Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.

Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości.

Księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze

wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę.

1.

Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym

stanem prawnym.

2.

Domniemywa się, że prawo wykreślone nie istnieje.

Przeciwko domniemaniu prawa wynikającemu z wpisu w księdze wieczystej nie można powoływać

się na domniemanie prawa wynikające z posiadania.

W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej

a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność

prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe

(rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

1.

Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych

albo dokonanych na rzecz nabywcy działającego w złej wierze.

2.

W złej wierze jest ten, kto wie, że treść księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym

stanem prawnym, albo ten, kto z łatwością mógł się o tym dowiedzieć.

3.

Jeżeli do dokonania rozporządzenia potrzebny jest wpis w księdze wieczystej, dzień

złożenia wniosku o wpis jest rozstrzygający dla oceny dobrej lub złej wiary nabywcy.

Jednakże gdy rozporządzenie dochodzi do skutku dopiero po dokonaniu wpisu, rozstrzyga

dzień, w którym rozporządzenie doszło do skutku.

Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko

1)

prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy, niezależnie od wpisu,

2)

prawu dożywocia,

3)

służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji państwowej,

4)

służebnościom drogi koniecznej albo ustanowionym w związku z przekroczeniem granicy

przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia.

Rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych wyłącza wzmianka o wniosku, o rewizji

lub rewizji nadzwyczajnej oraz ostrzeżenie dotyczące niezgodności stanu prawnego ujawnionego

w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości.

Przepisy art. 5-8 stosuje się także w wypadkach nie wymienionych w art. 5 rozporządzeń

prawami jawnymi z księgi wieczystej oraz gdy na podstawie wpisanego prawa zostaje

spełnione świadczenie na rzecz osoby uprawnionej według treści księgi.

1.

W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej

a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane

błędnie albo jest dotknięte wpisem nie istniejącego obciążenia lub ograniczenia, może

żądać usunięcia niezgodności.

2.

Roszczenie o usunięcie niezgodności może być ujawnione przez ostrzeżenie. Podstawą

wpisu ostrzeżenia jest nieprawomocne orzeczenie sądu lub komisji arbitrażowej albo

zarządzenie tymczasowe sądu lub prezesa komisji arbitrażowej. Do wydania zarządzenia

tymczasowego nie jest wymagane uprawdopodobnienie, że roszczenie jest zagrożone.

Ograniczone prawo rzeczowe na nieruchomości, ujawnione w księdze wieczystej, ma pierwszeństwo

przed takim prawem nie ujawnionym w księdze.

1.

O pierwszeństwie ograniczonych praw rzeczowych wpisanych do księgi wieczystej rozstrzyga

dzień, od którego liczy się skutki dokonanego wpisu.

2.

Prawa wpisane na podstawie wniosków złożonych równocześnie mają równe pierwszeństwo.

1.

Ustanawiając ograniczone prawo rzeczowe, które ma być wpisane w księdze wieczystej,

właściciel może zastrzec pierwszeństwo przed tym prawem lub równe z tym prawem dla

innego prawa.

2.

Zastrzeżenia można dokonać także po ustanowieniu prawa, za zgodą osoby, której to

prawo przysługuje.

3.

Do zastrzeżenia pierwszeństwa ograniczonego prawa rzeczowego niezbędny jest wpis w

księdze wieczystej.

Jeżeli przed wpisaniem prawa, dla którego było zastrzeżone pierwszeństwo, zostało

wpisane inne prawo, do wpisu prawa z zastrzeżeniem pierwszeństwa nie jest potrzebna

zgoda osoby, której to inne prawo przysługuje, chyba że prawo, dla którego zastrzeżono

pierwszeństwo, miałoby być wpisane w szerszym zakresie, niż to wynika z zastrzeżenia

pierwszeństwa.

Przepisy art. 11-14 nie naruszają pierwszeństwa ograniczonych praw rzeczowych określonego

w przepisach szczególnych.

1.

W wypadkach przewidzianych w przepisach ustawowych w księdze wieczystej, poza prawami

rzeczowymi, mogą być ujawnione prawa osobiste i roszczenia.

2.

W szczególności mogą być ujawniane

1)

prawo najmu lub dzierżawy, prawo odkupu lub pierwokupu, prawo dożywocia,

2)

roszczenie o przeniesienie własności nieruchomości lub użytkowania wieczystego albo

o ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego; dotyczy to także roszczeń przyszłych

i warunkowych,

3)

roszczenie wynikające z określenia zarządu lub sposobu korzystania z nieruchomości

przez współwłaścicieli lub wieczystych użytkowników,

4)

roszczenie współwłaścicieli wyłączające uprawnienie do zniesienia współwłasności.

Przez ujawnienie w księdze wieczystej prawo osobiste lub roszczenie uzyskuje skuteczność

względem praw nabytych przez czynność prawną po jego ujawnieniu, z wyjątkiem służebności

drogi koniecznej albo służebności ustanowionej w związku z przekroczeniem granicy

przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia.

Równocześnie z wpisem prawa, do którego odnosi się ujawnione w księdze wieczystej

roszczenie, wykreśla się z urzędu wpisy praw nabytych po ujawnieniu roszczenia, jeżeli

wpisy te są sprzeczne z wpisem prawa, którego roszczenie dotyczyło, albo jeżeli w

inny sposób naruszają to prawo.

1.

Roszczenie o przeniesienie własności lub użytkowania wieczystego albo o ustanowienie

ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości może być po upływie roku od dnia wpisu

w księdze wieczystej wykreślone na jednostronne żądanie właściciela lub wieczystego

użytkownika, jeżeli w tym terminie nie złożono wniosku o wpis prawa, którego dotyczy

roszczenie. Jeżeli złożony w tym terminie wniosek nie został uwzględniony, roszczenie

może być wykreślone z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia odmawiającego uwzględnienia

wniosku.

