Ustawa z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska.

1.

Ustawa określa zasady ochrony i racjonalnego kształtowania środowiska, zmierzające

do zapewnienia współczesnemu i przyszłym pokoleniom korzystnych warunków życia oraz

realizacji prawa do korzystania z zasobów środowiska i zachowania jego wartości.

2.

Środowiskiem w rozumieniu ustawy jest ogół elementów przyrodniczych, w szczególności

powierzchnia ziemi łącznie z glebą, kopaliny, wody, powietrze atmosferyczne, świat

roślinny i zwierzęcy, a także krajobraz, znajdujących się zarówno w stanie naturalnym,

jak też przekształconych w wyniku działalności człowieka.

1.

Ochrona środowiska polega na działaniu lub zaniechaniu umożliwiającym zachowanie bądź

przywrócenie równowagi przyrodniczej koniecznej do osiągnięcia celu, o którym mowa

w art. 1 ust. 1. Ochrona ta wyraża się w szczególności w

1)

racjonalnym kształtowaniu środowiska,

2)

racjonalnym gospodarowaniu zasobami przyrodniczymi,

3)

przeciwdziałaniu lub zapobieganiu szkodliwym wpływom na środowisko, powodującym jego

zniszczenie, uszkodzenie, zanieczyszczenie, zmiany cech fizycznych lub charakteru

elementów przyrodniczych,

4)

przywracaniu do stanu właściwego elementów przyrodniczych.

2.

Racjonalne gospodarowanie zasobami przyrodniczymi środowiska polega w szczególności

na

1)

korzystaniu z zasobów tylko w zakresie uzasadnionym interesem społecznym, przy ocenie

którego uwzględnia się, obok wskazań długookresowego, kompleksowego rachunku ekonomicznego,

także inne niż gospodarcze znaczenie tych zasobów dla równowagi przyrodniczej i dla

warunków życia ludzi,

2)

zapewnieniu pierwszeństwa przedsięwzięciom umożliwiającym oszczędne wykorzystanie

zasobów, zwłaszcza w drodze powtórnego lub wielokrotnego ich wykorzystywania w procesach

gospodarczych,

3)

niepogarszaniu stanu środowiska.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

równowadze przyrodniczej - rozumie się przez to stan, w którym istnieje równowaga

we wzajemnym oddziaływaniu na określonym obszarze - człowieka, składników przyrody

żywej i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej,

2)

zasobach przyrodniczych środowiska - rozumie się przez to zasoby elementów przyrodniczych,

o których mowa w art. 1 ust. 2,

3)

kształtowaniu środowiska - rozumie się przez to oddziaływanie na środowisko, mające

na celu uzyskanie zamierzonych efektów społecznych lub gospodarczych, z równoczesnym

zachowaniem równowagi przyrodniczej, a zwłaszcza warunków do odnawiania się zasobów,

4)

ściekach - rozumie się przez to substancje ciekłe, które wprowadzane bezpośrednio

lub za pośrednictwem urządzeń kanalizacyjnych do wód albo do ziemi mogą je zanieczyszczać,

zmieniać ich stan fizyczny, chemiczny lub biologiczny albo działać niszcząco na świat

roślinny lub zwierzęcy,

5)

odpadach - rozumie się przez to zużyte przedmioty oraz substancje stałe, a także nie

będące ściekami substancje ciekłe, powstające w związku z bytowaniem człowieka lub

działalnością gospodarczą, nieprzydatne w miejscu lub czasie, w którym powstały, i

uciążliwe dla środowiska,

6)

uciążliwościach dla środowiska - rozumie się przez to zjawiska fizyczne lub stany

utrudniające życie albo dokuczliwe dla otaczającego środowiska, a zwłaszcza hałas,

wibracje, zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego i zanieczyszczenie odpadami;

przez szkodliwe uciążliwości dla środowiska rozumie się wymienione zjawiska lub stany

o natężeniu utrudniającym życie albo dokuczliwe dla środowiska w stopniu powodującym

zagrożenie zdrowia ludzi, uszkodzenie albo zniszczenie środowiska,

7)

walorach krajobrazowych środowiska - rozumie się przez to wartości ekologiczne, estetyczne,

widokowe i kulturowe terenu i związanych z nim elementów przyrodniczych, ukształtowanych

przez siły przyrody lub w wyniku działalności człowieka,

8)

jednostkach organizacyjnych - rozumie się przez to jednostki gospodarki uspołecznionej

oraz jednostki nie będące jednostkami gospodarki uspołecznionej,

9)

ministrze - rozumie się przez to również kierownika urzędu centralnego,

10)

przepisach o ochronie środowiska - rozumie się przez to także inne przepisy regulujące

sprawy ochrony środowiska lub jego elementów przyrodniczych.

Z zasobów przyrodniczych środowiska, służących zaspokojeniu potrzeb społeczno-gospodarczych,

można korzystać wyłącznie w zakresie ustalonym w narodowych planach społeczno-gospodarczych

i w planach zagospodarowania przestrzennego oraz przepisach o ochronie środowiska.

1.

Ochrona środowiska stanowi istotny element polityki społeczno-gospodarczej Państwa.

Zadania związane z ochroną środowiska są ujmowane w narodowych planach społeczno-gospodarczych

i w planach zagospodarowania przestrzennego, w aktach normatywnych oraz uwzględniane

w działalności organów państwowych, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych.

2.

Przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska stanowią część składową zadań społeczno-gospodarczych.

3.

W narodowych planach społeczno-gospodarczych uwzględnia się, jako integralną część

przewidzianych w nich przedsięwzięć, zadania i środki zapewniające skuteczną ochronę

środowiska oraz usuwanie skutków działalności wpływającej ujemnie na środowisko.

4.

W planach, o których mowa w ust. 3, w szczególności

1)

określa się przedsięwzięcia niezbędne do zapewnienia ochrony środowiska lub przywrócenia

go do stanu właściwego,

2)

ustala się warunki podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej, umożliwiającej

uzyskanie optymalnych efektów w zakresie ochrony środowiska, oraz zapewnia niezbędne

na ten cel środki,

3)

wykorzystuje się osiągnięcia nauki i techniki, zmniejszające lub eliminujące zagrożenie

środowiska.

1.

Przy ustalaniu w planach zagospodarowania przestrzennego kierunków rozwoju kraju,

województw, miast oraz gmin należy uwzględniać potrzeby ochrony środowiska.

2.

W planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi

przyrodniczej, racjonalną gospodarkę zasobami przyrodniczymi środowiska i ochronę

walorów krajobrazowych oraz warunków klimatycznych. Przeznaczenie i sposoby zagospodarowania

terenów powinny w największym stopniu zapewniać zachowanie ich walorów naturalnych.

3.

W planach zagospodarowania przestrzennego przy przeznaczaniu terenów na poszczególne

cele oraz określaniu zadań związanych z zagospodarowaniem tych terenów, w strukturze

wykorzystania terenów ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywracanie

na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia.

4.

W planach zagospodarowania przestrzennego w szczególności

1)

ustala się programy racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi i racjonalnego gospodarowania

zasobami gleby,

2)

zapewnia się kompleksowe rozwiązywanie problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym

uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, składowania i unieszkodliwiania

odpadów, urządzania i kształtowania terenów zieleni,

3)

zapewnia się ochronę walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych,

4)

uwzględnia się potrzeby ochrony powietrza atmosferycznego, ochrony przed hałasem i

wibracjami oraz przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, a także potrzeby

ochrony powierzchni ziemi na terenach eksploatacji złóż kopalin.

5.

W planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania

obszarów objętych szkodliwym oddziaływaniem na środowisko, powodowanym działalnością

gospodarczą, jeżeli oddziaływanie to nie może być wyeliminowane ani skutecznie ograniczone

przez zastosowanie odpowiednich środków technicznych, zmianę technologii lub wyznaczenie

stref ochronnych.

1.

Rozstrzygnięcia organów administracji państwowej nie mogą naruszać wymagań ochrony

środowiska, a w szczególności ustaleń planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących

ochrony środowiska.

2.

Decyzja administracyjna sprzeczna z przepisem ust. 1 jest nieważna.

1.

Polska Rzeczpospolita Ludowa rozwija współpracę międzynarodową w sprawach ochrony

środowiska.

2.

Zawierane przez Polską Rzeczpospolitą Ludową umowy międzynarodowe powinny uwzględniać

potrzeby ochrony środowiska.

W toku realizacji zadań ochrony środowiska stosuje się, wynikające z aktualnego stanu

wiedzy, środki i metody zapewniające maksymalną skuteczność ochrony, określone po

rozpoznaniu czynników szkodliwych dla środowiska i stopnia ich szkodliwości.

1.

Szkoły wyższe, placówki naukowe, instytuty naukowo-badawcze oraz jednostki organizacyjne

prowadzące działalność naukowo-badawczą uczestniczą w tworzeniu warunków ochrony środowiska

w szczególności przez prowadzenie badań naukowych w ścisłym związku z potrzebami ochrony

środowiska, podejmowanie badań i doświadczeń dotyczących technologii produkcji i wyrobów

przemysłowych nie szkodzących środowisku, współdziałanie w rozwoju postępu technicznego,

z uwzględnieniem potrzeb środowiska, popularyzację krajowych i zagranicznych zdobyczy

nauki i techniki w dziedzinie ochrony środowiska oraz ich praktycznego zastosowania.

