Obwieszczenie Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 13 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 kwietnia 1980 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Prokuraturę Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej stanowią: Prokurator Generalny Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej i podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek

organizacyjnych Prokuratury.

1.

Zadaniem Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i podległych mu

prokuratorów jest strzeżenie praworządności ludowej, a w szczególności ściganie przestępstw,

czuwanie nad ochroną własności, społecznej, zapewnienie poszanowania praw obywateli.

2.

Działalność Prokuratury ma na celu ochroną i umacnianie ustroju politycznego i społeczno-gospodarczego

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Dekret wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1980 r.

1.

Zadania określone w art. 2 Prokurator Generalny i podlegli mu prokuratorzy wykonują

przez

1)

prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych oraz

wnoszenia i popieranie oskarżenia przed sądami,

2)

wytaczanie powództw w sprawach karnych i cywilnych, a nadto udział w postępowaniu

cywilnym, jeżeli tego wymaga ochrona praworządności, praw obywateli, interesu społecznego

lub własności społecznej,

3)

podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do zapewnienia prawidłowego

i jednolitego stosowania prawa w postępowaniu sądowym, w sprawach o wykroczenia, administracyjnym

oraz w innych rodzajach postępowania,

4)

sprawowanie nadzoru nad wykonaniem wyroków w sprawach karnych, postanowień o tymczasowym

aresztowaniu oraz innych orzeczeń o pozbawieniu wolności,

5)

prowadzenie badań w zakresie problematyki przestępczości,

6)

sprawowanie prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa na zasadach określonych

w ustawie i w przepisach szczególnych,

7)

zaskarżanie do sądu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych oraz udział w postępowaniu

sądowym w sprawach zgodności z prawem tych decyzji,

8)

współdziałanie z radami, narodowymi w zakresie czuwania przez nie nad przestrzeganiem

praworządności ludowej, ochroną własności społecznej i zabezpieczeniem praw obywateli,

9)

koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw, prowadzonej przez inne

organy państwowe,

10)

koordynowanie działalności profilaktycznej, mającej na celu zapobieganie przestępczości,

11)

podejmowanie innych przewidzianych prawem czynności, niezbędnych dla umacniania praworządności

ludowej i zapobiegania przestępczości.

2.

W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych oraz innych organów wojskowych

czynności, o których mowa w ust. 1, wykonują prokuratorzy wojskowi. Czynności te nie

dotyczą koordynacji działalności profilaktycznej, o której mowa w ust. 1 pkt 10.

1.

Prokurator Generalny podlega Radzie Państwa i działa zgodnie z jej wytycznymi.

2.

Prokurator Generalny zdaje sprawę Radzie Państwa z działalności Prokuratury.

1.

Prokuratorzy są w sprawowaniu swych funkcji niezależni od terenowych organów władzy

oraz od organów administracji państwowej i podlegają jedynie prokuratorom przełożonym.

2.

W sprawowaniu swych funkcji prokuratorzy kierują się zasadą bezstronności i równego

traktowania wszystkich obywateli.

1.

Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej powołuje i odwołuje Rada

Państwa.

2.

Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej jest naczelnym organem Prokuratury.

Prokurator Generalny

1)

kieruje całokształtem działalności Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

2)

wydaje szczegółowe przepisy dotyczące działalności Prokuratury.

3.

Prokurator Generalny może przedsiębrać wszelkie czynności należące do zakresu działania

Prokuratury lub zlecać ich wykonanie podległym mu prokuratorom, chyba że ustawa zastrzega

określoną czynność wyłącznie jego właściwości.

1.

Terenowe organy władzy oraz organy administracji państwowej, a także państwowe, samorządowe

i spółdzielcze jednostki organizacyjne oraz organizacje zawodowe i społeczne obowiązane

są do udzielania Prokuratorowi Generalnemu i podległym mu prokuratorom pomocy w sprawowaniu

ich funkcji.

2.

Prokurator wojewódzki lub rejonowy, gdy wystąpi o to rada narodowa, prezydium rady

bądź terenowy organ administracji państwowej, przedkłada im informacje o stanie przestępczości

i jej zwalczaniu oraz o ważniejszych wynikach prokuratorskiej kontroli przestrzegania

prawa na terenie województwa, miasta, dzielnicy lub gminy.

1.

Zastępców Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej powołuje i odwołuje

Rada Państwa.

2.

Jednym z zastępców Prokuratora Generalnego jest Naczelny Prokurator Wojskowy, którego

powołuje i odwołuje Rada Państwa na wspólny wniosek Prokuratora Generalnego i Ministra

Obrony Narodowej. Naczelny Prokurator Wojskowy kieruje w zastępstwie Prokuratora Generalnego

działalnością wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury.

1.

Prokuratorowi Generalnemu podlegają zastępcy Prokuratora Generalnego, zastępcy Naczelnego

Prokuratora Wojskowego oraz prokuratorzy, zastępcy prokuratorów, wiceprokuratorzy

i podprokuratorzy odpowiednich powszechnych lub wojskowych jednostek organizacyjnych

Prokuratury, a także oficerowie śledczy wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury.

2.

Prokurator przełożony może przedsiębrać czynności należące do jego zakresu działania

lub zlecać ich wykonanie podległym prokuratorom, asesorom prokuratorskim i oficerom

śledczym, chyba że ustawa zastrzega określoną czynność wyłącznie jego właściwości.

3.

Prokurator Generalny może powierzyć asesorowi prokuratorskiemu na czas określony pełnienia

czynności prokuratorskich, jednakże bez prawa

1)

udziału w postępowaniu przed sądem wojewódzkim,

2)

sprawdzania środków zaskarżania i wniosków do Sądu Najwyższego oraz występowania przed

tym sądem,

3)

stosowania tymczasowego aresztowania.

4.

Osoby wymienione w ust. 1 i 3, z wyjątkiem oficerów śledczych, są prokuratorami w

rozumieniu niniejszej ustawy oraz w rozumieniu przepisów postępowania karnego, cywilnego,

administracyjnego i w sprawach o wykroczenia oraz innych rodzajów postępowania, o

których stanowią ustawy.

5.

