Ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.

1.

Ustawa reguluje ogólne zasady powstawania, wykonywania i wygasania zobowiązań podatkowych

jednostek gospodarki uspołecznionej, osób fizycznych oraz nie będących jednostkami

gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających

osobowości prawnej.

2.

Egzekucję zobowiązań podatkowych regulują odrębne przepisy.

1.

Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie do uiszczenia

na rzecz Skarbu Państwa świadczenia pieniężnego, zwanego dalej „podatkiem”.

2.

Obowiązek podatkowy określają ustawy.

3.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może rozciągnąć przepisy ustawy w całości lub

w części na inne rodzaje świadczeń pieniężnych, z wyjątkiem świadczeń wynikających

ze stosunków cywilnoprawnych.

1.

Organami podatkowymi są: terenowe organy administracji państwowej, okręgowe zarządy

dochodów państwa i kontroli finansowej oraz, w zakresie określonym ustawami, także

inne organy.

2.

Z terenowymi organami administracji państwowej, jako organami podatkowymi, współdziałają

organizacje samorządu społeczno-zawodowego i gospodarczego podatników na zasadach

przewidzianych w przepisach postępowania administracyjnego.

3.

Podatnikiem jest jednostka gospodarki uspołecznionej, osoba fizyczna oraz nie będąca

jednostką gospodarki uspołecznionej osoba prawna i inna jednostka organizacyjna nie

posiadająca osobowości prawnej, obowiązana do uiszczania podatku z tytułu ciążącego

na niej obowiązku podatkowego.

4.

Płatnikiem jest osoba obowiązana do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i do

wpłacenia go na właściwy rachunek.

5.

Inkasentem jest osoba obowiązana do pobrania podatku i do wpłacenia go na właściwy

rachunek.

Minister Finansów sprawuje ogólny nadzór w sprawach zobowiązań podatkowych i w ramach

tego nadzoru zapewnia jednolitość stosowania przepisów podatkowych przez organy podatkowe.

1.

Zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego

zobowiązania.

2.

Jeżeli z przepisów prawa wynika obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego bez uprzedniego

doręczenia decyzji, zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą zaistnienia okoliczności,

z którymi przepisy prawa łączą powstanie takiego zobowiązania.

3.

W razie niewykonania przez podatnika zobowiązania podatkowego mimo zaistnienia okoliczności,

o których mowa w ust. 2, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość

tego zobowiązania.

Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Nie można wydać decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli

od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, upłynęły 3 lata,

a w wypadku gdy podatnik nie zgłosił obowiązku podatkowego lub nie złożył zeznania,

mimo że był do tego zobowiązany, albo biorąc udział w postępowaniu nie ujawnił wszystkich

źródeł przychodów lub całego majątku niezbędnych do ustalenia wysokości danego zobowiązania

podatkowego, a także gdy następuje opodatkowanie dochodu nie znajdującego pokrycia

w ujawnionych źródłach przychodów - 5 lat.

2.

Jeżeli ustalenie podstawy opodatkowania i wysokości podatku związane jest z rozstrzygnięciem

zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu

do dnia, w którym decyzja tego organu stała się ostateczna, a gdy chodzi o orzeczenie

sądu - do dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia, nie dłużej jednak niż przez 12

miesięcy.

3.

Jeżeli decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego, dotycząca podatku, co

do którego istnieje obowiązek wpłacania przez podatników zaliczek lub poboru przez

płatników przedpłat, nie zostanie wydana w terminie określonym w ustępach poprzedzających,

za roczną kwotę zobowiązania podatkowego uważa się sumę należnych zaliczek lub pobranych

przedpłat za ten rok, nie przekraczającą jednak wysokości zobowiązania podatkowego,

które powinno być ustalone. Organ podatkowy wydaje decyzję w przedmiocie ustalenia

wysokości nadpłaty.

4.

Przedawnienie, o którym mowa w ust. 1 i 2, w zakresie decyzji dotyczących opłaty skarbowej

od czynności cywilnoprawnych nie biegnie w czasie trwania umowy.

1.

Minister Finansów może zarządzić zaniechanie w całości lub w części ustalania zobowiązań

podatkowych i poboru podatków w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych,

a także gdy wymagają tego inne szczególne okoliczności.

2.

