Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

1.

Ustawa normuje działalność obejmującą sprawy wykorzystania terenów zgodnie z ustaleniami

miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projektowanie, budowę, utrzymanie

i rozbiórkę obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji

państwowej w tych dziedzinach.

2.

Ustawy nie stosuje się, z wyjątkiem przepisów art. 13-17 i art. 20-24, do objętych

prawem górniczym wyrobisk górniczych oraz obiektów budowlanych zakładów górniczych.

3.

Ustawy nie stosuje się ponadto do maszyn, środków transportu, urządzeń mechanicznych,

elektromechanicznych lub elektrycznych, jak też do innych urządzeń służących bezpośrednio

do produkcji i przeróbki gotowych wyrobów lub ich części, środków konsumpcyjnych oraz

surowców.

1.

Przez „obiekty budowlane” rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i

tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci

energetyczne i telekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące

instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe,

sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową,

wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji.

2.

Przez „budowę” rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę

i rozbudowę.

3.

Przez „roboty budowlane” rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie

albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń reklamowych, dzieł

plastycznych i innych urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego.

Obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel

zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.

Forma architektoniczna obiektów budowlanych powinna być zharmonizowana z otoczeniem,

uwzględniać walory krajobrazu i wpływać na podniesienie estetyki otoczenia.

1.

Obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami

współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający

1)

bezpieczeństwo ludzi i mienia,

2)

ochronę środowiska,

3)

niezbędne warunki zdrowotne,

4)

właściwy układ funkcjonalny,

5)

odpowiednie warunki użytkowe, a w szczególności potrzeby w zakresie ochrony przeciwpożarowej,

oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków, ogrzewania i wentylacji,

6)

ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - zgodnie z przepisami, w szczególności

techniczno-budowlanymi i normami.

2.

Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w ust. 1 pkt 6, obejmuje

w szczególności zapewnienie dojazdu (dojścia) do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem

lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej

i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego oraz przed uciążliwościami

powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza,

wody lub gleby.

3.

Dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów

budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować

odpowiednie zagospodarowanie, zgodne z wymaganiami art. 4, zrealizować je przed oddaniem

tych obiektów (zespołów) do użytku oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania

we właściwym stanie przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych.

4.

Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się

1)

warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane,

2)

warunki techniczne wykonywania i odbioru robót budowlanych,

3)

warunki techniczne utrzymania i eksploatacji obiektów budowlanych.

1.

Warunki techniczne, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1, określają wymagania w zakresie

ustalonym w art. 5 ust. 1 pkt 1-5, jak również wymagania niezbędne do zapewnienia

trwałości obiektów budowlanych.

2.

Warunki, o których mowa w ust. 1, określają w drodze rozporządzenia

1)

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska - dla obiektów budowlanych będących

budynkami oraz dla pomników, obiektów architektury ogrodowej i urządzeń wpływających

na wygląd obiektów budowlanych,

2)

właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska

- dla obiektów budowlanych nie wymienionych w pkt 1.

3.

Minister Kultury i Sztuki w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Terenowej i Ochrony

Środowiska oraz innymi zainteresowanymi ministrami może określać w drodze rozporządzenia

dodatkowe warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane uznane za

zabytki bądź których przepisów, wydanych na podstawie ust. 2, nie stosuje się do tych

obiektów.

Warunki techniczne wykonywania i odbioru robót budowlanych mogą ustalać w drodze zarządzeń

Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz właściwi ministrowie

w porozumieniu z Ministrem Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych.

Warunki techniczne utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych mogą ustalać w drodze

zarządzeń

1)

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska - dla budynków mieszkalnych,

2)

właściwi ministrowie - dla innych obiektów budowlanych.

1.

Przy projektowaniu, wykonywaniu robót budowlanych, utrzymaniu i użytkowaniu obiektów

budowlanych należy uwzględniać wyniki badań naukowych, a zwłaszcza opracowania szkół

wyższych, innych placówek naukowych i naukowo-badawczych oraz jednostek zaplecza badawczo-rozwojowego,

dotyczące w szczególności zagadnień określonych w art. 5 ust. 1.

2.

Opracowania, o których mowa w ust. 1, mogą być wykorzystane jako materiały pomocnicze

bądź też wprowadzone jako obowiązujące lub zalecane.

3.

Do wprowadzenia obowiązku stosowania określonych opracowań, o których mowa w ust.

1, lub wynikających z nich zasad albo zalecenia ich stosowania oraz do wydawania wytycznych

w sprawach techniczno-budowlanych nie objętych art. 6-8 są uprawnieni

1)

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska - dla obiektów budowlanych, o których

mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1,

2)

właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska

oraz Ministrem Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych - dla innych obiektów

budowlanych.

1.

Odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych lub normy jest dopuszczalne w razie

konieczności wprowadzenia rozwiązań dających lepsze efekty społeczno-gospodarcze.

Zgodę na takie odstępstwo wyraża organ lub jednostka określona przez ministra właściwego

do wydania przepisów lub ustanowienia normy.

2.

Odstępstwo, o którym mowa w ust. 1, nie może spowodować pogorszenia bezpieczeństwa

ludzi lub mienia, ochrony środowiska oraz warunków higienicznosanitarnych i użytkowych.

W budownictwie należy stosować w szerokim zakresie unifikację rozwiązań oraz typizację

elementów budowlanych i wyposażenia obiektów budowlanych, jeżeli nie narusza to wymagań

określonych w art. 4 oraz wymagań związanych z ochroną zabytków.

1.