Osoby wymienione w ust. 1 oraz asesorzy i aplikanci prokuratorscy są pracownikami

prokuratorskimi w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Na stanowisko prokuratora może być mianowany obywatel polski, który

1)

daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków prokuratora w Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej,

2)

korzysta z pełni praw obywatelskich i cywilnych,

3)

posiada odpowiednie kwalifikacje moralne,

4)

ukończył uniwersyteckie studia prawnicze,

5)

odbył aplikację w Prokuraturze i złożył egzamin prokuratorski,

6)

posiada odpowiedni staż: w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury -

jeden rok pracy na stanowisku asesora, w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury

- staż służby przewidziany w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych,

7)

ukończył dwadzieścia pięć lat życia.

2.

Na stanowisko prokuratora w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury może

być mianowany tylko oficer zawodowy lub oficer służby okresowej.

3.

Na stanowisko prokuratora może być mianowany również ten, kto odpowiada wymaganiom

ustawowym na stanowisko sędziego.

4.

Wymagania określone w ust. 1 pkt 1-5 i w ust. 2 stosuje się odpowiednio do' mianowania

na stanowisko asesora prokuratorskiego lub oficera śledczego.

Prokurator Generalny może w wyjątkowych wypadkach zwolnić określoną osobę od odbycia

aplikacji i złożenia egzaminu prokuratorskiego oraz od wymaganego stażu, jeżeli posiada

ona przygotowanie konieczne do wykonywania obowiązków na stanowisku prokuratora albo

asesora prokuratorskiego lub oficera śledczego.

1.

Prokuratorów Prokuratury Generalnej i prokuratorów wojewódzkich mianuje i zwalnia

Rada Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.

2.

Zastępców Naczelnego Prokuratora Wojskowego, prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej

i prokuratorów okręgów wojskowych mianuje i zwalnia Rada Państwa na wspólny wniosek

Prokuratora Generalnego i Ministra Obrony Narodowej.

3.

Pozostałych prokuratorów oraz asesorów prokuratorskich mianuje i zwalnia Prokurator

Generalny. Mianowanie i zwolnienie prokuratora w wojskowej jednostce organizacyjnej

Prokuratury następuje w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

1.

Zwolnienie prokuratora ze służby w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury

następuje

1)

w razie stwierdzenia, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków prokuratora,

przy czym przed powzięciem decyzji należy umożliwić zainteresowanemu złożenie w tym

przedmiocie wyjaśnień,

2)

w wypadku rezygnacji prokuratora z pracy; rezygnacja z pracy złożona w okresie pomiędzy

wszczęciem a zakończeniem postępowania, o którym mowa w pkt 1, oraz postępowania dyscyplinarnego

jest pozbawiona skutków prawnych,

3)

w razie porzucenia pracy oraz na mocy prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej

o wydaleniu prokuratora ze służby.

2.

Zwolnienie prokuratora ze służby w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury

następuje również

1)

w razie czasowej niezdolności do pracy spowodowanej jego chorobą, o ile okres tej

choroby przekracza jeden rok,

2)

w razie orzeczenia przez właściwą komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia

obowiązków prokuratora. Nieuzasadniona odmowa prokuratora poddania się badaniu lekarskiemu

może być powodem rozwiązania stosunku pracy.

3.

W powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury zwolnienie następuje również,

gdy prokurator osiągnął wiek emerytalny, chyba że Prokurator Generalny - na wniosek

zainteresowanego - wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska, nie dłużej jednak

niż do ukończenia lat siedemdziesięciu. W odniesieniu do prokuratorów mianowanych

przez Radę Państwa zgody udziela Rada Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.

Prokurator, któremu przyznano zaopatrzenie emerytalne (rentowe), może używać dotychczasowego

tytułu, poprzedzając go wyrazem: „emerytowany”.

4.

Zwolnienie prokuratora ze służby może nastąpić również

1)

na wniosek właściwych organów państwowych albo władz organizacji politycznych lub

społecznych w związku z zamierzonym przejściem do innej pracy,

2)

w wyniku porozumienia pomiędzy nim a organem mianującym.

5.

W wypadkach wskazanych w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w ust. 2 i 3 rozwiązanie stosunku pracy

z prokuratorem pełniącym służbą w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury

następuje za trzymiesięcznym wypowiedzeniem.

6.

Przepisy ust. 1-5 mają odpowiednie zastosowanie do zwolnienia ze służby asesora i

aplikanta prokuratorskiego w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury.

1.

Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi Prokuratury są: Prokuratura Generalna oraz

prokuratury wojewódzkie i rejonowe.

2.

Wojskowymi jednostkami organizacyjnymi Prokuratury są: Naczelna Prokuratura Wojskowa,

prokuratury okręgów wojskowych, prokuratury rodzajów Sił Zbrojnych oraz wojskowe prokuratury

garnizonowe.

3.

W miarę potrzeby mogą być tworzone inne powszechne lub wojskowe jednostki organizacyjne

Prokuratury.

4.

Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Administracji, Gospodarki Terenowej

i Ochrony Środowiska tworzy i znosi powszechne jednostki organizacyjne Prokuratury

oraz ustala ich siedziby i terytorialny zakres działania. Minister Obrony Narodowej

w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym tworzy i znosi wojskowe jednostki organizacyjne

Prokuratury oraz ustala ich siedziby i terytorialny zakres ich działania.

1.

W Prokuraturze Generalnej działa Kolegium Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Kolegium jako organ doradczy Prokuratora Generalnego wyraża opinie w węzłowych zagadnieniach

związanych z działalnością Prokuratury. Organizację oraz zakres i tryb działania Kolegium

określa statut nadany przez Radę Państwa.

2.

Członków kolegium powołuje i odwołuje Rada Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.

1.

Wewnętrzną organizację powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury określa

statut organizacyjny nadany przez Radę Państwa na wniosek Prokuratora Generalnego.

2.

Wewnętrzną organizację wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury określa statut

nadany przez Radę Państwa na wniosek Ministra Obrony Narodowej przedstawiony w porozumieniu

z Prokuratorem Generalnym.