Organy podatkowe mogą zaniechać w całości lub w części ustalania zobowiązań podatkowych

i poboru podatków w wypadkach, o których mowa w ust. 1, w stosunku do poszczególnych

podatników, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić zdolności gospodarczej

zakładu lub egzystencji podatnika w granicach określonych przez Ministra Finansów

w drodze rozporządzenia.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia może

1)

zryczałtować lub scalać podatki oraz określać zasady i warunki zryczałtowania lub

scalana,

2)

zarządzać obliczanie i pobór niektórych podatków za pośrednictwem płatników i określać

zasady przyznawania płatnikom wynagrodzenia za te czynności,

3)

zarządzać pobór w drodze inkasa niektórych podatków i określać inkasentów oraz w porozumieniu

z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalać zasady przyznawania im wynagrodzenia

za te czynności,

4)

wprowadzać obowiązek wpłacania zaliczek i poboru przedpłat na poczet podatków oraz

określać zasady obliczania tych zaliczek, przedpłat i ich wysokość,

5)

określać zasady zaokrąglania podstawy obliczania i kwoty podatków.

1.

Podatek obliczany według skali progresywnej ustala się tak, aby z podstawy opodatkowania

po potrąceniu podatku nie pozostało mniej niż pozostaje z najwyższej podstawy opodatkowania

bezpośrednio niższego stopnia skali po potrąceniu podatku przypadającego od tej podstawy.

2.

Jeżeli po potrąceniu podatku pozostaje z podstawy opodatkowania mniej niż wynosi najwyższa

podstawa opodatkowania wolna od podatku, podatek ustala się tylko w wysokości nadwyżki

ponad kwotę najwyższej podstawy opodatkowania wolnej od podatku.

1.

Organ podatkowy ustala podstawę obliczenia podatku w drodze szacunkowej, jeżeli brak

jest danych niezbędnych do ustalenia tej podstawy.

2.

Minister Finansów, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organizacji samorządu społeczno-zawodowego

i gospodarczego podatników, określa normy ustalania podstaw obliczania podatków w

drodze szacunkowej.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia może wprowadzić szczególny nadzór podatkowy

nad wytwarzaniem, przerobem, zużywaniem, magazynowaniem, przewozem i obrotem niektórymi

towarami i półwyrobami i w ramach tego nadzoru

1)

określać szczególne zasady ewidencji i księgowości,

2)

nakładać na podatników będących jednostkami gospodarki uspołecznionej szczególne obowiązki

i ograniczenia niezbędne dla zagwarantowania skuteczności tego nadzoru, jak również

obowiązek ponoszenia niektórych kosztów związanych z tym nadzorem.

1.

Minister Finansów może ze względu na szczególne okoliczności przedłużać dla grup podatników

terminy przewidziane w przepisach podatkowych, z wyjątkiem terminów określonych w

art. 7.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również terenowym organom administracji

państwowej stopnia wojewódzkiego, z tym że przedłużenie terminu nie może przekraczać

3 miesięcy.

3.

Organ podatkowy może na wniosek podatnika odraczać terminy, przewidziane w przepisach

podatkowych.

1.

Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za ciążące na nim podatki, chyba że obowiązek

wpłacenia należności ciąży na płatniku.

2.

Płatnik odpowiada całym swoim majątkiem za podatek nie pobrany od podatnika lub pobrany

w kwocie niższej od należnej, chyba że nastąpiło to z winy podatnika. Płatnik odpowiada

również za niewpłacenie w terminie pobranego podatku.

3.

Inkasent odpowiada całym swoim majątkiem za podatki pobrane i nie wpłacone na właściwy

rachunek.

W razie niedopełnienia przez płatnika lub inkasenta obowiązków określonych w ustawie

organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość podatku nie pobranego lub

nie wpłaconego przez płatnika albo podatku pobranego i nie wpłaconego przez inkasenta.

Jednostki gospodarki uspołecznionej oraz osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki

uspołecznionej, jeżeli są płatnikami lub inkasentami podatków przypadających od osób

fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej, są

obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie i pobieranie tych

podatków oraz terminowe wpłacanie pobranych kwot na właściwy rachunek, i zgłosić właściwemu

organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy tych osób. Zgłoszenia należy dokonać

w terminie określonym dla dokonania pierwszej wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej

- w terminie czternastu dni od daty tej zmiany.

Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem

podatków przez okres 5 lat po upływie roku podatkowego, którego dotyczą.

