wzoru użytkowego, może ona uzależnić przyjęcie zlecenia od przekazania przez zgłaszającego

za granicą jednostce upoważnionej własnych środków dewizowych na pokrycie wydatków

związanych ze zgłoszeniem tego wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą.

4.

Jeżeli zlecenie, o którym mowa w ust. 1, nie stanowi inaczej, jednostka upoważniona

jest obowiązana opracować zgłoszenie wynalazku lub wzoru użytkowego i przygotować

dokumenty potrzebne do zgłoszenia wynalazku lub wzoru użytkowego w krajach, w których

ma być on zgłoszony, a zgłaszający za granicą jest obowiązany dostarczyć odpowiednią

ilość kopii lub odbitek opisu wynalazku lub wzoru użytkowego zgłoszonego w Urzędzie

Patentowym oraz udzielić pomocy fachowej i dostarczyć materiałów niezbędnych do zgłoszenia

wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą, uzyskania ochrony oraz jej utrzymywania.

1.

Jednostka upoważniona pobiera od zgłaszającego za granicą za wykonanie czynności związanych

z ochroną wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą opłaty zgodnie z obowiązującą

taryfą opłat za czynności rzeczników patentowych. Wydatki jednostki upoważnionej w

walucie zagranicznej zgłaszający za granicą zwraca w ich równowartości w walucie polskiej

po obowiązującym kursie.

2.

Na podstawie umowy ze zgłaszającym za granicą niepracowniczy wynalazek lub wzór użytkowy

koszty związane z ochroną tego wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą może pokrywać

jednostka upoważniona. W tym wypadku koszty te podlegają potrąceniu po obowiązującym

kursie z pierwszych wpływów należnych zgłaszającemu za granicą z tytułu wykonywania

uzyskanych praw, jednakże jednostka upoważniona może od tego odstąpić.

3.

Wysokość limitów dewizowych przeznaczonych na wydatki związane z ochłoną wynalazków

i wzorów użytkowych za granicą ustala Minister Handlu Zagranicznego na wniosek jednostki

upoważnionej.

1.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, która uzyskała ochronę wynalazku lub wzoru użytkowego

za granicą, może wydać, po zasięgnięciu opinii właściwego przedsiębiorstwa handlu

zagranicznego, decyzję o zaniechaniu utrzymywania tej ochrony, jeżeli dalsze jej utrzymywanie

nie jest celowe. Przepis § 37 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Utrzymywanie ochrony niepracowniczego wynalazku lub wzoru użytkowego za granicą może

być uzależnione od przedłożenia jednostce upoważnionej opinii jednostek określonych

w § 38 co do celowości utrzymywania ochrony. Przepis § 40 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Wykonywanie prawa uzyskanego za granicą następuje za pośrednictwem jednostki upoważnionej,

chyba że uprawniony z tego prawa, zwany dalej „uprawnionym”, ma stałe miejsce zamieszkania

lub siedzibę za granicą.

2.

Jednostka upoważniona dokonuje czynności związanych z wykonaniem prawa uzyskanego

za granicą na podstawie zlecenia uprawnionego. Przepis § 40 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli z wykonaniem prawa uzyskanego za granicą łączy się zbycie maszyn, urządzeń

lub innych wyrobów związanych ze stosowaniem wynalazku lub wzoru użytkowego, będącego

przedmiotem tego prawa, wykonanie prawa następuje za pośrednictwem jednostki gospodarki

uspołecznionej właściwej ze względu na eksport takich maszyn, urządzeń lub innych

wyrobów.

4.

W wypadkach uzasadnionych interesem polskiego eksportu albo względami polityki handlowej

jednostki gospodarki uspołecznionej zainteresowane stosowaniem wynalazku lub wzoru

użytkowego, w porozumieniu z jednostką gospodarki uspołecznionej właściwą ze względu

na eksport wyrobu wytwarzanego przez stosowanie wynalazku lub wzoru użytkowego, mogą

żądać od uprawnionego oraz od jednostki upoważnionej, aby nie zostało wykonane prawo

uzyskane za granicą. W tym wypadku prawo uzyskane za granicą nie może być wykonane.

1.

Jeżeli uprawnionym jest jednostka gospodarki uspołecznionej, otrzymuje ona z kwoty

uzyskanej z tytułu wykonania prawa, po odliczeniu w walucie zagranicznej, w której

uzyskano płatność, ustalonej przez Ministra Handlu Zagranicznego prowizji jednostki

upoważnionej oraz dodatkowego wynagrodzenia twórcy wynalazku lub wzoru użytkowego

1)

w walucie zagranicznej, w której uzyskano płatność, 30% pełnej kwoty uzyskanej z tytułu

wykonania prawa; wpływy te można wykorzystywać ponad limity dewizowe jednostek gospodarki

uspołecznionej, z tym że w jednostkach i zakładach budżetowych kredyty budżetowe na

ten cel zostaną we właściwym trybie powiększone,

2)

w walucie polskiej równowartość pozostałej kwoty po obowiązującym kursie.

2.

Jeżeli uprawnionym jest twórca niepracowniczego wynalazku lub wzoru użytkowego albo

jego następca prawny, otrzymuje on z kwoty uzyskanej z tytułu wykonania prawa, po

odliczeniu w walucie zagranicznej, w której uzyskano płatność, ustalonej przez Ministra

Handlu Zagranicznego prowizji jednostki upoważnionej

1)

w walucie zagranicznej, w której uzyskano płatność, 10% pełnej kwoty uzyskanej z tytułu

wykonania prawa,

2)

w walucie polskiej równowartość pozostałej kwoty po obowiązującym kursie.