2.

Jeżeli uprawniony wykaże przed upływem roku od dnia wpisu, że wystąpił do sądu albo

do komisji arbitrażowej o przeniesienie lub ustanowienie prawa określonego w ust.

1, bieg terminu do wykreślenia roszczenia liczy się od dnia zakończenia postępowania,

jednakże w razie nieuwzględnienia żądania roszczenie może być wykreślone z chwilą

zakończenia postępowania.

3.

W razie wpisu roszczenia przyszłego lub warunkowego bieg terminu do wykreślenia takiego

roszczenia liczy się od dnia, w którym stało się ono wymagalne.

1.

Do pierwszeństwa praw osobistych oraz roszczeń ujawnionych w księdze wieczystej stosuje

się odpowiednio przepisy o pierwszeństwie ograniczonych praw rzeczowych.

2.

O pierwszeństwie prawa, którego ustanowienie było przedmiotem roszczenia ujawnionego

w księdze wieczystej, rozstrzyga dzień złożenia wniosku o wpis roszczenia.

Właściciel kilku nieruchomości stanowiących całość gospodarczą lub graniczących z

sobą może żądać połączenia ich w księdze wieczystej w jedną nieruchomość.

1.

Ograniczone prawa rzeczowe obciążające którąkolwiek z połączonych nieruchomości obciążają

całą nieruchomość utworzoną przez połączenie. Nie wpływa to jednak na dotychczasowy

zakres wykonywania użytkowania i służebności.

2.

Nieruchomości obciążone ograniczonymi prawami rzeczowymi mogą być połączone tylko

wtedy, gdy uprawnieni ułożą się co do pierwszeństwa tych praw na nieruchomości utworzonej

przez połączenie.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pierwszeństwa praw i roszczeń, o których

mowa w art. 16.

Prowadzenie ksiąg wieczystych należy do właściwości państwowych biur notarialnych.

Czynności w zakresie prowadzenia ksiąg wieczystych dokonuje notariusz.

Dla każdej nieruchomości prowadzi się oddzielną księgę wieczystą, chyba że przepisy

szczególne stanowią inaczej.

Księga wieczysta zawiera cztery działy, z których

1)

pierwszy obejmuje oznaczenie nieruchomości oraz wpisy praw związanych z jej własnością,

2)

drugi obejmuje wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego,

3)

trzeci przeznaczony jest na wpisy dotyczące ograniczonych praw rzeczowych, z wyjątkiem

hipotek, na wpisy ograniczeń w rozporządzaniu nieruchomością lub użytkowaniem wieczystym

oraz na wpisy innych praw i roszczeń, z wyjątkiem roszczeń dotyczących hipotek,

4)

czwarty przeznaczony jest na wpisy dotyczące hipotek.

Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów

i budynków.

W razie niezgodności danych z ewidencji gruntów i budynków z oznaczeniem nieruchomości

w księdze wieczystej państwowe biuro notarialne dokonuje na wniosek właściciela nieruchomości,

wieczystego użytkownika lub z urzędu - na skutek zawiadomienia właściwej państwowej

jednostki organizacyjnej prowadzącej ewidencję gruntów i budynków - sprostowania oznaczenia

nieruchomości na podstawie danych z tej ewidencji.

Przy każdej księdze wieczystej prowadzi się akta księgi wieczystej. Do akt tych składa

się dokumenty i pisma dotyczące nieruchomości.

Wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od dnia złożenia wniosku o dokonanie wpisu,

a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - od dnia wszczęcia tego postępowania.

Wpisem w księdze wieczystej jest również wykreślenie.

1.

Wpis może być dokonany na podstawie dokumentu z podpisem notarialnie poświadczonym,

jeżeli przepisy szczególne nie przewidują innej formy dokumentu.

2.

Wpis potrzebny do usunięcia niezgodności między treścią księgi wieczystej a rzeczywistym

stanem prawnym może nastąpić, gdy niezgodność będzie wykazana orzeczeniem sądu, komisji

arbitrażowej lub innymi odpowiednimi dokumentami.

1.

Do wpisu ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości wystarcza dokument obejmujący

oświadczenie właściciela o ustanowieniu tego prawa.

2.

Do wpisu prawa osobistego lub roszczenia wystarcza dokument obejmujący oświadczenie

woli właściciela o ustanowieniu tego prawa albo obejmujący zgodę na wpis roszczenia.

Przepis ten stosuje się odpowiednio do wpisu przeniesienia hipoteki i ustępstwa pierwszeństwa;

jednakże gdy ustępstwem pierwszeństwa mają być dotknięte prawa innej jeszcze osoby,

potrzebny jest także dokument obejmujący zgodę tej osoby.

3.

Zgoda na dokonanie wpisu nie może być uzależniona od warunku lub terminu.

Oświadczenie woli właściciela nieruchomości o ustanowieniu na niej ograniczonego prawa

rzeczowego uważa się za złożone nie tylko wtedy, gdy doszło do wiadomości nabywcy,

lecz także gdy zostało złożone w przepisanej formie w państwowym biurze notarialnym

prowadzącym księgę wieczystą. Przepis ten stosuje się odpowiednio do ustępstwa pierwszeństwa.

Wpis może nastąpić, gdy osoba, której prawo ma być wpisem dotknięte, jest lub zostaje

jednocześnie wpisana do księgi wieczystej jako uprawniona. Jednakże do ujawnienia

właściciela wystarcza, aby następstwo prawne po osobie wpisanej jako właściciel zostało

wykazane odpowiednimi dokumentami.

1.