1.

Termin płatności podatku wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej

wysokość zobowiązania podatkowego.

2.

Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności

uważa się ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami wpłata powinna nastąpić.

3.

Minister Finansów może określać kalendarzowo terminy płatności poszczególnych rodzajów

podatków; określenie terminów płatności dla osób fizycznych oraz nie będących jednostkami

gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających

osobowości prawnej następuje w drodze rozporządzenia.

4.

Jeżeli przepisy określają terminy płatności podatku kalendarzowo, a decyzja ustalająca

wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na czternaście

dni przed terminem płatności podatku, obowiązuje termin określony w ust. 1.

1.

Podatek nie uiszczony w terminie płatności jest zaległością podatkową.

2.

Za zaległość podatkową uważa się także nie wpłaconą w terminie zaliczkę lub nie pobraną

przedpłatę.

1.

Od zaległości podatkowych pobiera się odsetki za zwłokę.

2.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia określa stawki odsetek za zwłokę oraz zasady

ich obliczania. Stawki te nie mogą być jednak wyższe niż 21% w stosunku rocznym zaległości

podatkowych jednostek gospodarki uspołecznionej i 25% kwoty zaległości podatkowych

pozostałych podatników za cały okres zwłoki.

1.

Zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika przed terminem

płatności podatku, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane.

2.

Zabezpieczenia można dokonać również przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa uchylenia się podatnika od wykonania

obowiązku podatkowego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do zobowiązań podatkowych państwowych jednostek

organizacyjnych.

4.

Jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego, organ podatkowy określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę

zobowiązania podatkowego na podstawie posiadanych danych co do podstawy zobowiązania

podatkowego, zabezpieczenie jest skuteczne do czasu wydania decyzji ustalającej wysokość

zobowiązania podatkowego.

5.

Zabezpieczenie następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Na wniosek podatnika termin płatności podatku może być odroczony lub płatność podatku

rozłożona na raty.

2.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia określa właściwość organów podatkowych w

zakresie odraczania terminu płatności podatku i rozkładania płatności na raty.

1.

Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych przysługuje ustawowe prawo zastawu

na ruchomościach i prawach zbywalnych osoby zobowiązanej do uiszczenia podatku oraz

pierwszeństwo zaspokojenia przed innymi wierzytelnościami, z wyjątkiem: kosztów egzekucyjnych,

należności za pracę, należności alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za

wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, jak również kosztów

ostatniej choroby i kosztów pogrzebu dłużnika w wysokości odpowiadającej zwyczajom

przyjętym w danym środowisku.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do mienia państwowych jednostek organizacyjnych.

1.

Skarbowi Państwa z tytułu ustalonych w decyzji zobowiązań podatkowych przypadających

od właściciela i samoistnego posiadacza nieruchomości przysługuje hipoteka ustawowa

na tej nieruchomości, chociażby zobowiązania te nie zostały ujawnione w księdze wieczystej.

Skarb Państwa może dochodzić zaspokojenia wierzytelności podatkowych z nieruchomości,

bez względu na to, czyją stała się własnością.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do nieruchomości, której posiadanie samoistny posiadacz

uzyskał w złej wierze.

1.

Właściciel nieruchomości jest obowiązany okazać notariuszowi przy sporządzaniu aktu

przeniesienia własności nieruchomości lub jej części zaświadczenie właściwego organu

podatkowego o niezaleganiu w podatkach lub w innych należnościach, do których stosuje

się przepisy ustawy, lub zgodę tego organu na niepobranie zaległości podatkowej przy

sporządzaniu aktu przeniesienia własności.

2.

Jeżeli na nieruchomości, o której mowa w ust. 1, ciąży zaległość podatkowa, notariusz

może sporządzić akt przeniesienia własności nieruchomości w wypadku, gdy właściciel

okaże mu zgodę organu podatkowego na niepobranie tej zaległości lub nabywca złoży

oświadczenie na piśmie, że wyraża zgodę na zapłacenie zaległości w terminie określonym

przez organ podatkowy.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w razie darowizny na rzecz Skarbu Państwa lub

państwowej jednostki organizacyjnej.

1.

Zobowiązanie podatkowe wygasa przez zapłatę podatku, przedawnienie lub umorzenie.

2.