Nowe materiały, elementy i konstrukcje budowlane, zwane dalej „nowymi materiałami

budowlanymi”, mogą być powszechnie stosowane w budownictwie po wydaniu przez Ministra

Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych lub przez upoważniony przez niego organ

albo placówkę naukową (naukowo-badawczą) decyzji o dopuszczeniu do stosowania w budownictwie,

określającej szczegółowe warunki techniczne ich wykonania i stosowania. Nowe materiały

budowlane mogą być dopuszczone do powszechnego stosowania, jeżeli spełniają wymagania

wynikające z postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1-5.

2.

Za nowe uważa się materiały budowlane, których właściwości, zakres i sposób stosowania

nie zostały określone w normach lub decyzjach o dopuszczeniu do powszechnego stosowania.

3.

Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami, określi w drodze rozporządzenia tryb dopuszczania nowych materiałów budowlanych

do powszechnego stosowania w budownictwie oraz zasady i tryb ich eksperymentalnego

używania do budowy.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do nowych metod wykonywania robót budowlanych.

1.

Obiekty budowlane, zwłaszcza te, które ze względu na swoje położenie, przeznaczenie,

sposób użytkowania lub prowadzoną w nich działalność są lub mogą być uciążliwe dla

otoczenia, powinny być projektowane, budowane, utrzymywane i użytkowane w sposób zapewniający

ochronę środowiska, w szczególności wody, powietrza atmosferycznego, gleby, przyrody

i krajobrazu, oraz ochronę przed hałasem, wibracjami, promieniotwórczością i promieniowaniem

elektromagnetycznym.

2.

Obowiązek zapewnienia ochrony, o której mowa w ust. 1, dotyczy jednostek organizacyjnych

i osób przygotowujących i realizujących inwestycje budowlane, jednostek organizacyjnych

i osób użytkujących obiekty budowlane oraz organów administracji państwowej, wykonujących

zadania określone ustawą.

Przy projektowaniu obiektów budowlanych należy w szczególności zapewnić ochronę zieleni

oraz ograniczać zmiany przeznaczenia terenów zieleni do niezbędnych rozmiarów, uzasadnionych

względami społeczno-gospodarczymi.

Obiekty budowlane, których użytkowanie może ujemnie wpływać na środowisko, powinny

być oddawane do użytku łącznie z urządzeniami chroniącymi to środowisko.

W czasie trwania robót budowlanych wykonawca robót jest obowiązany zabezpieczyć przed

możliwością zniszczenia znajdujące się na placu budowy i w jego otoczeniu, a nie przewidziane

do likwidacji - glebę, roślinność, zbiorniki i cieki wodne oraz inne elementy środowiska,

jak też instalacje i urządzenia.

1.

Przed oddaniem obiektu budowlanego do użytku wykonawca robót jest obowiązany odpowiednio

uporządkować tereny czasowo wykorzystane na potrzeby budowy.

2.

Tereny przejęte w związku z realizacją inwestycji, a przeznaczone do późniejszego

wykorzystania, do czasu przystąpienia do ich zabudowy powinny być odpowiednio wykorzystane

lub zagospodarowane. Właściwy terenowy organ administracji państwowej może zobowiązać

inwestora do określonego wykorzystania lub zagospodarowania tych terenów.

3.

Tereny zbędne do realizacji inwestycji inwestor będący jednostką gospodarki uspołecznionej

jest obowiązany przekazać do dyspozycji właściwego terenowego organu administracji

państwowej.

1.

Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające

odpowiednie przygotowanie zawodowe do wykonywania tych funkcji, a w szczególności

odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju,

stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań, związanych z wykonywaną funkcją.

2.

Za samodzielną funkcję techniczną w budownictwie uważa się wykonywanie działalności

zawodowej w budownictwie, związanej z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych

w tej działalności lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień urbanistycznych, architektonicznych

i innych technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, a w szczególności działalności

obejmującej

1)

projektowanie w budownictwie,

2)

sprawdzanie prawidłowości rozwiązań projektowych w budownictwie,

3)

kierownictwo, nadzór i kontrolę techniczną robót budowlanych,

4)

kierownictwo i kontrolę techniczną wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych,

5)

kontrolę techniczną utrzymywania obiektów budowlanych.

3.

Samodzielną funkcją techniczną w budownictwie jest również wykonywanie czynności rzeczoznawcy

budowlanego. Czynności te mogą być powierzone wyłącznie osobie wpisanej na listę rzeczoznawców

budowlanych. Listę rzeczoznawców budowlanych ustala terenowy organ administracji państwowej

stopnia wojewódzkiego.

4.

Rzeczoznawca budowlany podlega skreśleniu z listy rzeczoznawców na własną prośbę,

gdy utracił prawo do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, został

pozbawiony praw publicznych albo odmawia bez uzasadnionej przyczyny wydania opinii.

5.

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w porozumieniu z Ministrem Budownictwa

i Przemysłu Materiałów Budowlanych określi w drodze rozporządzenia wymagania, jakim

powinno odpowiadać przygotowanie zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych

w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania oraz zasady i tryb

ustanawiania rzeczoznawców budowlanych.

6.

Ministrowie Górnictwa i Energetyki, Komunikacji, Łączności oraz Rolnictwa określą

w drodze rozporządzeń, stosownie do ich właściwości, tryb ustanawiania rzeczoznawców

budowlanych dla budownictwa górniczego, energetycznego, komunikacyjnego, łączności

i gospodarki wodnej.

Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie są odpowiedzialne za

wykonywanie tych funkcji zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej, przepisami

i normami oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, właściwą jej organizację

i jakość.

1.

W ramach prac związanych z przygotowaniem inwestycji budowlanej do realizacji należy

rozstrzygać podstawowe problemy urbanistyczne, architektoniczne i techniczno-budowlane

tej inwestycji.

2.