2.

Organy i instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową i naukowo-badawczą,

a także szkoły wyższe, placówki naukowe i naukowo-badawcze, obejmujące swym zakresem

działania dziedziny nauki lub dyscypliny naukowe wiążące się z zagadnieniami ochrony

środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności

badania dotyczące tych zagadnień i badania te rozwijać.

1.

Szkoły wszystkich stopni są obowiązane uwzględniać problematykę ochrony środowiska

w działalności dydaktyczno-wychowawczej, obejmując ją programami nauczania.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również jednostek prowadzących kursy mające

na celu podnoszenie kwalifikacji pracowników.

Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować właściwy stosunek społeczeństwa

do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach.

1.

Powierzchnia ziemi łącznie z glebą i rzeźbą terenu podlega ochronie, polegającej w

szczególności na zapobieganiu i przeciwdziałaniu ich niekorzystnym zmianom, a w razie

uszkodzenia lub zniszczenia - na przywróceniu do właściwego stanu.

2.

Części powierzchni ziemi oraz rzeźba terenu, których ochrona leży w interesie społecznym

ze względów naukowych, estetycznych, historyczno-pamiątkowych lub innych, podlegają

ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie przyrody.

3.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne są obowiązane racjonalnie gospodarować zasobami

gleby, zapewniać ochronę jej wartości produkcyjnych i innych niezbędnych do zachowania

równowagi przyrodniczej.

4.

Grunty rolne wysokiej jakości i grunty leśne nie mogą być przeznaczone na cele nierolnicze

i nieleśne, w tym także na cele inwestycyjne.

5.

Odstępstwa od zasad określonych w ust. 4 są dopuszczalne jedynie w wypadkach wyjątkowo

uzasadnionych, gdy zezwalają na to przepisy szczególne.

6.

Szczegółowe zasady ochrony zasobów gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów

określają przepisy szczególne.

Przy zmianie przeznaczenia gruntów rolnych, leśnych i innych uprawnych, zadrzewionych

lub zakrzewionych uwzględnia się, oprócz wskazań długookresowego, kompleksowego rachunku

ekonomicznego, także inne niż gospodarcze znaczenie gruntów w utrzymaniu równowagi

przyrodniczej i kształtowaniu warunków życia.

1.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne użytkujące grunty są obowiązane zapewnić

ochronę gleby przed erozją, niszczeniem mechanicznym oraz zanieczyszczeniem substancjami

szkodliwymi, a jeśli prowadzą działalność związaną z użytkowaniem rolniczym lub leśnym

- są obowiązane stosować właściwe metody uprawy, w szczególności płodozmiany i nawożenie

organiczne niezbędne do zachowania lub stworzenia właściwych warunków rozwoju organizmów

i stosunków wodnych w glebie.

2.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne prowadzące działalność nie związaną z użytkowaniem

rolniczym lub leśnym gruntów są obowiązane wykonywać tę działalność w sposób chroniący

glebę przed zanieczyszczeniem substancjami szkodliwymi.

3.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne prowadzące działalność związaną z rolniczym

lub leśnym użytkowaniem gruntów stosują środki chemiczne i biologiczne, wprowadzane

bezpośrednio lub pośrednio do gleby, w ilościach i w sposób nie naruszający równowagi

przyrodniczej, a zwłaszcza nie powodujący szkodliwego zanieczyszczenia gleby lub wody,

niszczenia zwierząt, roślin i ekosystemów albo pogorszenia warunków ich życia lub

hodowli.

4.

Ministrowie Rolnictwa oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w porozumieniu z Ministrami

Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska oraz Zdrowia i Opieki Społecznej,

w drodze rozporządzenia, określą sposób, zakres i warunki stosowania środków, o których

mowa w ust. 3, dostosowanych do potrzeb ochrony środowiska.

5.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi szczegółowe zasady ochrony powierzchni

ziemi.

1.

Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami

oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym również kopalin towarzyszących.

2.

Organy administracji państwowej w planach zagospodarowania przestrzennego i w decyzjach

w sprawie ustalenia lokalizacji oraz miejsca i warunków realizacji inwestycji na terenach,

na których znajdują się złoża kopalin, uwzględniają aktualne i przyszłe potrzeby eksploatacji

tych złóż.

1.

Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony oraz przy

zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego

wydobycia i zagospodarowania kopalin.

2.

Jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne podejmujące eksploatację złóż kopaliny

lub prowadzące tę eksploatację są obowiązane przedsiębrać środki niezbędne do ochrony

zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych

i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz

przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze środowiska.

3.

Zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska

określają przepisy szczególne.

Wody śródlądowe powierzchniowe i podziemne oraz środowisko morskie podlegają, ochronie

polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami, zapobieganiu lub przeciwdziałaniu

naruszania równowagi przyrodniczej i wywoływania w wodach zmian powodujących ich nieprzydatność

dla ludzi, dla świata roślinnego lub zwierzęcego albo dla gospodarki narodowej.

Jeżeli zamierzone korzystanie z wód śródlądowych lub wód tworzących środowisko morskie

może spowodować znaczne przekształcenie środowiska, jednostka organizacyjna podejmująca

działalność inwestycyjną lub eksploatacyjną jest obowiązana opracować program przedsięwzięć

i zadań niezbędnych do nowego ukształtowania środowiska zapewniającego równowagę przyrodniczą.

Działalność zmierzająca do nowego ukształtowania środowiska stanowi część składową

przedsięwzięcia związanego z korzystaniem z wód.

1.

Przy przygotowywaniu i wykonywaniu robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych oraz

innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne jednostki organizacyjne i osoby

fizyczne są obowiązane stosować środki zapewniające utrzymanie w glebie stosunków

wodnych niezbędnych do zachowania równowagi przyrodniczej.

2.

Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska ustala warunki prowadzenia robót, o których

mowa w ust. 1, podejmowanych na terenach o szczególnych wartościach społeczno-gospodarczych,

a zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności o szczególnej

wartości z punktu widzenia przyrodniczego lub gospodarczego, terenach o walorach krajobrazowych

i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych

i tarlisk ryb.

Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają szczególnej ochronie, polegającej

zwłaszcza na niedopuszczeniu do zanieczyszczania wód oraz zapobieganiu i przeciwdziałaniu

szkodliwym wpływom na obszary ich zasilania.

Przedsięwzięcia gospodarcze wpływające na stan zasobów wodnych na określonym obszarze

oraz na stosunki wodne na tym obszarze należy poprzedzić kompleksową ekspertyzą obejmującą

skutki realizacji przedsięwzięcia, w tym również na obszarach sąsiednich.

1.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego za zgodą Ministra Administracji,

Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska ograniczy lub zakaże używania jednostek

pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych ciekach lub zbiornikach wodnych,

jeżeli jest to konieczne do utrzymania środowiska we właściwym stanie.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy używania jednostek pływających związanych z utrzymaniem

cieków lub zbiorników wodnych.

Szczegółowe zasady gospodarki wodnej i ochrony wód, a także zasady ochrony środowiska

morskiego oraz organy administracji państwowej właściwe w sprawach tej ochrony określają

przepisy szczególne.

Ochrona powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczeniem polega na zapobieganiu przekraczania

dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających w powietrzu atmosferycznym i

ograniczaniu lub eliminowaniu wprowadzanych do powietrza atmosferycznego ilości tych

substancji przez zakłady produkcyjne i usługowe, pojazdy mechaniczne, hałdy, wysypiska

i inne źródła zanieczyszczenia.

Zanieczyszczeniem powietrza atmosferycznego jest wprowadzanie do powietrza substancji

stałych, ciekłych lub gazowych w ilościach, które mogą ujemnie wpłynąć na zdrowie

człowieka, klimat, przyrodę żywą, glebę, wodę lub spowodować inne szkody w środowisku.

Jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są

obowiązane stosować metody, technologie i środki techniczne chroniące powietrze atmosferyczne

przed zanieczyszczeniem oraz w miarę potrzeby występować o wyznaczenie stref ochronnych

lub o określenie zasad zagospodarowania obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 5.

1.

Przy podejmowaniu przedsięwzięć, z którymi związane jest wprowadzanie do powietrza

atmosferycznego substancji zanieczyszczających, uwzględnia się aktualny i przewidywany

stan zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego na danym obszarze, określany przez

właściwe organy administracji państwowej.

2.

Jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą powodującą

wprowadzanie do powietrza atmosferycznego substancji zanieczyszczających są obowiązane

prowadzić pomiary stężeń tych substancji.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi

1)

dopuszczalne stężenie substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne, zakres

i warunki odstępstw od tych stężeń, organy właściwe do orzekania w sprawach odstępstw,

2)

zasady ustalania przez terenowe organy administracji państwowej dopuszczalnych do

wprowadzenia do powietrza atmosferycznego rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających,

3)

zasady przeprowadzania pomiarów stężeń substancji.