Aplikacja w Prokuraturze polega na przygotowaniu aplikanta do należytego wykonywania

obowiązków prokuratora. Aplikacja trwa dwa lata. Prokurator Generalny może skrócić

okres aplikacji, nie więcej jednak niż o połowę.

1.

Na stanowisko aplikanta prokuratorskiego może być mianowany obywatel polski, który

odpowiada wymaganiom określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1-4.

2.

Na stanowisko aplikanta w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury może

być mianowany tylko oficer zawodowy albo oficer służby okresowej.

3.

Aplikanta prokuratorskiego mianuje i zwalnia: w powszechnych jednostkach organizacyjnych

Prokuratury - prokurator wojewódzki, a w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury

- Naczelny Prokurator Wojskowy.

1.

Po ukończeniu aplikacji obowiązuje aplikanta złożenie egzaminu prokuratorskiego.

2.

Po złożeniu egzaminu prokuratorskiego aplikant zostaje mianowany na stanowisko asesora

prokuratorskiego lub oficera śledczego, o ile nie zachodzą przeszkody wynikające z

zasad ustawy lub przepisów szczególnych.

W wypadku niemianowania

1)

aplikant powszechnej jednostki organizacyjnej Prokuratury zostaje zwolniony z pracy

z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia,

2)

aplikant wojskowej jednostki organizacyjnej Prokuratury zostaje skierowany do innej

służby w Siłach Zbrojnych, chyba że w myśl przepisów ustawy lub przepisów o służbie

wojskowej podległa zwolnieniu z zawodowej albo okresowej służby wojskowej.

Szczegółowe przepisy o przebiegu aplikacji w Prokuraturze oraz o egzaminie prokuratorskim

wydaje dla powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury - Prokurator Generalny,

a dla wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury - Minister Obrony Narodowej

w porozumieniu i Prokuratorem Generalnym.

1.

Pracownikami administracyjnymi Prokuratury są w rozumieniu niniejszej ustawy osoby

zatrudnione w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury, nie będące pracownikami

prokuratorskimi.

2.

Prokurator Generalny określa kwalifikacje pracowników administracyjnych wymagane dla

objęcia poszczególnych stanowisk.

1.

Prokurator stosownie do przepisów ustawy wszczyna i prowadzi, postępowanie przygotowawcze

albo zleca wszczęcie lub prowadzenie takiego postępowania właściwemu organowi ścigania.

2.

W toku postępowania przygotowawczego prokurator stosuje w wypadkach przewidzianych

w ustawie środki zapobiegające uchylaniu się od sądu.

3.

Tymczasowe aresztowanie może nastąpić tylko po uprzednim przesłuchaniu przez prokuratora

osoby podlegającej aresztowaniu, chyba że sprawca się ukrywa.

Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym, prowadzonym przez Milicję

Obywatelską lub inny organ ścigania. Zarządzenia prokuratora w postępowaniu przygotowawczym

są dla organu ścigania wiążące.

1.

W wypadku gdy postępowanie przygotowawcze ujawni istnienie okoliczności, sprzyjających

popełnianiu przestępstw lub utrudniających ich wykrycie, prokurator kieruje wystąpienie

do odpowiedniego organu.

2.

W wystąpieniu prokurator może żądać również przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia

przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności służbowej, dyscyplinarnej

lub materialnej.

3.

Do wystąpienia w tym trybie stosuje się odpowiednio przepisy art. 52 ust. 1 i art.

53.

W razie umorzenia postępowania przygotowawczego prokurator może, stosownie do okoliczności,

przesłać sprawę właściwym organom w celu wszczęcia postępowania w sprawach o wykroczenia,

dyscyplinarnego lub służbowego albo w celu rozpatrzenia sprawy przez sąd społeczny.

Wydawane przez ministrów akty o charakterze ogólnym, dotyczące postępowania przygotowawczego,

wymagają uprzedniego uzgodnienia z Prokuratorem Generalnym, a wydawane przez organy

państwowe o terenowym zakresie działania - uprzedniego uzgodnienia z prokuratorem

wojewódzkim lub rejonowym.

1.

Prokurator Generalny może występować do naczelnych i centralnych organów administracji

państwowej o podjęcie środków w celu usprawnienia działalności podległych im organów

w zakresie postępowania przygotowawczego.

2.

Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują odpowiednio prokuratorom wojewódzkim i

rejonowym w stosunku do organów państwowych o terenowym zakresie działania.

W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych uprawnienia przewidziane

w art. 26 i 27 przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu oraz odpowiednio

- podległym mu prokuratorom wojskowym.

1.

W postępowaniu karnym przed sądem prokurator wnosi i popiera oskarżenie. Prokurator

może również popierać oskarżenie w sprawach wniesionych przez innych oskarżycieli

oraz obejmować oskarżenie w tych sprawach.

2.

W wypadku gdy wyniki postępowania sądowego nie potwierdzają zarzutów oskarżenia, prokurator

odstępuje od oskarżenia.

3.

Prokurator wnosi w wypadkach przewidzianych w ustawie środki zaskarżenia od orzeczeń

sądu.

Uznając, że tego wymaga ochrona praworządności, praw obywateli, interesu społecznego

lub własności społecznej, prokurator wytacza lub popiera powództwo cywilne w sprawach

karnych oraz, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wytacza powództwo

w postępowaniu cywilnym, a także może brać udział w każdym stadium postępowania toczącego

się przed sądem z czyjegokolwiek powództwa.

Nadzwyczajne środki zaskarżenia od orzeczeń prawomocnych kończących postępowanie wnosi

do Sądu Najwyższego Prokurator Generalny. W sprawach należących do zakresu działania

sądów wojskowych uprawnienia te przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

1.

Prokurator Generalny zgłasza Sądowi Najwyższemu i popiera wnioski w zakresie sprawowanego

przez Sąd Najwyższy nadzoru nad orzecznictwem sądów powszechnych i szczególnych.

2.

W szczególności Prokurator Generalny zgłasza wnioski o ustalenie wytycznych wymiaru

sprawiedliwości i praktyki sądowej oraz wnioski o wyjaśnienie przepisów prawnych,

które budzą wątpliwości albo których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie.

