Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne.

1.

Osoby prawne i fizyczne, mające siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą, oraz

obywatele państw obcych mający kartę stałego pobytu w Polsce, zwane dalej „zagranicznymi

podmiotami gospodarczymi”, mogą prowadzić na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej działalność gospodarczą określoną w ustawie, zwaną dalej „działalnością gospodarczą”.

2.

Zagraniczne podmioty gospodarcze mogą prowadzić działalność gospodarczą we własnym

imieniu i na własny rachunek, a także uczestniczyć w spółce z udziałem polskich podmiotów

gospodarczych.

3.

Zagraniczne podmioty gospodarcze prowadzące działalność gospodarczą mogą zrzeszać

się w Polsko-Polonijnej Izbie Przemysłowo-Handlowej.

Na podstawie przepisów ustawy może być prowadzona działalność gospodarcza w zakresie

drobnej wytwórczości, polegająca na

1)

produkcji wyrobów i świadczeniu usług,

2)

obrocie towarowym,

3)

eksporcie własnej produkcji i usług oraz imporcie dla potrzeb tej produkcji i usług.

1.

Współpracę gospodarczą z zagranicznymi podmiotami gospodarczymi, prowadzącymi działalność

gospodarczą w zakresie drobnej wytwórczości, koordynuje Pełnomocnik Rządu do Spraw

Zagranicznych Przedsiębiorstw Drobnej Wytwórczości, zwany dalej „Pełnomocnikiem”.

2.

Pełnomocnika powołuje i odwołuje prezes Rady Ministrów.

1.

Do zadań Pełnomocnika należy w szczególności

1)

inspirowanie i organizowanie działań na rzecz rozwoju współpracy gospodarczej z zagranicznymi

podmiotami gospodarczymi, zwłaszcza polonijnymi,

2)

inicjowanie tworzenia warunków sprzyjających powstawaniu na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej przedsiębiorstw,

3)

określanie preferowanych kierunków rozwoju produkcji i usług.

2.

Prezes Rady Ministrów określa szczegółowy zakres działania Pełnomocnika.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

polskich podmiotach gospodarczych - rozumie się przez to

a)

państwowe przedsiębiorstwa drobnej wytwórczości,

b)

organizacje społeczne uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia działalności

gospodarczej,

c)

spółdzielnie,

d)

zrzeszenia producentów i spółki krajowe prowadzące działalność w zakresie drobnej

wytwórczości,

e)

osoby uprawnione, na podstawie odrębnych przepisów, do prowadzenia rzemiosła i innej

działalności gospodarczej,

f)

osoby fizyczne podejmujące działalność gospodarczą wspólnie z zagranicznymi podmiotami

gospodarczymi,

2)

przedsiębiorstwie zagranicznym - rozumie się przez to przedsiębiorstwo działające

na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na podstawie przepisów niniejszej

ustawy, w stosunku do którego prawa majątkowe służą jedynie zagranicznemu podmiotowi

gospodarczemu,

3)

przedsiębiorstwie z udziałem zagranicznym - rozumie się przez to przedsiębiorstwo

zorganizowane w formie spółki, której udziałowcami są zagraniczne oraz polskie podmioty

gospodarcze,

4)

przedsiębiorstwie - rozumie się przez to przedsiębiorstwo zagraniczne i przedsiębiorstwo

z udziałem zagranicznym,

5)

właścicielu przedsiębiorstwa - rozumie się przez to również podmioty, których prawa

do przedsiębiorstwa wynikają z innego tytułu niż własność.

1.

Obywatel polski stale zamieszkały w Polsce może wnieść do przedsiębiorstwa z udziałem

zagranicznym wkład w postaci będących jego własnością środków trwałych, obrotowych

bądź licencji lub patentów.

2.

Obywatel polski stale zamieszkały w Polsce może uzyskać, na warunkach określonych

przepisami prawa dewizowego, zezwolenie na wniesienie do przedsiębiorstwa z udziałem

zagranicznym wkładu w postaci będących jego własnością wartości dewizowych. Wkład

i zysk przypadający z tego tytułu wykorzystuje się zgodnie z przepisami prawa dewizowego.

1.

Prowadzenie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2, wymaga zezwolenia.

2.

Organem właściwym w sprawach zezwoleń, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem przepisu

ust. 3, jest terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego właściwy

ze względu na miejsce, w którym przedsiębiorstwo ma być, jest lub było prowadzone.

3.