Właściciel nieruchomości obowiązany jest do ujawnienia swego prawa w istniejącej księdze

wieczystej. Jeżeli nowy właściciel nie złożył wniosku o ujawnienie swego prawa lub

wniosek został złożony, ale istnieje przeszkoda do ujawnienia prawa, państwowe biuro

notarialne prowadzące księgę wieczystą przynagli opieszałego właściciela za pomocą

grzywien do ujawnienia jego prawa. W razie ujawnienia prawa własności nieruchomości

grzywny nie uiszczone mogą być umorzone w całości lub w części.

2.

Na postanowienie państwowego biura notarialnego o nałożeniu grzywny przysługuje zażalenie.

3.

Grzywny nie nakłada się, jeżeli nieruchomość stała się własnością państwową.

1.

Sądy, komisje arbitrażowe i organy administracji państwowej zawiadamiają państwowe

biuro notarialne właściwe do prowadzenia księgi wieczystej o każdej zmianie właściciela

nieruchomości. Do zawiadomień dołącza się odpisy prawomocnych orzeczeń, decyzji i

ugód ze stwierdzeniem ich prawomocności, ostateczności lub wykonalności. W zawiadomieniu

należy wskazać położenie, obszar i osobę właściciela nieruchomości według zasad obowiązujących

przy dokonywaniu wpisów oraz oznaczenie istniejącej księgi wieczystej.

2.

W razie otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, państwowe biuro notarialne

może z urzędu dokonać ujawnienia zmiany właściciela nieruchomości. Jeżeli wobec braku

dokumentów wymaganych według zasad obowiązujących przy dokonywaniu wpisów ujawnienie

zmiany właściciela nie może nastąpić, państwowe biuro notarialne przynagli właściciela,

stosując odpowiednio art. 35.

Państwowe biuro notarialne rozpoznaje sprawy o wpis w księdze wieczystej w postępowaniu

nieprocesowym, przy uwzględnieniu zmian wynikających z niniejszej ustawy.

1.

Wpisy dokonywane są tylko na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje dokonanie

wpisu z urzędu. Wnioski o wpis składa się na piśmie.

2.

Wniosek o wpis nie może być uzależniony od warunku lub terminu, może być jednak uzależniony

od dokonania innego wpisu na podstawie uprzednio lub równocześnie złożonego wniosku.

3.

Wniosek o wpis może być złożony przez osobę, na której rzecz wpis ma nastąpić, albo

przez osobę, której prawo ma być wpisem dotknięte, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

Akt notarialny, którego treścią jest ustanowienie, zmiana lub zrzeczenie się prawa

ujawnianego w księdze wieczystej, powinien zawierać wniosek o dokonanie wpisu.

Jeżeli akt notarialny, o którym mowa w art. 39, został sporządzony przez państwowe

biuro notarialne niewłaściwe miejscowo do prowadzenia księgi wieczystej dla nieruchomości,

której akt dotyczy, biuro to przesyła wypis tego aktu w terminie siedmiu dni od jego

sporządzenia państwowemu biuru notarialnemu właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej

dla tej nieruchomości.

Pełnomocnictwo do złożenia i cofnięcia wniosku może być udzielone tylko na piśmie.

1.

Cofnięcie wniosku o wpis prawa własności nie jest dopuszczalne, jeżeli z treści wniosku

i dołączonych doń dokumentów wynika, że zmiana prawa własności nastąpiła.

2.

W innych wypadkach państwowe biuro notarialne zawiadamia o cofnięciu wniosku osobę,

na której rzecz wpis ma nastąpić, i osobę, której prawo ma być wpisem dotknięte. Osoba

zainteresowana może w terminie czternastu dni żądać dokonania wpisu. Po bezskutecznym

upływie tego terminu państwowe biuro notarialne umarza postępowanie.

Wniosek o wpis powinien być niezwłocznie wciągnięty do dziennika ksiąg wieczystych

i opatrzony numerem kolejnym.

O kolejności wniosku o wpis rozstrzyga dzień jego złożenia. Za dzień złożenia wniosku

uważa się dzień jego wpływu do państwowego biura notarialnego prowadzącego księgę

wieczystą lub dzień jego sporządzenia w tym biurze. Wnioski, które wpłynęły tego samego

dnia, uważa się za złożone równocześnie.

1.

Niezwłocznie po wciągnięciu wniosku o wpis do dziennika ksiąg wieczystych zaznacza

się w odpowiednim dziale księgi wieczystej numer wniosku (wzmianka o wniosku).

2.

Wzmiankę o wniosku wykreśla się z urzędu po dokonaniu wpisu, po uprawomocnieniu się

postanowienia o odmowie dokonania wpisu, o odrzuceniu wniosku, o umorzeniu postępowania

lub po uprawomocnieniu się zarządzenia o zwrocie wniosku.

1.

Rozpoznając sprawę państwowe biuro notarialne bada jedynie treść wniosku, treść i

formę dołączonych doń dokumentów oraz treść księgi wieczystej.

2.

Postanowienie odmawiające dokonania wpisu może opierać się na okolicznościach, które

są powszechnie znane lub doszły do wiadomości państwowego biura notarialnego w inny

sposób.

Okoliczność, że po złożeniu wniosku o wpis osoba, na której rzecz wpis ma nastąpić,

albo osoba, której prawo ma być wpisem dotknięte, zmarła lub została pozbawiona bądź

ograniczona w możności rozporządzenia prawem albo w zdolności do czynności prawnych

- nie stanowi przeszkody do wpisu.

1.

Państwowe biuro notarialne dokonuje wpisu w granicach wniosku, jeżeli nie zachodzą

przeszkody do wpisu.

2.

W razie istnienia przeszkody do wpisu państwowe biuro notarialne może wyznaczyć wnioskodawcy

odpowiedni termin do jej usunięcia. Z ważnych powodów termin ten może być przedłużony.