Prokurator sprawuje w granicach przewidzianych ustawą nadzór nad wykonaniem wyroków

w sprawach karnych, postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych orzeczeń i

decyzji o pozbawieniu wolności. Przepis ten nie narusza ustawowych uprawnień sądów.

1.

Nadzór penitencjarny prokuratora nad zakładami, w których przebywają osoby pozbawione

wolności, obejmuje przede wszystkim kontrolę legalności osadzania w nich tych osób

oraz kontrolę legalności wykonywania kary pozbawienia wolności, jak również wszelkich

orzeczeń i decyzji o pozbawieniu wolności.

2.

Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, a w razie potrzeby

również z innymi właściwymi ministrami określi szczegółowo zakres prokuratorskiego

nadzoru penitencjarnego oraz tryb jego wykonywania.

Prokuratorowi przysługuje prawo wstępu w każdym czasie do pomieszczeń zakładu, w którym

przebywają osoby pozbawione wolności, jak również przeglądania dokumentów i żądania

wyjaśnień od administracji zakładu, przeprowadzania rozmów z osobami osadzonymi w

zakładzie oraz badania ich skarg i wniosków.

1.

W razie stwierdzenia faktu niezgodnego z prawem pozbawienia wolności prokurator zarządza

natychmiastowe zwolnienie.

2.

Prokurator może wstrzymać wykonanie każdej decyzji administracji zakładu, w którym

przebywają osoby pozbawione wolności, jeżeli decyzja ta dotyczy osoby pozbawionej

wolności i jest sprzeczna z prawem. O wstrzymaniu wykonania decyzji prokurator zawiadamia

niezwłocznie organ nadrzędny nad administracją zakładu.

1.

Prokurator Generalny przedstawia Radzie Państwa wnioski w przedmiocie ułaskawienia

osób skazanych przez sądy.

2.

W odniesieniu do wniosków w przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy wojskowe

uprawnienie określone w ust. 1 przysługuje również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

1.

Prokurator Generalny prowadzi przez podległych mu prokuratorów badania dotyczące stanu

i przyczyn przestępczości oraz środków jej zwalczania.

2.

Prokurator Generalny w dziedzinie stanu i przyczyn przestępczości oraz środków jej

zwalczania prowadzi badania także przy pomocy instytutu tworzonego w trybie odrębnych

przepisów oraz wykorzystuje w tym zakresie prace innych placówek naukowo-badawczych.

1.

Jeżeli wyniki badań to uzasadniają, Prokurator Generalny występuje z wnioskiem do

właściwego organu o wydanie lub zmianę odpowiednich przepisów albo o podjęcie innych

czynności w celu przeciwdziałania przestępczości.

2.

Zadania określone w ust. 1 wykonują również prokuratorzy, wojewódzcy i rejonowi w

stosunku do organów terenowych.

1.

W odniesieniu do przestępstw należących do zakresu działania sądów wojskowych czynności

określone w art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 1 podejmuje Naczelny Prokurator Wojskowy.

2.

Czynności określone w art. 39 mogą. podejmować w zakresie swego działania również

prokuratorzy okręgów wojskowych, prokuratorzy rodzajów Sił Zbrojnych i prokuratorzy

garnizonowi.

Prokurator kontroluje przestrzeganie prawa przez organy państwowe i inne państwowe

jednostki organizacyjne, z wyłączeniem naczelnych i centralnych organów państwowych,

terenowych organów władzy państwowej oraz sądów, a w zakresie wykonywania funkcji

administracji państwowej oraz działalności gospodarczej - kontroluje także przestrzeganie

prawa przez organizacje zawodowe, spółdzielcze, samorządowe i inne organizacje społeczne.

1.

Prokurator Generalny informuje Prezesa Rady Ministrów i zainteresowanych ministrów

o ważniejszym wynikach prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa.

2.

W uzasadnionych wypadkach Prokurator Generalny zgłasza Prezesowi Rady Ministrów i

zainteresowanym ministrom propozycje i wnioski, zmierzające do usunięcia stwierdzonych

uchybień lub do usprawnienia działalności administracji i gospodarki.

3.

W wypadku gdy zwróci się o to Prezes Rady Ministrów lub właściwy minister, Prokurator

Generalny zarządza przeprowadzenie kontroli przestrzegania prawa przez określone organy

albo w określonych zagadnieniach.

1.

W uzasadnionych wypadkach prokuratorzy wojewódzcy i rejonowi zgłaszają terenowym organom

administracji państwowej odpowiedniego stopnia propozycje i wnioski zmierzające do

usunięcia stwierdzonych uchybień lub do usprawnienia działalności administracji i

gospodarki.

2.

Prokurator wojewódzki lub rejonowy zarządza przeprowadzenie kontroli przestrzegania

prawa przez określone organy albo w określonych zagadnieniach, gdy wystąpi o to rada

narodowa, prezydium rady lub terenowy organ administracji państwowej.

1.

Prokurator czuwa nad stosowaniem prawa w postępowaniu administracyjnym oraz w innych

rodzajach postępowania, o których stanowią ustawy.

2.

Prokurator może domagać się wszczęcia postępowania określonego w ust. 1, a także brać

udział w takim postępowaniu w każdym jego stadium. Prokuratorowi przysługują wówczas

prawa strony, a ponadto prawo wnoszenia sprzeciwu i innych przewidzianych w przepisach

szczególnych środków zaskarżenia od ostatecznych lub prawomocnych decyzji oraz orzeczeń.

3.

Do udziału prokuratora w postępowaniu unormowanym w kodeksie postępowania administracyjnego stosuje się przepisy tego kodeksu.

1.

Powziąwszy wiadomość o naruszeniu prawa przez podmioty określone w art. 41, prokurator

podejmuje stosowne czynności, zmierzające do wyjaśnienia sprawy, chyba że strona nie

wyczerpała zwykłych środków prawnych służących jej w postępowaniu przed właściwymi

organami lub wkroczył właściwy organ nadzoru.

2.

Prokurator podejmuje jednak czynności w celu wyjaśnienia sprawy, pomimo niewyczerpania

przez stroną zwykłych środków prawnych służących jej w postępowaniu przed właściwymi

organami lub wkroczenia właściwego organu nadzoru, jeżeli potrzebę taką uzasadnia

nieporadność strony lub interes społeczny.