3.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, na której żądanie nie może być wykonane prawo

uzyskane za granicą ze względu na interes polskiego eksportu (§ 43 ust. 4), jest obowiązana

wypłacić

1)

uprawnionej jednostce gospodarki uspołecznionej - kwotę obliczoną według zasad ustalania

opłat licencyjnych,

2)

uprawnionemu twórcy niepracowniczego wynalazku lub wzoru użytkowego albo jego następcy

prawnemu - wynagrodzenie obliczone według zasad ustalenia wysokości wynagrodzeń za

pracownicze projekty wynalazcze.

4.

Z kwot ustalonych na podstawie ust. 3 uprawniona jednostka gospodarki uspołecznionej

otrzymuje 30%, a uprawniony twórca niepracowniczego wynalazku lub wzoru użytkowego

lub jego następca prawny 10%, w walucie lub walutach wpływu z tytułu eksportu wyrobów

wytworzonych przez stosowanie wynalazku lub wzoru użytkowego. Kwoty przekazywane w

walucie obcej nie mogą przekraczać odpowiednio 30% i 10% uzyskanego wpływu dewizowego.

5.

Przepisów ust. 1, 3 i 4 nie stosuje się do jednostek gospodarki uspołecznionej, dla

których zasady tworzenia i dysponowania środkami dewizowymi z tytułu wykonania prawa

regulują odrębne przepisy.

6.

Jeżeli prawo uzyskane za granicą nie zostało wykonane ze względów polityki handlowej,

jednostka gospodarki uspołecznionej określona w § 43 ust, 4 jest obowiązana wypłacić

uprawnionemu wynagrodzenie w wysokości ustalonej szacunkowo przez właściwy organ nadrzędny

w porozumieniu z Ministrem Handlu Zagranicznego.

Przepisy § 37-44 stosuje się odpowiednio do udostępniania za granicą nie chronionego

projektu wynalazczego.

1.

Obywatele państw obcych oraz zagraniczne osoby prawne (osoby zagraniczne) mogą zgłaszać

wynalazki i wzory użytkowe w Urzędzie Patentowym oraz utrzymywać ich ochronę tylko

za pośrednictwem jednostki upoważnionej.

2.

Z tytułu czynności związanych ze zgłoszeniem i ochroną wynalazków i wzorów użytkowych

osób zagranicznych jednostka upoważniona pobiera opłaty zgodnie z obowiązującą taryfą

opłat za czynności rzeczników patentowych.

1.

Nabycie na rzecz jednostki gospodarki uspołecznionej od osoby zagranicznej prawa uzyskanego

w Polsce lub licencji z tego prawa następuje za pośrednictwem jednostki upoważnionej.

2.

Jeżeli łącznie z prawem uzyskanym w Polsce lub licencją nabywane są od osoby zagranicznej

maszyny, urządzenia, dokumentacja lub doświadczenia techniczno-organizacyjne związane

ze stosowaniem wynalazku lub wzoru użytkowego, nabycie tego prawa lub licencji następuje

za pośrednictwem jednostki gospodarki uspołecznionej właściwej ze względu na import

takich maszyn, urządzeń, dokumentacji lub doświadczeń techniczno-organizacyjnych.

3.

Jednostki określone w ust. 1 i 2 zawierają z osobami zagranicznymi umowę o przeniesienie

prawa uzyskanego w Polsce lub umowę licencyjną na podstawie zlecenia jednostki gospodarki

uspołecznionej zainteresowanej stosowaniem wynalazku lub wzoru użytkowego,

4.

W wypadku określonym w ust. 3 umowa licencyjna powinna zastrzegać możność przeniesienia

uzyskanych uprawnień umownych na rzecz innych jednostek gospodarki uspołecznionej

zainteresowanych stosowaniem wynalazku lub wzoru użytkowego.

5.

Jednostki określone w ust. 1 i 2 powinny udzielać jednostkom gospodarki uspołecznionej,

zainteresowanym stosowaniem wynalazku lub wzoru użytkowego będącego przedmiotem prawa

uzyskanego w Polsce przez osobę zagraniczną, wszelkiej pomocy w uzyskaniu niezbędnych

informacji dotyczących tego wynalazku lub wzoru użytkowego.

Nabycie od osoby zagranicznej na rzecz osoby nie będącej jednostką gospodarki uspołecznionej

prawa uzyskanego w Polsce lub licencji z tego prawa wymaga zezwolenia Ministra Handlu

Zagranicznego. Przepis § 47 stosuje się, odpowiednio.

1.

W postępowaniu spornym Urząd Patentowy rozpoznaje sprawy w kolegiach orzekających

w składzie jednego sędziego sądu wojewódzkiego jako przewodniczącego oraz dwóch przedstawicieli

Urzędu Patentowego, jednego przedstawiciela związku zawodowego i jednego przedstawiciela

stowarzyszenia naukowo-technicznego jako członków.

2.

Przewodniczących kolegiów orzekających powoduje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów

sądów wojewódzkich mających siedzibę na terenie m.st. Warszawy.

3.

Pozostałych członków kolegiów orzekających powołuje Prezes Urzędu Patentowego

4.

Jeżeli postępowanie dotyczy sprawy wchodzącej w zakres obrony Państwa, w skład kolegium

orzekającego wchodzi ponadto przedstawiciel wojska, powołany przez Prezesa Urzędu

Patentowego z listy zgłoszonej przez Ministra Obrony Narodowej.

1.

Członkowie kolegium orzekającego są obowiązani do nieujawniania wszelkich danych,

o których poza rozprawą jawną powzięli wiadomość w związku z pełnieniem swoich funkcji.

2.

Członkowie kolegiów orzekających są w rozstrzyganiu spraw niezawiśli i podlegają tylko

ustawom.

1.

Wniosek o wszczęcie postępowania powinien być złożony na piśmie i zawierać oznaczenie

stron i ich adresy, zwięzłe przedstawienie sprawy i jasno określone żądanie, wskazanie

środków dowodowych oraz podpis i datę.