Po bezskutecznym upływie terminu państwowe biuro notarialne odmówi dokonania wpisu.

3.

Na postanowienie państwowego biura notarialnego, wyznaczającego termin do usunięcia

przeszkody do wpisu, przysługuje zażalenie.

W postępowaniu o wpis w księdze wieczystej orzeczeniem jest również wpis.

Postanowienia i zarządzenia państwowego biura notarialnego, od których przysługuje

środek odwoławczy, uzasadnia się z urzędu i doręcza wraz z uzasadnieniem osobom, których

postanowienie lub zarządzenie dotyczy. Postanowienia o odmowie wpisu lub o wyznaczeniu

wnioskodawcy terminu do usunięcia przeszkody do wpisu doręcza się ponadto osobom,

których prawo miało być wpisem dotknięte.

1.

O dokonanym wpisie zawiadamia się wnioskodawcę, osoby, na których rzecz wpis nastąpił,

i osoby, których prawa zostały wpisem dotknięte. Jednakże nie zawiadamia się osoby,

która przed dokonaniem wpisu oświadczyła na piśmie, że zrzeka się zawiadomienia.

2.

Zawiadomienie zawiera istotną treść wpisu.

1.

Osoba, na której rzecz wpisane jest prawo lub roszczenie w księdze wieczystej, albo

jej przedstawiciel mają obowiązek zawiadamiać państwowe biuro notarialne o każdej

zmianie miejsca swego zamieszkania.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do spadkobierców osoby, na której rzecz wpisane

jest prawo w księdze wieczystej.

W razie zaniedbania obowiązku, o którym mowa w art. 52, pisma przeznaczone do doręczeń

pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres lub adres spadkobiercy

jest państwowemu biuru notarialnemu znany.

Środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń państwowego biura notarialnego w sprawach

o wpis w księdze wieczystej rozpoznaje właściwy sąd wojewódzki.

Rewizję od wpisu wnosi się w terminie czternastu dni od doręczenia osobie skarżącej

zawiadomienia o dokonanym wpisie. W wypadku zrzeczenia się zawiadomienia termin ten

biegnie od dnia dokonania wpisu.

1.

Niezwłocznie po wniesieniu rewizji od wpisu państwowe biuro notarialne wpisuje z urzędu

wzmiankę o rewizji. W wypadku wniesienia rewizji nadzwyczajnej wpis wzmianki o rewizji

nadzwyczajnej następuje z urzędu niezwłocznie po przedłożeniu przez osobę zainteresowaną

zawiadomienia o wniesieniu rewizji nadzwyczajnej.

2.

Przepis art. 45 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli państwowe biuro notarialne dostrzeże, że stan prawny nieruchomości ujawniony

w księdze wieczystej stał się niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym, a wniosek o

dokonanie wpisu potrzebnego do usunięcia tej niezgodności nie został złożony, dokona

niezwłocznie z urzędu wpisu odpowiedniego ostrzeżenia o niezgodności. W razie stwierdzenia,

że dla tej samej nieruchomości prowadzi się kilka ksiąg wieczystych ujawniających

odmienny stan prawny, wpisu ostrzeżenia dokonuje się we wszystkich księgach wieczystych

założonych dla tej samej nieruchomości.

2.

W wypadkach określonych w ust. 1 państwowe biuro notarialne podejmuje czynności zmierzające

do usunięcia dostrzeżonej niezgodności.

3.

Sprostowanie usterek wpisu nie powodujących niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym

następuje z urzędu.

1.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa

1)

państwowe biura notarialne prowadzące księgi wieczyste oraz obszary ich właściwości

miejscowej,

2)

czynności, które przy prowadzeniu i przechowywaniu ksiąg wieczystych mogą spełniać

samodzielnie pracownicy notarialni,

3)

szczegółowe zasady prowadzenia ksiąg wieczystych,

4)

szczegółowe zasady wymierzania grzywien, ich wysokość oraz tryb postępowania przynaglającego.

2.

Minister Sprawiedliwości może określić w drodze rozporządzenia zasady wykorzystania

systemów informatycznych dla celów prowadzenia ksiąg wieczystych.

Księgi wieczyste zakłada się dla nieruchomości, które nie mają ksiąg wieczystych albo

których księgi wieczyste zaginęły lub uległy zniszczeniu.

1.

Księgę wieczystą zakłada państwowe biuro notarialne właściwe do jej prowadzenia.

2.

W postępowaniu o założenie księgi wieczystej stosuje się przepisy o postępowaniu nieprocesowym,

przy uwzględnieniu zmian wynikających z niniejszej ustawy.

1.

Księgę wieczystą dla nieruchomości państwowej zakłada się na wniosek właściwej państwowej

jednostki organizacyjnej lub osoby, której oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste,

a księgę wieczystą dla nieruchomości nie stanowiącej własności państwowej na wniosek

właściciela nieruchomości lub osoby, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe,

albo na wniosek wierzyciela, jeżeli przysługuje mu prawo, które może być wpisane w

księdze wieczystej. Przepisy szczególne określają inne wypadki, w których założenie

księgi wieczystej może nastąpić na wniosek organu administracji państwowej lub z urzędu.

2.

Akt notarialny, którego treścią jest przeniesienie własności nieruchomości określonej

w art. 59, powinien zawierać wniosek o założenie księgi wieczystej. Przepis art. 40

stosuje się odpowiednio.

Po otrzymaniu zawiadomienia o zmianie właściciela nieruchomości określonej w art.

59 państwowe biuro notarialne wszczyna z urzędu postępowanie o założenie księgi wieczystej.

W postępowaniu o założenie księgi wieczystej przepis art. 54 stosuje się odpowiednio.