3.

Prokurator wojskowy działa również w razie powzięcia wiadomości o naruszeniu przez

organ wojskowy rozkazów lub zarządzeń Ministra Obrony Narodowej o charakterze ogólnym.

4.

Prokurator przeprowadza także kontrole przestrzegania prawa o charakterze problemowym

lub kompleksowym, jeżeli uzasadnia to interes społeczny.

1.

Prokurator wnosi sprzeciw przeciwko niezgodnym z prawem aktom o charakterze ogólnym,

wydanym przez podmioty określone w art. 41.

2.

Prokurator wojskowy wnosi nadto sprzeciw przeciwko wydanym przez organy wojskowe rozkazom

lub zarządzeniom niezgodnym z rozkazami lub zarządzeniami Ministra Obrony Narodowej

o charakterze ogólnym.

1.

Prokurator wnosi również sprzeciw przeciwko niezgodnym z prawem ostatecznym lub prawomocnym

decyzjom i innym rozstrzygnięciom w indywidualnych, sprawach, wydanym przez podmioty

określone w art. 41, jeżeli rozstrzygnięcie może być zmienione lub uchylone albo gdy

może być stwierdzona jego nieważność na podstawie przepisów prawa.

2.

Prokurator, wnosząc sprzeciw, może w uzasadnionych wypadkach złożyć wniosek o wstrzymanie

wykonania decyzji lub innego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie do czasu załatwienia

sprzeciwu.

1.

Prokurator odpowiedniego stopnia wnosi sprzeciw do właściwego organu nadrzędnego albo

do organu, jednostki organizacyjnej lub organizacji, które wydały akt prawny o charakterze

ogólnym, wytyczne albo decyzje lub inne rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, o

ile są one uprawnione do ich uchylenia lub zmiany albo stwierdzenia nieważności.

2.

Organ, który otrzymał sprzeciw prokuratora, wszczyna postępowanie, zawiadamiając o

tym strony.

1.

Sprzeciw powinien być załatwiony w terminie trzydziestu dni od daty jego wniesienia.

Jeżeli sprzeciw zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji lub innego rozstrzygnięcia

w indywidualnej sprawie do czasu załatwienia sprzeciwu, wniosek ten powinien być rozpoznany

niezwłocznie.

2.

Jeżeli do załatwienia sprzeciwu właściwy jest organ kolegialny, termin określony w

ust. 1 może być przedłużony do dnia najbliższego posiedzenia organu.

3.

Prokurator może być obecny przy rozpatrywaniu sprzeciwu przez organ kolegialny. O

terminie posiedzenia organ zawiadamia prokuratora.

1.

O sposobie załatwienia sprzeciwu należy niezwłocznie zawiadomić prokuratora, który

wniósł sprzeciw.

2.

Jeżeli właściwy organ uzna sprzeciw za uzasadniony, powinien uchylić lub zmienić akt

prawny o charakterze ogólnym, wytyczne, decyzję lub inne rozstrzygnięcia w indywidualnej

sprawie albo spowodować ich uchylanie, zmianę lub wznowienie postępowania.

1.

Prokurator kieruje wystąpienie w wypadku

1)

gdy naruszenie prawa w akcie prawnym e charakterze ogólnym, w wytycznych albo decyzji

lub innym rozstrzygnięciu w indywidualnej sprawie nie daje podstaw do ich zmiany lub

uchylenia,

2)

gdy naruszenie prawa polega na bezczynności organu,

3)

gdy zmiana lub uchylenie wadliwej decyzji lub innego rozstrzygnięcia w indywidualnej

sprawie nie są możliwe w myśl obowiązujących przepisów albo gdy wniesienie sprzeciwu

lub innego przewidzianego w przepisach szczególnych środka zaskarżenia byłoby bezprzedmiotowe,

4)

gdy zachodzi potrzeba podjęcia przez organ nadzoru lub kontroli czynności, mających

na celu zapobieganie naruszeniom prawa, lub potrzeba zwrócenia uwagi na okoliczności

wpływające ujemnie na przestrzeganie prawa.

2.

Prokurator wojskowy kieruje ponadto wystąpienie w wypadku, gdy zachodzi potrzeba zwrócenia

uwagi na okoliczności wpływające ujemnie na stan dyscypliny wojskowej i porządku wojskowego.

1.

Prokurator kieruje wystąpienie do organu, jednostki organizacyjnej lub organizacji,

których działalności wystąpienie dotyczy, lub do ich organu nadrzędnego.

2.

W wystąpieniu prokurator może również żądać przeprowadzenia kontroli, a takie wszczęcia

przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności służbowej, dyscyplinarnej

lub materialnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1975 r., z wyjątkiem art. 34 ust. 7, art.

35 ust. 5, art. 36 i 50, które wchodzą w życie z dniem jej ogłoszenia.

1.

Organ, do którego skierowano wystąpienie, obowiązany jest w terminie trzydziestu dni

od daty otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o powziętej decyzji lub o zajętym

stanowisku.

2.

Do rozpatrywania wystąpień stosuje się odpowiednio przepisy art. 49 ust. 2 i 3.

1.

W toku wykonywania prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa prokurator może

1)

żądać nadesłania lub przedstawienia akt oraz wszelkich niezbędnych dokumentów i pisemnych

wyjaśnień,

2)

żądać złożenia wyjaśnień i przesłuchiwać świadków,

3)

zasięgać opinii biegłych,

4)

zbierać inne niezbędne materiały.

2.

Prokurator wojskowy może nadto

1)

zaznajamiać się w zakresie niezbędnym dla danego wypadku z poszczególnymi zagadnieniami

wojskowymi,

2)

zwracać się do właściwych dowódców (szefów) o przeprowadzenie badań lub szczegółowej

kontroli działalności organów wojskowych.

3.

Do czynności przewidzianych w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące doręczania wezwań, terminów, prawa odmowy zeznań i odmowy odpowiedzi na

pytania, uprzedzenia o odpowiedzialności za złożenie fałszywych zeznań oraz skutków

niezastosowania się do żądań organu.

1.