2.

Do wniosku należy dołączyć

1)

pełnomocnictwo, jeżeli wniosek wnosi pełnomocnik,

2)

odpisy wniosku i jego załączników w tylu egzemplarzach, ile jest stron,

3)

dowód uiszczenia obowiązującej opłaty.

3.

Urząd Patentowy bada, czy wniosek odpowiada wymaganiom formalnym. W razie stwierdzenia,

że wniosek nie odpowiada tym wymaganiom, Urząd Patentowy wzywa stronę do usunięcia

jego braków w wyznaczonym terminie pod rygorem zwrotu wniosku.

4.

W razie nieusunięcia braków wniosku w terminie Urząd Patentowy zwraca wniosek i umarza

postępowanie”.

5.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak swojej właściwości do rozpatrzenia wniosku,

przekazuje sprawę właściwemu organowi. Na postanowienie to służy zażalenie.

6.

Jeżeli wnioskodawca wycofał wniosek po wszczęciu postępowania, Urząd Patentowy wydaje

decyzję o umorzeniu postępowania.

7.

W sprawach wymienionych w ust. 3-6 oraz w sprawach zawieszenia postępowania Urząd

Patentowy może również orzekać na posiedzeniach niejawnych.

1.

Jeżeli wniosek odpowiada wymaganiom formalnym, Urząd Patentowy doręcza drugiej stronie

odpisy wniosku i załączonych do niego dokumentów, wzywając ją w razie potrzeby do

nadesłania pisemnej odpowiedzi w wyznaczonym przynajmniej trzydziestodniowym terminie.

2.

O złożeniu wniosku Urząd Patentowy dokonują wpisu do rejestru patentowego lub rejestru

praw ochronnych.

3.

Strona wezwana do udzielenia odpowiedzi dołącza do odpowiedzi na wniosek tyle jej

odpisów, ile jest stron w postępowaniu.

4.

Po otrzymaniu odpowiedzi na wniosek lub po upływie terminu wyznaczonego do jej nadesłania

Urząd Patentowy wyznacza rozprawę, o czym zawiadamia strony i ich pełnomocników, doręczając

im jednocześnie odpis odpowiedzi na wniosek, jeżeli została ona złożona.

5.

Zawiadomienia o rozprawie powinny być doręczone stronom przynajmniej na 7 dni przed

rozprawą.

1.

Rozprawy przed Urzędem Patentowym są jawne. W razie rozpatrywania sprawy wchodzącej

w zakres obrony Państwa przewodniczący kolegium zarządza tajność rozprawy. Przewodniczący

kolegium może zarządzie tajność rozprawy również z innych ważnych przyczyn.

2.

Urząd Patentowy może wezwać na rozprawę oraz przesłuchać świadków i zasięgnąć opinii

biegłych. Może również o przesłuchanie świadków oraz uzyskanie opinii biegłego zwrocie

się do właściwego miejscowo sądu rejonowego.

3.

Urząd Patentowy może zażądać opinii odpowiedniego instytutu naukowego lub naukowo-badawczego.

Urząd Patentowy może zażądać od instytutu dodatkowych wyjaśnień bądź pisemnych, bądź

ustnych, przez wyznaczoną do tego osobę, może też zarządzić złożenie dodatkowej opinii,

przez ten sam lub inny instytut. W opinii instytutu należy wskazać osoby, które przeprowadziły

badanie i wydały opinię. Instytut może żądać wynagrodzenia za wykonaną pracę i za

stawiennictwo swoich przedstawicieli.

4.

Postępowanie dowodowe przeprowadza się na rozprawie, jednakże Urząd Patentowy może

zlecić przeprowadzenie tego postępowania lub jego części jednemu lub kilku z członków

kolegium orzekającego. O terminie przeprowadzenia postępowania dowodowego zawiadamia

się strony lub ich pełnomocników.

5.

Z przebiegu rozprawy protokolant pod kierunkiem przewodniczącego kolegium orzekającego

sporządza protokół, który podpisują przewodniczący i protokolant.

6.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie organu orzekającego, miejsca i daty posiedzenia, nazwiska członków kolegium

orzekającego, protokolanta, stron i ich pełnomocników oraz oznaczenie sprawy i wzmiankę

co do jawności,

2)

przebieg posiedzenia, w szczególności wnioski i twierdzenia stron, wyniki postępowania

dowodowego, wymienienie zarządzeń i orzeczeń wydanych na posiedzeniu oraz stwierdzenie,

czy zostały ogłoszone; zamiast podania wniosków i twierdzeń stron można w protokole

powołać się na pisma przygotowawcze,

3)

czynności stron wpływające na rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego (ugoda, zrzeczenie

się żądania, uznanie, wycofanie, zmiana, rozszerzenie lub ograniczenie wniosku).

7.

Strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu, nie później jednak niż

na następnym posiedzeniu, a po wydaniu decyzji do dnia upływu terminu do wniesienia

odwołania. Na postanowienie odmawiające sprostowania lub uzupełnienia protokołu służy

zażalenie.

1.

Urząd Patentowy rozstrzyga sprawę przez wydanie decyzji po przeprowadzeniu rozprawy,

chyba że przepis stanowi inaczej.

2.

Decyzja zapada zwykłą większością głosów. W razie równości głosów rozstrzyga glos

przewodniczącego.

3.

Członek kolegium, który nie godzi się z większością, może złożyć zdanie odrębne wraz

z uzasadnieniem.

4.

Osnowa decyzji powinna zawierać: oznaczenie organu orzekającego, datę rozpoznania

sprawy i wydania decyzji, nazwiska członków kolegium orzekającego i protokolanta,

wymienienie stron, oznaczenie przedmiotu, sprawy i jej rozstrzygnięcie, jak również

rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania, powołanie podstawy prawnej i podpisy członków

kolegium orzekającego.

