Ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin.

Żołnierzom zawodowym zwolnionym ze służby wojskowej przysługuje z funduszów państwowych

zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub w razie inwalidztwa, a ich rodzinom

- w razie śmierci żywiciela.

Z tytułu zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie

1)

świadczenia pieniężne

a)

emerytura wojskowa, wojskowa renta inwalidzka lub wojskowa renta rodzinna,

b)

dodatki do emerytury lub renty,

c)

zasiłek pogrzebowy,

d)

zwrot kosztów przeniesienia;

2)

inne świadczenia i uprawnienia

a)

świadczenia lecznicze i położnicze,

b)

zaopatrzenie w protezy, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze,

c)

zapewnienie pracy,

d)

przysposobienie zawodowe,

e)

prawo do wojskowej kwatery stałej,

f)

prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym ze środków własnych,

g)

prawo do umieszczenia w domu emeryta wojskowego lub w domu rencisty.

1.

Użyte w ustawie określenia

1)

emerytura - oznacza emeryturę wojskową,

2)

emeryt - oznacza emeryta wojskowego,

3)

renta inwalidzka - oznacza wojskową rentę inwalidzką,

4)

rencista - oznacza rencistę wojskowego,

5)

renta rodzinna - oznacza wojskową rentę rodzinną,

6)

renta - oznacza wojskową rentę inwalidzką i wojskową rentę rodzinną.

2.

Emerytem wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma

ustalone prawo do emerytury wojskowej.

3.

Rencistą wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma

ustalone prawo do wojskowej renty inwalidzkiej.

1.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi stosownie do przepisów o uposażeniu

żołnierzy na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Jeżeli żołnierz był urlopowany ze względów służbowych lub z innych ważnych przyczyn,

podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi uposażenie określone w ust. 1 należne

mu na ostatnio zajmowanym w wojsku stanowisku służbowym, obliczone według stawek obowiązujących

w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

3.

Jeżeli żołnierz był wyznaczony do pełnienia służby za granicą, podstawę wymiaru emerytury

lub renty stanowi

1)

uposażenie określone w ust. 1, które przysługiwałoby mu na stanowisku zajmowanym ostatnio

w kraju, albo

2)

obliczone stosownie do przepisów o uposażeniu żołnierzy uposażenie według posiadanego

stopnia wojskowego i według stanowiska służbowego typowego dla stopnia wojskowego

przewidzianego w etacie dla stanowiska, które żołnierz zajmował za granicą, jeżeli

jest ono wyższe od uposażenia określonego w pkt 1, oraz dodatki o charakterze stałym

przysługujące na stanowisku wymienionym w pkt 1.

4.

Minister Obrony Narodowej określa, które dodatki do uposażenia o charakterze stałym

wchodzą w skład podstawy wymiaru emerytury lub renty.

1.

Kwota emerytury lub renty wraz z dodatkami, nie licząc dodatku rodzinnego i dodatku

z tytułu zaliczenia do I grupy inwalidów, nie może przekraczać 100% podstawy wymiaru.

Nie dotyczy to kwot najniższych emerytur i rent.

2.

Rada Ministrów może ustalać kwoty najniższych emerytur i rent, jak również podwyższać

emerytury i renty lub podstawę ich wymiaru oraz dodatki do emerytur i rent.

Emerytura wojskowa przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej,

który w dniu zwolnienia z tej służby posiada 15 lat wysługi emerytalnej, w tym co

najmniej 10 lat służby w Ludowym Wojsku Polskim w okresie od dnia 22 lipca 1944 r.

1.

Żołnierzowi, który posiada 10 lat służby w Ludowym Wojsku Polskim, zalicza się do

wysługi emerytalnej okresy

1)

czynnej służby wojskowej pełnionej

a)

w Wojsku Polskim od dnia 1 listopada 1918 r.,

b)

w polskich formacjach wojskowych za granicą w czasie od dnia 1 września 1939 r. do

dnia 13 lutego 1946 r.,

c)

w Armii Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich,

d)

w innych armiach sojuszniczych w czasie wojny 1939-1945 r.;

2)

służby w oddziałach, które prowadziły walkę z hitlerowskim okupantem, działających

na obszarze Polski lub innych państw;

3)

służby w wojskowych oddziałach ludowych w czasie wojny domowej w Hiszpanii;

4)

zatrudnienia wykonywanego przed powołaniem do służby wojskowej;

5)

równorzędne z okresami zatrudnienia;

6)

zaliczalne do okresów zatrudnienia.

2.

Okresy wymienione w ust. 1 pkt 2-6 zalicza się do wysługi emerytalnej według przepisów

o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin oraz według innych

przepisów szczególnych.

3.

Do wysługi emerytalnej nie zalicza się okresów odbywania kary pozbawienia wolności

(w tym również kary aresztu wojskowego) i kary służby w oddziale karnym oraz okresów

tymczasowego aresztowania, chyba że żołnierz został uniewinniony albo postępowanie

karne zostało umorzone.

1.

W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono lub nie pozostaje w

związku ze służbą wojskową.

2.

Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli powstało wskutek

1)

zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w walce z wrogiem,

2)

zachorowania na froncie lub w związku z przebywaniem na froncie,

3)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej,

4)

chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu żołnierza,

5)

chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,

6)

istotnego pogorszenia stanów chorobowych w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej.

3.

Minister Obrony Narodowej ustala w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej

oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych wykazy chorób określonych w ust. 2 pkt 5 i 6.

4.

Za pozostający w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej uważa się wypadek,

który nastąpił w okolicznościach określonych w art. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 53, poz. 342), a okoliczności te i przyczyny wypadku zostały stwierdzone w trybie w niej przewidzianym.

5.

Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli

1)

powstało z innych przyczyn niż określone w ust. 2,

2)

jest następstwem wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę wojskową umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie żołnierza

naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki

odpowiadające tym przepisom i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem,

a żołnierz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania określonych czynności i

był należycie przeszkolony w zakresie znajomości tych przepisów,

3)

jest następstwem wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie się żołnierza

spowodowane nadużyciem alkoholu,

4)

zranienie, kontuzja, obrażenie lub choroba zostały spowodowane przez żołnierza rozmyślnie.