Minister Sprawiedliwości określa w drodze rozporządzenia szczegółowy tryb postępowania

o założenie księgi wieczystej.

1.

W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności można nieruchomość obciążyć prawem,

na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu

na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi

właściciela nieruchomości (hipoteka).

2.

Część ułamkowa nieruchomości może być obciążona hipoteką, jeżeli stanowi udział współwłaściciela.

3.

Przedmiotem hipoteki może być także użytkowanie wieczyste. W tym wypadku hipoteka

obejmuje również budynki i urządzenia na użytkowanym terenie, stanowiące własność

wieczystego użytkownika.

Hipoteka zabezpieczająca wierzytelność państwową może powstać również na podstawie

przepisów szczególnych z mocy prawa.

1.

Do powstania hipoteki niezbędny jest wpis w księdze wieczystej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do hipoteki powstającej z mocy prawa, chyba że przepisy

szczególne stanowią inaczej.

Hipoteka zabezpiecza jedynie wierzytelności pieniężne i może być wyrażona tylko w

oznaczonej sumie pieniężnej.

W granicach przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego hipoteka zabezpiecza także roszczenia o odsetki nie przedawnione oraz o przyznane

koszty postępowania.

Zmiany dotyczące wierzytelności hipotecznej, naruszające prawa obciążające nieruchomość

z pierwszeństwem równym lub niższym, wymagają zgody osób, którym prawa te przysługują.

Nie dotyczy to zmiany terminów płatności.

Domniemanie istnienia prawa wynikające z wpisu hipoteki obejmuje, jeżeli chodzi o

odpowiedzialność z nieruchomości, także wierzytelność zabezpieczoną hipoteką.

Niedopuszczalne jest zastrzeżenie, przez które właściciel nieruchomości zobowiązuje

się względem wierzyciela hipotecznego, że nie dokona zbycia lub obciążenia nieruchomości

przed wygaśnięciem hipoteki.

Właściciel nieruchomości nie będący dłużnikiem osobistym może, niezależnie od zarzutów,

które mu przysługują osobiście przeciwko wierzycielowi hipotecznemu, podnosić zarzuty

przysługujące dłużnikowi oraz te, których dłużnik zrzekł się po ustanowieniu hipoteki.

Wierzyciel hipoteczny może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości obciążonej hipoteką,

bez względu na ograniczenie odpowiedzialności dłużnika wynikające z prawa spadkowego.

Zaspokojenie wierzyciela hipotecznego z nieruchomości następuje według przepisów o

sądowym postępowaniu egzekucyjnym. Umowa przeciwna jest nieważna.

1.

W razie podziału nieruchomości hipoteka obciążająca dotychczas nieruchomość obciąża

wszystkie nieruchomości utworzone przez podział (hipoteka łączna).

2.

Wierzyciel, któremu przysługuje hipoteka łączna, może według swego uznania żądać zaspokojenia

w całości lub w części z każdej nieruchomości z osobna, z niektórych z nich lub ze

wszystkich łącznie. Może również według swego uznania dokonać jej podziału pomiędzy

poszczególne nieruchomości.

Przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela

hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Przepisu tego nie

stosuje się do roszczenia o odsetki.

1.

Jeżeli wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez wierzyciela,

wypowiedzenie jest skuteczne względem właściciela nieruchomości nie będącego dłużnikiem

osobistym, gdy było dokonane w stosunku do niego.

2.

Jeżeli wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez dłużnika,

właściciel nieruchomości nie będący dłużnikiem osobistym może dokonać wypowiedzenia

ze skutkiem co do hipoteki.

3.

Wypowiedzenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest skuteczne, chociażby wierzyciel wiedział,

że osoba wpisana w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości nie jest właścicielem.

1.

Wierzytelność zabezpieczona hipoteką nie może być przeniesiona bez hipoteki, chyba

że ustawa stanowi inaczej.

2.

Hipoteka nie może być przeniesiona bez wierzytelności, którą zabezpiecza.

W razie przelewu wierzytelności hipotecznej nabywca może, jeżeli chodzi o zaspokojenie

z nieruchomości obciążonej, powołać się na przepisy o rękojmi wiary publicznej ksiąg

wieczystych również w odniesieniu do wierzytelności zabezpieczonej oraz w odniesieniu

do zarzutów przeciwko wierzytelności, które mogły być podniesione przeciwko zbywcy.

W razie przelewu wierzytelności hipotecznej właściciel nieruchomości obciążonej, który

dokonał zapłaty do rąk zbywcy, nie może powołać się wobec nabywcy na brak zawiadomienia

o przelewie. Jednakże zapłata odsetek do rąk zbywcy zwalnia właściciela, jeżeli nie

otrzymał zawiadomienia o przelewie od zbywcy lub nabywcy albo nie został zawiadomiony

przez państwowe biuro notarialne prowadzące księgę wieczystą.

Właściciel nieruchomości obciążonej nie może powołać się wobec nabywcy wierzytelności

hipotecznej na zapłatę odsetek dokonaną do rąk zbywcy za więcej niż jeden pełny okres

płatności, chyba że zapłata była ujawniona w księdze wieczystej albo że nabywca o

niej wiedział w chwili przelewu.

Przepisów oddziału niniejszego nie stosuje się do przelewu roszczenia o zaległe odsetki

od wierzytelności hipotecznej.

Hipoteka obejmuje nieruchomość wraz z przynależnościami i utrzymuje się na niej jako

na całości aż do zupełnego wygaśnięcia wierzytelności, którą zabezpiecza.

1.

Części składowe nieruchomości są objęte hipoteką również po ich odłączeniu, dopóki

pozostają na nieruchomości, chyba że zostały zbyte w granicach prawidłowej gospodarki,

a umowa zbycia jest stwierdzona pismem z datą urzędowo poświadczoną.