5.

Przewodniczący kolegium orzekającego ogłasza decyzją publicznie bezpośrednio po rozprawie,

podając krótkie uzasadnienie rozstrzygnięcia oraz pouczając strony o przysługującym

im prawie odwołania się do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym, ze wskazaniem

terminu i trybu wniesienia odwołania.

6.

Jeżeli ogłoszenie decyzji nie może nastąpić bezpośrednio po rozprawie, kolegium orzekające

odracza ogłoszenie decyzji, o czym przewodniczący kolegium ogłasza, podając dzień

ogłoszenia decyzji.

7.

Uzasadnienie podpisuje przewodniczący kolegium orzekającego oraz członek kolegium

sporządzający uzasadnienie. Decyzję z uzasadnieniem doręcza się stronom.

1.

Za udział w pracach kolegium orzekającego przewodniczący i członkowie kolegium otrzymują

wynagrodzenie na zasadach ustalonych przez Prezesa Urzędu Patentowego w porozumieniu

z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych.

2.

Zamiejscowym członkom kolegium przysługuje zwrot kosztów podróży według stawek obowiązujących

dla pracowników państwowych,

1.

Strona, której żądanie zostało uwzględnione ma prawo do zwrotu niezbędnych kosztów

postępowania w razie złożenia o to wniosku nie później niż przed zamknięciem rozprawy,

z wyjątkiem kosztów wywołanych przez jej niesumienne lub oczywiście niewłaściwa postępowanie

albo przez opóźnienie zgłoszenia dowodów. O przyznaniu stronie zwrotu kosztów postępowania

od strony przeciwnej postanawia Urząd Patentowy.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy strona przeciwna nie dała powodu do złożenia

wniosku o wszczęcie postępowania i uznała w odpowiedzi na wniosek zawarte we wniosku

żądanie.

3.

W razie częściowego uwzględnienia wniosku koszty postępowania znosi się wzajemnie

między stronami lub rozdziela stosunkowo.

4.

W razie umorzenia postępowania z powodu wycofania przez stronę wniosku przed rozstrzygnięciem

sprawy (§ 51 ust. 6 i 7) Urząd Patentowy postanawia o zwrocie stronie połowy opłaty;

inne koszty postępowania ponosi w tym wypadku strona.

5.

Jeżeli wnioskodawcą jest osoba mieszkająca lub mająca siedzibę za granicą i nie posiadająca

w kraju majątku nieruchomego, Urząd Patentowy może na wniosek strony przeciwnej zobowiązać

takiego wnioskodawcę do złożenia kaucji na zabezpieczenie kosztów postępowania pod

rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

6.

W sprawach dotyczących kosztów postępowania, nie uregulowanych w ust. 1-5, stosuje

się odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

W sprawach nie uregulowanych w § 49-54 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Tworzy się Komisję Odwoławczą przy Urzędzie Patentowym, zwaną dalej „Komisją Odwoławczą”,

Komisja Odwoławcza ma siedzibę w m. st. Warszawie,

2.

Komisja Odwoławcza składa się z przewodniczącego i jego zastępców wyznaczonych spośród

sędziów Sądu Najwyższego przez Pierwszego Prezesa tego Sądu oraz członków powołanych

przez jej przewodniczącego na wniosek Prezesa Urzędu Patentowego.

3.

Nadzór nad Komisją Odwoławczą sprawuje Prezes Rady Ministrów, który może zlecić sprawowanie

tego nadzoru Prezesowi Urzędu Patentowego. Nadzór nie może wkraczać w dziedzinę, w

której członkowie Komisji Odwoławczej są niezawiśli.

1.

Komisja Odwoławcza rozpoznaje sprawy w składzie jednego sędziego Sądu Najwyższego

jako przewodniczącego oraz dwóch przedstawicieli Urzędu Patentowego, jednego przedstawiciela

związku zawodowego i jednego przedstawiciela stowarzyszenia naukowo-technicznego,

powołanych do składu kolegium orzekającego, przez przewodniczącego Komisji spośród

jej członków,

2.

Przewodniczący Komisji Odwoławczej może zarządzić rozpoznanie odwołania ze względu

na zawiłość sprawy w składzie powiększonym o dwie osoby.

1.

Termin do wniesienia odwołania od decyzji wynosi dwa miesiące, a do wniesienia zażalenia

na postanowienie jeden miesiąc od dnia doręczenia stronie zaskarżonej decyzji lub

postanowienia.

2.

O odrzuceniu odwołania lub zażalenia wskutek przekroczenia terminu do jego wniesienia,

jeżeli nie zachodzą podstawy do przywrócenia terminu. Komisja Odwoławcza orzeka na

posiedzeniu niejawnym.

1.

Rozstrzygając odwołanie Komisja Odwoławcza utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję bądź

ją uchyla w całości lub w części i wydaje w tym zakresie nową decyzją, bądź też uchyla

zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę Urzędowi Patentowemu do ponownego rozpatrzenia.

2.

Urząd Patentowy przy ponownym rozstrzyganiu sprawy jest związany oceną prawną i wskazaniami

co do dalszego postępowania zawartymi w decyzji Komisji Odwoławczej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy rozstrzyganiu zażaleń.

Do postępowania odwoławczego stosuje się odpowiednio przepisy § 49 ust. 4 oraz § 50-57.

1.

O wywłaszczenie patentu może ubiegać się zainteresowany organ administracji państwowej

lub państwowa jednostka organizacyjna (ubiegający się o wywłaszczenie).

2.

O wywłaszczenie patentu dla potrzeb jednostki gospodarki uspołecznionej nie będącej

państwową jednostką organizacyjną może ubiegać się organ administracji państwowej

lub państwowa jednostka organizacyjna wskazana przez organ nadrzędny właściwy ze względu

na przedmiot patentu, na wniosek organu nadrzędnego zainteresowanej jednostki gospodarki

uspołecznionej.