1.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego ustala w drodze decyzji

rodzaje i ilości substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne, dopuszczone

do wprowadzania do powietrza przez jednostkę organizacyjną lub osobę fizyczną podejmującą

lub prowadzącą działalność gospodarczą.

2.

Stosowanie się do ustaleń decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wyłącza ani nie ogranicza

odpowiedzialności jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych za szkody powodowane

zanieczyszczeniem powietrza atmosferycznego.

1.

W razie naruszenia przez jednostkę organizacyjną lub osobę fizyczną ustaleń decyzji,

o której mowa w art. 30 ust. 1, terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego,

niezależnie od zastosowania innych środków przewidzianych prawem, może wydać decyzję

o wstrzymaniu działalności powodującej naruszenie.

2.

W wypadkach określonych w ust. 1, na wniosek zainteresowanego, organ wymieniony w

tym przepisie może ustalić termin do usunięcia naruszenia, a w razie nieusunięcia

go w tym terminie - wstrzyma działalność powodującą naruszenie.

1.

W razie szczególnie niekorzystnych warunków atmosferycznych lub z innych przyczyn,

mogących spowodować przekroczenie dopuszczalnego stężenia zanieczyszczeń powietrza

atmosferycznego na danym terenie w stopniu stanowiącym bezpośrednie zagrożenie dla

życia lub zdrowia ludzi - terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego

zarządzi na czas oznaczony ograniczenie lub zakaz wprowadzania określonych zanieczyszczeń

do powietrza atmosferycznego. Organ ten może też ograniczyć lub zakazać używania pojazdów

napędzanych silnikami spalinowymi na terenach, na których nastąpiło szkodliwe dla

zdrowia ludzi stężenie substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne.

2.

Przepis ust. 1 może być stosowany odpowiednio w wypadku stężenia na określonym terenie

substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne w stopniu stwarzającym poważne

zagrożenie stanu zabytków.

3.

Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w porozumieniu z

Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej, w drodze rozporządzenia

1)

określi dopuszczalne do wprowadzania do powietrza atmosferycznego rodzaje i ilości

substancji zanieczyszczających, wytwarzanych przez silniki spalinowe,

2)

może w razie potrzeby - na określonym obszarze - zakazać używania paliw lub surowców

albo stosowania procesów technologicznych powodujących zanieczyszczenie powietrza

w stopniu zagrażającym zdrowiu ludzi.

1.

Ochrona świata roślinnego i zwierzęcego polega na racjonalnym korzystaniu z zasobów

świata roślinnego i zwierzęcego, ich odtwarzaniu w sposób zapewniający utrzymanie

równowagi przyrodniczej oraz zachowaniu w stanie nienaruszonym zasobów lub ich części,

o szczególnej wartości ze względu na potrzeby naukowe lub społeczne.

2.

Ochrona świata roślinnego i zwierzęcego ma na celu

1)

tworzenie warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez roślinność

i zwierzęta funkcji biologicznej na rzecz środowiska,

2)

zapobieganie lub ograniczanie szkodliwych oddziaływań na środowisko, które mogłyby

niekorzystnie wpływać na zasoby i stan świata roślinnego i zwierzęcego,

3)

zapobieganie, pochodzącemu z zewnątrz, zagrożeniu naturalnym kompleksom i tworom przyrody

o wyjątkowej wartości dla społeczeństwa i nauki,

4)

zapewnienie równowagi przyrodniczej, niezbędnej do zachowania gatunków ginących, ochrony

gatunków przed nadmierną eksploatacją i ochrony cennych ekosystemów.

1.

Ochronę świata roślinnego i zwierzęcego zapewnia się w szczególności w planach zagospodarowania

przestrzennego przez zabezpieczenie lasów i zadrzewień przed szkodliwym oddziaływaniem

zanieczyszczeń środowiska, zakładanie lasów, tworzenie zadrzewień lub skupień roślinności,

zwłaszcza gdy jest to konieczne ze względu na potrzebę ochrony gleby i świata zwierzęcego,

kształtowanie klimatu oraz inne potrzeby związane z zapewnieniem równowagi przyrodniczej

i zaspokojeniem potrzeb ludzi w zakresie wypoczynku.

2.

Administracja lasów i inne jednostki organizacyjne działające w dziedzinie gospodarki

leśnej oraz właściciele lasów i gruntów leśnych nie stanowiących własności Państwa

są obowiązani prowadzić racjonalną gospodarkę leśną, mającą na celu zachowanie równowagi

przyrodniczej i właściwej jakości środowiska.

3.

Organy administracji państwowej oraz jednostki organizacyjne i osoby fizyczne prowadzące

działalność gospodarczą są obowiązane chronić lasy przed szkodliwymi wpływami gazów,

pyłów i ścieków, powstających w związku z działalnością gospodarczą.

4.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi szczegółowe zasady ochrony lasów przed

szkodliwymi wpływami gazów, pyłów wydalanych w wyniku działalności gospodarczej prowadzonej

przez jednostki organizacyjne i osoby fizyczne oraz zasady współdziałania tych jednostek

i osób z administracją lasów w celu ochrony lasów i likwidacji szkód w lasach, spowodowanych

zanieczyszczeniami.

1.

Zasady ochrony, cennych ze względu na szczególne wartości naukowe lub społeczne albo

unikalność lub rzadkość występowania, tworów przyrody oraz obszarów o wyjątkowych

naturalnych wartościach przyrodniczych, a także zasobów dziko rosnących roślin i dziko

żyjących zwierząt, określają przepisy o ochronie przyrody.

2.

Zasady ochrony zwierząt gospodarskich i domowych określają przepisy szczególne.

1.

Ogrody botaniczne i zoologiczne ze względu na ich rolę społeczną, dydaktyczną, wychowawczo-kulturalną,

naukową i gospodarczą podlegają ochronie niezbędnej do zapewnienia prawidłowej działalności

i rozwoju tych placówek.

2.

Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w drodze rozporządzenia

określi zasady ochrony ogrodów botanicznych i zoologicznych.

Zabrania się niszczenia roślinności służącej wiązaniu gleby oraz niszczenia roślin

i zwierząt przyczyniających się do oczyszczania środowiska, a zwłaszcza wód.

Walory krajobrazowe środowiska podlegają ochronie, polegającej na ich zachowaniu,

kształtowaniu lub odtwarzaniu.

Walory krajobrazowe środowiska, o szczególnej wartości ze względu na potrzeby społeczne,

podlegają ochronie, której zasady i formy określają przepisy o ochronie przyrody.

Ochronę walorów krajobrazowych środowiska i wynikające z niej zadania uwzględnia się

w planach społeczno-gospodarczych oraz w planach zagospodarowania przestrzennego.

Rada narodowa stopnia wojewódzkiego może wprowadzić zakazy lub nakazy konieczne do

zapewnienia ochrony terenów posiadających walory wypoczynkowe i krajobrazowe przed

ich niszczeniem bądź utratą tych walorów.

1.

Rady narodowe, terenowe organy administracji państwowej i jednostki organizacyjne

zapewniają mieszkańcom miast korzystanie z przyrody żywej, przede wszystkim przez

tworzenie terenów zieleni miejskiej, łączących się - w miarę możliwości - z terenami

zalesionymi.

2.

Przez zieleń miejską rozumie się zespoły roślinności, znajdujące się na terenach przeznaczonych

w planie zagospodarowania przestrzennego na cele wypoczynkowe, zdrowotne i estetyczne,

w szczególności parki, zieleńce, zieleń na ulicach i placach, zieleń izolacyjną, pracownicze

ogrody działkowe.

1.

Układ terenów zieleni miejskiej powinien zapewniać właściwe warunki zdrowotne, klimatyczne

i wypoczynkowe, niezbędne do zaspokojenia potrzeb mieszkańców miast, związanych z

zamieszkaniem, pracą i wypoczynkiem.

2.

Przy zmianie przeznaczenia terenu zieleni miejskiej na inne cele stosuje się tryb

przewidziany do opracowywania, uzgadniania i zatwierdzania planu zagospodarowania

przestrzennego jednostki osadniczej lub zespołu jednostek osadniczych. Zmiana przeznaczenia

terenów, na których znajduje się starodrzew, może być dokonana jedynie za zgodą wojewody,

a w miastach stopnia wojewódzkiego - Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej

i Ochrony Środowiska, wyrażoną przed wszczęciem postępowania zmierzającego do zmiany

planu.

3.

Przepis ust. 2 dotyczy również terenów jeszcze nie zagospodarowanych, lecz przeznaczonych

w planie zagospodarowania przestrzennego na cele, o których mowa w art. 42 ust. 2.

1.

Na ulicach, placach i drogach publicznych środki chemiczne mogą być stosowane tylko

w taki sposób, aby nie szkodziły zieleni miejskiej.

2.

Roboty ziemne oraz inne roboty związane z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub

urządzeń technicznych, prowadzone w pobliżu drzew albo ich zespołów, mogą być wykonywane

wyłącznie w sposób nie szkodzący drzewom.

3.

Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w drodze rozporządzenia

ustala rodzaje środków, jakie mogą być stosowane w miejscach określonych w ust. 1,

oraz warunki ich stosowania.