2.

Hipoteka nie obejmuje odłączonych części składowych, które przypadają dzierżawcy,

oraz tych, które przypadają użytkownikowi lub mającemu służebność, jeżeli użytkowanie

lub służebność ma pierwszeństwo przed hipoteką.

Rzeczy, które wskutek zbycia przestały być przynależnościami, są objęte hipoteką do

czasu pozostawania ich na nieruchomości, chyba że zostały zbyte w granicach prawidłowej

gospodarki, a umowa zbycia została stwierdzona pismem z datą urzędowo poświadczoną.

Do chwili zajęcia nieruchomości wierzyciel hipoteczny nie może sprzeciwić się usunięciu

jej części

składowych lub przynależności, jeżeli właściciel nie narusza przez to zasad prawidłowej

gospodarki.

1.

Hipoteka obejmuje roszczenie właściciela o czynsz najmu lub dzierżawy, jednakże do

chwili zajęcia nieruchomości przez wierzyciela hipotecznego właściciel może czynsz

pobierać.

2.

W razie zajęcia nieruchomości zapłata czynszu, dokonana z góry więcej niż za jeden

pełny okres płatności przypadającej po zajęciu, nie ma skutku względem wierzyciela

hipotecznego, chyba że została ujawniona w księdze wieczystej przed wpisem hipoteki.

Przepisy te stosuje się odpowiednio do rozporządzenia roszczeniem o czynsz.

1.

Jeżeli nieruchomość obciążona hipoteką lub jej część składowa jest ubezpieczona, zakład

ubezpieczeń może bez zgody wierzyciela hipotecznego zapłacić ubezpieczającemu odszkodowanie

w celu pokrycia poniesionych przez niego wydatków na przywrócenie nieruchomości do

stanu poprzedniego. W wypadku takim zapłata odszkodowania może być dokonywana w ratach

płatnych w miarę przywracania nieruchomości do stanu poprzedniego.

2.

Zapłata odszkodowania ubezpieczającemu na inne cele niż przywrócenie nieruchomości

do stanu poprzedniego może nastąpić tylko za zgodą wierzyciela hipotecznego.

W razie sprzedaży części nieruchomości obciążonej hipoteką sprzedawca lub kupujący

mogą żądać, aby wierzyciel zwolnił tę część od obciążenia, jeżeli jest ona stosunkowo

nieznaczna, a wartość pozostałej części nieruchomości zapewnia wierzycielowi dostateczne

zabezpieczenie. Na żądanie wierzycieli kwota uzyskana ze sprzedaży powinna im być

wypłacona według pierwszeństwa służących im hipotek.

Jeżeli właściciel lub osoba trzecia oddziaływa na nieruchomość w taki sposób, że może

to pociągnąć za sobą zmniejszenie jej wartości w stopniu zagrażającym bezpieczeństwu

hipoteki, wierzyciel może żądać zaniechania tych działań.

Jeżeli na skutek okoliczności, za które właściciel odpowiada, wartość nieruchomości

uległa zmniejszeniu w stopniu naruszającym bezpieczeństwo hipoteki, wierzyciel może

wyznaczyć właścicielowi odpowiedni termin do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego

albo do ustanowienia dostatecznego zabezpieczenia dodatkowego. Po bezskutecznym upływie

wyznaczonego terminu wierzyciel może żądać niezwłocznego zaspokojenia z nieruchomości

obciążonej.

Jeżeli zmniejszenie wartości nieruchomości naruszające bezpieczeństwo hipoteki nastąpiło

na skutek okoliczności, za które właściciel nie odpowiada, hipoteka obejmuje przysługujące

właścicielowi roszczenie o naprawienie szkody.

Wygaśniecie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką pociąga za sobą wygaśnięcie hipoteki,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W razie wykreślenia hipoteki z księgi wieczystej bez ważnej podstawy prawnej hipoteka

wygasa po upływie lat dziesięciu.

Skuteczność zrzeczenia się zabezpieczenia hipotecznego bez wygaśnięcia wierzytelności

wymaga wykreślenia hipoteki.

Jeżeli dłużnikowi osobistemu, który zaspokoił wierzyciela hipotecznego, przysługuje

roszczenie zwrotne względem właściciela nieruchomości obciążonej albo względem jego

poprzednika prawnego, hipoteka przechodzi na dłużnika aż do wysokości przysługującego

mu roszczenia. Jednakże gdy wierzyciel został zaspokojony tylko w części, przysługuje

mu co do pozostałej części pierwszeństwo przed hipoteką dłużnika osobistego.

1.

Gdy na skutek zaspokojenia wierzyciela z jednej z nieruchomości obciążonych łącznie

jej właściciel uzyskał roszczenie zwrotne względem właściciela nieruchomości współobciążonej

albo względem jego poprzednika prawnego, hipoteka obciążająca dotychczas tę nieruchomość

jako łączna przechodzi na uprawnionego do zwrotu, aż do wysokości przysługującego

mu roszczenia. Jednakże gdy wierzyciel został zaspokojony tylko w części, przysługuje

mu co do pozostałej części pierwszeństwo przed hipoteką uzyskaną przez uprawnionego

do zwrotu.

2.

Jeżeli w chwili przejścia hipoteki na uprawnionego do zwrotu ciążą na nieruchomości

prawa z pierwszeństwem równym z hipoteką łączną lub z niższym, prawom tym służy pierwszeństwo

przed hipoteką uzyskaną przez uprawnionego do zwrotu.

1.