W sprawach zezwoleń na działalność gospodarczą wymienioną w art. 2 pkt 3 organem właściwym

jest Minister Handlu Zagranicznego.

1.

Zagraniczny podmiot gospodarczy, zamierzający podjąć działalność gospodarczą na terytorium

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, do reprezentowania go wobec polskich organów administracji

państwowej oraz w stosunkach prawnych z polskimi podmiotami obowiązany jest ustanowić

w kraju pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być obywatel polski lub uprawniona polska

osoba prawna, mające stałe miejsce pobytu lub siedzibę w Polsce.

2.

Ustanowienie pełnomocnika nie jest wymagane, gdy zagraniczny podmiot gospodarczy ma

stałe miejsce pobytu lub siedzibę na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

a także gdy zagraniczny podmiot gospodarczy będący osobą prawną ma swoje przedstawicielstwo

na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać

1)

informację o rodzaju, formie i zakresie działalności gospodarczej podmiotu lub podmiotów

ubiegających się o zezwolenie na działalność gospodarczą,

2)

wskazanie siedziby zamierzonego przedsiębiorstwa oraz zakresu jego działalności gospodarczej,

3)

przewidywane rozmiary działalności gospodarczej oraz przewidywaną liczbę zatrudnionych,

4)

przewidywane formy finansowania i nakłady niezbędne dla uruchomienia działalności

gospodarczej,

5)

deklarowaną wysokość finansowego i rzeczowego wkładu dewizowego przeznaczonego na

uruchomienie działalności gospodarczej, a w wypadku przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym

- także wkładu polskich podmiotów gospodarczych,

6)

w wypadku spółki - akt założycielski spółki,

7)

odpis pełnomocnictwa, o ile wnioskodawca działa przez pełnomocnika, bądź ustanowienia

przedstawicielstwa.

Wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym

udziałowcy składają wspólnie.

1.

Wkład inwestycyjny zagranicznego podmiotu gospodarczego stanowią środki trwałe i przedmioty

nietrwale, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej i użytkowane w skali

rocznej, które zostały nabyte za waluty wymienialne lub za złote pochodzące z udokumentowanej

wymiany.

2.

Wkład inwestycyjny stanowią również patenty, licencje i inne podobne prawa.

Wniosek, o którym mowa w art. 9, podlega rozpatrzeniu w terminie trzech miesięcy od

dnia jego złożenia. W razie złożenia wniosku wadliwie sporządzonego organ rozpatrujący

wezwie niezwłocznie wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Termin trzymiesięczny liczy

się od dnia złożenia kompletnego wniosku.

Zezwolenie na działalność gospodarczą określa w szczególności

1)

przedmiot i miejsce działalności gospodarczej przedsiębiorstwa oraz jego formę prawną,

2)

siedzibę przedsiębiorstwa,

3)

czas, na jaki zezwolenie zostało udzielone,

4)

dopuszczalną wielkość zatrudnienia.

W wypadku uzasadnionym interesem społecznym lub gospodarczym organ wydający zezwolenie

może wymagać, by w przedsiębiorstwie z udziałem zagranicznym udział określonych polskich

podmiotów gospodarczych był wyższy niż 50%.

1.

Wydanie zezwolenia następuje po przedłożeniu przez zagraniczny podmiot gospodarczy

zaświadczenia o złożeniu w banku polskim depozytu założycielskiego.

2.

Depozyt założycielski stanowi zabezpieczenie prawnych roszczeń polskich podmiotów

prawnych na wypadek niewywiązania się przez zagraniczny podmiot gospodarczy z podjętych

zobowiązań.

3.

Depozyt założycielski składa się na okres do uruchomienia działalności gospodarczej

określonej w zezwoleniu. Depozyt jest oprocentowany na warunkach stosowanych do wkładów

cudzoziemców dewizowych.

4.

Depozyt składa się w walucie wymienialnej, w wysokości odpowiadającej równowartości

od 800 tys. zł do 4 mln zł. W razie zmiany kursu złotego do walut zagranicznych kwoty

te ulegają odpowiedniej zmianie.

5.

Minister Finansów, w porozumieniu z prezesem Narodowego Banku Polskiego oraz po zasięgnięciu

opinii Pełnomocnika, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowo zasady i tryb ustalania

wysokości depozytu założycielskiego oraz zwolnień w całości bądź części od obowiązku

wniesienia takiego depozytu.

6.

Wysokość depozytu dla poszczególnych przedsiębiorstw ustala organ wydający zezwolenie,

po zasięgnięciu opinii banku.