Tereny nie przeznaczone pod zabudowę oraz tereny przewidziane do zagospodarowania

w późniejszym terminie, a nie wykorzystane rolniczo, zagospodarowuje się zwłaszcza

poprzez zasadzenie na nich roślinności dostosowanej do otoczenia, z uwzględnieniem

okresu zagospodarowania, gdy ma ono charakter czasowy.

Przepisy art. 42-45 stosuje się odpowiednio do terenów zieleni na obszarze wsi o zwartej

zabudowie.

1.

Tereny na obszarach wsi pokryte drzewostanem o charakterze parkowym, stanowiące własność

lub będące w użytkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej, obejmuje się ochroną

jako parki wiejskie, jeżeli nie podlegają przepisom o ochronie zabytków.

2.

Rada narodowa stopnia wojewódzkiego

1)

ustanawia park wiejski, określa jego granice oraz sposób wykonywania ochrony,

2)

może uznać za park wiejski tereny, na których znajduje się starodrzew, stanowiące

także własność osób fizycznych lub jednostek organizacyjnych nie będących jednostkami

gospodarki uspołecznionej; nie dotyczy to terenów zadrzewionych drzewami owocowymi

i terenów służących celom kultu religijnego oraz cmentarzy.

3.

Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w porozumieniu z

Ministrami Kultury i Sztuki oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, w drodze rozporządzenia,

określi zasady uznawania terenów zadrzewionych na obszarach wsi za parki wiejskie,

ochrony tych parków i zarządzania nimi.

1.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne są obowiązane utrzymywać we właściwym stanie

drzewa i krzewy rosnące na użytkowanych nieruchomościach.

2.

Usunięcie drzew i krzewów z terenów nieruchomości może nastąpić za zezwoleniem terenowego

organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Organ ten może uzależnić udzielenie

zezwolenia od przeniesienia drzew lub krzewów we wskazane przez siebie miejsce, jeżeli

takie przeniesienie jest możliwe, albo zastąpienia drzew lub krzewów przewidzianych

do usunięcia innymi drzewami lub krzewami.

3.

Zezwolenie na usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru

zabytków może być wydane tylko przy zachowaniu wymagań określonych przepisami o ochronie

zabytków.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do

1)

drzew i krzewów w lasach i na gruntach leśnych,

2)

zadrzewień, drzew i krzewów w gospodarstwach rolnych, ogrodach działkowych i sadach,

3)

drzew i krzewów usuwanych z terenów zieleni miejskiej i z parków wiejskich w związku

z zabiegami pielęgnacyjnymi.

1.

Ochrona przed hałasem i wibracjami polega na zapobieganiu ich powstawania lub przenikania

do środowiska.

2.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne zapewniają ochronę środowiska przed hałasem

i wibracjami przez zaniechanie czynności powodujących hałas lub wibracje bądź przez

stosowanie odpowiednich środków technicznych zapobiegających powstawaniu albo przenikaniu

do środowiska hałasu lub wibracji, a także mających na celu zmniejszenie ich natężenia.

W miarę potrzeby należy izolować źródła hałasu lub wibracji w drodze ustanawiania

stref ochronnych.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi

1)

dopuszczalne natężenie hałasu i wibracji w środowisku,

2)

obowiązki organów administracji państwowej, jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych,

związane z ochroną ludzi i środowiska przed hałasem i wibracjami.

1.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego ustala stan natężenia

hałasu i wibracji w środowisku.

2.

Jeżeli hałas lub wibracje w środowisku przekraczają dopuszczalne natężenie, terenowy

organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego określa w drodze decyzji, dla

jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych, dopuszczalny poziom hałasu lub wibracji

przenikających do środowiska.

3.

W razie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu lub wibracji określonego decyzją,

o której mowa w ust. 2, terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego

może wstrzymać działalność powodującą przekroczenie.

4.

W wypadkach określonych w ust. 3, na wniosek zainteresowanego, organ wymieniony w

tym przepisie może ustalić termin do usunięcia przekroczenia dopuszczalnego poziomu

hałasu lub wibracji, a w razie nieusunięcia go w tym terminie - wstrzyma działalność

powodującą przekroczenie.

1.

Przebieg oraz rozwiązania techniczne tras komunikacyjnych powinny zapewniać możliwie

najmniejsze uciążliwości dla środowiska w zakresie hałasu i wibracji.

2.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego może ustanawiać ograniczenia

co do czasu pracy lub korzystania z urządzeń technicznych oraz środków transportu

i komunikacji, stwarzających uciążliwości dla środowiska w zakresie hałasu i wibracji.

Jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, w

wyniku której powstają odpady, są obowiązane chronić środowisko przed zanieczyszczeniem,

niszczeniem lub innym ujemnym oddziaływaniem tych odpadów oraz postępować w sposób

zapewniający ochronę środowiska przed odpadami, uwzględniając w pierwszej kolejności

ich gospodarcze wykorzystanie.

1.

Odpady, których nie można wykorzystać gospodarczo, likwiduje się lub unieszkodliwia,

gromadzi albo wylewa w miejscach wyznaczonych na ten cel w planach zagospodarowania

przestrzennego, w sposób zapewniający ochronę środowiska.

2.

Obowiązki wymienione w ust. 1 ciążą na jednostkach organizacyjnych i osobach fizycznych,

o których mowa w art. 53.

3.

Sposób usuwania i unieszkodliwiania odpadów grożących skażeniem lub zakażeniem i innych

szczególnie szkodliwych dla środowiska wymaga uzgodnienia z terenowym organem administracji

państwowej stopnia wojewódzkiego.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się również do usuwania i likwidacji surowców, produktów

i innych materiałów uznanych za nieprzydatne do wykorzystania gospodarczego.

Jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne wytwarzające opakowania oraz inne wyroby,

które po wykorzystaniu lub zużyciu zagrażałyby środowisku, są obowiązane określić

sposób ich powtórnego wykorzystania, a w razie braku takich możliwości - sposób gromadzenia

lub likwidacji zapewniający ochronę środowiska.

Terenowe organy administracji państwowej zapewniają warunki organizacyjne i techniczne

niezbędne dla ochrony środowiska przed odpadami oraz dbają o utrzymanie porządku i

czystości na terenie objętym ich właściwością.

1.

Utrzymanie porządku i czystości polega na usuwaniu z terenów miast i wsi o zwartej

zabudowie oraz z poszczególnych nieruchomości odpadów i innych zanieczyszczeń powstających

w związku z bytowaniem człowieka i jego działalnością oraz na oczyszczaniu ze śmieci,

odpadów, śniegu, lodu i błota ulic, dróg i placów publicznych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ciąży na

1)

właścicielach i zarządcach nieruchomości,

2)

użytkownikach lokali, nieruchomości oraz obiektów przeznaczonych do celów handlowych,

gastronomicznych, magazynowych i innych celów gospodarczych, jak też obiektów przeznaczonych

na cele użyteczności publicznej,

3)

kierownikach budów - w stosunku do nieruchomości będących terenami budowy,

4)

jednostkach organizacyjnych użytkujących tereny służące komunikacji publicznej,

5)

terenowych organach administracji państwowej stopnia podstawowego - w stosunku do

terenów nie wymienionych w pkt 1-4.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi

1)

szczegółowe zadania terenowych organów administracji państwowej w sprawach ochrony

środowiska przed odpadami i przed innymi zanieczyszczeniami,

2)

szczegółowe obowiązki jednostek organizacyjnych i osób fizycznych, wynikające z art.

53-55 i 57,

3)

zasady odpłatnego lub nieodpłatnego utrzymania porządku i czystości przez komunalne

przedsiębiorstwa (zakłady) oczyszczania.

Substancje promieniotwórcze i urządzenia wytwarzające szkodliwe promieniowanie mogą

być używane wyłącznie pod warunkiem zapewnienia należytej ochrony przed ich szkodliwym

oddziaływaniem na ludzi i środowisko.

1.

Jednostki organizacyjne, które wytwarzają, używają, przemieszczają lub przechowują

substancje promieniotwórcze albo używają urządzeń wytwarzających promieniowanie szkodliwe

dla ludzi i środowiska, są obowiązane stosować środki zabezpieczające przed oddziaływaniem

źródeł promieniowania.

2.

Obiekty budowlane, w których jest prowadzona działalność związana z wykorzystywaniem

substancji promieniotwórczych lub stosowaniem urządzeń wytwarzających promieniowanie

szkodliwe dla ludzi i środowiska, projektuje się, buduje, eksploatuje i likwiduje

w sposób nie stwarzający zagrożenia dla ludzi i środowiska. Obiekty te w miarę potrzeby

otacza się strefami ochronnymi, o których mowa w art. 71 ust. 1.

Gospodarcze wykorzystywanie odpadów przemysłowych zawierających substancje promieniotwórcze

następuje na podstawie decyzji Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska, wydanej po

porozumieniu z organem właściwym w sprawach ochrony radiologicznej i Państwową Inspekcją

Sanitarną.

Jednostki organizacyjne, które wykorzystują substancje promieniotwórcze lub stosują

urządzenia wytwarzające promieniowanie szkodliwe dla ludzi i środowiska, są obowiązane

prowadzić pomiary natężeń promieniowania przenikającego do środowiska.