Jeżeli właściwy prokurator uważa uchwałę rady narodowej za niezgodną z prawem, zwraca

się on o uchylenie lub zmianę uchwały do rady narodowej, która tę uchwałę podjęła,

lub kieruje wniosek o uchylenie lub zawieszenie wykonania tej uchwały do organu właściwego

w myśl ustawy o radach narodowych.

2.

Wniosek o uchylenie lub zawieszenie wykonania niezgodnej z prawem uchwały wojewódzkiej

rady narodowej kieruje Prokurator Generalny.

3.

Przepisy art. 49, 50 i 54 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Prokurator Generalny, uznając rozstrzygnięcie ministra w indywidualnej sprawie za

niezgodne z prawem, wnosi sprzeciw do tegoż ministra, jeżeli jest on uprawniony do

zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia.

2.

Prokurator Generalny, uznając wydany przez ministra akt o charakterze ogólnym za niezgodny

z prawem, występuje do ministra o zmianę lub uchylenie tego aktu.

3.

Postanowienia ust. 2 nie dotyczą rozporządzeń i zarządzeń, a w Siłach Zbrojnych także

rozkazów, regulaminów i innych przepisów, wydanych przez ministrów na podstawie ustaw

i w celu ich wykonania albo też w wykonaniu uchwał Rządu.

4.

W sprawach określonych w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio art. 49 ust. 1 oraz art.

53 ust. 1.

1.

W sprawach nie unormowanych w ustawia lub w przepisach szczególnych do pracowników

prokuratorskich w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury stosuje się

odpowiednio przepisy wydanego na podstawie art. 298 Kodeksu pracy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie praw i obowiązków pracowników urzędów państwowych

- chyba że Rada Państwa postanowi inaczej.

2.

Uposażenie pracowników wymienionych w ust. 1 ustala Rada Państwa.

1.

Stosunek pracy pracownika prokuratorskiego nawiązuje się z datą określoną w akcie

nominacyjnym. W razie niepodjęcia pracy w tym terminie i nieusprawiedliwienia zwłoki

organ mianujący unieważnia nominację.

2.

Pracownik prokuratorski obejmujący służbę składa ślubowanie według przepisanej roty.

Pracownicy prokuratorscy są pracownikami o nie normowanym czasie pracy.

W razie niezdolności do pracy z powodu choroby oraz w razie niemożności wykonywania

pracy z innych przyczyn określonych przepisami o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa prokuratorowi i asesorowi przysługują

świadczenia przewidziane w tych przepisach, z tym że świadczenia z tytułu choroby

przysługują przez okres jednego roku; w pozostałych wypadkach usprawiedliwionej nieobecności

prokuratorowi i asesorowi przysługuje wynagrodzenie.

1.

Prokurator może otrzymać płatny urlop dla poratowania zdrowia, załatwienia ważnych

spraw rodzinnych lub osobistych.

2.

Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać 6 miesięcy, a z innych przyczyn

- jednego miesiąca w ciągu roku kalendarzowego.

Aplikantowi prokuratorskiemu za czas niezdolności do pracy z powodu choroby oraz za

czas nieobecności w pracy z innych przyczyn określonych przepisami o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przysługują

świadczenia przewidziane w tych przepisach; w razie usprawiedliwionej nieobecności

w pracy z innych powodów przysługuje prawo do wynagrodzenia przez okres nie przekraczający

jednego miesiąca w ciągu roku kalendarzowego.

Spory pracowników prokuratorskich wynikające ze stosunku pracy rozstrzygane są w trybie

postępowania administracyjnego. Od decyzji wydanej przez Prokuratora Generalnego nie

służy odwołanie.

1.

Nawiązanie stosunku pracy i pracownikami administracyjnymi następuje na podstawie

umowy o pracę.

2.

Nawiązanie stosunku pracy z pracownikami zatrudnionymi na stanowiskach określonych

przez Prokuratora Generalnego następuje na podstawie powołania.

3.

Do pracowników administracyjnych stosuje się odpowiednio wydane na podstawie art. 298 Kodeksu pracy rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie praw i obowiązków pracowników urzędów państwowych,

o ile ustawa niniejsza lub przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

1.

Pracownikom Prokuratury, którzy wykazują w pracy inicjatywę, wzorowo i sumiennie wypełniają

obowiązki oraz szczególnie przyczyniają się do wykonywania zadań służbowych, mogą

być przyznawane wyróżnienia i nagrody.

2.

Rodzaje wyróżnień i nagród oraz tryb ich przyznawania ustala Prokurator Generalny;

nagrodą może być również awans w terminie wcześniejszym niż przewidują to przepisy

o wynagrodzeniu lub przepisy szczególne.

1.

Prokuratorowi nie wolno obok piastowanego stanowiska zajmować żadnego urzędu państwowego,

z wyjątkiem stanowiska pracownika naukowo-dydaktycznego lub naukowo-badawczego albo

wykładowcy, jeżeli zajmowanie takiego stanowiska nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków

prokuratora.

2.

Prokuratorowi nie wolno wykonywać zajęć ubocznych, które by przeszkadzały mu w pełnienia

obowiązków prokuratora albo mogły uchybiać godności jego urzędu lub podważać zaufanie

do jego bezstronności.

3.

Prokurator Generalny decyduje o udzieleniu zezwolenia na zajęcie uboczne, jak również

o tym, czy zajmowanie stanowiska pracownika naukowo-dydaktycznego, naukowo-badawczego

lub wykładowcy nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.

1.

Jeżeli dobro służby tego wymaga, Prokurator Generalny może delegować pracownika do

innej jednostki organizacyjnej Prokuratury lub do jednostki organizacyjnej przez siebie

nadzorowanej. Delegowanie na okres dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku może nastąpić

tylko za zgodą pracownika.

2.

Delegację na okres do dwóch miesięcy w ciągu roku może zarządzić również prokurator

wojewódzki.

1.

Nadużycie przez prokuratora wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych,

stanowiące ściganą z oskarżenia prywatnego obrazę lub zniesławienie strony, jej pełnomocnika

lub obrońcy, świadka lub biegłego, podlega ściganiu wyłącznie w drodze dyscyplinarnej.