6.

Śmierć żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli żołnierz poległ w

walce z wrogiem albo zmarł z przyczyn wymienionych w ust. 2, a śmierć inwalidy, jeżeli

nastąpiła wskutek tych przyczyn. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

7.

Związek zranień, kontuzji i innych obrażeń lub chorób ze służbą wojskową oraz związek

śmierci żołnierza ze służbą wojskową ustala wojskowa komisja lekarska. Wojskowa komisja

lekarska ustala również związek śmierci ze służbą wojskową żołnierza zwolnionego ze

służby, jeżeli śmierć nastąpiła w wojskowym zakładzie leczniczym.

8.

Związek inwalidztwa ze służbą wojskową, związek śmierci ze służbą wojskową żołnierza

zwolnionego ze służby, który zmarł poza wojskowym zakładem leczniczym, oraz związek

śmierci inwalidy ze służbą wojskową ustala komisja lekarska do spraw inwalidztwa i

zatrudnienia w oparciu o orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej ustalające związek

ze służbą wojskową zranień, kontuzji i innych obrażeń lub chorób.

1.

Do wysługi emerytalnej zalicza się w wymiarze dwukrotnym

1)

okresy służby pełnionej w czasie wojny na froncie

a)

w Ludowym Wojsku Polskim,

b)

w Wojsku Polskim, w polskich formacjach wojskowych za granicą, w Armii Związku Socjalistycznych

Republik Radzieckich i w innych armiach sojuszniczych w czasie wojny 1939-1945 r.,

c)

w oddziałach, które prowadziły walkę z hitlerowskim okupantem, działających na obszarze

Polski lub innych państw;

2)

okresy służby w jednostkach, które prowadziły walki z bandami, jeżeli służba była

pełniona w czasie tych walk;

3)

okresy służby w wojskowych oddziałach ludowych w czasie wojny domowej w Hiszpanii;

4)

okresy służby wojskowej

a)

personelu latającego na samolotach odrzutowych,

b)

skoczków spadochronowych,

c)

załóg okrętów podwodnych,

d)

nurków i płetwonurków.

2.

Do wysługi emerytalnej zalicza się również w wymiarze dwukrotnym lub półtorakrotnym

okresy służby wojskowej pełnionej w innych niż wymienione w ust. 1 pkt 4 rodzajach

wojsk lub specjalnościach wojskowych, które określa Minister Obrony Narodowej.

3.

Okresy służby pełnionej w czasie wojny na froncie, w specjalnościach, o których mowa

w ust. 1 pkt 4 i w ust. 2, zalicza się do wysługi emerytalnej odpowiednio w wymiarze

trzy lub czterokrotnym.

4.

Minister Obrony Narodowej określa zasady i sposób zaliczania do wysługi emerytalnej

okresów służby, o których mowa w ust. 1-3.

1.

Na równi ze służbą w Ludowym Wojsku Polskim traktuje się służbę w Milicji Obywatelskiej

lub w organach bezpieczeństwa publicznego w okresie od dnia 22 lipca 1944 r., pełnioną

przed powołaniem do służby wojskowej.

2.

Przy zaliczaniu do wysługi emerytalnej okresów wymienionych w ust. 1 stosuje się art.

8.

1.

Emerytura po 15 latach wysługi emerytalnej wynosi 40% podstawy wymiaru i wzrasta za

każdy następny rok wysługi o 3% tej podstawy, aż do osiągnięcia 85% podstawy wymiaru,

co stanowi pełną emeryturę wojskową.

2.

Emerytura oficerów w stopniach generałów (admirałów) wynosi 85% podstawy wymiaru.

3.

Przy końcowym obliczeniu wysługi emerytalnej nie uwzględnia się części roku do sześciu

miesięcy, a okres przekraczający sześć miesięcy przy wysłudze powyżej 15 lat liczy

się za pełny rok.

1.

Emerytura żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej wskutek skazania prawomocnym

wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (w tym również na karę aresztu wojskowego)

albo wskutek ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej wynosi

50% kwoty obliczonej stosownie do art. 10.

2.

Minister Obrony Narodowej albo organ wojskowy przez niego upoważniony może w przypadkach

uzasadnionych wiekiem żołnierza lub innymi szczególnymi okolicznościami przyznać żołnierzowi

zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej z przyczyn określonych w ust. 1 emeryturę

w wymiarze wyższym, nie przekraczającym jednak przewidzianego w art. 10.

1.

Wysokość renty dla inwalidów, których inwalidztwo powstało wskutek wypadku lub choroby

uprawniającej do świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 53, poz. 342), wynosi miesięcznie

1)

dla inwalidy zaliczonego do I lub II grupy - 100% podstawy wymiaru renty,

2)

dla inwalidy zaliczonego do III grupy - 65% podstawy wymiaru renty.

2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru renty określonej w ust. 1 stosuje się przepisy art.

8 ust. 1-5, z tym że zarobki wymienione w ust. 1 i 2 tego artykułu zmniejsza się o

kwoty podatku od wynagrodzeń i składki na fundusz emerytalny.

3.

Kwota renty określonej w ust. 1 wraz z dodatkami, z wyjątkiem dodatków rodzinnych

oraz dodatku z tytułu zaliczenia do I grupy inwalidów, nie może przekraczać podstawy

wymiaru zmniejszonej o kwoty podatku od wynagrodzeń i składki na fundusz emerytalny

w przypadkach, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2. Nie dotyczy to kwot najniższych

rent (art. 9 ust. 1).

4.

Żołnierzowi zaliczonemu do II lub III grupy inwalidów, osiągającemu zarobek z tytułu

zatrudnienia lub dochód z innych źródeł, zmniejsza się rentę określoną w ust. 1 o

taką kwotę, o jaką zarobek lub dochód łącznie z rentą przekraczają wysokość podstawy

wymiaru renty (ust. 2). Renta ta nie może być jednak niższa niż renta inwalidzka przysługująca

na podstawie art. 12 ust. 1 i 2.

5.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady zmniejszania renty

w myśl ust. 4.

1.