1.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi szczegółowe zasady ochrony przed promieniowaniem

szkodliwym dla ludzi i środowiska.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy ochrony przed promieniowaniem jonizującym, której zasady

określają przepisy szczególne.

1.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane

zapewniać ochronę środowiska oraz eliminować lub ograniczać uciążliwości szkodliwe

dla środowiska.

2.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne prowadzące albo zamierzające podjąć działalność,

która może być szkodliwa dla środowiska, są obowiązane zastosować środki zapewniające

jego ochronę.

Osoby fizyczne są obowiązane przestrzegać wymagań ochrony środowiska również jeżeli

korzystają ze środowiska w celach innych niż gospodarcze, a zwłaszcza w celach turystycznych

lub wypoczynkowych.

Organy administracji państwowej oraz jednostki organizacyjne i osoby fizyczne prowadzące

działalność gospodarczą są obowiązane zapewniać ochronę środowiska w szczególności

przez

1)

rozmieszczanie środków produkcji w sposób najmniej szkodliwy dla środowiska,

2)

zapewnianie w przygotowywanej lub prowadzonej działalności gospodarczej wymaganej

ochrony elementów przyrodniczych lub ich części oraz przywracanie ich do właściwego

stanu, jeżeli w wyniku działalności gospodarczej utraciły swą wartość użytkową,

3)

dbałość o walory krajobrazowe środowiska,

4)

stosowanie w działalności gospodarczej technologii i rozwiązań technicznych stwarzających

jak najmniejsze zagrożenie lub uciążliwości dla środowiska, a w szczególności technologii

małoodpadowych i bezodpadowych,

5)

budowę lub instalowanie oraz sprawne funkcjonowanie i eksploatację urządzeń chroniących

środowisko,

6)

instalowanie aparatury kontrolno-pomiarowej oraz prowadzenie niezbędnych pomiarów,

7)

uwzględnianie wymagań ochrony środowiska w projektowanych, konstruowanych i wytwarzanych

maszynach, urządzeniach technicznych i innych wyrobach,

8)

gospodarcze wykorzystanie odpadów i ścieków albo skuteczne ich unieszkodliwianie lub

likwidację,

9)

wykorzystanie osiągnięć naukowych i technicznych, stosowanie środków ekonomicznych,

prawnych i organizacyjnych w celu ochrony środowiska.

1.

Pracownicy jednostek organizacyjnych są obowiązani postępować w sposób zapewniający

przestrzeganie wymagań ochrony środowiska.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany organizować pracę w sposób zapewniający

ochronę środowiska, a w szczególności

1)

zapewniać przestrzeganie przepisów o ochronie środowiska,

2)

zapewniać funkcjonowanie urządzeń chroniących środowisko,

3)

zapewniać usuwanie przyczyn zagrożenia lub naruszenia środowiska,

4)

powierzać funkcje związane z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym odpowiednie

przygotowanie zawodowe.

1.

Inwestor, projektant i wykonawca robót, każdy w swoim zakresie zadań, są obowiązani

1)

uwzględniać w działalności inwestycyjnej wymagania ochrony środowiska,

2)

zapewniać stosowanie w budownictwie, zwłaszcza mieszkaniowym i budownictwie użyteczności

publicznej - materiałów i elementów budowlanych skutecznie chroniących użytkowników

obiektów budowlanych przed hałasem i wibracjami, a także przed innym szkodliwym oddziaływaniem

na zdrowie ludzkie.

2.

Inwestor i projektant przy przygotowywaniu inwestycji o charakterze gospodarczym są

obowiązani stosować procesy technologiczne najmniej uciążliwe dla środowiska oraz

racjonalnie rozwiązać problemy postępowania z odpadami i ściekami, w szczególności

gospodarczego ich wykorzystania.

3.

Organ administracji państwowej ustalający miejsce realizacji inwestycji oraz inwestor

i projektant są obowiązani zapewnić oszczędne korzystanie z terenu potrzebnego dla

podejmowanej inwestycji.

4.

Nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany lub zespół obiektów nie może być

oddany do użytku, jeżeli nie wykonano wymaganych przepisami lub przewidzianych w ramach

danej inwestycji urządzeń chroniących środowisko.

5.

Rozwiązania projektowe inwestycji mogących zagrozić środowisku wymagają uzgodnienia

z terenowym organem administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.

1.

Przy lokalizacji inwestycji uwzględnia się wymagania ochrony środowiska, wynikające

z planów zagospodarowania przestrzennego i przepisów o ochronie środowiska.

2.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może określić obszary wymagające szczególnej

ochrony, na których lokalizowane inwestycje lub przedsięwzięcia budowlane wpływające

niekorzystnie na środowisko wymagają zgody Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej

i Ochrony Środowiska.

1.

Organ administracji państwowej właściwy w sprawach ochrony środowiska może zażądać

od inwestora, a także od właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego albo zespołu

obiektów, przedłożenia opinii sporządzonej przez wskazanego rzeczoznawcę co do oddziaływania

inwestycji lub obiektu budowlanego albo zespołu obiektów na środowisko.

2.

Koszty opinii, o której mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu

budowlanego lub zespołu obiektów.

3.

W razie nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie żądanej opinii jej wykonanie może być

zlecone na koszt zobowiązanego.

4.

Opinie dotyczące ochrony środowiska opracowują wpisane na listę rzeczoznawców szkoły

wyższe, placówki naukowe, instytuty naukowo-badawcze oraz jednostki organizacyjne

prowadzące działalność naukowo-badawczą, jak też stowarzyszenia naukowe, naukowo-techniczne

i osoby fizyczne. Listę tę ustala i prowadzi Minister Administracji, Gospodarki Terenowej

i Ochrony Środowiska.

1.

W wypadku gdy mimo zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych nie mogą być wyeliminowane

lub ograniczone szkodliwe oddziaływania na środowisko, powodowane działalnością wykonywaną

w obiekcie budowlanym albo na terenie nieruchomości, jeżeli równocześnie za utrzymaniem

takiej działalności przemawia interes społeczny, dla tego obiektu lub nieruchomości

może być utworzona strefa ochronna.

2.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi zasady tworzenia i zagospodarowania

stref ochronnych.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy stref, których zasady tworzenia i zagospodarowania określają

przepisy szczególne.

Przy wprowadzaniu, przewidzianej przepisami o ochronie środowiska, ochrony zasobów

przyrody żywej, niektórych tworów przyrody lub obszarów o cennych walorach krajobrazowych

określa się zasady korzystania z nich oraz niezbędne zakazy i nakazy dostosowane do

przedmiotu ochrony i jej zakresu, umożliwiające zachowanie chronionych wartości przyrodniczych

lub krajobrazowych.

1.

Zabrania się

1)

budowy lub rozbudowy obiektów wpływających szkodliwie na środowisko na obszarach,

które wymagają szczególnej ochrony, jak: parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki

krajobrazowe, obszary krajobrazu chronionego, obszary uzdrowisk, miejscowości turystyczno-wypoczynkowe,

obszary, na których znajdują się źródła zaopatrzenia w wodę miast, wsi lub zespołów

jednostek osadniczych,

2)

budowy lub rozbudowy, w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy

wsi, zakładów produkcyjnych albo usługowych, stwarzających zagrożenie dla zdrowia

ludzkiego,

3)

wznoszenia w pobliżu morza, jezior, innych zbiorników wodnych, rzek i kanałów, krajobrazowych

punktów widokowych lub na terenach o szczególnych walorach krajobrazowych obiektów

budowlanych naruszających walory krajobrazowe środowiska, uniemożliwiających do nich

dostęp albo utrudniających lub uniemożliwiających zwierzętom dziko żyjącym dostęp

do wód.

2.

Napowietrzne i podziemne linie kablowe oraz linie komunikacyjne i inne urządzenia

liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający zachowanie walorów krajobrazowych

środowiska oraz ochronę przed szkodliwymi uciążliwościami dla środowiska.

3.

Ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględnia się

w planach zagospodarowania przestrzennego i w decyzjach organów administracji państwowej,

ustalających lokalizację oraz miejsce i warunki realizacji inwestycji budowlanych.

1.

Konstruktorzy, projektanci i producenci maszyn i innych urządzeń technicznych, w tym

środków komunikacji i transportu, są obowiązani zapewnić, aby maszyny i inne urządzenia

techniczne odpowiadały wymaganiom ochrony środowiska.

2.

Maszyny i inne urządzenia techniczne, o których mowa w ust. 1, przed dopuszczeniem

do produkcji poddaje się ocenie co do zgodności z wymaganiami ochrony środowiska.

3.

Oceny, o której mowa w ust. 2, dokonują jednostki powołane do oceny jakościowej bądź

do podejmowania decyzji o dopuszczeniu do produkcji lub do obrotu albo do użytkowania

lub eksploatacji.

4.

Maszyny i inne urządzenia techniczne, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wprowadzane

do produkcji ani też kierowane do obrotu oraz przeznaczane do użytkowania lub innego

wykorzystania, jeżeli nie spełniają ustalonych wymagań ochrony środowiska.