Zezwolenie wydaje się na okres do dwudziestu lat, a w wypadkach uzasadnionych okresem

amortyzacji inwestycji do czterdziestu lat. Po upływie ważności zezwolenia może być

wydane nowe zezwolenie.

Zezwolenie może być cofnięte jedynie w wypadku, gdy działalność przedsiębiorstwa jest

prowadzona z naruszeniem przepisów prawa lub warunków ustalonych w zezwoleniu.

Decyzje w sprawach zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej objętej przepisami

ustawy mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonym

przez Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Przedsiębiorstwa działające na podstawie niniejszej ustawy - z wyłączeniem przedsiębiorstw

podlegających na podstawie odrębnych przepisów wpisowi do rejestru handlowego - podlegają

wpisowi do rejestru przedsiębiorstw zagranicznych.

2.

Rejestr przedsiębiorstw zagranicznych jest dostępny dla osób mających w tym interes

prawny.

3.

Organami rejestracyjnymi są sądy. Właściwość tych sądów, w trybie określonym w przepisach

o ustroju sądów powszechnych, oraz zasady prowadzenia rejestru przedsiębiorstw zagranicznych,

dane podlegające wpisowi do tego rejestru, wymagania dla wniosku o wpis do rejestru,

tryb postępowania przy dokonywaniu wpisów, zmian i skreśleń w rejestrze, zasady udostępniania

rejestru oraz wypadki i warunki wydawania odpisów i wyciągów z tego rejestru określa

Minister Sprawiedliwości.

Zagraniczne i polskie podmioty gospodarcze mają, w ramach obowiązującego prawa polskiego,

swobodę wyboru formy prawnej, zasad udziału wspólników oraz organizacji i sposobu

zarządzania przedsiębiorstwem. Do przedsiębiorstw działających w formie spółki stosuje

się, w zależności od formy spółki, przepisy Kodeksu cywilnego bądź Kodeksu handlowego.

1.

Przedsiębiorstwa korzystają z zasobów pracy na zasadach określonych w przepisach ogólnych.

2.

Do nawiązanych przez przedsiębiorstwo stosunków pracy stosuje się przepisy polskiego

prawa pracy.

3.

Przedsiębiorstwa tworzą fundusze socjalny i mieszkaniowy na zasadach obowiązujących

państwowe przedsiębiorstwa drobnej wytwórczości.

Cudzoziemcy przebywający w Polsce czasowo i zatrudnieni w przedsiębiorstwach mogą

otrzymywać, ze środków dewizowych przedsiębiorstwa przewidzianych do transferu za

granicę, połowę swego wynagrodzenia w walucie obcej. Uzyskane przez cudzoziemca środki

z tego tytułu mogą być przekazywane za granicę.

1.

Podjęcie inwestycji bądź rodzaju działalności nie objętych dotychczasowym zezwoleniem

wymaga odrębnego zezwolenia.

2.

Uruchomienie nowego zakładu lub filii poza siedzibą przedsiębiorstwa lub miejscami

określonymi w zezwoleniu wymaga rozszerzenia zakresu tego zezwolenia.

3.

W wypadku gdy zakład lub filia, o których mowa w ust. 2, mają być zlokalizowane na

terenie właściwości miejscowej organu innego niż ten, który wydał zezwolenie, rozszerzenie

zakresu zezwolenia wymaga uzgodnienia z organem właściwym miejscowo dla nowo uruchamianej

filii lub zakładu.

4.

Inwestycje rozwojowe i modernizacyjne, uruchomienie nowego zakładu przedsiębiorstwa,

podjęcie nowej działalności nie wymagają dodatkowego zezwolenia, o ile nie naruszają

warunków określonych w zezwoleniu już wydanym.

Przedsiębiorstwa mogą zawierać umowy kooperacyjne z krajowymi podmiotami gospodarczymi.

1.

Przedsiębiorstwa mogą sprzedawać importowane przez nie towary i usługi za pośrednictwem

przedsiębiorstw państwowych uprawnionych do prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej sprzedaży za waluty wymienialne.

2.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem Handlu Zagranicznego oraz Ministrem

Handlu Wewnętrznego i Usług, w drodze rozporządzenia, określa wypadki oraz zasady

i warunki sprzedaży towarów i usług, o których mowa w ust. 1.

Przedsiębiorstwa podlegają, ze zmianami wynikającymi z przepisów art. 27-30, opodatkowaniu

na ogólnie obowiązujących zasadach.

1.