W szczególności w ramach prac, o których mowa w ust. 1, powinno nastąpić

1)

ustalenie przez właściwy terenowy organ administracji państwowej miejsca i warunków

realizacji projektowanej inwestycji budowlanej oraz w razie potrzeby stref ochronnych

i sposobu ich zagospodarowania,

2)

opracowanie planu realizacyjnego, określającego urbanistyczne i architektoniczne zagospodarowanie

terenu inwestycji lub działki budowlanej,

3)

sporządzenie projektu obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej „projektem”.

1.

Podstawą do ustalenia miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej oraz rozwiązań

urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy

plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na podstawie

przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi.

2.

Na obszarach, dla których nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

lub nie wyznaczono terenów budowlanych, ustaleń, o których mowa w ust. 1, dokonuje

właściwy terenowy organ administracji państwowej na podstawie posiadanych materiałów

do planu, uzupełnionych niezbędnymi danymi, po dokonaniu uzgodnień z zainteresowanymi

organami oraz wykonaniu czynności wymaganych przepisami szczególnymi.

3.

Plany realizacyjne oraz rozwiązania urbanistyczne i architektoniczno-budowlane projektów

podlegają zatwierdzeniu przez właściwy terenowy organ administracji państwowej.

4.

Ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji oraz zatwierdzenie planu realizacyjnego

traci ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił, albo w

ciągu jednego roku od zatwierdzenia tego planu nie wystąpił o pozwolenie na budowę.

Termin do wystąpienia o pozwolenie na budowę może być w szczególnie uzasadnionych

wypadkach przedłużony.

Zakres i treść planów realizacyjnych oraz projektów powinny być dostosowane do specyfiki,

charakteru i wielkości inwestycji budowlanych, jak też do stopnia ich skomplikowania.

1.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej w razie potrzeby ustanawia z urzędu

lub na wniosek zainteresowanych strefy ochronne oraz sposoby ich zagospodarowania

w wypadkach nie wymienionych w art. 20 ust. 2 pkt 1, jeżeli na podstawie przepisów

szczególnych w sprawach tych nie jest właściwy inny organ.

2.

Zmiana sposobu wykorzystania terenu bez dokonania inwestycji może nastąpić po uzyskaniu

zgody właściwego terenowego organu administracji państwowej, z uwzględnieniem wymagań

przewidzianych przepisami szczególnymi. Organ ten może w razie potrzeby ustalić warunki,

które powinny być spełnione przy zmianie sposobu wykorzystania terenu.

1.

Decyzja ustanawiająca strefę ochronną powinna określać granice strefy oraz dopuszczalne,

nakazane lub zakazane sposoby wykorzystania terenów na jej obszarze.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może zobowiązywać do oznaczenia lub ogrodzenia terenu

strefy ochronnej albo jej części oraz do określonego sposobu jej zagospodarowania.

3.

Jeżeli na obszarze strefy ochronnej wyznaczono tereny, na które jest zakazany wstęp

osobom postronnym, albo zachodzi potrzeba zmiany sposobu użytkowania tych terenów,

inwestor lub użytkownik terenu, dla którego strefa została ustanowiona, może być zobowiązany

do wejścia w prawne posiadanie tych terenów.

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska określi w drodze rozporządzenia

zakres, zasady i tryb ustalania miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanych,

stref ochronnych i zmiany sposobu wykorzystania terenu, wymagania, jakim powinny odpowiadać

plany realizacyjne i projekty, oraz zakres i zasady ich zatwierdzania, jak również

rodzaje i zakres opracowań geodezyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących

w budownictwie.

1.

Sporządzanie prac projektowych w budownictwie może być powierzone

1)

państwowym jednostkom projektowania,

2)

jednostkom projektowania związków spółdzielczych, tworzonym do obsługi projektowej

działalności statutowej tych związków,

3)

innym jednostkom organizacyjnym i osobom fizycznym uprawnionym do wykonywania tych

prac.

2.

Jednostki organizacyjne nie wymienione w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz osoby fizyczne mogą

wykonywać działalność zawodową w zakresie projektowania w budownictwie po uzyskaniu

pozwolenia właściwego organu administracji państwowej.

3.

Pozwolenie na działalność zawodową w zakresie projektowania w budownictwie wydaje

się na czas oznaczony, nie krótszy jednak niż dwa lata. Pozwolenie może być udzielone

tylko osobie posiadającej wymagane przygotowanie zawodowe do wykonywania funkcji projektanta

lub jednostce organizacyjnej, której pracownicy wykonujący prace projektowe posiadają

wymagane przygotowanie zawodowe.

4.

Pozwolenie może być cofnięte w wypadku naruszenia warunków stanowiących podstawę jego

udzielenia. Pozwolenie udzielone osobie fizycznej podlega cofnięciu w wypadku prawomocnego

skazania wyrokiem za przestępstwo popełnione w związku z działalnością zawodową w

zakresie projektowania w budownictwie lub w razie utraty prawa do wykonywania funkcji

projektanta.

5.

Nie stanowi działalności zawodowej w zakresie projektowania, w rozumieniu ust. 2,

wykonywanie prac projektowych na własne potrzeby projektującego oraz udział w konkursie

na opracowania projektowe w budownictwie.

6.

Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych określi w drodze rozporządzenia

zasady wydawania pozwoleń na działalność zawodową w zakresie projektowania w budownictwie,

organy właściwe do wydawania tych pozwoleń oraz dopuszczalny zakres i warunki doraźnego

wykonywania prac projektowych przez osoby zatrudnione w jednostkach gospodarki uspołecznionej.

1.

Projekty pomników i innych dzieł plastycznych oraz urządzeń, przeznaczonych do umieszczenia

w miejscach publicznych i wpływających na wygląd obiektów budowlanych, wymagają zatwierdzenia

pod względem urbanistyczno-architektonicznym i artystycznym.