1.

Producenci maszyn i innych urządzeń technicznych, które przy niewłaściwym używaniu

lub stosowaniu mogłyby zagrozić środowisku, są obowiązani dołączyć do nich pouczenia

co do sposobu ich używania lub stosowania ze względu na potrzeby ochrony środowiska.

2.

Producenci maszyn i innych urządzeń technicznych, w których w drodze konstrukcyjnej

nie można zapewnić wymagań ochrony środowiska, są obowiązani wyposażyć je w odpowiednie

zabezpieczenia chroniące środowisko. Jeżeli jednak użycie zabezpieczenia jest zależne

od warunków występujących przy eksploatacji lub użytkowaniu, obowiązek zabezpieczenia

ciąży również na użytkowniku, który ponadto jest odpowiedzialny za prawidłowe jego

stosowanie.

3.

Producenci maszyn i innych urządzeń technicznych są obowiązani

1)

dokonywać bieżąco analizy ich rozwiązań konstrukcyjnych co do możliwości wyeliminowania

lub zmniejszenia stopnia szkodliwości dla środowiska,

2)

zaopatrzyć je, jeżeli podlegają ocenie, o której mowa w art. 74 ust. 2 i 3, w świadectwa

stwierdzające spełnienie ustalonych wymagań ochrony środowiska.

4.

Użytkownicy maszyn i innych urządzeń technicznych są obowiązani przeprowadzać ich

okresowe kontrole co do spełniania przez nie wymagań ochrony środowiska.

5.

Zabrania się używania maszyn i innych urządzeń technicznych, nie spełniających ustalonych

wymagań ochrony środowiska.

1.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego może nakazać użytkownikowi

maszyny lub innego urządzenia technicznego wykonanie w określonym czasie odpowiednich

czynności zmierzających do ograniczenia ich uciążliwości dla środowiska.

2.

W wypadku niezastosowania się użytkownika maszyny lub innego urządzenia technicznego

do ustaleń, o których mowa w ust. 1, terenowy organ administracji państwowej stopnia

wojewódzkiego może nakazać unieruchomienie maszyny lub innego urządzenia technicznego,

powodujących uciążliwości dla środowiska.

Maszyny i inne urządzenia techniczne importowane powinny odpowiadać wymaganiom ochrony

środowiska określonym polskimi przepisami prawnymi i normami.

Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska występuje do właściwego

ministra, innego organu lub organizacji z wnioskiem o wstrzymanie produkcji albo importu

maszyn i innych urządzeń szkodliwych dla zdrowia ludzi lub powodujących szkodliwe

uciążliwości dla środowiska, produkowanych albo importowanych przez podległą lub nadzorowaną

jednostkę organizacyjną.

1.

Przepisy art. 74-78 stosuje się odpowiednio do produkcji i dostaw paliw oraz wyrobów

nie będących maszynami i innymi urządzeniami technicznymi.

2.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może określić szczegółowe wymagania, jakim

powinny odpowiadać, ze względu na potrzebę ochrony zdrowia ludzi i środowiska, paliwa

oraz wyroby nie będące maszynami i innymi urządzeniami technicznymi.

Jednostka organizacyjna oraz osoba fizyczna ponosi przewidzianą prawem cywilnym odpowiedzialność

za szkody wynikające z działań lub zaniechań wpływających szkodliwie na środowisko.

1.

Właściciel lub posiadacz nieruchomości, z której korzystanie jest połączone z uciążliwościami

powodowanymi naruszeniem przepisów o ochronie środowiska, może wystąpić do sądu z

roszczeniem o zaniechanie takiego naruszenia przeciwko jednostce organizacyjnej lub

osobie fizycznej dopuszczającej się naruszenia.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej oraz inny jej pracownik, który wskutek niewykonania

lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych spowodował naruszenie stanu środowiska

pociągające za sobą powstanie szkody, ponosi odpowiedzialność na zasadach określonych

w przepisach prawnych.

1.

Jednostka organizacyjna oraz osoba fizyczna, wykonująca działalność gospodarczą wpływającą

szkodliwie na środowisko, jest obowiązana podejmować działania mające na celu usunięcie

przyczyn szkodliwego oddziaływania na środowisko lub zagrożenia i przywrócenie środowiska

do stanu właściwego.

2.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego może ustalać w drodze

decyzji zakres i sposób wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę

interes społeczny, istniejący stan zniszczenia lub zagrożenia środowiska oraz faktyczne

możliwości wykonania obowiązku.

3.

W razie braku możliwości wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, terenowy organ

administracji państwowej stopnia wojewódzkiego zobowiąże jednostkę organizacyjną lub

osobę fizyczną wykonującą działalność gospodarczą do uiszczenia na rzecz Funduszu

Ochrony Środowiska kwoty pieniężnej odpowiadającej wysokości szkód wynikłych z naruszenia

stanu środowiska.

1.

Jeżeli mimo zastosowania środków przewidzianych przepisami o ochronie środowiska określona

działalność w znacznym stopniu pogarsza stan środowiska, a w szczególności zagraża

życiu lub zdrowiu ludzkiemu - Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony

Środowiska występuje o usunięcie zagrożenia do

1)

właściwego ministra lub terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego

- w stosunku do podporządkowanych im jednostek organizacyjnych,

2)

zarządu centralnego związku spółdzielni lub zarządu głównego organizacji społecznej

- w stosunku do zrzeszonych lub podporządkowanych im jednostek organizacyjnych,

określając środki, które należy zastosować w celu usunięcia zagrożeń.

2.

W wypadku niezastosowania środków, o których mowa w ust. 1, Minister Administracji,

Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska występuje do właściwych organów o wstrzymanie

takiej działalności.

1.

Właściciel nieruchomości położonej w strefie ochronnej (art. 71 ust. 1) lub na obszarze

objętym ochroną, o której mowa w art. 72, albo na terenach zieleni miejskiej lub w

obrębie parku wiejskiego może żądać wykupu lub zamiany nieruchomości na inną, jeżeli

korzystanie z niej w sposób dotychczasowy byłoby związane z istotnymi ograniczeniami

lub utrudnieniami.

2.

W sprawach wykupu lub zamiany nieruchomości, o której mowa w ust. 1, właściwy jest

terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. Cenę wykupu ustala

się i wypłaca według zasad określonych w przepisach o wywłaszczaniu nieruchomości.

Koszty nabycia lub zamiany nieruchomości ponosi jednostka organizacyjna określona

przez terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w wypadku oddalenia przez sąd powództwa

o zaniechanie naruszenia środowiska (art. 81 ust. 1) oraz do użytkownika wieczystego

nieruchomości.

Jednostka gospodarki uspołecznionej, będąca właścicielem lub użytkownikiem nieruchomości

położonej na obszarach, o których mowa w art. 84 ust. 1, może żądać przekazania innej

nieruchomości na zasadach określonych w odrębnych przepisach, jeżeli korzystanie z

nieruchomości w sposób dotychczasowy byłoby związane z istotnymi ograniczeniami lub

utrudnieniami.

1.

Za gospodarcze korzystanie ze środowiska i za wprowadzanie w nim zmian pobiera się

opłaty.

2.

Opłaty pobiera się za

1)

szczególne korzystanie z wód,

2)

wprowadzanie zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego,

3)

usuwanie drzew,

4)

wykorzystywanie gruntów rolnych i leśnych na inne cele,

5)

składowanie odpadów.

3.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi zakres i wysokość opłat, o których

mowa w ust. 2, zasady i tryb ich ustalania i pobierania.

4.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może wprowadzić opłaty za inne rodzaje korzystania

ze środowiska lub wprowadzania w nim zmian aniżeli wymienione w ust. 2, określając

jednocześnie zasady i tryb ich ustalania i pobierania.

5.

Przepis ust. 3 nie dotyczy opłat, których zakres, wysokość i zasady ustalania regulują

przepisy szczególne.

1.

Tworzy się Fundusz Ochrony Środowiska.

2.

Dochodami Funduszu Ochrony Środowiska są wpływy, o których mowa w art. 82 ust. 3,

wpływy z opłat przewidzianych w art. 86 ust. 2, nie stanowiące dochodów innych funduszów

określonych odrębnymi przepisami, oraz wpływy z kar przewidzianych w art. 110.

3.

Dochodami Funduszu Ochrony Środowiska mogą być także dobrowolne świadczenia pieniężne

i rzeczowe oraz inne dochody określone przez Radę Ministrów.

1.

Środki Funduszu Ochrony Środowiska przeznacza się na pokrycie kosztów lub dofinansowanie

działalności zmierzającej do ochrony środowiska, a w szczególności na

1)

realizację zadań inwestycyjnych,

2)

dofinansowanie czynów społecznych ludności,

3)

działalność związaną z zagospodarowaniem odpadów i wprowadzaniem technologii ich likwidacji,

4)

inne wydatki na cele związane z ochroną środowiska.

2.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi szczegółowe zasady tworzenia i wykorzystywania

Funduszu Ochrony Środowiska oraz organy właściwe do gospodarowania tym Funduszem.

1.

Właściwi ministrowie zapewnią warunki niezbędne do realizacji przepisów o ochronie

środowiska przez podległe im oraz nadzorowane jednostki organizacyjne.