Zagraniczne podmioty gospodarcze prowadzące działalność gospodarczą oraz przedsiębiorstwa

z udziałem zagranicznym posiadające osobowość prawną uiszczają podatek dochodowy według

skali ustalonej przez Ministra Finansów, z tym że podatek ten nie może przekroczyć

50% dochodu.

2.

Podmioty i przedsiębiorstwa, wymienione w ust. 1, zwalnia się od płacenia podatku

dochodowego w okresie trzech lat od dnia podjęcia działalności gospodarczej. Zwolnienie

to dotyczy także wypadków określonych w art. 23 ust. 1.

3.

Minister Finansów może wydłużyć okres zwolnienia, o którym mowa w ust. 2, jeśli przemawiają

za tym względy społeczne lub gospodarcze.

1.

Przedsiębiorstwom przysługuje ulga z tytułu dokonanych inwestycji finansowanych z

dochodu przedsiębiorstwa, polegająca na potrąceniu z podatku dochodowego 50% wartości

inwestycji.

2.

W razie niemożności wykorzystania ulgi w roku podatkowym, w którym dokonano inwestycji,

ulga ta może być wykorzystana w następnych latach, jednak w okresie nie dłuższym niż

przez pięć kolejnych lat.

3.

Jeżeli przedsiębiorstwo korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego z tytułu uruchomienia

działalności gospodarczej, na poczet ulg inwestycyjnych z tytułu nakładów dokonanych

przed podjęciem działalności oraz w okresie korzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego

zalicza się należności, jakie z tytułu podatku dochodowego przedsiębiorstwo byłoby

zobowiązane uiścić, gdyby nie korzystało ze zwolnienia od tego podatku.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy tryb i zasady udzielania

zwolnień oraz zmniejszania podatku dochodowego, o których mowa w art. 27 ust. 2 i

3 oraz art. 28.

1.

Przedsiębiorstwo obowiązane jest składać corocznie właściwemu terenowemu organowi

administracji państwowej swoje bilanse roczne i rachunki wyników, w terminie do końca

lutego roku następującego, za rok poprzedzający. W wyjątkowych wypadkach, na wniosek

przedsiębiorstwa, organ ten może przedłużyć termin złożenia bilansu.

2.

Bilans roczny oraz rachunek wyników przedsiębiorstwa podlegają zatwierdzeniu przez

właściwy terenowy organ administracji państwowej, w terminie dwóch miesięcy od dnia

ich złożenia.

3.

Zatwierdzony bilans roczny i rachunek wyników stanowią podstawę ustalenia zobowiązań

podatkowych przedsiębiorstwa, a także ustalenia tej części zysku, którą zagraniczny

podmiot gospodarczy może, na podstawie przepisów ustawy, przekazać za granicę.

4.

Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi kilka rodzajów działalności lub działalność w różnych

miejscowościach, podstawą ustalenia dochodu przedsiębiorstwa jest bilans zbiorczy

uwzględniający przysługujące przedsiębiorstwu zwolnienia podatkowe.

Przedsiębiorstwa mogą uzyskać w bankach polskich kredyty obrotowe i inwestycyjne na

zasadach ustalonych przez Radę Ministrów. Podstawą udzielenia kredytu jest umowa.

1.

Przedsiębiorstwa mogą, z zachowaniem przepisów prawa dewizowego i prawa bankowego,

zaciągać kredyty w barkach zagranicznych.

2.

Zaciągnięcie kredytu, o którym mowa w ust. 1, w wypadku gdy udziałowcem przedsiębiorstwa

jest krajowa jednostka gospodarki uspołecznionej i zaciągnięcie kredytu pociąga za

sobą obciążenie polskiego udziałowca z tytułu zabezpieczenia tego kredytu - wymaga

ponadto zgody Ministra Finansów.

1.

Zagraniczne podmioty gospodarcze mogą przekazywać za granicę corocznie część dochodu

w wysokości

1)

10% wniesionego przez te podmioty wkładu inwestycyjnego w walutach wymienialnych,

2)

50% nadwyżki wpływów z eksportu w walutach wymienialnych nad wydatkami na import,

po odsprzedaniu polskiemu bankowi dewizowemu pozostałych 50% tej nadwyżki,

z tym że przekazywana za granicę łączna kwota z tych tytułów nie może być wyższa niż

50% osiągniętego w poprzednim roku obrachunkowym dochodu obliczonego po opłaceniu

podatku dochodowego.

2.

