Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

W sprawach karnych uiszcza się opłaty na rzecz Skarbu Państwa.

1.

Skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w razie skazania na karę

pozbawienia wolności

1)

3 miesięcy 600 zł,

2)

do 6 miesięcy 1200 zł,

3)

do 1 roku 1800 zł,

4)

do 2 lat 3000 zł,

5)

do 5 lat 4200 zł,

6)

do 15 lat albo 25 lat 6000 zł.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 1-4 stosuje się odpowiednio w razie skazania na karę ograniczenia

wolności.

Skazany w pierwszej instancji na karę grzywny obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości

20% od kwoty wymierzonej mu grzywny, nie mniej jednak niż 300 zł.

W wypadku, gdy sąd poprzestał na orzeczeniu kary dodatkowej lub zamiast kary zastosował

na podstawie art. 9 § 3 Kodeksu karnego środek wychowawczy albo poprawczy, oskarżony obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości

600 zł.

W razie orzeczenia kary łącznej opłatę wymierza się od tej kary. Jeżeli kara łączna

została orzeczona wyrokiem łącznym, odrębnej opłaty od tej kary nie pobiera się.

W razie warunkowego umorzenia postępowania przez sąd lub prokuratora oskarżony obowiązany

jest uiścić opłatę w wysokości 600 zł.

W razie nieuwzględnienia rewizji wniesionej na korzyść oskarżonego sąd wymierza za

postępowanie odwoławcze opłatę podwójną w stosunku do należnej w pierwszej instancji.

Nie pobiera się opłaty w wypadku nieuwzględnienia rewizji wniesionej wyłącznie przez

oskarżyciela publicznego albo nieuwzględnienia rewizji nadzwyczajnej.

W razie obniżenia wymiaru kary lub zmiany jej rodzaju na łagodniejszy sąd rewizyjny

wymierza opłatę za pierwszą instancję i za postępowanie odwoławcze według kary przez

siebie orzeczonej, przy czym opłata za postępowanie odwoławcze wynosi połowę opłaty

za pierwszą instancję; opłata wymierzona przez sąd rewizyjny za obie instancje nie

może być jednak wyższa od wymierzonej w pierwszej instancji.

W razie podwyższenia wymiaru kary, zmiany rodzaju kary na surowszy lub skazania dopiero

przez sąd rewizyjny, sąd ten wymierza opłatę za pierwszą instancję i za postępowanie

odwoławcze - według kary przez siebie orzeczonej w jednakowej wysokości za obie instancje.

Jeżeli rewizja nie jest zwrócona przeciwko rozstrzygnięciu o winie albo karze zasadniczej,

w razie jej uwzględnienia w granicach środka odwoławczego, za postępowanie odwoławcze

sąd wymierza opłatę w wysokości 300 zł, a w razie nieuwzględnienia rewizji oskarżonego

- w wysokości 1200 zł.

Przepisy art. 7-11 stosuje się odpowiednio w razie wniesienia środka odwoławczego

od orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania.

1.

W sprawach z oskarżenia publicznego, w których wyłącznym oskarżycielem stał się oskarżyciel

posiłkowy, oraz w sprawach z oskarżenia prywatnego, w razie uniewinnienia oskarżonego

sąd wymierza oskarżycielowi posiłkowemu albo prywatnemu opłatę w wysokości od 500

zł do 2000 zł, jednakże jeżeli oskarżony nie został uniewinniony od wszystkich zarzucanych

czynów - sąd może, biorąc pod uwagę ilość i rodzaj zarzutów, od których oskarżony

został uniewinniony, wymierzyć opłatę niższą albo odstąpić od jej wymierzenia. Opłaty

nie wymierza się, jeżeli uniewinnienie nastąpiło z przyczyn wymienionych w art. 25 § 1 Kodeksu karnego.

2.

W razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego

albo prywatnego sąd wymierza za postępowanie odwoławcze opłatę w wysokości od 500

do 2000 zł.

Instytucje państwowe i społeczne występujące w charakterze oskarżyciela posiłkowego

lub oskarżyciela prywatnego nie ponoszą opłat.

1.

W sprawach karnych uiszcza się opłaty od następujących wniosków i próśb

1)

od wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności albo kary ograniczenia

wolności 300 zł,

2)

od wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności albo kary aresztu

300 zł,

3)

od wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie 300 zł,

4)

od wniosku o odroczenie ściągnięcia grzywny lub o rozłożenie grzywny na raty 2% od

kwoty grzywny objętej wnioskiem, nie mniej jednak niż 100 zł,

5)

od wniosku o zwolnienie z odbywania reszty kary ograniczenia wolności albo kary dodatkowej

300 zł,

6)

od wniosku o warunkowe zawieszenie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności

300 zł,

7)

od wniosku o zatarcie skazania 300 zł,

8)

od ponownej prośby o ułaskawienie 300 zł,

9)

od wniosku o wznowienie postępowania 1000 zł.