2.

Ściganie prokuratora w postępowaniu w sprawach o wykroczenia może nastąpić tylko za

zgodą właściwej komisji dyscyplinarnej. Przepis ten nie dotyczy postępowania mandatowego.

Strój urzędowy prokuratorów biorących udział w rozprawach sądowych określa Prokurator

Generalny w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

Przepisów art. 58 ust. 1, art. 59-64 oraz art. 66, 67, 68 ust. 2 i art. 69 nie stosuje

się, do pracowników prokuratorskich wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury.

Obowiązki i prawa tych pracowników określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych.

Za przewinienie służbowe i uchybienia godności urzędu (przewinienia dyscyplinarne),

za nadużycie wolności słowa określone w art. 68 ust. 1 prokuratorzy, asesorzy i oficerowie

śledczy Prokuratury oraz aplikanci powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury

odpowiadają dyscyplinarnie na zasadach przewidzianych w niniejszej ustawie.

Kary dyscyplinarne w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury są następujące

1)

nagana,

2)

surowa nagana,

3)

dyscyplinarne przeniesienie do innej miejscowości na równorzędne stanowisko służbowe,

4)

obniżenie uposażenia zasadniczego o jedną grupę,

5)

przeniesienie w tej samej lub innej miejscowości na niższe stanowisko służbowe i odpowiednim

obniżaniem uposażenia,

6)

wydalenie ze służby prokuratorskiej.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie sześciu miesięcy od dnia

otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnionym przewinieniu

ani po upływie pięciu lat od popełnienia przewinienia.

2.

Przełożonym dyscyplinarnym w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury

jest Prokurator Generalny w stosunku do wszystkich pracowników prokuratorskich oraz

prokurator wojewódzki w stosunku do podległych mu pracowników prokuratorskich.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają

1)

w powszechnych jednostkach organizacyjnych Prokuratury

a)

w pierwszej instancji - Komisja Dyscyplinarna w Prokuraturze Generalnej oraz komisje

dyscyplinarne w prokuraturach wojewódzkich,

b)

w drugiej instancji - Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna działająca w Prokuraturze Generalnej,

2)

w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury - Komisja Dyscyplinarna w Naczelnej

Prokuraturze Wojskowej.

2.

Przewodniczących i członków komisji dyscyplinarnej i odwoławczej komisji dyscyplinarnej

w Prokuraturze Generalnej oraz przewodniczących komisji dyscyplinarnych w prokuraturach

wojewódzkich powołuje i odwołują Prokurator Generalny po wysłuchaniu opinii Kolegium

Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Członków komisji dyscyplinarnej w prokuraturze

wojewódzkiej powołuje i odwołuje prokurator wojewódzki.

3.

Przewodniczącego i członków Komisji Dyscyplinarnej w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej

powołuje na okres dwóch lat Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Prokuratorem

Generalnym.

4.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

1.

Pracownik prokuratorski, przeciwko któremu wszczęto postępowanie dyscyplinarne, może

być zawieszony w czynnościach, jeżeli z uwagi na charakter przewinienia konieczne

jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków.

2.

Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje: w powszechnych jednostkach organizacyjnych

Prokuratury - przełożonym dyscyplinarnym, a w wojskowych jednostkach organizacyjnych

Prokuratury - Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

1.

Szczegółowe przepisy o zasadach odpowiedzialności dyscyplinarnej, sposobie powoływania

i organizacji komisji dyscyplinarnych, o rzecznikach dyscyplinarnych oraz o trybie

postępowania dyscyplinarnego określa regulamin dyscyplinarny pracowników prokuratorskich.

2.

Regulamin wydaje Rada Państwa dla powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury

- na wniosek Prokuratora Generalnego, a dla wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury

- na wniosek Ministra Obrony Narodowej przedstawiony w porozumieniu z Prokuratorem

Generalnym.

1.

Za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi, nie uzasadniające wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, przełożeni prokuratorzy wymierzają podległym sobie pracownikom prokuratorskim

kary porządkowe upomnienia.

2.

Od kary porządkowej upomnienia przysługuje ukaranemu odwołanie do prokuratora nadrzędnego.

3.

W wypadkach mniejszej wagi również komisja dyscyplinarna może wymierzyć karę porządkową

upomnienia zamiast kary określonej w art. 72 lub 83.

1.

Wojskowe jednostki organizacyjne Prokuratury wchodzą w skład Sił Zbrojnych Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej.

2.

W zakresie służby wojskowej Naczelny Prokurator Wojskowy podlega Ministrowi Obrony

Narodowej, a inni prokuratorzy wojskowi właściwym dowódcom.

Stosunek pracy pracowników administracyjnych mianowanych na podstawie przepisów dotychczasowych

przekształca się w stosunek pracy oparty na umowie o pracę na czas nieokreślony, a

w wypadku określonym w art. 57g ust. 2 - w stosunek pracy na podstawie powołania.

1.

Naczelny Prokurator Wojskowy składa Ministrowi Obrony Narodowej sprawozdanie z działalności

prokuratorów wojskowych oraz informuje go bieżąco o ich pracy.

2.

Minister Obrony Narodowej może określać zadania prokuratorów wojskowych w zakresie

zapobiegania przestępczości oraz umacniania dyscypliny i porządku wojskowego.

1.

Zwolnienie prokuratora, oficera śledczego lub aplikanta ze służby w wojskowych jednostkach

organizacyjnych Prokuratury następuje z przyczyn określonych w art. 13 ust. 1 pkt

1 oraz w innych wypadkach, gdy przepisy o służbie wojskowej przewidują zwolnienie

z zawodowej lub okresowej służby wojskowej.

2.

Jeżeli prokurator, oficer śledczy lub aplikant zwolniony za służby w wojskowej jednostce

organizacyjnej Prokuratury z przyczyny określonej w art. 13 ust. 1 pkt 1 nie został

wyznaczony na inne stanowisko służbowe w Siłach Zbrojnych, zwalnia się go z zawodowej

lub okresowej służby wojskowej z zachowaniem wszelkich uprawnień, przysługujących

oficerom zwolnionym ze służby z przyczyn, które nie powodują pozbawienia tych uprawnień.