2.

Ministrowie Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska oraz Kultury i Sztuki określą

w drodze rozporządzenia zasady, tryb i zakres zatwierdzania projektów, o których mowa

w ust. 1.

1.

Roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na

budowę.

2.

Wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu terenowemu

organowi administracji państwowej. Organ ten może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia

na rozbiórkę określonego obiektu budowlanego.

3.

Pozwolenia na budowę wymaga również wznoszenie lub wykonywanie w miejscach publicznych

pomników, posągów, wodotrysków i innych obiektów architektury ogrodowej, urządzeń

wpływających na wygląd obiektów budowlanych oraz kapliczek i innych podobnych obiektów

kultu religijnego.

4.

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska określi w drodze rozporządzenia

zakres, warunki i tryb uzyskiwania pozwoleń na budowę, rodzaje robót budowlanych zwolnione

od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje rozbiórek zwolnione od obowiązku

zgłoszenia.

1.

Pozwolenie na budowę uprawnia do rozpoczęcia i wykonywania robót budowlanych. W razie

potrzeby w pozwoleniu określa się warunki i wymagania, które powinny być zachowane

przy prowadzeniu robót.

2.

W pozwoleniu na budowę mogą być jednocześnie rozstrzygnięte sprawy miejsca i warunków

realizacji inwestycji budowlanej oraz urbanistycznego i architektonicznego zagospodarowania

terenu inwestycji lub działki budowlanej. W tych wypadkach nie obowiązuje oddzielne

uzyskanie rozstrzygnięć i zatwierdzeń, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art.

21 ust. 3.

3.

Sposób i zakres stosowania ust. 2 określają przepisy, o których mowa w art. 28 ust.

4.

4.

Pozwolenie na budowę wydaje właściwy terenowy organ administracji państwowej.

5.

Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie,

która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej wydający pozwolenie na budowę może

badać prawidłowość rozwiązań technicznych projektów, a w razie potrzeby żądać od inwestora

sprawdzenia tych projektów przez rzeczoznawców budowlanych.

Sprawy wykorzystania terenów zgodnie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego, właściwość organów w tych sprawach oraz sprawy planów realizacyjnych

obejmujących zagospodarowanie terenów działek budowlanych lub terenów inwestycji normuje

ustawa - Prawo budowlane.

1.

Pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu wymaganego przepisami

szczególnymi porozumienia, zgody lub pozwolenia innych organów administracji państwowej.

2.

Pozwolenie na budowę może być przeniesione na innego inwestora, pod warunkiem uprzedniego

uzyskania zgody właściwego terenowego organu administracji państwowej, który wydał

pozwolenie.

1.

Pozwolenie na budowę traci ważność, jeżeli budowa

1)

nie została rozpoczęta w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia lub w terminie

ustalonym w pozwoleniu,

2)

została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata.

2.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej może orzec o utracie ważności pozwolenia

na budowę w wypadku samowolnego odstąpienia od istotnych warunków pozwolenia oraz

w zależności od rodzaju i zakresu dokonanej samowoli - wydać decyzję na podstawie

art. 37 lub 40.

1.

Jednostka organizacyjna podejmująca się wykonania robót budowlanych, jak też inwestor

prowadzący roboty budowlane systemem gospodarczym są obowiązani, w wypadkach określonych

przepisami, powierzyć kierownictwo i nadzór nad robotami osobie posiadającej przygotowanie

zawodowe wymagane do prowadzenia danego rodzaju robót.

2.

Wykonawca robót budowlanych ponosi odpowiedzialność za właściwą ich jakość oraz zgodność

z projektem i przepisami.

3.

Inwestor jest uprawniony do sprawdzania jakości robót prowadzonych przez wykonawcę

oraz w razie potrzeby do podejmowania czynności mających na celu ochronę swoich interesów.

1.

Na budowie należy prowadzić dziennik budowy. Dziennik ten stanowi urzędowy dokument

dotyczący przebiegu robót budowlanych oraz wydarzeń i okoliczności zachodzących w

toku wykonywania robót. Zakres obowiązku prowadzenia dziennika budowy określają przepisy,

o których mowa w art. 28 ust. 4.

2.

Przed rozpoczęciem robót budowlanych należy dokonać w dzienniku budowy wpisu osób,

którym zostało powierzone kierownictwo i nadzór nad robotami budowlanymi. Osoby te

są obowiązane potwierdzić podpisem przyjęcie powierzonych im funkcji i są odpowiedzialne

za ich wykonywanie zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 19.

3.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej może nałożyć obowiązek prowadzenia

dziennika rozbiórki poszczególnych obiektów budowlanych.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia minimalne odległości i warunki, jakie

powinny być zachowane w stosunku do dróg publicznych, linii kolejowych i lotnisk przy

realizacji inwestycji budowlanych.

1.

Jeżeli do wykonania robót budowlanych jest niezbędne wejście na teren sąsiedniej nieruchomości,

do budynku lub lokalu, inwestor lub osoba działająca z jego upoważnienia jest obowiązany

przed rozpoczęciem robót poinformować sąsiada o przewidywanym sposobie, zakresie i

terminie korzystania z tych obiektów oraz uzyskać na wejście jego zgodę.

2.

W razie odmowy udzielenia zgody, o której mowa w ust. 1, lub nieudzielenia odpowiedzi

w ciągu 14 dni od doręczenia wystąpienia o zgodę - terenowy organ administracji państwowej

właściwy do wydania pozwolenia na budowę wyda decyzję określającą w granicach niezbędnej

potrzeby warunki korzystania z nieruchomości, budynku lub lokalu.

3.

Wynagrodzenie za korzystanie z terenu sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu

oraz za spowodowane w związku z tym szkody wypłaca inwestor.