Emeryturę w wysokości określonej w art. 10 lub w art. 11 wypłaca się emerytowi, który

spełnia jeden z następujących warunków

1)

ukończył 55 lat życia (kobieta - 50 lat),

2)

posiada 30 lat wysługi emerytalnej,

3)

jest inwalidą.

2.

Jeżeli emeryt nie spełnia żadnego z warunków określonych w art. 1, emeryturę wypłaca

się w wysokości 25% kwoty obliczonej stosownie do art. 10 lub art. 11.

3.

Ograniczenia przewidzianego w ust. 2 nie stosuje się, jeżeli emeryt

1)

jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, mianowania, powołania lub z wyboru albo

na podstawie umowy o pracę spółdzielczą, w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa

obowiązującego w danym zawodzie, albo

2)

pełni funkcje obywatelskie lub społeczne albo funkcje w dziedzinie obronności kraju.

4.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia

1)

inne rodzaje prac zarobkowych niż wymienione w ust. 3 pkt 1, w razie wykonywania których

nie stosuje się ograniczenia emerytury przewidzianego w ust. 2,

2)

funkcje obywatelskie i społeczne oraz funkcje w dziedzinie obronności kraju, w razie

pełnienia których nie stosuje się ograniczenia emerytury,

3)

inne przypadki, w których nie stosuje się tego ograniczenia.

1.

Emerytowi osiągającemu zarobek z tytułu zatrudnienia albo dochód z innych źródeł,

który wraz z emeryturą przekracza kwotę uposażenia, jakie pobierałby pełniąc nadal

zawodową służbę wojskową, zmniejsza się emeryturę, tak aby łącznie z osiągniętym zarobkiem

lub dochodem nie przekraczała tej kwoty. Zmniejszenie to nie może przekraczać 75%

emerytury obliczonej stosownie do art. 10 lub art. 11.

2.

Przez emeryturę, o której mowa w ust. 1, należy rozumieć emeryturę wraz z dodatkiem

z tytułu odznaczenia orderem lub tytułem honorowym.

3.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć

1)

obliczone według stawek obowiązujących w pierwszym dniu roku, w którym następuje zmniejszenie

emerytury

a)

miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami, jakie stosownie do przepisów o

uposażeniu żołnierzy przysługiwałoby emerytowi przy uwzględnieniu posiadanego w dniu

zwolnienia ze służby stopnia wojskowego i posiadanej w tym dniu wysługi lat oraz zajmowanego

ostatnio w wojsku stanowiska służbowego,

b)

równowartość świadczeń w naturze;

2)

premie w stosunku miesięcznym w wysokości pobieranej na ostatnio zajmowanym stanowisku

w wojsku.

4.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje oraz wysokość zarobków i dochodów, które nie powodują zmniejszenia emerytury

stosownie do ust. 1,

2)

zasady i sposób obliczania zmniejszania emerytury w razie uzyskiwania przez emerytów

zarobków lub dochodów.

5.

Minister Obrony Narodowej określa sposób obliczania wysokości uposażenia, o którym

mowa w ust. 3, oraz dodatki do uposażenia, świadczenia w naturze i premie, które uwzględnia

się przy tym obliczaniu.

1.

Emerytowi, który nie posiada pełnej emerytury wojskowej, a po zwolnieniu z zawodowej

służby wojskowej pracował zarobkowo w uspołecznionym zakładzie pracy w wymiarze czasu

pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie, dolicza się na jego

wniosek okres tego zatrudnienia do wysługi emerytalnej, jeżeli

1)

do wysługi tej zaliczono mu co najmniej 20 lat z tytułu służby wojskowej oraz

2)

ukończył 55 lat życia albo stał się inwalidą.

2.

Jeżeli emeryt pracował w niepełnym wymiarze czasu pracy, okresy tego zatrudnienia

dolicza się do wysługi emerytalnej po odpowiednim przeliczeniu ich na okresy zatrudnienia

w pełnym wymiarze czasu pracy.

3.

Ustalenie wysokości emerytury z uwzględnieniem okresu zatrudnienia, o którym mowa

w ust. 1, następuje po zaprzestaniu pracy - przy zastosowaniu zasad określonych w

art. 10 lub w art. 11.

4.

W razie podjęcia przez emeryta ponownie pracy zarobkowej w wymiarze czasu pracy nie

niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie, przysługuje mu emerytura w wysokości

ustalonej przed doliczeniem okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Wojskowa renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej,

który stał się inwalidą z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu

1)

w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej albo

2)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli inwalidztwo jest następstwem

chorób powstałych lub urazów doznanych w czasie pełnienia służby wojskowej, albo

3)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli inwalidztwo jest następstwem

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby

powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.

2.

Za pozostający w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej uważa się wypadek,

który nastąpił w okolicznościach określonych w art. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 53, poz. 342), a okoliczności te i przyczyny wypadku zostały stwierdzone w trybie w niej przewidzianym.

3.

Minister Obrony Narodowej ustala w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej

oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych wykaz chorób określonych w ust. 1 pkt 3.

1.

Ustala się trzy grupy inwalidów

1)

I grupa - obejmująca żołnierzy, którzy wskutek naruszenia sprawności organizmu są

niezdolni do zawodowej służby wojskowej i do wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia

oraz wymagają opieki innej osoby,

2)

II grupa - obejmująca żołnierzy, którzy wskutek naruszenia sprawności organizmu są

niezdolni do zawodowej służby wojskowej i do wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia,

lecz nie wymagają opieki innej osoby,

3)

III grupa - obejmująca żołnierzy, którzy wskutek naruszenia sprawności organizmu zostali

uznani za niezdolnych do zawodowej służby wojskowej, ale są zdolni do wykonywania

zatrudnienia przy wykorzystaniu częściowej zdolności do pracy oraz posiadanych kwalifikacji

ogólnych i przygotowania zawodowego.

2.

Do I lub II grupy inwalidów może być także zaliczony żołnierz, który jest zdolny do

wykonywania zatrudnienia, jednakże tylko w specjalnie stworzonych dla niego warunkach

albo na specjalnym stanowisku pracy.

1.

W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono lub nie pozostaje w

związku ze służbą wojskową.

2.

Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli powstało wskutek

1)

zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w walce z wrogiem,

2)

zachorowania na froncie lub w związku z przebywaniem na froncie,

3)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej,

4)

chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu żołnierza,

5)

chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,

6)

istotnego pogorszenia stanów chorobowych w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej.

3.

Minister Obrony Narodowej ustala w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej

oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych wykaz chorób określonych w ust. 2 pkt 6.

4.

Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli

1)

powstało z innych przyczyn niż określone w ust. 2,

2)

jest następstwem wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę wojskową umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie żołnierza

naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki

odpowiadające tym przepisom i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem,

a żołnierz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania określonych czynności i

był należycie przeszkolony w zakresie znajomości tych przepisów,

3)

jest następstwem wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie się żołnierza

spowodowane nadużyciem alkoholu,

4)

zranienie, kontuzja, obrażenie lub choroba zostały spowodowane przez żołnierza rozmyślnie.

1.

W razie śmierci żołnierza zawodowego przysługuje jego rodzinie jednorazowa odprawa

pieniężna w wysokości równej odprawie, jaka przysługiwałaby temu żołnierzowi w razie

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

2.

Odprawa przysługuje małżonkowi, który w dniu śmierci żołnierza pozostawał z nim we

wspólności małżeńskiej, oraz dzieciom, wnukom, rodzeństwu i rodzicom, jeżeli w dniu

śmierci żołnierza spełniali warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej, określone

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin.

1.

O inwalidztwie żołnierzy i związku inwalidztwa ze służbą wojskową orzekają wojskowe

komisje lekarskie.

2.

Wojskowe komisje lekarskie przeprowadzają również badania kontrolne inwalidów.

3.

Ministrowie Obrony Narodowej oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych określą w drodze

rozporządzenia zasady i tryb orzekania o inwalidztwie żołnierzy oraz kierowania inwalidów

na badania kontrolne i przeprowadzania tych badań.

Rentę inwalidzką z tytułu inwalidztwa nie pozostającego w związku ze służbą wojskową

przyznaje się emerytowi na jego wniosek zamiast emerytury, jeżeli stanie się on inwalidą

w innym czasie lub z innych przyczyn niż określone w art. 15.

1.

Renta inwalidzka wynosi w procentach podstawy wymiaru

1)

dla inwalidów, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową, zaliczonych

a)

do I lub do II grupy - 100%,

b)

do III grupy - 65%;

2)

dla inwalidów, których inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, zaliczonych

a)

do I lub do II grupy - 65%,

b)

do III grupy - 45%.

2.

Rentę inwalidzką określoną w ust. 1 pkt 1 lit. b) i pkt 2 zwiększa się o 0,5% podstawy

wymiaru za każdy rok wysługi emerytalnej z tytułu służby wojskowej. Zwiększenie to

nie może przekraczać 10% podstawy wymiaru.

3.

Renta inwalidzka oficerów w stopniach generałów (admirałów) wynosi nie mniej niż 85%

podstawy wymiaru.

Renciście pobierającemu rentę inwalidzką z tytułu inwalidztwa III grupy, który osiąga

zarobek z tytułu zatrudnienia albo dochód z innych źródeł, zmniejsza się pobieraną

rentę na zasadach określonych w art. 13.

1.

Wojskowa renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny

1)

żołnierza zmarłego

a)

w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej albo

b)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek

chorób powstałych lub urazów doznanych w czasie pełnienia służby wojskowej, albo

c)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek wypadku

pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej

w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

2)

zmarłego emeryta lub rencisty;

3)

żołnierza zaginionego w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej.

2.

Za członków rodziny zmarłego emeryta lub rencisty uważa się również członków rodziny

żołnierza zmarłego po zwolnieniu ze służby, jeżeli w dniu śmierci spełniał on warunki

wymagane do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej, chociażby jego prawo do zaopatrzenia

nie zostało jeszcze ustalone.

3.

Rentę rodzinną dla rodziny żołnierza zaginionego wymierza się w wysokości i na zasadach

przewidzianych dla rodziny po żołnierzu zmarłym.

Członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej są

1)

małżonek,

2)

dzieci: własne, przysposobione, drugiego małżonka (pasierbowie), obce wzięte na utrzymanie

i wychowanie,

3)

wnuki,

4)

rodzeństwo,

5)

rodzice, również ojczym i macocha oraz osoby przysposabiające.

1.

Wdowa ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli

1)

wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa, uprawnionych do renty

rodzinnej po zmarłym żołnierzu (emerycie, renciście), w wieku do 18 lat, a jeżeli

uczęszczają one do szkoły - w wieku do 20 lat, albo

2)

stała się inwalidką przed śmiercią żołnierza (emeryta, rencisty) lub w ciągu 5 lat

po jego śmierci albo przed ustaniem prawa do renty rodzinnej z tytułu wychowywania

dzieci, wnuków lub rodzeństwa, albo

3)

ukończyła 50 lat życia przed śmiercią żołnierza (emeryta, rencisty) lub w ciągu 5

lat po jego śmierci albo przed ustaniem prawa do renty rodzinnej z tytułu wychowywania

dzieci, wnuków lub rodzeństwa albo z tytułu inwalidztwa.

2.

Wdowiec ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli

1)

spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1 lub 2 albo ukończył 65 lat życia przed śmiercią

żony lub w czasie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, oraz

2)

pozostawał na utrzymaniu żony w dniu jej śmierci.

3.

Małżonek rozwiedziony albo w dniu śmierci żołnierza (emeryta, rencisty) nie pozostający

z nim we wspólności małżeńskiej ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli spełnia warunki

określone w ust. 1 lub 2 i jeżeli w dniu śmierci żołnierza (emeryta, rencisty) miał

prawo do alimentów z jego strony ustalone wyrokiem lub ugodą sądową.

4.

Osoba, która zawarła związek małżeński z emerytem (rencistą), ma prawo do renty rodzinnej,

jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1, a ponadto

1)

małżeństwo trwało co najmniej 3 lata lub

2)

śmierć emeryta (rencisty) nastąpiła wskutek wypadku albo

3)

z małżeństwa tego lub ze związku istniejącego przed zawarciem małżeństwa urodziło

się dziecko.

1.