Szczególnymi sposobami zapłaty podatku są potrącenia i przejęcie majątku na własność

Skarbu Państwa.

3.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia może dopuścić lub wprowadzić zapłatę określonych

rodzajów podatków papierami wartościowymi lub znakami opłaty skarbowej oraz określić

wzory tych znaków i zasady ich stosowania.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę

zalicza się na pokrycie zobowiązania podatkowego w kolejności od zobowiązania o najwcześniejszym

terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje

wpłaty. Jeżeli wpłata dotyczy zaległości podatkowej, z wpłaconej kwoty pokrywa się

również odsetki za zwłokę należne od zapłaconej kwoty zaległości.

Zobowiązanie podatkowe podlega, na wniosek podatnika, a także z urzędu, potrąceniu

z wzajemnej bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa.

O dokonaniu potrącenia organ podatkowy zawiadamia podatnika.

1.

Kwoty nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków (nadpłaty) podlegają z urzędu

zaliczeniu na zaległe i bieżące zobowiązania podatkowe, a w razie braku takich zobowiązań

- podlegają z urzędu zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia powstania nadpłaty, chyba że

podatnik zgłosi wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań. Nadpłatę

wynikłą z decyzji dotyczącej zaliczki lub przedpłaty zwraca się dopiero po ostatecznym

ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego za dany rok.

2.

Nadpłaty osób fizycznych oraz nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób

prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej,

wynikłe w związku z uchyleniem lub zmianą decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego, podlegają od dnia dokonania zapłaty oprocentowaniu w wysokości przewidzianej

dla wkładów oszczędnościowych płatnych na każde żądanie.

3.

Nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie lat 3 licząc od końca roku, w którym powstała,

jeżeli nie można ustalić w tym czasie osoby uprawnionej do jej odbioru.

1.

Zaległości podatkowe jednostek gospodarki uspołecznionej przedawniają się z upływem

3 lat, a pozostałych podatników z upływem 5 lat - licząc od końca roku, w którym upłynął

termin płatności podatku.

2.

Bieg przedawnienia przerywa się przez odroczenie terminu płatności, rozłożenie zaległości

na raty oraz przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony.

3.

Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jednakże w razie odroczenia

terminu płatności podatku lub rozłożenia zaległości na raty przedawnienie biegnie

na nowo od terminu, do którego odroczono płatność podatku, lub od terminu płatności

ostatniej nie wpłaconej raty. Przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe

niż dalsze 5 lat.

4.

Nie ulegają przedawnieniu zaległości podatkowe zabezpieczone na nieruchomości. Jednakże

po upływie terminu określonego w ust. 1 zaległości te mogą być egzekwowane tylko z

tej nieruchomości.

1.

W wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych zaległości podatkowe lub odsetki

za zwłokę mogą być umorzone w całości lub w części przez Ministra Finansów lub organy

podatkowe.

2.

Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości

lub takiej części, jaka część zaległości podatkowej została umorzona.

3.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa właściwość organów podatkowych w sprawach

umarzania zaległości podatkowych.

1.

Organy podatkowe są uprawnione do przeprowadzania kontroli działalności jednostek

gospodarki uspołecznionej, nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób

prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej,

a także działalności zarobkowej osób fizycznych oraz posiadanych przez nie nieruchomości

- jeżeli przeprowadzenie kontroli jest niezbędne do ustalenia zobowiązań podatkowych.

2.

Pracownicy organu podatkowego upoważnieni do dokonania czynności kontrolnych są uprawnieni

do przeprowadzania oględzin gruntów, budynków, lokali i innych pomieszczeń oraz przedmiotów

związanych z wykonywaną działalnością zarobkową, wglądu do wszelkiego rodzaju akt,

dokumentów i ksiąg dotyczących tej działalności, a także do sporządzania z nich notatek,

odpisów lub wyciągów.

3.

Oględziny lokali mieszkalnych mogą być dokonywane za zgodą posiadacza lokalu, z zastrzeżeniem

wyjątków określonych w art. 33.

4.

Jednostki i osoby określone w ust. 1 są obowiązane umożliwić pracownikom organu podatkowego

dokonania czynności kontrolnych, a na żądanie pracownika dokonującego tych czynności

okazać posiadane akta, księgi i inne dokumenty wiążące się z prowadzoną przez nie

działalnością, a także przedmioty związane z tą działalnością, oraz udzielać wyjaśnień

dotyczących ustalenia zobowiązania podatkowego.