1.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej wstrzyma roboty budowlane, gdy są

one wykonywane

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia rozbiórki albo

2)

w sposób mogący spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, zagrożenie środowiska,

albo

3)

w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w pozwoleniu

na budowę bądź w zgłoszeniu rozbiórki.

2.

W decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych należy

1)

podać powód wstrzymania robót,

2)

ustalić wymagania dotyczące doraźnego zabezpieczenia robót oraz ich otoczenia,

3)

określić, jakie czynności i zmiany lub przeróbki należy wykonać w celu uzyskania decyzji

zezwalającej na wznowienie robót,

4)

określić terminy, w jakich mają być spełnione wymagania i warunki, o których mowa

w pkt 2 i 3.

3.

W wypadku gdy wymagania i warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, nie zostaną

spełnione w wyznaczonym terminie, właściwy terenowy organ administracji państwowej

może wydać decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę.

1.

Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami

obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu

na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy

organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany

lub jego część

1)

znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie

jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę,

lub

2)

powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia

albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

2.

Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej

rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym

od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego

niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione

innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1.

3.

Wraz z przejęciem na własność Państwa obiektu budowlanego lub jego części, określonych

w ust. 1 i 2, podlega przejęciu na własność Państwa również działka, na której obiekt

jest położony - o obszarze niezbędnym do właściwego użytkowania obiektu. Przejęcie

działki następuje za odszkodowaniem płatnym według przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości.

Jeżeli obiekt jest położony na terenie oddanym w użytkowanie wieczyste, umowa użytkowania

wieczystego ulega rozwiązaniu.

4.

Przejęcie prawa własności obiektu budowlanego wraz z działką następuje z dniem, w

którym decyzja o przejęciu obiektu i działki na własność Państwa stała się ostateczna.

Z tym dniem ulega rozwiązaniu umowa użytkowania wieczystego, jeżeli obiekt jest położony

na terenie oddanym w użytkowanie wieczyste. Decyzja ta stanowi podstawę do ujawnienia

w księdze wieczystej objętych nią praw rzeczowych.

5.

Z przyczyn określonych w ust. 1 i 2 obiekty budowlane i urządzenia, określone w art.

28 ust. 3, podlegają przymusowej rozbiórce.

1.

Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt

dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części albo urządzenia, objętego nakazem

przymusowej rozbiórki.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do obiektów budowlanych, podlegających rozbiórce

ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę lub na jaki zostały wzniesione.

Jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania

obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie

art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy

organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony

czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w

decyzji.

W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą

okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej

wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym

terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu

nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

1.

Inwestor lub osoba działająca z jego upoważnienia, oddając do użytku obiekt budowlany,

przekazuje właścicielowi lub zarządcy obiektu plan realizacyjny i projekt z wszystkimi

rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót

budowlanych. Przekazaniu podlegają również dziennik budowy i protokoły badań i sprawdzeń

wymagane przepisami oraz w razie potrzeby instrukcja obsługi i eksploatacji obiektu

bądź instalacji i urządzeń związanych z obiektem.

2.

Inwestor lub osoba działająca z jego upoważnienia zawiadamia właściwy terenowy organ

administracji państwowej o oddaniu obiektu do użytku. Do zawiadomienia powinny być

załączone dokumenty wymagane przepisami oraz oświadczenie osoby kierującej budową,

że obiekt budowlany lub roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na

budowę oraz że doprowadzono do należytego stanu i porządku teren, a także ulicę, sąsiednią

nieruchomość, budynek, mieszkanie lub lokal, w razie korzystania z nich. Przy oddawaniu

obiektów budowlanych, których użytkowanie może ujemnie wpływać na środowisko, do zawiadomienia

powinno być załączone również oświadczenie inwestora o rodzaju wykonanych urządzeń

chroniących środowisko i stanie gotowości tych urządzeń do eksploatacji.

1.

Inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego,

co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero

po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji

państwowej.

2.

Poza wypadkiem określonym w ust. 1 właściwy terenowy organ administracji państwowej

może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu budowlanego,

gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska

albo innymi względami interesu społecznego.

3.

Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie

zdatności do użytku wykonanego obiektu.

4.

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska określi w drodze rozporządzenia

zakres i tryb zawiadamiania o oddaniu do użytku obiektu budowlanego, zasady stwierdzania

zdatności do użytku wykonanego obiektu oraz rodzaje obiektów budowlanych nie wymagające

zawiadomienia właściwych terenowych organów administracji państwowej o oddaniu do

użytku.

Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie

z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska, przeprowadzać badania stanu

technicznego obiektu oraz utrzymywać go w należytym stanie chroniącym przed powstaniem

zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zniszczeniem lub przed przedwczesnym

zużyciem, jak też przed oszpeceniem otoczenia.

Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgody właściwego

terenowego organu administracji państwowej.

1.

Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumie się w szczególności

1)

przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi bądź przeznaczenie do użytku

publicznego lokalu (pomieszczenia), który uprzednio miał inne przeznaczenie lub był

budowany w innym celu,

2)

naruszenie warunków bezpieczeństwa pożarowego lub warunków zdrowotnych i higienicznosanitarnych,

3)

zwiększenie lub zmianę układu obciążeń.

2.

W razie dokonania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez

wymaganej zgody terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może,

gdy jest to uzasadnione ważnymi przyczynami, zastosować środki, o których mowa w art.

37.

W razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego, wyglądu albo nieodpowiedniego

sposobu użytkowania obiektu budowlanego bądź użytkowania go w sposób zagrażający środowisku

właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda decyzję zapewniającą usunięcie

stwierdzonego stanu.