Gdy wierzytelność zabezpieczona hipoteką jest wymagalna, a wierzyciel dopuszcza się

zwłoki albo też zaspokojenie go napotyka trudności, hipoteka wygasa, jeżeli właściciel

nieruchomości złoży zabezpieczoną kwotę do depozytu sądowego, zrzekając się uprawnienia

do odebrania jej z powrotem.

2.

Wykreślenie hipoteki następuje na wniosek właściciela nieruchomości na podstawie prawomocnego

postanowienia sądu o zezwoleniu na złożenie do depozytu sądowego oraz dowodu wpłaty

zabezpieczonej kwoty do depozytu sądowego ze zrzeczeniem się odebrania jej z powrotem.

W razie wygaśnięcia hipoteki wierzyciel obowiązany jest dokonać wszelkich czynności

umożliwiających wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej.

Wierzycielom hipotecznym użytkowania wieczystego, którzy utracili hipoteki wskutek

wygaśnięcia użytkowania wieczystego, przysługuje ustawowe prawo zastawu na roszczeniach

użytkownika wieczystego o wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność

budynki albo inne urządzenia istniejące w dniu zwrotu użytkowanej nieruchomości.

1.

Wierzytelności o wysokości nie ustalonej mogą być zabezpieczone hipoteką do oznaczonej

sumy najwyższej (hipoteka kaucyjna).

2.

Hipoteka kaucyjna może w szczególności zabezpieczać istniejące lub mogące powstać

wierzytelności z określonego stosunku prawnego albo roszczenia związane z wierzytelnością

hipoteczną, lecz nie objęte z mocy ustawy hipoteką zwykłą.

Hipoteką kaucyjną jest również hipoteka, która zabezpiecza wierzytelności z dokumentów

zbywalnych przez indos, chociażby wysokość wierzytelności była z góry ustalona.

Hipoteka kaucyjna zabezpiecza odsetki oraz koszty postępowania mieszczące się w sumie

wymienionej we wpisie hipoteki.

Wierzyciel nie może powołać się na wpis hipoteki kaucyjnej w celu udowodnienia wierzytelności

zabezpieczonej.

Do wypowiedzenia wierzytelności zabezpieczonej hipoteką kaucyjną nie stosuje się przepisów

o wypowiedzeniu wierzytelności hipotecznej.

Do przelewu wierzytelności zabezpieczonej hipoteką kaucyjną nie stosuje się przepisów

o przelewie wierzytelności hipotecznej. Jednakże gdy wraz z wierzytelnością ma być

przeniesiona także hipoteka, do przelewu niezbędny jest wpis w księdze wieczystej.

Hipoteka kaucyjna może być zmieniona na hipotekę zwykłą, a hipoteka zwykła na kaucyjną.

Do zmiany stosuje się odpowiednio przepisy o zmianie treści hipoteki. Zgoda osób,

którym przysługują prawa z pierwszeństwem równym lub niższym, nie jest potrzebna.

Zmiana hipoteki kaucyjnej na zwykłą nie wpływa na zakres zabezpieczenia odsetek i

kosztów postępowania.

1.

Wierzyciel, którego wierzytelność jest stwierdzona tytułem wykonawczym, określonym

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym, może na podstawie tego tytułu uzyskać hipotekę

na wszystkich nieruchomościach dłużnika (hipoteka przymusowa).

2.

Jeżeli nieruchomość jest własnością państwową, hipoteka przymusowa może być ustanowiona

w wypadkach przewidzianych w przepisach ustawowych.

Hipotekę przymusową można uzyskać także na podstawie tymczasowego zarządzenia sądu,

prezesa komisji arbitrażowej albo postanowienia prokuratora.

Hipoteka przymusowa wpisana na podstawie nieprawomocnego orzeczenia, tymczasowego

zarządzenia sądu, prezesa komisji arbitrażowej oraz postanowienia prokuratora jest

hipoteką kaucyjną.

W razie przelewu wierzytelności zabezpieczonej hipoteką przymusową albo w razie innego

rozporządzenia taką wierzytelnością nie stosuje się przepisów o rękojmi wiary publicznej

ksiąg wieczystych.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122 i z 1982 r. Nr 11, poz. 81) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 245 dodaje się art. 245

„

Art. 245

Do przeniesienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości potrzebna jest umowa

między uprawnionym a nabywcą oraz - jeżeli prawo jest ujawnione w księdze wieczystej

- wpis do tej księgi, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

”

;

2)

w art. 246 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Jednakże gdy ustawa nie stanowi inaczej, a prawo było ujawnione w księdze wieczystej

do jego wygaśnięcia potrzebne jest wykreślenie prawa z księgi wieczystej.

”

;

3)

w art. 248 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do zmiany treści ograniczonego prawa rzeczowego potrzebna jest umowa między uprawnionym

a właścicielem rzeczy obciążonej, a jeżeli prawo było ujawnione w księdze wieczystej

- wpis do tej księgi.

”

;

4)

w art. 250 w § 2 dodaje się drugie zdanie w brzmieniu

„

Jeżeli chociaż jedno z tych praw jest ujawnione w księdze wieczystej, potrzebny jest

także wpis do księgi wieczystej.

”

Księgi wieczyste istniejące w dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stają się księgami

wieczystymi w rozumieniu tej ustawy.

Skutki wpisów, które zostały dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

a które według tej ustawy nie są dopuszczalne, podlegają przepisom dotychczasowym.

1.

Postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczy się według

przepisów tej ustawy.

2.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne, jeżeli

nie naruszyły przepisów dotychczasowych.

Treść hipotek istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz hipotek wpisanych

po tym dniu na podstawie tytułów dotychczasowych powstałych przed dniem wejścia w

życie tej ustawy oraz ich przeniesienie, obciążenie, zmiana treści lub pierwszeństwa

albo zniesienie podlega przepisom tej ustawy, chyba że przepisy poniższe stanowią

inaczej.