2.

Nadzór i kontrolę nad wykonywaniem zadań w dziedzinie ochrony środowiska przez organizacje

spółdzielcze i społeczne sprawują

1)

związki spółdzielni - w stosunku do zrzeszonych w nich spółdzielni,

2)

zarządy główne organizacji społecznych - w stosunku do podporządkowanych im jednostek

organizacyjnych i zrzeszonych w nich organizacji.

1.

Rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej zapewniają warunki niezbędne

do realizacji przepisów o ochronie środowiska na terenie objętym właściwością tych

organów oraz przez podległe im i nadzorowane jednostki organizacyjne.

2.

Rady narodowe uchwalają programy ochrony środowiska i okresowo wysłuchują sprawozdań

terenowych organów administracji państwowej o realizacji ustawy.

Rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej sprawują kontrolę przestrzegania

i stosowania przepisów o ochronie środowiska na terenie objętym właściwością tych

organów.

1.

Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska koordynuje działalność

organów administracji państwowej, organizacji spółdzielczych i społecznych w dziedzinie

ochrony środowiska oraz sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów ustawy,

udziela wyjaśnień w sprawie ich właściwego stosowania, a także ocenia stan środowiska

i zachodzące w nim zmiany.

2.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi szczegółowe zasady i tryb wykonywania

koordynacji, o której mowa w ust. 1.

Ministrowie wydają, należące do ich właściwości, przepisy dotyczące ochrony środowiska

w porozumieniu z Ministrem Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska.

1.

Tworzy się Państwową Inspekcję Ochrony Środowiska.

2.

Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska podlega Ministrowi Administracji, Gospodarki

Terenowej i Ochrony Środowiska.

3.

Na czele Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska stoi Główny Inspektor Ochrony Środowiska,

powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek Ministra Administracji,

Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska.

Zadaniem Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska jest

1)

kontrola przestrzegania i stosowania przepisów ustawy,

2)

prowadzenie bądź inicjowanie badań mających na celu ocenę stanu środowiska i zachodzących

w nim zmian,

3)

podejmowanie działań tworzących warunki zapobiegania zagrożeniom środowiska oraz przywracania

go do stanu właściwego,

4)

popularyzowanie zasad ochrony środowiska,

5)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi szczegółowy zakres działania oraz organizację

Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska, a także zasady i tryb wykonywania przez ten

organ oraz przez terenowe organy administracji państwowej kontroli w zakresie ochrony

środowiska, jak też zasady współdziałania tych organów.

1.

Tworzy się Państwową Radę Ochrony Środowiska jako organ doradczy i opiniodawczy Rady

Ministrów w sprawach ochrony środowiska.

2.

Do zakresu działania Państwowej Rady Ochrony Środowiska należy przygotowywanie dla

Rady Ministrów, Prezydium Rządu i Prezesa Rady Ministrów opinii w sprawach ochrony

środowiska oraz przedstawianie tym organom propozycji i wniosków zmierzających do

tworzenia warunków ochrony środowiska oraz do zachowania lub poprawy jego stanu.

3.

Przewodniczącego Państwowej Rady Ochrony Środowiska i jej członków powołuje Prezes

Rady Ministrów.

4.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi organizację, szczegółowe zasady i zakres

działania Państwowej Rady Ochrony Środowiska.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi zasady współdziałania w zakresie ochrony

środowiska terenowych organów administracji państwowej z innymi organami i jednostkami

organizacyjnymi.

1.

Samorząd mieszkańców miast i wsi, samorząd robotniczy oraz związki zawodowe i inne

organizacje społeczne zainteresowane ochroną środowiska ze względu na przedmiot swego

działania mogą podejmować działalność sprzyjającą ochronie środowiska i zmierzającą

do urzeczywistnienia prawa obywateli do korzystania z jego wartości, polegającą w

szczególności na

1)

kształtowaniu właściwego stosunku do środowiska, szerzeniu zrozumienia celów ochrony

środowiska oraz propagowaniu spraw ochrony środowiska i poczynań zmierzających do

zapewnienia tej ochrony,

2)

inicjowaniu i podejmowaniu społecznych działań dotyczących ochrony środowiska,

3)

inicjowaniu i podejmowaniu działań dotyczących właściwego stosunku do zwierząt i innych

składników przyrody żywej,

4)

zgłaszaniu wniosków mających na celu ochronę środowiska w działalności inwestycyjnej

i eksploatacyjnej oraz zmierzających do poprawy jego stanu,

5)

współdziałaniu z jednostkami gospodarki uspołecznionej w opracowaniu i realizacji

programów i planów działania zmierzających do poprawy stanu środowiska,

6)

zwiększaniu społecznego wpływu na działalność zakładów pracy w celu zapewnienia optymalnej

efektywności poczynań na rzecz ochrony środowiska,

7)

organizowaniu spotkań mających na celu rozszerzenie zainteresowania problematyką ochrony

środowiska,

8)

wykonywaniu innych uprawnień przewidzianych w ustawie.

2.

Organom samorządu mieszkańców miast i wsi oraz związkom zawodowym i innym organizacjom

społecznym może być powierzone sprawowanie funkcji społecznych organów ochrony środowiska,

wykonywanej we współdziałaniu z terenowymi organami administracji państwowej i Państwową

Inspekcją Ochrony Środowiska.

3.

Organizacjom społecznym może być powierzone tworzenie straży ochrony środowiska.

4.

Konferencje samorządu robotniczego i związki zawodowe mogą powoływać zakładowe komisje

ochrony środowiska oraz społecznych inspektorów ochrony środowiska w celu organizowania

i przeprowadzania społecznej kontroli ochrony środowiska przez zakłady pracy.

1.

Organizacje, o których mowa w art. 99 ust. 1, mogą występować do właściwych organów

administracji państwowej o zastosowanie środków zmierzających do usunięcia zagrożenia

środowiska, jak też występować do sądu z roszczeniem o zaniechanie naruszenia środowiska

na określonym terenie i przywrócenie stanu poprzedniego lub naprawienie zaistniałych

w związku z tym szkód oraz o zakazanie lub ograniczenie działalności zagrażającej

środowisku.

2.

Organy administracji państwowej decydujące o lokalizacji oraz o wyznaczeniu miejsca

realizacji inwestycji budowlanych, przed wydaniem decyzji dotyczącej inwestycji o

dużym wpływie na środowisko, informują o przygotowywanych przedsięwzięciach organizacje

społeczne właściwe ze względu na przedmiot swego działania; organizacje te w określonym

terminie, nie krótszym niż 14 dni, mogą zgłosić swe wnioski i zastrzeżenia.

3.

Właściwy organ administracji państwowej rozpatrzy zgłoszone wnioski i zastrzeżenia

oraz zawiadomi o sposobie ich załatwienia organizacje społeczne, które zgłosiły wnioski

i zastrzeżenia.

Organy administracji państwowej udzielają pomocy organizacjom społecznym w ich działalności

w dziedzinie ochrony środowiska.

Terenowe organy administracji państwowej mogą powierzać jednostkom organizacyjnym

lub osobom fizycznym, na ich wniosek lub za ich zgodą, funkcje społecznych opiekunów

środowiska, określając każdorazowo przedmiot i zakres powierzonych im zadań.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może określić

1)

zasady współdziałania organów administracji państwowej ze związkami zawodowymi i innymi

organizacjami społecznymi w sprawach ochrony środowiska,

2)

zasady sprawowania funkcji społecznych organów ochrony środowiska przez związki zawodowe

i inne organizacje społeczne,

3)

zasady powierzania oraz sposób pełnienia funkcji społecznych opiekunów środowiska,

4)

zasady tworzenia przez organizacje społeczne straży ochrony środowiska oraz zakres

i tryb działania tej straży.

1.

W razie nadzwyczajnego zagrożenia środowiska terenowy organ administracji państwowej

stopnia wojewódzkiego podejmuje działania i stosuje środki niezbędne do usunięcia

zagrożenia i jego skutków, określając w szczególności związane z tym obowiązki terenowych

organów administracji państwowej stopnia podstawowego i jednostek organizacyjnych.

2.

Przez nadzwyczajne zagrożenie środowiska rozumie się zagrożenie spowodowane gwałtownym

zdarzeniem, nie będącym klęską żywiołową, które może wywołać znaczne zniszczenie środowiska

lub pogorszenie jego stanu, stwarzające powszechne niebezpieczeństwo dla ludzi i środowiska.

1.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne są obowiązane bezzwłocznie zawiadomić terenowy

organ administracji państwowej lub najbliższy organ Milicji Obywatelskiej o wystąpieniu

nadzwyczajnego zagrożenia Środowiska.

2.

Terenowe organy administracji państwowej, na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach

w celu zwalczania klęsk żywiołowych, mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych

i rzeczowych dla celów zorganizowanej akcji społecznej na rzecz ochrony nadzwyczajnie

zagrożonego środowiska.

3.