2.

Opłaty wymienione w ust. 1 uiszcza się wraz ze złożeniem wniosku lub prośby. Do wniosku

lub prośby dołącza się dowód wpłacenia opłaty do kasy sądowej. W razie wznowienia

postępowania opłata od wniosku w tym przedmiocie ulega zwrotowi.

3.

Organ wykonujący orzeczenie, instytucja państwowa lub społeczna, kolektyw pracowniczy,

dowódca jednostki wojskowej lub kolektyw żołnierski, uprawnione do złożenia wniosku

lub prośby, nie mają obowiązku uiszczania opłat wymienionych w ust. 1.

1.

Wysokość przypadającej opłaty określa w orzeczeniu kończącym postępowanie sąd, a w

razie warunkowego umorzenia postępowania przez prokuratora - prokurator.

2.

Jeżeli w orzeczeniu, o którym mowa w ust. 1, opłaty nie określono albo błędnie ustalono

jej wysokość, orzeczenie w tym przedmiocie wydaje sąd odwoławczy lub sąd pierwszej

instancji, a w razie warunkowego umorzenia postępowania przez prokuratora - prokurator

lub sąd rozpoznający zażalenie.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie rozpoznania wniosku lub prośby

bez uiszczenia opłaty.

1.

Do zwolnienia od opłat stosuje się odpowiednio przepisy o zwolnieniu od kosztów postępowania

karnego.

2.

Zwolnienie od opłat sąd stwierdza w orzeczeniu kończącym postępowanie.

3.

Zwolnienie od opłat, o których mowa w art. 15, następuje w postanowieniu wydanym przed

rozpoznaniem wniosku lub prośby.

4.

Przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

1.

Na orzeczenie w przedmiocie opłat przysługuje zażalenie, jeżeli nie wniesiono rewizji.

2.

Na postanowienie prokuratora przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania

sprawy.

1.

Za odpisy, zaświadczenia i inne dokumenty, wydawane na wniosek na podstawie akt, pobiera

się od wnioskodawcy opłatę kancelaryjną, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

2.

Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wysokości

i sposobu uiszczania opłat kancelaryjnych w sprawach cywilnych.

1.

Prawo do ściągnięcia zasądzonych opłat przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym

należało je uiścić.

2.

Prawo strony do żądania zwrotu opłaty przedawnia się z upływem 3 lat od dnia powstania

tego prawa.

Przepisy ustawy stosuje się również w postępowaniu

1)

karnym skarbowym, jeżeli orzeczenie zostało wydane przez sąd lub prokuratora, przy

czym przepisy ustawy dotyczące opłat od kary grzywny stosuje się odpowiednio także

do kary pieniężnej,

2)

sądowym - w sprawach o wykroczenia, przy czym opłata wymierzona w razie skazania na

karę aresztu albo karę ograniczenia wolności wynosi 600 zł,

3)

w stosunku do żołnierzy, przy czym opłata w razie skazania na karę aresztu wojskowego

albo karę ograniczenia wolności nie może być niższa niż 600 zł.

1.

Do wykonywania orzeczeń w części dotyczącej opłat stosuje się odpowiednio przepis

art. 150 Kodeksu karnego wykonawczego oraz przepisy tego kodeksu dotyczące kosztów sądowych.

2.

Jeżeli suma uiszczona lub ściągnięta nie wystarcza na pokrycie grzywny i opłat w sprawach

karnych, opłaty mają pierwszeństwo w zaspokojeniu przed grzywną. Przepisu art. 151 Kodeksu karnego wykonawczego nie stosuje się.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia wprowadzać inne opłaty w sprawach karnych

oraz zmieniać wysokość opłat ustalonych w niniejszej ustawie.

1.

W sprawach, w których przed wejściem w życie ustawy rozpoczęto rozprawę główną, wymierza

się opłaty według przepisów dotychczasowych; w razie jednak odroczenia rozprawy lub

ponownego rozpoznania sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia opłaty wymierza

się według przepisów ustawy.

2.

Nie pobiera się opłat od wniosków i próśb złożonych przed dniem wejścia w życie ustawy.

Traci moc dekret z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych

(Dz. U. z 1947 r. Nr 19, poz. 73 z późniejszymi zmianami).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.