5.

Przeglądanie akt postępowania przygotowawczego i sądowego i akt spraw sądowych, a

także dokumentów stanowiących tajemnicę państwową, oraz sporządzanie z nich odpisów

i notatek następuje z zachowaniem właściwych przepisów.

6.

Minister Finansów określi szczegółowo sposób przeprowadzenia kontroli wykonywania

obowiązku podatkowego przez jednostki gospodarki uspołecznionej.

1.

W razie powzięcia przez organ podatkowy wiarygodnych wiadomości, że w lokalu mieszkalnym

jest prowadzona nie zgłoszona do opodatkowania działalność zarobkowa albo że są przechowywane

przedmioty lub dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego,

prokurator rejonowy, na wniosek organu podatkowego, może udzielić zgody temu organowi

na przeprowadzenie oględzin tego lokalu przez upoważnionych pracowników, w celu ustalenia

istnienia obowiązku podatkowego.

2.

Postanowienie dotyczące przeprowadzenia oględzin powinno być doręczone posiadaczowi

mieszkania przed przystąpieniem do dokonania oględzin.

3.

Przepisy art. 32 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jednostki gospodarki uspołecznionej oraz osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki

uspołecznionej są obowiązane sporządzać i udzielać organom podatkowym informacji o

zdarzeniach mających wpływ na ustalanie zobowiązań podatkowych innych osób.

2.

Osoby fizyczne prowadzące działalność zarobkową obowiązane są, na pisemne żądanie

organu podatkowego, do sporządzania i przesyłania temu organowi informacji o transakcjach

mających wpływ na ustalenie zobowiązań podatkowych innych osób z tytułu wykonywania

przez nie działalności zarobkowej.

3.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia określa rodzaje zdarzeń będących przedmiotem

informacji podatkowych oraz zasady sporządzania i udzielania informacji.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych

oraz Sprawiedliwości określa organy, zakres i tryb dokonywania czynności, o których

mowa w art. 32 i 34, w jednostkach podległych tym ministrom.

1.

Sądy i państwowe biura notarialne są obowiązane przesyłać właściwym organom podatkowym

informacje podatkowe o zdarzeniach prawnych, które mogą spowodować powstanie zobowiązania

podatkowego.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,

określa obowiązki sądów i państwowych biur notarialnych co do sporządzania i przesyłania

informacji podatkowych.

1.

Osoby wykonujące usługi lub dokonujące sprzedaży towarów są obowiązane na żądanie

odbiorcy usługi lub kupującego wystawiać rachunki stwierdzające wykonanie usługi lub

dokonanie sprzedaży.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy rolników sprzedających produkty roślinne i zwierzęce pochodzące

z własnej uprawy lub hodowli, nie przerobione sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż

jest dokonywana w ich odrębnych stałych miejscach sprzedaży poza obrębem uprawy lub

hodowli.

3.

Osoba przewożąca zakupione towary i półwyroby przeznaczone do odprzedaży lub przerobu

w celu dalszej odprzedaży jest obowiązana posiadać dokument wydania towaru lub jego

kopię, zaopatrzone w pieczątkę firmową i podpis wydającego, chyba że przewozi produkty

rolne nabyte u rolników, o których mowa w ust. 2.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia może

1)

zobowiązywać niektóre grupy podatników do zgłaszania obowiązku podatkowego oraz określać

zasady zgłaszania tego obowiązku i ustalać wysokość pobieranych z tego tytułu opłat,

2)

nakładać na określone grupy podatników obowiązek składania zeznań, wykazów i deklaracji

oraz ustalać terminy ich składania i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich

dołączone,

3)

wprowadzać obowiązek prowadzenia ksiąg przez określone grupy podatników oraz określać

rodzaje ksiąg, sposób ich prowadzenia, szczegółowe warunki, jakim te księgi powinny

odpowiadać, aby stanowiły dowód do ustalenia zobowiązań podatkowych, jak również obowiązki

osób zobowiązanych do prowadzenia ksiąg,

4)

wprowadzać obowiązek dokumentowania zakupu surowców, materiałów, półwyrobów i towarów

lub sprzedaży towarów i usług oraz prowadzenia ewidencji tych dokumentów przez niektóre

grupy osób prowadzących działalność zarobkową, nie obowiązanych do prowadzenia ksiąg,

5)

określać wymogi, jakim powinny odpowiadać rachunki.