Jeżeli nadzwyczajne zagrożenie środowiska swoim zasięgiem przekracza granicę jednego

województwa lub zagrożenie to może spowodować szczególnie poważne skutki dla ludzi

lub środowiska albo dla gospodarki narodowej, działania i środki niezbędne do usunięcia

zagrożenia i jego skutków podejmuje Minister Administracji, Gospodarki Terenowej i

Ochrony Środowiska w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami; w takim wypadku Ministrowi

temu przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 i w art. 104 ust. 1.

Kto wbrew przepisom i ciążącemu na nim obowiązkowi

1)

nie przeprowadza wymaganych pomiarów (art. 28 ust. 2 i art. 62),

2)

przy przygotowywaniu i wykonywaniu robót ziemnych, zmieniających stosunki wodne, nie

stosuje środków niezbędnych do zachowania równowagi przyrodniczej (art. 20 ust. 1)

albo narusza warunki prowadzenia robót, o których mowa w art. 20 ust. 2,

3)

nie przestrzega zakazów wprowadzonych na podstawie art. 32, narusza zakazy lub nakazy

mające na celu ochronę walorów wypoczynkowych i krajobrazowych określonego terenu

(art. 41) albo narusza obowiązujące zasady postępowania ustalone w akcie o uznaniu

określonego terenu za park wiejski (art. 47) bądź też narusza zakaz pogarszania warunków

korzystania ze środowiska (art. 73),

4)

niszczy roślinność służącą wiązaniu gleby albo rośliny lub zwierzęta przyczyniające

się do oczyszczania środowiska (art. 37), stosuje środki chemiczne, wykonuje roboty

ziemne lub korzysta ze sprzętu mechanicznego albo urządzeń technicznych w sposób powodujący

uszkodzenie drzew (art. 44),

5)

nie przestrzega wymagań ochrony środowiska przed odpadami lub nieprzydatnymi do gospodarczego

wykorzystania surowcami, produktami i innymi materiałami albo zużytymi opakowaniami

i wyrobami (art. 53-55),

6)

nie przestrzega obowiązków związanych z zapewnieniem ochrony przed promieniowaniem

szkodliwym dla ludzi i środowiska (art. 59-62),

7)

nie uwzględnia wymagań ochrony środowiska w projektowanych, konstruowanych lub wytwarzanych

maszynach i innych urządzeniach technicznych (art. 74 ust. 1), kieruje do produkcji

i obrotu maszyny lub inne urządzenia techniczne bez poddania ich wymaganej ocenie

co do zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 74 ust. 2 i 3), nie wyposaża

maszyny lub innego urządzenia technicznego w zabezpieczenia chroniące środowisko albo

nie przeprowadza wymaganych okresowych kontroli (art. 75 ust. 2 i 4),

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.

1.

Kto narusza obowiązek ochrony środowiska i powoduje chociażby nieumyślnie zanieczyszczenie

wody śródlądowej, powietrza atmosferycznego lub powierzchni ziemi tak, że może to

narazić na niebezpieczeństwo życie lub zdrowie ludzkie, spowodować w znacznych rozmiarach

zniszczenia w świecie roślinnym lub zwierzęcym albo wyrządzić poważne szkody gospodarcze,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.

3.

Jeżeli następstwem czynu określonego w ust. 1 jest śmierć, ciężkie uszkodzenie ciała

lub ciężki rozstrój zdrowia człowieka,

sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1.

Kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie utrzymuje we właściwym stanie lub nie eksploatuje

urządzeń zabezpieczających wody, powietrze atmosferyczne lub ziemię przed zanieczyszczeniem,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie utrzymuje we właściwym

stanie lub nie eksploatuje urządzeń zabezpieczających przed szkodliwymi uciążliwościami

dla środowiska w postaci hałasu, wibracji lub promieniowania albo służących do unieszkodliwiania

odpadów, a także kto dopuszcza do oddania do eksploatacji obiektu budowlanego lub

zespołu obiektów bez jednoczesnego uruchomienia wymaganych urządzeń chroniących środowisko.

1.

Kto narusza przepisy o obowiązku ochrony gruntów rolnych wysokiej jakości i gruntów

leśnych albo nie dokłada należytej staranności w zapewnieniu oszczędnego wykorzystywania

gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne albo nie dokonuje wymaganej

rekultywacji takich gruntów,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto przejmuje grunt rolny lub leśny na cele nierolnicze lub nieleśne bez zgody właściwego

organu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego wymierza jednostce organizacyjnej

karę pieniężną w razie

1)

wprowadzenia do wód lub do ziemi oraz do stanowiących własność Państwa urządzeń kanalizacyjnych

- ścieków nie odpowiadających wymaganym warunkom,

2)

przekroczenia co do rodzaju lub ilości substancji dopuszczalnych do wprowadzenia do

powietrza atmosferycznego, określonych decyzją właściwego organu,

3)

przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją właściwego organu,

4)

zniszczenia terenów zieleni lub drzew i krzewów powodowanego niewłaściwym wykonywaniem

robót ziemnych lub wykorzystaniem sprzętu mechanicznego albo urządzeń technicznych

oraz zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności lub zwierząt,

5)

usuwania drzew i krzewów bez wymaganej zgody terenowego organu administracji państwowej,

6)

gromadzenia lub wylewania odpadów w nie przeznaczonych na ten cel miejscach lub niezgodnie

z warunkami określonymi przez terenowy organ administracji państwowej.

2.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi wysokość, zasady i tryb nakładania

kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, oraz ich ściągania.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy kar, których wysokość, zasady i tryb ustalania określają

przepisy szczególne.

4.

W jednostkach gospodarki uspołecznionej, działających według zasad rozrachunku gospodarczego,

kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, obciążają wyniki ekonomiczne jednostki.

1.

W razie zbiegu przepisów ustawy oraz innych przepisów o ochronie środowiska, obowiązujących

w dniu wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do odpowiedzialności za wykroczenia i odpowiedzialności

karnej przewidzianej w art. 106-109.

1.

Właściwe terenowe organy administracji państwowej, w okresie dwóch lat od wejścia

w życie ustawy, spowodują dostosowanie obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego

do przepisów ustawy.

2.

Przewidziane w prawie budowlanym decyzje administracyjne w sprawie ustalenia miejsca

i warunków realizacji inwestycji budowlanych, zatwierdzenia planów realizacyjnych

oraz pozwolenia na budowę, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, a dotyczące

inwestycji, do których realizacji nie przystąpiono, mogą być w uzasadnionych wypadkach

uzupełnione przez właściwe w tych sprawach terenowe organy administracji państwowej

warunkami i wymaganiami wynikającymi z ustawy.

1.

Jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne prowadzące działalność powodującą zanieczyszczenie

powietrza atmosferycznego, dla których do dnia wejścia w życie ustawy nie zostały

ustalone rodzaje i ilości substancji dopuszczalnych do wprowadzania do powietrza atmosferycznego,

są obowiązane w okresie jednego roku od wejścia w życie ustawy przedłożyć właściwym

terenowym organom administracji państwowej stopnia wojewódzkiego określone przez nich

dane i materiały niezbędne do wydania decyzji ustalających rodzaje i ilości substancji

dopuszczalnych do wprowadzenia do powietrza atmosferycznego.

2.

Terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego wydając decyzje, o

których mowa w ust. 1, mogą przewidzieć w nich odstępstwa od przepisów, ustalone na

okres niezbędny do wykonania odpowiednich urządzeń chroniących powietrze przed zanieczyszczeniem.

Okres ten nie może być dłuższy niż pięć lat.

1.

Jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne eksploatujące urządzenia powodujące hałas

lub wibracje przekraczające dopuszczalne ich natężenie zastosują, w okresie dwóch

lat od wejścia w życie ustawy, dostępne środki eliminujące albo ograniczające hałas

lub wibracje do dopuszczalnego poziomu. W uzasadnionych wypadkach terenowy organ administracji

państwowej stopnia podstawowego termin ten może przedłużyć.

2.

Właściwi ministrowie zapewnią wprowadzenie odpowiednich zmian w konstrukcji lub zasadach

działania urządzeń, w których, w celu ograniczenia hałasu lub wibracji do dopuszczalnego

poziomu, wprowadzenie takich zmian jest niezbędne.

3.

Zmiany w konstrukcji lub zasadach działania urządzeń, o których mowa w ust. 2, powinny

być wprowadzone w okresie ustalonym w ust. 1. Przedłużenie tego okresu dla określonego

rodzaju urządzenia może nastąpić za zgodą Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej

i Ochrony Środowiska, wyrażoną na wniosek właściwego ministra.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej co trzy lata

informację o realizacji ustawy.

W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 38, poz. 230) skreśla się art. 122.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 4 kwietnia 1950 r. o nadzorze państwowym nad ogrodami zoologicznymi

(Dz. U. Nr 17, poz. 142),

2)

ustawa z dnia 22 kwietnia 1959 r. o utrzymaniu czystości i porządku w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1959 r. Nr 27, poz. 167, z 1961 r. Nr 5, poz. 33, z 1962 r. Nr 34, poz. 158, z 1971 r. Nr 12, poz. 115 i z 1974 r. Nr 38, poz. 230),

3)

ustawa z dnia 21 kwietnia 1966 r. o ochronie powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem

(Dz. U. Nr 14, poz. 87).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1980 r.