Jeżeli nie użytkowany, zniszczony lub nie wykończony obiekt budowlany nie nadaje się

do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy terenowy organ administracji państwowej

wezwie właściciela lub zarządcę do rozbiórki tego obiektu i uporządkowania terenu

oraz określi terminy przystąpienia do tych robót i ich ukończenia.

1.

W razie konieczności niezwłocznego zastosowania środków, mających na celu usunięcie

niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, właściwy terenowy organ administracji państwowej

zapewni na koszt inwestora, wykonawcy robót budowlanych, właściciela lub zarządcy

podjęcie niezbędnych środków zabezpieczających.

2.

Do przedsięwzięcia na koszt inwestora lub właściciela środków przewidzianych w ust.

1 są upoważnione również organy Milicji Obywatelskiej. O podjętych czynnościach organy

te powinny bezzwłocznie zawiadomić właściwy terenowy organ administracji państwowej.

Obiekty budowlane objęte szczególnymi przepisami, określającymi zasady ich utrzymania

i użytkowania, powinny być utrzymywane i eksploatowane zgodnie z wymaganiami tych

przepisów.

Jednostki organizacyjne i osoby fizyczne uczestniczące w projektowaniu, przygotowywaniu

i wykonywaniu robót budowlanych są obowiązane zapewnić właściwy przebieg tych robót,

odpowiednią ich jakość oraz zgodność z obowiązującymi przepisami, potrzebami użytkowymi

i interesem społecznym.

1.

Jednostki organizacyjne gospodarki uspołecznionej uczestniczące w projektowaniu, przygotowywaniu

i wykonywaniu robót budowlanych są obowiązane zapewnić skutecznie działającą kontrolę

wewnętrzną wykonywanych prac projektowych i robót budowlanych.

2.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1, należy również czuwanie nad przygotowaniem i

wykonywaniem działalności budowlanej i eksploatacyjnej, dotyczącej obiektów budowlanych,

w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz ochronę środowiska, zgodnie

z zasadami współczesnej wiedzy technicznej, przepisami i normami.

Jednostki gospodarki uspołecznionej są obowiązane zapewnić skutecznie działającą kontrolę

nad utrzymaniem we właściwym stanie użytkowanych obiektów budowlanych.

1.

Do podstawowych zadań terenowych organów administracji państwowej w sprawach objętych

ustawą należy

1)

sprawowanie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, obejmującego sprawy

a)

zgodności realizacji inwestycji budowlanych z ustaleniami wynikającymi z miejscowego

planu przestrzennego,

b)

kształtowania środowiska oraz jego ochrony zgodnie z przepisami rozdziału 2,

2)

sprawowanie nadzoru techniczno-budowlanego, obejmującego sprawy zapewnienia warunków

bezpieczeństwa ludzi i mienia w projektach, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz

przy użytkowaniu obiektów budowlanych będących budynkami i w innych obiektach budowlanych

położonych na terenach przeznaczonych do użytku publicznego.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do obiektów budowlanych

1)

objętych nadzorem organów powołanych na podstawie art. 58,

2)

objętych prawem lotniczym oraz ustawami o drogach publicznych, kolejach i łączności.

1.

Terenowy organ administracji państwowej przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie,

a w szczególności zadań wynikających z art. 53 ust. 1, może dokonywać czynności kontrolnych,

wydawać decyzje ustalające niezbędne nakazy i zakazy oraz podejmować inne środki przewidziane

w ustawie.

2.

Przy wykonywaniu zadań związanych z ustaleniem miejsca realizacji inwestycji budowlanej,

zatwierdzeniem planu realizacyjnego, wydaniem pozwolenia na budowę oraz wyrażeniem

zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego terenowy organ administracji

państwowej jest obowiązany zapewnić osobom, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i

ust. 2, możliwość zgłoszenia w ciągu 14 dni wniosków i zastrzeżeń.

3.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej rozpatrzy zgłoszone wnioski i zastrzeżenia

oraz zawiadomi o sposobie ich załatwienia osoby, które zgłosiły te wnioski i zastrzeżenia.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy przedmiotem postępowania są inwestycje na zamkniętych

terenach, związane z obronnością kraju.

5.

Właściwy terenowy organ administracji państwowej odmówi wydania decyzji w sprawach,

o których mowa w ust. 2, jeżeli zamierzone rozwiązania naruszają przepisy art. 3-5

lub powodują przekroczenie ustalonych linii zabudowy albo zostały wykonane przez jednostki

lub osoby nie wymienione w art. 26 ust. 1, a także jeżeli nie zostały spełnione wymagania

art. 29 ust. 5.

1.

Pracownicy terenowego organu administracji państwowej, do których należy wykonywanie

zadań określonych ustawą, mają prawo wstępu na budowy, na teren zakładów pracy i instytucji

oraz do obiektów budowlanych w celu wykonywania uprawnień organu.

2.

Czynności kontrolne związane z wykonywaniem uprawnień terenowych organów administracji

państwowej przeprowadza się w obecności kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu

pracy lub wyznaczonego pracownika albo w obecności właściciela bądź zarządcy obiektu,

a w lokalach mieszkalnych w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji

lub zarządu budynków.

3.

Czynności kontrolne dotyczące obiektów, które są w zarządzie państw obcych albo są

użytkowane przez przedstawicieli dyplomatycznych i konsularnych tych państw lub przez

inne osoby zrównane z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów

międzynarodowych, mogą być wykonywane za zgodą tych przedstawicieli lub osób.

1.

Terenowy organ administracji państwowej przy wykonywaniu zadań określonych ustawą

może żądać od inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego oraz od wykonawcy

robót budowlanych lub producenta materiałów budowlanych informacji i udostępnienia

dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazaniem obiektu budowlanego do użytku

lub utrzymaniem obiektu, opracowania instrukcji eksploatacyjnej dla obiektu lub jego

części, dostarczenia technicznych ekspertyz dotyczących projektu, materiałów, robót,

a także stanu technicznego obiektu budowlanego, oraz określić termin ich dostarczenia.