3.

Ubiegający się o wywłaszczenie patentu jest obowiązany przed wszczęciem postępowania

wywłaszczeniowego wystąpić do uprawnionego z patentu o dobrowolne zbycie patentu i

w razie porozumienia zawrzeć z nim umowę o przeniesienie patentu.

4.

Umowa, o której mowa w ust. 3, może być zawarta również w toku postępowania wywłaszczeniowego.

5.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli prowadzanie rokowań z uprawnionym z patentu

o dobrowolne zbycie patentu jest niemożliwe.

1.

Wywłaszczenie patentu dotyczy całości praw.

2.

Patent podlegający wywłaszczeniu przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z dniem, w którym

decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. Patent ten wykonuje w imieniu Skarbu

Państwa jednostka, która ubiegała się o jego wywłaszczenie.

3.

W razie gdy patent stanowi wspólność współuprawnionych z patentu, wywłaszczenie patentu

dotyczy wszystkich współuprawnionych.

4.

Wywłaszczenie patentu dotyczy również praw osób, które nabyły licencję lub sublicencja

albo korzystają z wynalazku na podstawie art. 41, 65 i 69.

5.

Urząd Patentowy dokonuje w rejestrze patentowym wpisu o wywłaszczeniu patentu.

1.

Jeżeli uprawniony z patentu korzystał z wynalazku w swoim przedsiębiorstwie przed

wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego lub w czasie tego postępowania, decyzja

o wywłaszczeniu patentu może zawierać zezwolenie na dalsze bezpłatne korzystanie z

wynalazku przez dotychczasowego uprawnionego w zakresie, w jakim wynalazek ten był

wykorzystywany, jeżeli ubiegający się o wywłaszczenie na to się godzi.

2.

Na zasadach i w trybie określonych w ust. 1 decyzja o wywłaszczeniu może zawierać

zezwolenie na dalsze korzystanie z wynalazku przez osoby, które korzystały z wynalazku

na podstawie art. 41, 65 i 69.

1.

Wysokość odszkodowania za wywłaszczony patent ustala się na zasadach określonych dla

ustalania wysokości wynagrodzenia za wynalazki pracownicze.

2.

Odszkodowanie przysługuje tylko za okres, w którym uprawnionemu z patentu przysługiwałoby

prawo wyłącznego korzystania z wynalazku.

3.

Na wniosek uprawnionego z patentu odszkodowanie ustalone na podstawie przewidywanych

efektów ekonomicznych wypłaca się jednorazowo w formie ryczałtu

4.

W razie wywłaszczenia patentu na wynalazek o szczególnym znaczeniu dla gospodarki

narodowej, na wniosek właściwego organu nadrzędnego może być ustalone odszkodowanie

w wysokości przekraczającej górną granicę wynagrodzeń za wynalazki pracownicze.

5.

W wypadku określonym w § 65 ust. 1 wysokość odszkodowania ulega odpowiedniemu umniejszeniu.

6.

Obowiązek wypłaty odszkodowania ciąży na ubiegającym się o wywłaszczenie.

7.

Za dostarczoną przez uprawnionego z patentu dokumentację, przydatną do stosowania

wynalazku będącego przedmiotem wywłaszczonego patentu, należy się mu odrębne wynagrodzenie.

1.

Odszkodowanie za wywłaszczenie patentu wypłaca się

1)

do 8.000 zł - w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna,

2)

powyżej 8.000 zł - w wysokości 50%, lecz nie mniej niż 8.000 zł, w ciągu trzech miesięcy

od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a pozostałą część należności - w ciągu

piętnastu miesięcy od tego dnia.

2.

Jeżeli uprawniony do otrzymania odszkodowania odmawia jego przyjęcia albo jeżeli wypłata

odszkodowania uprawnionemu natrafia na inne przeszkody, kwotę przypadającą do wypłaty

składa się do depozytu sądowego.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje na wniosek organu nadrzędnego właściwego

dla ubiegającego się o wywłaszczenie patentu, zgłoszony do Urzędu Patentowego.

2.

We wniosku należy wskazać

1)

numer patentu,

2)

ubiegającego się o wywłaszczenie,

3)

uprawnionego z patentu i miejsce jego zamieszkania (siedzibę),

4)

uzasadnienie konieczności wywłaszczenia patentu dla realizacji celów określonych w

art. 70 ust 1,

5)

dotychczasowy sposób stosowania wynalazku,

6)

osoby korzystające z wynalazku na podstawie licencji, sublicencji lub art. 41, 65

i 69 oraz miejsce ich zamieszkania (siedzibę),

7)

wyniki starań o dobrowolne przeniesienie patentu,

8)

środki na zapłacenie odszkodowania, którymi rozporządza ubiegający się o wywłaszczenie

patentu,

9)

przybliżoną wysokość odszkodowania z podaniem uzasadnienia oraz wskazaniem jednostki

gospodarki uspołecznionej właściwej do dokładnego obliczenia wysokości należnego odszkodowania.

1.

Urząd Patentowy rozpatruje wniosek o wywłaszczenie patentu w trybie postępowania spornego.

2.

Urząd Patentowy zawiadamia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego uprawnionego

z patentu, wnioskodawcę i osoby wymienione w § 68 ust. 2 pkt 6 oraz ogłasza obwieszczenie

o wszczęciu postępowania w lokalu Urzędu Patentowego i w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.

Ponadto dokonuje o tym wpisu do rejestru patentowego.

3.

Zawiadomienie i obwieszczenie powinny zawierać oznaczenie

1)

numeru patentu, którego dotyczy postępowanie wywłaszczeniowe,

2)

uprawnionego z patentu,

3)

ubiegającego się o wywłaszczenie.