Osoby fizyczne, osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki uspołecznionej oraz

inne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zobowiązane do prowadzenia

ksiąg, obowiązane są przechowywać księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty przez

okres 5 lat, jeżeli nie są one składane łącznie z zeznaniem podatkowym do właściwego

organu podatkowego.

1.

Za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają również osoby trzecie, jeżeli zachodzą

przewidziane w ustawie okoliczności. O odpowiedzialności tych osób orzeka organ podatkowy

w odrębnej decyzji.

2.

Organ podatkowy odstąpi od orzeczenia odpowiedzialności podatkowej ze względu na zasady

współżycia społecznego lub inne ważne względy społeczno-gospodarcze.

3.

Odpowiedzialność osoby trzeciej nie obejmuje kosztów egzekucyjnych i odsetek za zwłokę

powstałych przed terminem płatności, określonym w decyzji o odpowiedzialności podatkowej

tej osoby.

4.

W razie wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej art. 22 stosuje się odpowiednio.

Małżonek podatnika odpowiada solidarnie z podatnikiem za jego zaległości podatkowe

powstałe w czasie trwania małżeństwa. Zaległości podatkowe podlegają zaspokojeniu

z majątku wspólnego małżonków.

1.

Członek rodziny nie będący małżonkiem podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z podatnikiem za jego zaległości podatkowe należne za okres, w którym stale współdziałał

z podatnikiem w wykonywaniu przez niego działalności zarobkowej, z której został on

opodatkowany i czerpał korzyści z tej działalności.

2.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje osób, które w okresie powstania

zobowiązań podatkowych były małoletnimi albo które w tym okresie czerpały korzyści

z działalności zarobkowej podatnika w związku z wykonywaniem przez podatnika obowiązku

alimentacyjnego.

3.

Za członka rodziny podatnika uważa się wstępnych, zstępnych, rodzeństwo, małżonków

zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia z podatnikiem oraz osobę pozostającą

z podatnikiem w faktycznym pożyciu.

4.

Organ podatkowy, na wniosek członka rodziny, o którym mowa w ust. 1, ograniczy lub

wyłączy jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe wymienione w tym przepisie,

jeżeli stałoby to w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

1.

Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

za jego zaległości podatkowe powstałe w czasie trwania małżeństwa, jednakże tylko

do wysokości wartości przypadającego mu udziału w majątku wspólnym. Przepis art. 42

ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności małżonka rozwiedzionego, jeżeli od orzeczenia

rozwodu upłynęły 3 lata.

1.

Spadkobiercy podatnika odpowiadają za zobowiązania podatkowe spadkodawcy na zasadach

określonych w przepisach kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za długi spadkowe.

2.

Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, odpowiada za zobowiązania podatkowe

spadkodawcy do wysokości wartości otrzymanego zapisu.

3.

W stosunku do osób wymienionych w ust. 1 i 2 przepis art. 42 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Nabywca całości lub części majątku podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z podatnikiem za jego zaległości podatkowe powstałe przed nabyciem majątku podatnika,

jeżeli ten majątek albo obrót, przychód lub dochód z niego został przyjęty do podstawy

ustalenia zobowiązań podatkowych. Zakres odpowiedzialności nabywcy określa się w takim

stosunku do zobowiązań podatkowych podatnika, w jakim nabyty majątek albo obrót, przychód

lub dochód został przyjęty do podstawy ustalenia zobowiązań podatkowych, jednakże

tylko do wysokości wartości nabytego majątku podatnika.

2.

Jeżeli nabywcą majątku podatnika jest członek rodziny podatnika, odpowiada on za zaległości

podatkowe podatnika do wysokości wartości nabytego majątku bez względu na to, czy

nabyty majątek albo obrót, przychód lub dochód z niego został przyjęty do podstawy

ustalenia zobowiązań podatkowych.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w razie nabycia towarów w wyniku czynności handlowych

objętych działalnością podatnika oraz nabycia majątku podatnika w trybie postępowania

egzekucyjnego.

Dzierżawca nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

za zobowiązania podatkowe związane z nieruchomością za czas trwania dzierżawy. Zakres

odpowiedzialności dzierżawcy określa się w takim stosunku, w jakim wartość, przychód

lub dochód z dzierżawionej nieruchomości był przyjęty do podstawy ustalenia zobowiązań

podatkowych.