Wdowa, która nie spełnia warunków określonych w art. 24 ust. 1, ma prawo do renty

rodzinnej przez okres jednego roku od dnia śmierci męża, jeżeli pozostawała na utrzymaniu

męża w dniu jego śmierci.

2.

Okres, o którym mowa w ust. 1, przedłuża się na czas uczestniczenia wdowy w zorganizowanym

szkoleniu mającym na celu uzyskanie kwalifikacji do wykonywania pracy zarobkowej,

nie dłużej jednak niż do 5 lat od dnia śmierci męża.

1.

Dzieci własne, przysposobione i pasierbowie mają prawo do renty rodzinnej, jeżeli

1)

są stanu wolnego,

2)

nie przekroczyły 18 lat życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat, albo stały

się inwalidami I lub II grupy przed ukończeniem 18 lat życia albo w czasie uczęszczania

do szkoły przed ukończeniem 24 lat.

2.

Dzieci obce, wnuki i rodzeństwo mają prawo do renty rodzinnej, jeżeli

1)

spełniają warunki określone w ust. 1;

2)

zostały wzięte na wychowanie i utrzymanie co najmniej na jeden rok przed śmiercią

żołnierza (emeryta, rencisty), chyba że śmierć była następstwem wypadku;

3)

nie mają prawa do renty po rodzicach, a gdy rodzice żyją, jeżeli

a)

nie mogą zapewnić im utrzymania albo

b)

żołnierz (emeryt, rencista) był ustanowiony przez sąd opiekunem tych dzieci, wnuków

lub rodzeństwa.

3.

Prawo do renty rodzinnej przysługuje osobie wymienionej w ust. 1 lub ust. 2 także

mimo zawarcia związku małżeńskiego, jeżeli osoba ta uczęszcza do szkoły, a związek

małżeński został zawarty z osobą, która w chwili jego zawarcia uczęszczała również

do szkoły.

4.

W razie uczęszczania do szkoły wyższej przedłuża się prawo do renty do ukończenia

25 lat życia, jeżeli ukończenie 24 lat życia przypada na ostatni lub przedostatni

rok studiów.

Rodzice mają prawo do renty rodzinnej, jeżeli w dniu śmierci żołnierza (emeryta, rencisty)

pozostawali na jego utrzymaniu i spełniają warunki określone w art. 24 ust. 1 lub

ust. 2 pkt 1.

1.

Renta rodzinna wynosi w procentach podstawy wymiaru

1)

dla rodzin żołnierzy, emerytów i rencistów, których śmierć pozostaje w związku ze

służbą wojskową

a)

dla jednego członka rodziny - 60%,

b)

dla dwóch członków rodziny - 75%,

c)

dla trzech i więcej członków rodziny - 85%;

2)

dla rodzin żołnierzy, emerytów i rencistów, których śmierć nie pozostaje w związku

ze służbą wojskową

a)

dla jednego członka rodziny - 40%,

b)

dla dwóch członków rodziny - 50%,

c)

dla trzech i więcej członków rodziny - 60%.

2.

Rentę rodzinną zwiększa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok wysługi emerytalnej

żołnierza (emeryta, rencisty) z tytułu służby wojskowej. Zwiększenie to nie może przekraczać

10% podstawy wymiaru.

3.

Jeżeli uprawnioną do renty rodzinnej jest jedna lub więcej sierot zupełnych, przypadającą

na nie część renty zwiększa się o 10% podstawy wymiaru.

1.

Śmierć żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli żołnierz poległ w

walce z wrogiem albo zmarł z przyczyn wymienionych w art. 17 ust. 2, a śmierć emeryta

i rencisty, jeżeli nastąpiła wskutek tych przyczyn. Przepis art. 17 ust. 4 stosuje

się odpowiednio.

2.

Związek śmierci żołnierza, emeryta i rencisty ze służbą wojskową ustala wojskowa komisja

lekarska.

3.

Ministrowie Obrony Narodowej oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych określą w drodze

rozporządzenia tryb ustalania związku śmierci żołnierzy, emerytów i rencistów ze służbą

wojskową.

1.

Wszystkim uprawnionym członkom rodziny przysługuje jedna łączna renta rodzinna.

2.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami renta rodzinna może być podzielona

między członków rodziny uprawnionych do renty.

1.

Prawo do pobierania renty rodzinnej po żołnierzu (emerycie, renciście), którego śmierć

nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, ulega zawieszeniu, na zasadach określonych

w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, na czas

osiągania zarobku z tytułu zatrudnienia lub dochodów z innych źródeł.

2.

W razie zawarcia przez wdowę (wdowca) uprawnioną do renty rodzinnej związku małżeńskiego,

prawo do pobierania renty rodzinnej ulega zawieszeniu na czas trwania małżeństwa.

Przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli drugi małżonek również pobiera jakąkolwiek

emeryturę lub rentę, a do renty rodzinnej po żołnierzu (emerycie, renciście) nie ma

uprawnionych innych osób.

3.

Prawo do pobierania renty rodzinnej dla dzieci, wnuków i rodzeństwa ulega zawieszeniu

na czas korzystania przez nie ze świadczeń z funduszów publicznych w formie i w rozmiarze

określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin.

4.

W razie zawieszenia prawa do pobierania renty tylko niektórym członkom rodziny, pozostałym

ustala się i wypłaca rentę rodzinną w wysokości odpowiadającej ich liczbie.

Do emerytury i renty przysługują dodatki

1)

rodzinny dla

a)

dzieci, wnuków i rodzeństwa,

b)

żony;

2)

z tytułu odznaczenia orderem lub tytułem honorowym;

3)

dla emerytów będących inwalidami;

4)

z tytułu zaliczenia do I grupy inwalidów.

1.

Dodatek rodzinny dla dzieci, wnuków i rodzeństwa przysługuje, jeżeli spełniają one

warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej, z wyjątkiem warunku przewidzianego

w art. 26 ust. 2 pkt 2.

2.

Dodatek rodzinny dla żony przysługuje do emerytury lub renty inwalidzkiej, jeżeli

żona

1)

pozostaje na utrzymaniu emeryta (rencisty) oraz

2)

spełnia jeden z następujących warunków

a)

wychowuje co najmniej jedno dziecko, na które przysługuje dodatek do emerytury lub

renty, w wieku do 18 lat, a jeżeli uczęszcza ono do szkoły w wieku do 20 lat, albo

b)

ukończyła 50 lat lub

c)

jest inwalidką.