Minister Finansów określa szczegółowe zasady ustalania wartości wkładu inwestycyjnego,

o którym mowa w art. 11, oraz obliczania nadwyżki, o której mowa w ust. 1 pkt 2. Wartość

wkładu inwestycyjnego może być określana przez biegłych sądowych.

3.

Minister Finansów, po zasięgnięciu opinii Pełnomocnika, może określać wypadki, w których

zagraniczny podmiot gospodarczy ma prawo do transferu więcej niż 50% dochodu obliczonego

po opłaceniu podatku dochodowego, uzyskanego w roku obrachunkowym. Prawo to może być

uzasadnione szczególnym charakterem prowadzonej działalności lub stosowaną, ze względu

na interes społeczny, niską stopą zysku w cenach zbywanych przez przedsiębiorstwo

towarów lub usług.

Właściciel przedsiębiorstwa może przekazać za granicę kwotę uzyskaną ze sprzedaży

przedsiębiorstwa lub jego części, pomniejszoną o należny podatek, pod warunkiem że

1)

umowa sprzedaży została sporządzona, po uzyskaniu zezwolenia dewizowego, w formie

aktu notarialnego,

2)

nabywca posiada zezwolenie na prowadzenie tego rodzaju przedsiębiorstwa,

3)

kwota uzyskana ze sprzedaży wpłynęła w walutach wymienialnych do polskiego banku,

4)

sprzedający wywiązał się z zobowiązań podatkowych.

Minister Handlu Wewnętrznego i Usług, w porozumieniu z Ministrem Finansów oraz Ministrem

Handlu Zagranicznego, może określać warunki, na jakich zagraniczny podmiot gospodarczy

może z dochodu pozostałego po opłaceniu podatku dochodowego dokonywać zakupów za złote

towarów i usług i przeznaczyć je na eksport.

Podmioty zagraniczne, które uzyskują dochody z tytułu praw do przedsiębiorstwa, w

tym również małżonkowie, wstępni i zstępni zagranicznych osób fizycznych, w czasie

pobytu w Polsce uprawnione są do zakupów za złote, uzyskane z tytułu udziału w zyskach

przedsiębiorstwa, wszelkich towarów i usług do użytku osobistego.

Zasady wykorzystania przez polskie podmioty gospodarcze należnych im dochodów z działalności

przedsiębiorstw określają odrębne przepisy.

1.

Przedsiębiorstwa mogą dzierżawić nieruchomości państwowe.

2.

Przekazywanie przedsiębiorstwom nieruchomości państwowych w dzierżawę następuje na

zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Zagraniczny właściciel przedsiębiorstwa może uzyskać zezwolenie na dzierżawę nieruchomości

przeznaczonych do użytku osobistego, na zasadach obowiązujących obywateli polskich.

Wydatki z tego tytułu mogą być finansowane z dochodów uzyskanych z prowadzonej w Polsce

działalności gospodarczej.

2.

Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, w porozumieniu

z właściwymi ministrami, określa szczegółowe zasady i warunki wydawania zezwoleń,

o których mowa w ust. 1.

Sprawy rozwiązania i likwidacji przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym określa akt

założycielski, z zachowaniem przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu handlowego.

W wypadku likwidacji przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym polskim podmiotom gospodarczym

będącym udziałowcami likwidowanego przedsiębiorstwa przysługuje pierwszeństwo zakupu

praw i rzeczy stanowiących majątek przedsiębiorstwa, pozostałych po zaspokojeniu lub

zabezpieczeniu wierzycieli przedsiębiorstwa.

1.

Działające w dniu wejścia w życie ustawy przedsiębiorstwa utworzone na podstawie obowiązujących

dotychczas przepisów, prowadzące działalność objętą przepisami niniejszej ustawy,

stają się przedsiębiorstwami w rozumieniu tej ustawy.

2.

Organy właściwe w sprawach zezwoleń w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy dostosują dotychczasowe zezwolenia do przepisów ustawy.

3.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, w terminie sześciu miesięcy od dnia dostosowania

zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, dostosują swoją działalność do przepisów niniejszej

ustawy i zawiadomią o tym organy właściwe w sprawach zezwoleń.

Do działalności gospodarczej regulowanej niniejszą ustawą nie mają zastosowania przepisy

art. 1 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o wykonywaniu handlu oraz niektórych

innych rodzajów działalności przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej

(Dz. U. Nr 27, poz. 158) oraz art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła

(Dz. U. z 1977 r. Nr 4, poz. 20).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.