Przepisy niniejszej ustawy o zakresie obciążenia hipoteką oraz o ochronie hipoteki

stosuje się także do hipotek, długów gruntowych i długów rentowych istniejących w

dniu wejścia w życie tej ustawy.

Listy hipoteczne, a także listy długów gruntowych i rentowych w rozumieniu kodeksu cywilnego niemieckiego, wydane przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe, pozostają w mocy, jeżeli zostały zarejestrowane w trybie przewidzianym w dekrecie z dnia 10 grudnia 1946 r. o rejestracji i umarzaniu listów hipotecznych,

listów długów gruntowych i rentowych, wydanych przed dniem 1 września 1939 r.

(Dz. U. z 1947 r. Nr 5, poz. 19).

Do hipoteki zabezpieczającej w rozumieniu kodeksu cywilnego niemieckiego stosuje się, od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy tej

ustawy o hipotece kaucyjnej.

Na obszarze byłej mocy obowiązującej prawa o ustalaniu własności dóbr nieruchomych,

o przywilejach i hipotekach z 1818 r. - prawa, które nie mogły być wpisane do księgi

wieczystej ze względu na brak zgody wierzycieli hipotecznych, lecz zostały ujawnione

przez zastrzeżenia, mogą być wpisane bez tej zgody z pierwszeństwem wynikającym z

zastrzeżenia ujawnionego w księdze dotychczasowej.

Jeżeli ograniczenie możności rozporządzenia nieruchomością lub prawami rzeczowymi

na nieruchomości, które przestało być wiążące, jest nadal wpisane w księdze wieczystej,

wykreślenie jego może nastąpić z urzędu.

1.

Dla nieruchomości, które nie mają założonych ksiąg wieczystych albo których księgi

zaginęły lub uległy zniszczeniu, prowadzi się we właściwych państwowych biurach notarialnych,

do czasu założenia ksiąg, zbiory dokumentów przeznaczone do składania wniosków i dokumentów

dotyczących ograniczonych praw rzeczowych i ograniczeń w rozporządzaniu tymi nieruchomościami.

Jednakże złożenie dokumentu dotyczącego hipoteki dopuszczalne jest, gdy przepis szczególny

na to zezwala.

2.

Do ustroju zbioru dokumentów oraz do postępowania o złożenie dokumentów do zbioru

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 2 działu I.

3.

Złożenie dokumentów do zbioru na podstawie postanowienia państwowego biura notarialnego

ma wszelkie skutki wpisu w księdze wieczystej, z wyjątkiem przewidzianych w przepisach

o rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, chyba że przepis szczególny dotyczący

rękojmi stanowi inaczej.

1.

Zbiory dokumentów istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają się zbiorami

dokumentów w rozumieniu tej ustawy. Przepis art. 114 stosuje się odpowiednio.

2.

Złożenie dokumentów do zbioru może nastąpić tylko wtedy, gdy dokument określony w

art. 123 ust. 1 ma być złożony do zbioru już istniejącego. Jeżeli do zbioru ma być

złożony dokument dotyczący prawa własności albo brak jest zbioru, zgłoszenie wniosku

o złożenie dokumentu do zbioru traktuje się jak zgłoszenie wniosku o założenie księgi

wieczystej.

3.

W postępowaniu o złożenie dokumentu do zbioru wszczętym przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 116.

1.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, wyda

1)

szczegółowe przepisy o prowadzeniu ksiąg wieczystych założonych po dniu wejścia w

życie dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych,

2)

szczegółowe przepisy o prowadzeniu zbioru dokumentów oraz o postępowaniu w tych sprawach.

2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może określić termin utraty mocy

prawnej ksiąg wieczystych założonych przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych, zasady prowadzenia tych ksiąg do czasu utraty przez nie mocy prawnej, zasady zakładania

nowych ksiąg wieczystych dla nieruchomości, których księgi wieczyste utraciły moc

prawną, oraz zasady zwalniania od opłat sądowych w sprawach związanych z utratą mocy

prawnej ksiąg wieczystych.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych

(Dz. U. Nr 57, poz. 320 i z 1950 r. Nr 38, poz. 349),

2)

utrzymane w mocy przez art. III pkt 3 oraz art. XVII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające

kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 94 i z 1974 r. Nr 24, poz. 142)art. 14-27, 190-249, 290-293, 295 oraz w zakresie ksiąg wieczystych i hipoteki art.

114, 115, 118-120, 122-126 i 300 § 2 dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo

rzeczowe

(Dz. U. Nr 57, poz. 319, z 1950 r. Nr 34, poz. 312, z 1954 r. Nr 41, poz. 184, z 1961 r. Nr 32, poz. 159, z 1962 r. Nr 38, poz. 166 i z 1964 r. Nr 16, poz. 94),

3)

utrzymane w mocy przez art. III pkt 4 oraz art. XVIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające

kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 94 i z 1974 r. Nr 24, poz. 142) w zakresie ksiąg wieczystych i hipoteki art. XIX-XXV, XXXVII, XXXVIII, XL-XLVI, L i LIV-LXIII dekretu z dnia 11 października

1946 r. - Przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych

(Dz. U. Nr 57, poz. 321, z 1950 r. Nr 38, poz. 349, z 1953 r. Nr 29, poz. 113, z 1960 r. Nr 54, poz. 311 i z 1964 r. Nr 16, poz. 94),

4)

ustawa z dnia 16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia

ksiąg wieczystych

(Dz. U. Nr 41, poz. 278).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy obowiązują

przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

Do przeniesienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości potrzebna jest umowa

między uprawnionym a nabywcą oraz - jeżeli prawo jest ujawnione w księdze wieczystej

- wpis do tej księgi, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.