2.

Koszty ekspertyz ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego albo

wykonawca robót budowlanych lub producent materiałów budowlanych.

3.

W razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ekspertyz lub w razie dostarczenia

ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą przedmiotem ekspertyzy,

właściwy terenowy organ administracji państwowej może zlecić wykonanie tych ekspertyz

na koszt inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu, wykonawcy robót budowlanych

albo producenta materiałów budowlanych.

1.

Jako organy pierwszej instancji w sprawach określonych ustawą działają

1)

w zakresie budownictwa osób fizycznych - organy administracji państwowej w gminach,

miastach i dzielnicach miast podzielonych na dzielnice,

2)

w zakresie budownictwa nie objętego pkt 1 - organy administracji państwowej w powiatach,

miastach stanowiących powiaty i dzielnicach miast wyłączonych z województw.

2.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia określić sprawy, które w pierwszej instancji

będą rozpatrywane przez organ administracji państwowej innego stopnia niż określony

w ust. 1.

3.

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska wyda w drodze rozporządzenia przepisy

niezbędne do funkcjonowania nadzoru, o którym mowa w art. 53 ust. 1, określając w

szczególności obowiązki inwestorów, projektantów, wykonawców robót budowlanych, właścicieli,

zarządców i użytkowników obiektów budowlanych, jak również osób wykonujących samodzielne

funkcje techniczne w budownictwie.

1.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia powołać dla określonych dziedzin budownictwa

organy nadzoru techniczno-budowlanego, jeżeli wynika to z potrzeb tych dziedzin, określając

zakres spraw i środków działania powierzonych tym organom oraz zasady ich współdziałania

z terenowymi organami administracji państwowej, realizującymi zadania, o których mowa

w art. 53 ust. 1.

2.

Ministrowie właściwi dla organów nadzoru techniczno-budowlanego, powołanych na podstawie

przepisów przewidzianych w ust. 1, mogą wydawać w drodze zarządzeń przepisy niezbędne

do prawidłowego funkcjonowania tego nadzoru. Przepisy te ministrowie wydają w porozumieniu

z Ministrem Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska.

3.

W przepisach, o których mowa w ust. 2, właściwi ministrowie mogą określić rodzaje

obiektów lub robót budowlanych, do których wykonania można przystąpić po uzyskaniu

na to odpowiedniej decyzji właściwego organu nadzoru techniczno-budowlanego albo po

uprzednim zgłoszeniu temu organowi zamiaru rozpoczęcia budowy (robót) oraz sposobu

realizacji tego obowiązku.

1.

Kto

1)

nie przestrzega przepisu art. 5 przy projektowaniu i wykonywaniu robót budowlanych,

2)

przy wykonywaniu robót budowlanych stosuje materiały budowlane nie dopuszczone do

stosowania w budownictwie (art. 12),

3)

przy projektowaniu, wykonywaniu robót budowlanych lub po zakończeniu budowy nie spełnia

obowiązków określonych w art. 13-17,

4)

dokonuje zmiany sposobu wykorzystania terenu bez wymaganej zgody (art. 23 ust. 2),

5)

podejmuje się doraźnego wykonywania prac projektowych niezgodnie z przepisami, o których

mowa w art. 26 ust. 6,

6)

przystępuje do rozbiórki obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia (art. 28 ust.

2),

7)

wykonuje roboty budowlane w sposób mogący spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi lub

mienia albo zagrożenie środowiska (art. 36 ust. 1 pkt 2),

8)

nie przestrzega zasad oddawania obiektów budowlanych do użytku (art. 41),

9)

oddaje do użytku lub użytkuje obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie

(art. 42),

10)

nie dokonuje wymaganych przepisami badań i przeglądów stanu technicznego użytkowanego

obiektu budowlanego (art. 43),

11)

nie dopełnia obowiązku zapewnienia skutecznie działającej kontroli wewnętrznej wykonywanych

prac projektowych lub robót budowlanych (art. 51 ust. 1),

12)

nie dopełnia obowiązku udzielenia informacji i udostępnienia dokumentów związanych

z prowadzeniem robót, przekazaniem obiektu do użytku lub jego utrzymaniem, żądanych

przez terenowy organ administracji państwowej (art. 56 ust. 1),

podlega karze aresztu do 3 miesięcy lub karze grzywny do 5.000 zł.

2.

Tej samej karze podlega, kto pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej

1)

nie stosuje się do wydanych na podstawie ustawy lub przepisów wykonawczych do niej

decyzji terenowych organów administracji państwowej lub organów powołanych na podstawie

art. 58,

2)

nie spełnia lub spełnia niedbale określony w art. 43 obowiązek utrzymania obiektu

budowlanego we właściwym stanie technicznym lub użytkuje obiekt w sposób niezgodny

z przepisami.

Kto udaremnia czynności terenowych organów administracji państwowej lub organów powołanych

na podstawie art. 58,

podlega karze pozbawienia wolności do 1 roku, ograniczenia wolności albo karze grzywny.

1.

Kto przystępuje do budowy lub zbudował obiekt budowlany bez dopełnienia wymagań określonych

ustawą lub przepisami wydanymi na jej podstawie albo zmienia bez zgody właściwego

terenowego organu administracji państwowej sposób użytkowania obiektu budowlanego,

podlega karze aresztu do 3 miesięcy albo karze grzywny do 5.000 zł.

2.

Jeżeli w następstwie czynu określonego w ust. 1 powstały okoliczności, o których mowa

w art. 37,

sprawca podlega karze pozbawienia wolności do 2 lat lub grzywny albo obu tym karom

łącznie.