4)

termin rozprawy z pouczeniem o prawie zgłaszania wniosków i uwag przed rozprawą lub

w toku rozprawy.

4.

Umowy licencyjne lub ustawy sublicencyjne zawarte po dokonaniu w rejestrze patentowym

wpisu o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego są nieważne.

5.

Zbycie patentu po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego nie ma wpływu na to postępowanie.

6.

Jednostka gospodarki uspołecznionej wskazana we wniosku (§ 68 ust. 2 pkt 9) na wezwanie

Urzędu Patentowego jest obowiązana do dokonania obliczeń w sprawie odszkodowania w

terminie wskazanym przez ten Urząd.

1.

Decyzję o wywłaszczeniu patentu wydaje się na podstawie oceny całokształtu okoliczności

sprawy, a w szczególności po ustaleniu, że objęty wnioskiem patent jest niezbędny

dla realizacji celów określonych w art. 70 ust. 1 oraz że ubiegający się o wywłaszczenie

rozporządza środkami na zapłacenie odszkodowania.

2.

Decyzja o wywłaszczeniu patentu powinna w szczególności zawierać.

1)

oznaczenie patentu podlegającego wywłaszczeniu, a w wypadku określonym w art. 70 ust.

3 również patentu dodatkowego oraz ustalenie zakresu, w jakim zostało orzeczone w

wywłaszczenie,

2)

wskazanie wnioskodawcy oraz ubiegającego się o wywłaszczenie,

3)

wskazanie praw osób, które nabyły licencję lub sublicencję oraz innych praw podlegających

wywłaszczeniu zgodnie z § 64 ust 4,

4)

ustalenie uprawnień wywłaszczonego i innych osób w wypadku określonym w § 65,

5)

ustalenie wysokości odszkodowaniu,

6)

szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne.

3.

Jeżeli decyzja o wywłaszczeniu obejmuje prawa osób, które nabyły licencję lub sublicencję,

a prawa te zostały ujawnione w rejestrze patentowym, w decyzji zamieszcza się postanowienie,

że wypłata odszkodowania dotychczasowemu uprawnionemu z patentu nastąpi wówczas, gdy

wykaże on, że osoby, które nabyły licencję lub sublicencję, wyraziły na to zgodę i

że w braku zgody odszkodowanie zostanie złożone do depozytu sądowego.

Przepisy § 64-70 stosuje się odpowiednio w razie ustalania wysokości i wypłaty odszkodowań

uprawnionym do patentu na wynalazek tajny (art. 60).

Przepisy § 63-71 dotyczące wywłaszczenia patentu stosuje się odpowiednio do wywłaszczenia

prawa ochronnego na wzór użytkowy.

1.

W związku z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych pobierane są opłaty jednorazowe

oraz opłaty okresowe.

2.

Od opłat okresowych związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych wolne są państwowe

jednostki organizacyjne, w których zgodnie z ich zasadami gospodarki finansowej dochody

z wynalazczości stanowiłyby dochody budżetu.

3.

W uzasadnionych wypadkach, na wniosek właściwego organu nadrzędnego, Prezes Urzędu

Patentowego może zwolnić jednostkę gospodarki uspołecznionej nie bodącą państwową

jednostką organizacyjną określoną w ust. 2 z obowiązku uiszczania opłat okresowych.

4.

Tabela opłat związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych stanowi załącznik

nr 2 do rozporządzenia.

1.

Opłaty jednorazowe za zgłoszenia, wnioski, odwołania i zażalenia powinny być uiszczane

z góry.

2.

Jeżeli w wyniku wniesionego odwołania lub zażalenia decyzja lub postanowienie zostało

uchylone, uiszczona za odwołanie lub zażalenie opłata podlega zwrotowi.

1.

Pierwsza opłata okresowa za pierwszy i ewentualnie dalsze przypadające okresy ochrony

wynalazku lub wzoru użytkowego płatna jest w ciągu trzech miesięcy od daty doręczenia

pisma Urzędu Patentowego, wzywającego do uiszczenia tej opłaty.

2.

Opłaty za dalsze okresy ochrony są płatne z góry, nie później niż w dniu, w którym

upływa poprzedni okres ochrony,

3.

Opłaty okresowe można uiszczać również w ciągu sześciu miesięcy po upływie terminu

płatności, z tym ze opłaty te ulegają zwiększeniu o 5% w razie uiszczenia tej opłaty

w pierwszym miesiącu po upływie terminu; 10% - w drugim miesiącu; 15% - w trzecim

miesiącu; 20% - w czwartym miesiącu; 25% - w piątym miesiącu i 30% - w szóstym miesiącu.

Przepisu tego nie stosuje się do opłat określonych w ust. 1.

4.

Opłaty okresowe mogą być uiszczane również w ciągu jednego roku przed terminem płatności.

Opłaty te podlegają zwrotowi, jeżeli przed terminem ich płatności patent lub prawo

ochronne zostanie unieważnione lub wygaśnie. Opłaty za okresy ubiegłe i za okres bielący

nie podlegają zwrotowi.

5.

W razie udzielenia patentu dodatkowego lub dodatkowego prawa ochronnego pobiera się

za ochroną wynalazku lub wzoru użytkowego, stanowiącego przedmiot tego patentu lub

prawa ochronnego, opłatę zryczałtowaną. Jeżeli patent dodatkowy lub dodatkowe prawo

ochronne stanie się patentem lub prawem ochronnym samoistnym, za ochroną tego wynalazku

lub wzoru użytkowego pobiera się opłaty okresowe, poczynając od następnego okresu

po ustaniu patentu głównego lub głównego prawa ochronnego w wysokości, jaka przypadałaby

za ten następny i dalsze okresy ochrony wynalazku będącego przedmiotem patentu głównego,

lub wzoru użytkowego, stanowiącego przedmiot głównego prawa ochronnego.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do opłaty zryczałtowanej za ochronę wynalazku,

stanowiącego przedmiot patentu dodatkowego, oraz do opłaty zryczałtowanej za ochronę

wzoru użytkowego, stanowiącego przedmiot dodatkowego prawa ochronnego.