3.

Dodatek rodzinny przysługuje w wysokości dodatku rodzinnego przewidzianego w przepisach

o uposażeniu żołnierzy.

1.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty, odznaczonej przez władze Polski Ludowej

orderem Budowniczych Polski Ludowej, Odrodzenia Polski, Virtuti Militari, Krzyża Grunwaldu

lub Sztandaru Pracy albo tytułem honorowym wymienionym w przepisach o powszechnym

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, a także odznaczonej w okresie od

dnia 1 września 1939 r. do dnia 13 lutego 1946 r. orderem Virtuti Militari za zasługi

w czasie wojny 1939-1945 r. - przysługuje dodatek w wysokości 25% wypłacanej emerytury

lub renty bez uwzględnienia innych dodatków.

2.

W razie odznaczenia jednego z członków rodziny uprawnionych do renty rodzinnej, przysługujący

mu dodatek oblicza się od kwoty renty, jaka przysługiwałaby, gdyby uprawnioną do tej

renty była jedna osoba.

3.

Z tytułu odznaczenia orderami i tytułami honorowymi przysługuje tylko jeden dodatek.

1.

Emerytom, którzy są inwalidami, przysługuje dodatek w wysokości 15% podstawy wymiaru

emerytury, jeżeli stali się inwalidami w czasie lub z przyczyn określonych w art.

15 i nie osiągają zarobku z tytułu zatrudnienia lub dochodu z innych źródeł w wysokości

przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę najniżej zarabiających pracowników.

2.

Wysokość emerytury wraz z dodatkiem, o którym mowa w ust. 1, nie może przekraczać

85% podstawy wymiaru emerytury.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty, zaliczonej do I grupy inwalidów, przysługuje

dodatek w wysokości 400 zł miesięcznie.

1.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje w razie śmierci

1)

emeryta, rencisty i osoby pobierającej rentę rodzinną,

2)

małżonka i rodziców emeryta (rencisty), jeżeli w chwili śmierci pozostawali na jego

utrzymaniu,

3)

dzieci, wnuków i rodzeństwa emeryta (rencisty), dla których przysługiwał dodatek rodzinny

do emerytury (renty).

2.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje również w razie śmierci osoby, która nie miała jeszcze

ustalonego prawa do emerytury lub renty, ale w dniu śmierci spełniała wszystkie warunki

wymagane do nabycia tego prawa.

1.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje w wysokości

1)

trzykrotnej miesięcznej emerytury albo renty inwalidzkiej lub rodzinnej wraz z dodatkami,

nie licząc dodatku rodzinnego - w razie śmierci osoby pobierającej jedno z tych świadczeń,

2)

dwukrotnej miesięcznej emerytury lub renty inwalidzkiej wraz z dodatkami, bez dodatku

rodzinnego, nie mniej jednak niż 100% podstawy wymiaru emerytury lub renty - w razie

śmierci członka rodziny emeryta (rencisty).

2.

W razie śmierci osoby, która nie miała ustalonego prawa do emerytury lub renty, zasiłek

pogrzebowy wynosi trzykrotną kwotę miesięcznej emerytury lub renty, jaka przysługiwałaby

jej wraz z dodatkami, nie licząc dodatku rodzinnego.

3.

W razie śmierci osoby pobierającej rentę rodzinną wypłacaną dla dwóch lub więcej osób,

zasiłek pogrzebowy oblicza się od kwoty renty, jaka przysługiwałaby, gdyby uprawnioną

do tej renty była tylko jedna osoba.

4.

Jeżeli emerytura (renta inwalidzka) podlega ograniczeniu lub zmniejszeniu, zasiłek

pogrzebowy oblicza się od emerytury (renty inwalidzkiej) w wysokości ustalonej przed

zastosowaniem tego ograniczenia lub zmniejszenia.

1.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje osobie, która pokryła koszty pogrzebu.

2.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu przez małżonka, dzieci, wnuków, rodzeństwo, rodziców

albo przez inną osobę, która prowadziła ze zmarłym wspólne gospodarstwo domowe, zasiłek

pogrzebowy przysługuje w wysokości określonej w art. 38.

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu przez inne osoby niż określone w ust. 2, zasiłek

pogrzebowy przysługuje w wysokości faktycznie poniesionych kosztów, najwyżej jednak

w wysokości określonej w art. 38.

4.

W razie zbiegu prawa do zasiłku pogrzebowego przewidzianego w niniejszej ustawie z

prawem do takiego zasiłku z tytułu zatrudnienia, przysługuje zasiłek wyższy, a jeżeli

uprawniony pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

5.

Prawo do zasiłku pogrzebowego wygasa w razie niezgłoszenia wniosku o przyznanie go

w ciągu roku od dnia śmierci osoby, po której zasiłek przysługuje.

W razie śmierci żołnierza, emeryta lub rencisty przysługuje małżonkowi oraz innym

członkom jego rodziny pobierającym rentę rodzinną i w dniu jego śmierci wspólnie z

nim zamieszkałym zwrot kosztów przejazdu i przewozu urządzenia domowego do dowolnie

obranej miejscowości w kraju na zasadach obowiązujących przy przeniesieniach służbowych

żołnierzy zawodowych.

1.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego i członkom ich rodzin przysługuje

bezpłatna wojskowa pomoc lecznicza albo bezpłatne świadczenia lecznicze i położnicze

zakładów społecznych służby zdrowia.

2.

Bezpłatna wojskowa pomoc lecznicza na zasadach przewidzianych dla żołnierzy zawodowych

i członków ich rodzin przysługuje

1)

emerytom wojskowym i członkom ich rodzin,

2)

rencistom, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową, i członkom

ich rodzin,

3)

uprawnionym do renty rodzinnej członkom rodzin żołnierzy zmarłych, którzy spełniali

warunki wymagane do uzyskania emerytury wojskowej albo których śmierć pozostaje w

związku ze służbą wojskową,

4)

nieuprawnionym do renty rodzinnej wdowom po żołnierzach zmarłych, o których mowa w

pkt 3, jeżeli pozostają w stanie wolnym i wychowują dziecko żołnierza, które nie ukończyło

18 lat.