3.

Prokuratora wojskowego nie można zwolnić z zawodowej służby wojskowej przed zwolnieniem

go ze stanowiska prokuratorskiego.

1.

Prokuratorów, zastępców prokuratorów, wiceprokuratorów i podprokuratorów w wojskowych

jednostkach organizacyjnych Prokuratury wyznacza, przenosi i zwalnia ze stanowisk

służbowych Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora Wojskowego

w trybie określonym w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

2.

Oficerów śledczych mianuje, przenosi i zwalnia Naczelny Prokurator Wojskowy.

3.

Naczelny Prokurator Wojskowy może powierzyć czasowe pełnienie funkcji prokuratora

wojskowego lub oficera śledczego oficerowi rezerwy zaliczonemu do korpusu osobowego

oficerów sprawiedliwości i odbywającemu ćwiczenia wojskowe.

4.

Zasady wyznaczania oficerów i chorążych zawodowych, podoficerów zawodowych oraz pracowników

cywilnych na stanowiska nieprokuratorskie w wojskowych jednostkach organizacyjnych

Prokuratury oraz kwalifikacje wymagane do objęcia tych stanowisk określają odrębne

przepisy.

1.

W odniesieniu do prokuratorów wojskowych i oficerów śledczych przepis art. 71 dotyczy

tylko takich przewinień dyscyplinarnych oraz czynów naruszających honor i godność

żołnierską, które popełnione zostały podczas lub w związku z wykonywaniem funkcji

prokuratorskich (oficera śledczego).

2.

Za inne przewinienia dyscyplinarne oraz czyny naruszające honor i godność żołnierską

prokuratorzy wojskowi i oficerowie śledczy odpowiadają na zasadach ogólnych określonych

w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej żołnierzy, z tym że prawo karania

ich za przewinienia dyscyplinarne przysługuje jedynie przełożonym prokuratorom oraz

Ministrowi Obrony Narodowej.

Kary dyscyplinarne w wojskowych jednostkach organizacyjnych Prokuratury są następujące

1)

nagana,

2)

surowa nagana,

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku,

4)

przeniesienie na niższe stanowisko,

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności w służbie prokuratorskiej (w wykonywaniu funkcji

oficera śledczego),

6)

wydalenie ze służby prokuratorskiej (pozbawienia funkcji oficera śledczego).

1.

Komisja dyscyplinarna wymierzająca karę wydalenia ze służby prokuratorskiej (pozbawienia

funkcji oficera śledczego) może wystąpić z wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej

o zwolnienie ukaranego z zawodowej służby wojskowej lub o pozbawienie go stopnia oficerskiego.

W rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zwolnienie takie równoznaczne

jest ze zwolnieniem z powodu ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby

wojskowej, zaś wniosek o pozbawienie stopnia oficerskiego jest równoznaczny z wnioskiem

oficerskiego sądu honorowego w tym przedmiocie.

2.

Przewidziane w art. 75 zawieszenie w czynnościach służbowych prokuratorów wojskowych

i oficerów śledczych pociąga za sobą skutki zawieszenia na podstawie wojskowych przepisów

dyscyplinarnych.

Do pracowników prokuratorskich wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury stosuje

się w sprawach nie uregulowanych niniejszą ustawą, przepisy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych lub służby okresowej.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy były prokuratorami, oficerami śledczymi,

asesorami i aplikantami prokuratury powszechnej i wojskowej, stają się pracownikami

prokuratorskimi powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych Prokuratury w

rozumieniu niniejszej ustawy.

Aplikant może występować przed sądem rejonowym w charakterze oskarżyciela publicznego

w sprawach w postępowaniu uproszczonym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

Przepisy niniejszej ustawy, w których jest mowa

1)

o ministrach - stosuje się również do przewodniczących komisji i komitetów sprawujących

funkcje naczelnych organów administracji państwowej oraz do kierowników urzędów centralnych,

2)

o wojewódzkich radach narodowych - stosuje się również do rad narodowych miast stopnia

wojewódzkiego.

W prawie o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 1964 r. Nr 6, poz. 40) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 50

a)

w lit. e) dodaje się na końcu wyrazy: „lub prokuratorską”,

b)

w lit. f) dodaje się na końcu wyrazy: „lub prokuratorski”,

c)

w lit. g) po wyrazach: „asesora sądowego” dodaje się wyrazy: „lub prokuratorskiego”,

2)

w art. 51 skreśla się § 2,

3)

w art. 135 przepisowi § 1 nadaje się brzmienie

„

§ 1.

Aplikanta, który ukończył aplikację sądową lub prokuratorską i złożył egzamin sędziowski

lub prokuratorski, Minister Sprawiedliwości może mianować asesorem sądowym

”

.

W ustawie z dnia 19 grudnia 1963 r. o ustroju adwokatury

(Dz. U. Nr 57, poz. 309) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 64

a)

w ust. 1 dodaje się po wyrazach: „aplikacji sądowej” wyrazy: „lub prokuratorskiej”, a po wyrazach: „egzaminu sędziowskiego” wyrazy: „lub prokuratorskiego”,

b)

w ust. 2 dodaje się po wyrazach: „kwalifikacje sędziowskie” wyrazy: „lub prokuratorskie”,

2)

w art. 68

a)

w ust. 1 dodaje się po wyrazach: „aplikacji sądowej” wyrazy: „lub prokuratorskiej”, a po wyrazach: „egzaminu sędziowskiego” wyrazy: „lub prokuratorskiego”,

b)

w ust. 2 dodaje się po wyrazach: „aplikację sądową” wyrazy: „lub prokuratorską”, a po wyrazach: „egzamin sędziowski” wyrazy „lub prokuratorski”.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc obowiązującą dotychczasowe przepisy, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 20 lipca 1950 r. o Prokuraturze Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 38, poz. 346),

2)

dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 23 września 1944 r. Prawo o

ustroju Sądów Wojskowych i Prokuratury Wojskowej

(Dz. U. Nr 6, poz. 29 z późniejszymi zmianami) w części dotyczącej Prokuratury Wojskowej, z wyjątkiem art. 9 i 10 tego dekretu.