7.

Jeżeli osoba, na której rzecz udzielono patentu lub prawa ochronnego, nie mogła bez

swojej winy zachować terminu do uiszczenia opłaty okresowej lub opłaty zryczałtowanej

za ochronę wynalazku lub wzoru użytkowego, może ona złożyć w Urzędzie Patentowym umotywowany

wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie ze złożeniem takiego wniosku osoba zainteresowana

powinna uiścić zaległą opłatę zwiększoną o 30%.

8.

Wniosek o przywrócenie terminu może być złożony w ciągu jednego miesiąca od dnia ustania

przyczyny niezachowania terminu płatności, nie później jednak niż w ciągu roku od

dnia, w którym ten termin upłynął.

1.

Zgłoszenia, wnioski, odwołania i zażalenia, z wyjątkiem wniosku o wpis do rejestru

zmiany dotyczącej uprawnionego z patentu lub z prawa ochronnego albo dotyczącej patentu

lub prawa ochronnego, mogą być na wniosek wnoszącego zwolnione przez Urząd Patentowy

w całości lub w części od opłaty jednorazowej, jeżeli wnoszącym jest osoba, która

wykaże, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego

dla siebie i rodziny. Jeżeli wnoszącym jest twórca pracowniczego projektu wynalazczego,

podstawą do zwolnienia w całości lub w części od opłat może być uzasadniony wniosek

właściwego zakładowego lub międzyzakładowego klubu techniki i racjonalizacji.

2.

Na wniosek upragnionego z patentu lub prawa ochronnego, nie będącego jednostką gospodarki

uspołecznionej, Urząd Patentowy może z zachowaniem warunków określonych w ust. 1 zdanie

pierwsze zwolnić go w całości lub w części od opłat okresowych lub od opłat zryczałtowanych

za ochronę wynalazku lub wzoru użytkowego.

3.

Z zachowaniem warunków określonych w ust. 1 i 2 Urząd Patentowy może do sześciu miesięcy

odroczyć termin do uiszczenia opłaty okresowej lub opłaty zryczałtowanej za ochronę

wynalazku lub wzoru użytkowego.

4.

Urząd Patentowy może również na wniosek uprawnionego z patentu lub prawa ochronnego

zwolnić go częściowo lub całkowicie z odroczonych opłat wymienionych w ust. 3, jeżeli

patent lub prawo ochronne wygaśnie po upływie pierwszego lub drugiego okresu ochrony

wynalazku lub wzoru użytkowego z powodu nieuiszczenia opłaty za drugi lub trzeci okres

ochrony wynalazku lub wzoru użytkowego.

5.

W sprawach określonych w ust. 1-4 Urząd Patentowy wydaje postanowienia. Na postanowienia

te służą zażalenia.

1.

Opłaty przewidziane w rozporządzeniu uiszcza się gotówką w oddziale Narodowego Banku

Polskiego albo przekazem pocztowym lub przelewem w Narodowym Banku Polskim na rachunek

Urzędu Patentowego.

2.

Opłaty dotyczące różnych spraw uiszcza się oddzielnie.

Załącznik nr 1

Tabela wysokości wynagrodzeń za pracownicze projekty wynalazcze

Efekty ekonomiczne w złotych

Wynagrodzenie

za wynalazek i wzór użytkowy

za projekt racjonalizatorski

od efektów

ale nie mniej niż

od efektów

ale nie mniej niż

1

2

3

4

5

do 50.000

24%

za wynalazek 5.000 zł

12%

1.000 zł

za wzór użytkowy 3.000 zł

50.001-100.000

18%

12.000 zł

połowa kwoty ustalonej tak jak za wynalazek i wzór użytkowy

100.001-250.000

14%

18.000 zł

250.001-500.000

11%

35.000 zł

500.001-1.000.000

8%

55.000 zł

1.000.001-2.500.000

6%

80.000 zł

2.500.001-5.000.000

5%

150.000 zł

5.000.001-10.000.000

4%

250.000 zł

porad 10.000.000

3%

400.000 zł.

Załącznik nr 2

Tabela opłat związanych z ochroną wynalazków i wzorów użytkowych

Wysokość opłat

I. Opłaty jednorazowe.

1.

Od zgłoszenia wynalazku lub wzoru użytkowego

1.000 zł,

2.

Od każdej następnej rozpoczętej stronicy opisu wynalazku lub wzoru użytkowego wraz

z zastrzeżeniami patentowymi lub ochronnymi oraz rysunkami ponad 10 stronic obowiązującego

formatu

100 zł,

3.

Od każdego zastrzeżenia pierwszeństwa

200 zł,

4.

Od wniosku o przeprowadzenie pełnego badania zgłoszonego wynalazku lub wzoru użytkowego

2.000 zł,

5.

Za zastępcze sporządzenie przez Urząd Patentowy skrótu opisu

600 zł,

6.

Od wniosku o wydanie przez Urząd Patentowy decyzji w postępowaniu spornym

300 zł,

7.

Od odwołania od decyzji Urzędu Patentowego wydanej w postępowaniu

a)

administracyjnym

500 zł,

b)

spornym

800 zł,

8.

Od zażalenia na postanowienie Urzędu Patentowego wydane w postępowaniu

a)

administracyjnym

300 zł,

b)

spornym

500 zł,

9.

Za publikację opisu patentowego lub opisu ochronnego wzoru użytkowego

300 zł,

10.