3.

Członkowie rodzin emerytów i rencistów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, zachowują

prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej również po śmierci emeryta lub rencisty,

jeżeli są uprawnieni do renty rodzinnej albo spełniają warunki określone w ust. 2

pkt 4.

4.

Prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych i położniczych zakładów społecznych służby

zdrowia oraz do zaopatrzenia w protezy, przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze,

leki i środki opatrunkowe przysługuje

1)

rencistom, których inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą wojskową i członkom

ich rodzin,

2)

uprawnionym do renty rodzinnej członkom rodzin zmarłych żołnierzy i rencistów nie

wymienionych w ust. 2.

5.

Żołnierz, który doznał uszkodzenia zdrowia w związku ze służbą wojskową, ma prawo

do bezpłatnej pomocy leczniczej zakładów społecznych służby zdrowia oraz do zaopatrzenia

w protezy, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze dla leczenia następstw tego

uszkodzenia, chociażby nie miał prawa do renty inwalidzkiej.

6.

Minister Obrony Narodowej może w drodze rozporządzenia przyznać prawo do bezpłatnej

wojskowej pomocy leczniczej osobom wymienionym w ust. 4, a także nieuprawnionym do

renty rodzinnej wdowom po żołnierzach i rencistach, jeżeli pozostają one w stanie

wolnym i wychowują dziecko zmarłego, które nie ukończyło 18 lat.

7.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ustala w drodze rozporządzenia szczegółowy zakres

i tryb udzielania świadczeń określonych w ust. 4 i 5.

1.

Renta inwalidzka ze zwiększeniem przewidzianym w art. 12 ust. 3 przysługuje żołnierzom,

którzy zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów wskutek zranienia, kontuzji lub

innych obrażeń doznanych w związku ze służbą wojskową w Wojsku Polskim w okresie od

dnia 1 września 1939 r. do dnia 30 czerwca 1954 r. albo w związku ze służbą w polskich

formacjach wojskowych za granicą, w armiach sojuszniczych lub w oddziałach, które

prowadziły walkę z hitlerowskim okupantem w czasie wojny 1939-1945 r., chociażby nawet

inwalidztwo to powstało po upływie 18 miesięcy od dnia zwolnienia ze służby.

2.

Renta rodzinna ze zwiększeniem przewidzianym w art. 19 ust. 3 przysługuje członkom

rodzin żołnierzy zmarłych w czasie i okolicznościach określonych w ust. 1, jeżeli

nie osiągają zarobku z tytułu zatrudnienia lub dochodu z innych źródeł powodującego

zawieszenie prawa do renty, chociażby warunki wymagane do przyznania tej renty powstały

po upływie 5 lat od dnia śmierci żołnierza. Jednakże wdowie po żołnierzu renta przysługuje,

jeżeli nie zawarła powtórnie związku małżeńskiego.

3.

Rentę inwalidzką lub rodzinną przyznaje się na wniosek osób wymienionych w ust. 1

i 2, chociażby nawet

1)

nie zgłaszały poprzednio wniosku o przyznanie renty,

2)

wniosek o przyznanie renty został załatwiony odmownie lub nie został poddany rozpatrzeniu,

3)

osoby te otrzymały odprawę przewidzianą w art. 50 lub 54 dekretu z dnia 14 sierpnia 1954 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1956 r. Nr 59, poz. 286), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 1958 r.

1.

Inwalidom, o których mowa w art. 15, zapewnia się pracę odpowiadającą ich sprawności

fizycznej i kwalifikacjom zawodowym.

2.

Właściwy organ prezydium rady narodowej na wniosek inwalidy kieruje go do pracy. Zakład

pracy, do którego inwalida został skierowany, jest obowiązany zatrudnić go stosownie

do sprawności fizycznej i kwalifikacji zawodowych.

3.

Rozwiązanie z inwalidą umowy o pracę przez zakład pracy może nastąpić tylko po uzyskaniu

pisemnej zgody organu, o którym mowa w ust. 2

1)

bez wypowiedzenia - z przyczyn określonych w przepisach dotyczących rozwiązywania

umów o pracę bez wypowiedzenia,

2)

za wypowiedzeniem - tylko z ważnych przyczyn, a w szczególności gdy inwalida całkowicie

lub w znacznym stopniu utracił zdolność do wykonywania powierzonej mu pracy lub dopuszcza

się naruszenia dyscypliny pracy albo gdy następuje likwidacja zakładu pracy.

4.

Zgoda organu, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagana do rozwiązania umowy o pracę

z pracownikiem na stanowisku kierowniczym, jeżeli umowę z nim zawarła instytucja nadrzędna

nad zakładem pracy.

5.

Zakład pracy może również rozwiązać umowę o pracę bez potrzeby uzyskania zgody właściwego

organu prezydium rady narodowej, jeżeli inwalida spełnia warunki do uzyskania emerytury

w myśl przepisów o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin lub

do uzyskania pełnej emerytury wojskowej.

6.

W zakresie zachowania ciągłości pracy i zaliczania inwalidom skierowanym do pracy

okresu czynnej służby wojskowej do okresu zatrudnienia stosuje się przepisy art. 62 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 16, poz. 134).

1.

Inwalida może być na swój wniosek poddany specjalnemu leczeniu, przeszkoleniu lub

usprawnieniu w ośrodku rehabilitacji w celu całkowitego lub częściowego przywrócenia

zdolności do pracy albo w celu zapobieżenia pogorszeniu stanu zdrowia.

2.

Inwalidom, którzy w ciągu 12 miesięcy od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej

zgłosili wniosek o poddanie ich leczeniu, przeszkoleniu lub usprawnieniu w ośrodku

rehabilitacji i w ciągu 3 miesięcy od dnia zakończenia tego leczenia, przeszkolenia

lub usprawnienia podjęli pracę, zalicza się okres czynnej służby wojskowej oraz okres

leczenia, przeszkolenia i usprawnienia do czasu zatrudnienia w zakresie wszelkich

uprawnień związanych z tym zatrudnieniem.