Wspólnik spółki jawnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki cywilnej

odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za

wszystkie zobowiązania podatkowe spółki i wspólników związane z działalnością spółki.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada także solidarnie ze wspólnikami

całym swoim majątkiem za wszelkie zobowiązania podatkowe wspólników powstałe w związku

z uczestnictwem w spółce.

Jeżeli w działalności zarobkowej prowadzonej na własny rachunek podatnik posługiwał

się nazwiskiem lub firmą innej osoby, za jej zgodą, albo gdy osoba ta posługiwała

się nazwiskiem lub firmą podatnika, za jego zgodą, w prowadzeniu na własny rachunek

działalności podlegającej opodatkowaniu, za zobowiązania podatkowe związane z tą działalnością

odpowiadają solidarnie podatnik i ta osoba.

Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych przysługuje ustawowe prawo zastawu

na wszystkich przedmiotach służących podatnikowi do wykonywania działalności zarobkowej,

niezależnie od tego, czyją własność przedmioty te stanowią, jeżeli zostały one zajęte

w zakładzie podatnika.

W art. 8 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym

(Dz. U. z 1972 r. Nr 53, poz. 339 i z 1976 r. Nr 40, poz. 231) dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Wysokość przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach, o których mowa

w ust. 8, ustala się przyjmując za podstawę sumę wydatków dokonanych w roku podatkowym,

nie znajdujących pokrycia w już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach

przychodów i zasobach majątkowych, posiadanych przed poniesieniem tych wydatków.

”

W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26) przepis § 5 w art. 107 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych

przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia

ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny.

”

1.

Wymienione w art. 1 pkt 2 dekretu z dnia 25 sierpnia 1980 r. zmieniającego ustawę o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. Nr 19, poz. 68) przepisy

1)

art. 11 pkt 85 - w zakresie dotyczącym postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych,

2)

art. 11 pkt 90 - w zakresie zobowiązań podatkowych i innych świadczeń pieniężnych,

do których mają zastosowanie przepisy o podatkach,

3)

art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. Nr 4, poz. 8 oraz Nr 19, poz. 68) wchodzą w życie z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Postępowanie w sprawach zobowiązań podatkowych wszczęte przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy i nie zakończone do tego dnia toczy się do zakończenia w danej instancji

według przepisów dotychczasowych.

3.

Roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 160 i 215 Kodeksu postępowania administracyjnego służy w przypadkach, gdy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej

zobowiązania podatkowego bądź stwierdzanie, że decyzja taka wydana została z naruszeniem

przepisu art. 156 § 1, nastąpiło po wejściu w życie niniejszej ustawy.

4.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych z powodu ich niezgodności z prawem

w odniesieniu do decyzji w sprawach zobowiązań podatkowych stosuje się do decyzji

wydanych w sprawach, w których postępowanie wszczęte zostało po wejściu w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. Nr 4, poz. 8). Termin do wniesienia skargi do sądu na decyzje, które stały się ostateczne przed

wejściem w życie niniejszej ustawy, biegnie od dnia wejścia jej w życie.

1.

Traci moc dekret z dnia 26 października 1950 r. o zobowiązaniach podatkowych

(Dz. U. z 1950 r. Nr 49, poz. 452, z 1959 r. Nr 11, poz. 61, z 1960 r. Nr 51, poz. 300, z 1961 r. Nr 33, poz. 166 i z 1966 r. Nr 24, poz. 151).

2.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień zawartych

w niniejszej ustawie pozostają w mocy, nie dłużej niż przez okres jednego roku od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy wykonawcze w tych sprawach wydane

na podstawie dekretu wymienionego w ust. 1.

3.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień zawartych

w art. 9 i w art. 12 niniejszej ustawy pozostają w mocy, nie dłużej niż przez okres

jednego roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy wykonawcze w tych

sprawach wydane na podstawie dekretu z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym

(Dz. U. z 1963 r. Nr 11, poz. 60 i z 1972 r. Nr 53, poz. 338).

Zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy przedawniają się

w terminach określonych w art. 30 licząc od końca roku 1980, chyba że na podstawie

przepisów dotychczasowych ulegną one wcześniejszemu przedawnieniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.