Od wniosku o wpis do rejestru zmiany dotyczącej uprawnionego z patentu lub z prawo

ochronnego albo dotyczącej patentu lub prawa ochronnego

400 zł.

11.

Od wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty okresowej

200 zł,

12.

Za zaświadczenie lub wyciąg o istnieniu określonego wpisu w rejestrze

100 zł,

13.

Za wydanie dowodu pierwszeństwa

100 zł,

14.

Za odpis z rejestru

200 zł,

II. Opłaty okresowe.

1.

Za pierwszy okres ochrony wynalazku obejmujący 1. 2, 3, 4 i 5 rok ochrony

10.000 zł

2.

Za drugi okres ochrony wynalazku obejmujący 6, 7 i 8 rok ochrony

13.000 zł

3.

Za trzeci okres ochrony wynalazku obejmujący 9 rok ochrony

5.000 zł

4.

Za czwarty okres ochrony wynalazku obejmujący 10 rok ochrony

5.500 zł

5.

Za piąty okres ochrony wynalazku obejmujący 11 rok ochrony

6.000 zł

6.

Za szósty okres ochrony wynalazku obejmujący 12 rok ochrony

6.500 zł

7.

Za siódmy okres ochrony wynalazku obejmujący 13 rok ochrony

7.000 zł

8.

Za ósmy okres ochrony wynalazku obejmujący 14 rok ochrony

7.500 zł

9.

Za dziewiąty okres ochrony wynalazku obejmujący 15 rok ochrony

8.000 zł

10.

Za udzielenie patentu dodatkowego

5.000 zł

11.

Za pierwszy okres ochrony wzoru użytkowego obejmujący 1, 2, 3, 4 i 5 rok ochrony

5.000 zł

12.

Za drugi okres ochrony wzoru użytkowego obejmujący 6, 7 i 8 rok ochrony

5.500 zł

13.

Za trzeci okres ochrony wzoru użytkowego obejmujący 9 i 10 rok ochrony

6.000 zł

14.

Za udzielenie dodatkowego prawa ochronnego

3.000 zł

1.

Wniesione po dniu 1 lipca 1971 r. podania jednostek gospodarki uspołecznionej o udzielenie

patentu uważa się za podania o udzielenie patentu tymczasowego, jeżeli w ciągu trzech

miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia jednostki te nie zgłoszą odrębnego

wniosku o udzielenia patentu. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli Urząd Patentowy

podjął już pełne badanie zgłoszenia wynalazku.

2.

Do wynagrodzeń za pracownicze projekty wynalazcze, nie wypłaconych przed dniem wejścia

w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia.

1.

Z dniem wejścia w życie rozporządzenia tracą moc dotychczasowe przepisy dotyczące

przedmiotów w tym rozporządzeniu unormowanych. W szczególności tracą moc przepisy

wymienione poniżej wraz za wszystkimi zmianami i uzupełnieniami.

2.

Tracą moc

1)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 marca 1963 r. W sprawie postępowania spornego

przed Urzędem Patentowym oraz w sprawie utworzenia i organizacji Komisji Odwoławczej

przy Urzędzie Patentowym oraz postępowania przed tą Komisją

(Dz. U. Nr 16, poz. 84),

2)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 marca 1963 r. w sprawie utworzenia i organizacji

Komisji Rozjemczej przy Urzędzie Patentowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz

postępowania przed tą Komisją

(Dz. U. Nr 16, poz. 85),

3)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 1963 r. w sprawie zgłoszeń wynalazków

do opatentowania za granicą, wykonywania praw z patentów uzyskanych za granicą oraz

nabywania od osób zagranicznych praw z patentów uzyskanych w Polsce

(Dz. U. Nr 41, poz. 227),

4)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 czerwca 1964 r. w sprawie zasad i trybu ustalania

i wypłaty wynagrodzenia za wynalazki i wzory użytkowe z zakresu obrony Państwa

(Dz. U. Nr 20, poz. 121),

5)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 1965 r. w sprawie zasad i trybu wywłaszczania

praw z patentów na wynalazki

(Dz. U. Nr 28, poz. 183),

6)

uchwała nr 74 Rady Ministrów z dnia 5 lutego 1963 r. w sprawie zasad organizowania,

kierowania i koordynacji spraw wynalazczości, rozpowszechniania projektów wynalazczych

oraz zasad wynagradzania i finansowania w zakresie wynalazczości

(Monitor Polski Nr 18, poz. 100),

7)

uchwała Rady Ministrów i Centralnej Rady Związków Zawodowych z dnia 5 kwietnia 1963 r.

w sprawie zasad tworzenia i działalności brygad racjonalizatorskich

(Monitor Polski Nr 48, poz. 239),

8)

uchwała nr 135 Rady Ministrów z dnia 8 maja 1964 r. w sprawie zasad zawierania z poszczególnymi

osobami umów o wykonanie prac z zakresu wynalazczości

(Monitor Polski Nr 33, poz. 142),

9)

zarządzenie Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki z dnia 14 października 1967 r.

w sprawie zasad organizacji i zakresu działania służb technicznych w dziedzinie wynalazczości

(Monitor Polski Nr 59, poz. 281).

3.

Tracą moc w zakresie wynalazków i wzorów użytkowych

1)

rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 maja 1963 r. w sprawie pierwszeństwa

do uzyskania patentu na wynalazek albo rejestracji wzoru użytkowego, wzoru zdobniczego

lub znaku towarowego w przypadkach wystawienia wynalazku i wzoru na wystawie publicznej

w Polsce lub za granicą albo zamieszczenia znaku towarowego na towarze wystawionym

na takiej wystawie

(Dz. U. Nr 23, poz. 133),

2)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 sierpnia 1970 r. w sprawie opłat związanych

z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych oraz znaków towarowych

(Dz. U. Nr 22, poz. 180),

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1973 r.