1.

Osobom wykonującym samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które zostały ukarane

na podstawie przepisów karnych, zawartych w ustawie lub które dopuściły się naruszenia

obowiązujących przepisów albo zasad wiedzy technicznej, powodującego niebezpieczeństwo

dla ludzi lub mienia albo pogrożenia środowiska, bądź wskutek rażących błędów lub

zaniedbań spowodowały poważne straty społeczno-gospodarcze - można zakazać wykonywania

samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie na okres do pięciu lat.

2.

Decyzję w sprawie zakazu wykonywania określonej samodzielnej funkcji technicznej w

budownictwie wydaje terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego

po przeprowadzeniu rozprawy zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

W rozprawie, o której mowa w ust. 2, należy zapewnić udział przedstawiciela właściwego

związku zawodowego oraz stowarzyszenia naukowo-technicznego, upoważnionych do zgłaszania

wniosków w sprawach mających znaczenie dla interesu społecznego.

1.

Decyzję w sprawie zakazu wykonywania określonej samodzielnej funkcji technicznej w

budownictwie właściwy terenowy organ administracji państwowej przesyła do wiadomości

jednostce zatrudniającej osobę, której zakaz dotyczy, jak również właściwemu stowarzyszeniu

naukowo-technicznemu. O wydaniu zakazu organ ten ogłasza w dzienniku urzędowym wojewódzkiej

rady narodowej.

2.

Prawo dalszego wykonywania określonej samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie

może być w decyzji, o której mowa w art. 62 ust. 2, uwarunkowane złożeniem egzaminu

przed komisją powołaną przez terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego

ze znajomości zawodu w zakresie związanym z popełnionym uchybieniem lub podstawowych

przepisów prawnych i norm obowiązujących w danej specjalności techniczno-budowlanej.

1.

W wypadku naruszenia przepisów bądź zasad wiedzy technicznej, nie stanowiącego podstawy

do zastosowania art. 62 ust. 1, właściwy terenowy organ administracji państwowej udziela

upomnienia osobie wykonującej samodzielną funkcję techniczną w budownictwie lub nakłada

na nią obowiązek złożenia egzaminu ze znajomości przepisów i norm, obowiązujących

w danej specjalności techniczno-budowlanej.

2.

Jeżeli mimo dwukrotnego udzielenia upomnienia tej samej osobie dopuściła się ona naruszenia

przepisów bądź zasad wiedzy technicznej w zakresie, o którym mowa w ust. 1, terenowy

organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego może zakazać wykonywania określonej

samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, przy zachowaniu przepisów art. 62

i 63.

1.

Przepisy ustawy stosuje się również do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w

życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną.

2.

Właściwe do załatwienia spraw, o których mowa w ust. 1, są terenowe organy administracji

państwowej lub organy przewidziane w art. 58, jeżeli zostały powołane w danej dziedzinie

budownictwa, a sprawa dotyczy ich właściwości.

3.

Jeżeli przepisy ustawy nie wymagają wydania decyzji w sprawach, o których mowa w ust.

1, postępowanie ulega umorzeniu.

W sprawach zamówień na sporządzenie prac projektowych nie stosuje się przepisów ustawy o dostawach, robotach i usługach na rzecz jednostek państwowych.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały prawo projektowania i kierowania

robotami budowlanymi, zachowują nadal w dotychczasowym zakresie uprawnienia do pełnienia

samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

1.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 7, poz. 47) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się wyrazy „Rozdział IV. Właściwość organów planowania przestrzennego w sprawach wykorzystania

terenu.”,

2)

art. 30 otrzymuje brzmienie

„

Art. 30.

Sprawy wykorzystania terenów zgodnie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego, właściwość organów w tych sprawach oraz sprawy planów realizacyjnych

obejmujących zagospodarowanie terenów działek budowlanych lub terenów inwestycji normuje

ustawa - Prawo budowlane.

”

,

3)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia minimalne odległości i warunki, jakie

powinny być zachowane w stosunku do dróg publicznych, linii kolejowych i lotnisk przy

realizacji inwestycji budowlanych.

”

,

4)

skreśla się art. 4, 31-33 i 35-39.

2.

Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska ogłosi w Dzienniku Ustaw jednolity

tekst ustawy o planowaniu przestrzennym, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów

ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu, z zachowaniem ciągłej numeracji

rozdziałów, artykułów, ustępów i punktów.

Uprawnienia zastrzeżone w niniejszej ustawie właściwym ministrom dotyczą odpowiednio

kierowników urzędów centralnych, do których zakresu działania należą sprawy uregulowane

ustawą.

1.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. Nr 7, poz. 46 i z 1965 r. Nr 13, poz. 91),

2)

ustawa z dnia 1 lipca 1958 r. o pozwoleniach na działalność zawodową w zakresie projektowania

w budownictwie

(Dz. U. Nr 44, poz. 217),

3)

ustawa z dnia 15 lipca 1961 r. o obowiązku udokumentowania pochodzenia materiałów

użytych na cele budownictwa nie uspołecznionego

(Dz. U. Nr 32, poz. 162).

2.

Decyzje wydane na podstawie ustaw wymienionych w ust. 1 pozostają w mocy, z tym że

pozwolenia na wykonywanie działalności zawodowej w zakresie projektowania w budownictwie

wydane na czas nie oznaczony zachowują moc przez okres dwóch lat od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy.

3.

Jeżeli w ustawie nie są wymagane czynności prawne w sprawach objętych decyzjami, o

których mowa w ust. 2, decyzje te nie podlegają wykonaniu.

4.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy pozostają w

mocy dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie ustaw wymienionych w ust.

1 pkt 1 i 2, o ile nie są z nią sprzeczne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1975 r.