W zakresie zatrudniania inwalidów oraz specjalnego leczenia, przeszkolenia i usprawnienia

stosuje się odpowiednio obowiązujące w tym zakresie przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 6 i z 1972 r. Nr 16, poz. 114).

Prawo do osobnej kwatery stałej osób uprawnionych do zaopatrzenia emerytalnego określają

przepisy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.

1.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który nabył prawo do emerytury

wojskowej lub do renty z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową,

przysługuje prawo do osobnej kwatery stałej na zasadach przewidzianych dla żołnierzy

zawodowych.

2.

Prawo do osobnej kwatery stałej przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do

renty rodzinnej

1)

po żołnierzach zawodowych, którzy spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury

wojskowej albo których śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,

2)

po emerytach wojskowych,

3)

po rencistach wojskowych, których inwalidztwo pozostawało w związku ze służbą wojskową.

3.

Wojskowy organ kwaterunkowy przydziela na wniosek osoby wymienionej w ust. 1 lub 2

osobną kwaterę stałą w miejscowości wybranej przez tę osobę, jeżeli dysponuje w tej

miejscowości lokalami mieszkalnymi.

4.

Prawo do osobnej kwatery stałej przysługuje osobom wymienionym w ust. 2 w czasie posiadania

uprawnień do renty rodzinnej. W razie zawarcia związku małżeńskiego przez wdowę po

żołnierzu (emerycie, renciście) prawo to wygasa, chociażby nawet pozostali członkowie

rodziny posiadali uprawnienia do renty rodzinnej.

5.

Przyznanie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w trybie przewidzianym w art. 79 ustawy

z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin

(Dz. U. Nr 53, poz. 341) osobom, które nie zajmują osobnej kwatery stałej, nie powoduje

przydzielenia takiej kwatery.

Emerytom oraz rencistom, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową,

zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym ze środków własnych na zasadach przewidzianych

dla żołnierzy zawodowych.

1.

Osoby uprawnione do zaopatrzenia emerytalnego mogą być na swój wniosek umieszczone

w domu emeryta wojskowego albo w domu rencisty lub w innym zakładzie pomocy społecznej.

2.

Minister Obrony Narodowej określa zasady umieszczania osób uprawnionych do zaopatrzenia

emerytalnego w domu emeryta wojskowego oraz pokrywania kosztów utrzymania w tych domach.

3.

Do pokrywania kosztów utrzymania osób umieszczonych w domu rencisty lub w innym zakładzie

pomocy społecznej albo w zamkniętym zakładzie społecznym służby zdrowia lub w zakładzie

szkolenia inwalidów stosuje się przepisy o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

1.

Jeżeli żołnierz, który nabył prawo do emerytury i do renty inwalidzkiej, pobiera rentę

inwalidzką, przysługują mu również świadczenia niepieniężne i uprawnienia przysługujące

żołnierzom pobierającym emeryturę, a jeżeli pobiera emeryturę - świadczenia niepieniężne

i uprawnienia przysługujące rencistom.

2.

Świadczenia niepieniężne i uprawnienia przewidziane w ustawie przysługują również

osobom pobierającym emeryturę lub rentę na podstawie innych przepisów, jeżeli ustalono

im prawo do emerytury lub renty przewidzianej w niniejszej ustawie.

Wojskowe organy kwaterunkowe i organy do spraw lokalowych prezydiów rad narodowych

są obowiązane udzielić pomocy osobom wymienionym w art. 45 i 47 w uzyskaniu mieszkania

spółdzielczego w miejscowości wybranej przez te osoby.

1.

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego

zaopatrzenia ustala wojskowy organ emerytalny w formie decyzji.

2.

Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się z

urzędu lub na wniosek zainteresowanego.

3.

Od decyzji wojskowego organu emerytalnego w sprawie świadczeń pieniężnych przysługuje

zainteresowanemu skarga do sądu ubezpieczeń społecznych w terminie określonym w prawie

o ustroju sądów ubezpieczeń społecznych.

4.

Jeżeli wydanie decyzji ulega zwłoce z powodu niemożności ustalenia wysokości świadczeń

pieniężnych lub innych okoliczności, przyznaje się osobie uprawnionej stosowne zaliczki.

Jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń pieniężnych zostaną ujawnione

nowe dowody lub okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość,

które istniały przed ustaleniem prawa do świadczeń, następuje ponowne ustalenie prawa

do świadczeń lub ich wysokości.

Prawo do świadczeń pieniężnych uzależnionych od inwalidztwa oraz ich wysokość ulega

ponownemu ustaleniu, jeżeli zainteresowany zostanie zaliczony do innej grupy inwalidów

albo nastąpią zmiany w zakresie ustalenia związku inwalidztwa ze służbą wojskową.

1.

W celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość

oraz na wypłatę lub wstrzymanie wypłaty świadczeń pieniężnych wojskowy organ emerytalny

może

1)

wzywać i przesłuchiwać zainteresowanych, świadków i biegłych oraz zwracać się do sądów

z wnioskami o przesłuchanie tych osób,

2)

żądać od osób zgłaszających wnioski o świadczenia przedkładania dowodów uzasadniających

prawo do świadczeń,

3)

żądać od osób uprawnionych do świadczeń przedkładania dowodów uzasadniających dalsze

istnienie prawa do świadczeń oraz zawiadamianie o okolicznościach określonych w decyzji

w sprawie przyznania zaopatrzenia, mających wpływ na prawo do świadczeń, ich wysokość

lub na wstrzymanie wypłaty świadczeń,

4)

kierować osoby wymienione w pkt 2 i 3 do komisji lekarskich,

5)

badać z urzędu, czy warunki do świadczeń nadal istnieją.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązane są uczynić zadość żądaniu wojskowego organu

emerytalnego przez zgłoszenie się na wezwanie, złożenie zeznań, przedłożenie wymaganych

dowodów lub poddanie się badaniom lekarskim.

1.

Prawo do świadczeń wygasa

1)

gdy odpadnie którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania świadczeń,

2)

jeżeli osoba pobierająca świadczenia uzależnione od inwalidztwa, mimo skierowania

na badania lekarskie nie poddała się temu badaniu bez uzasadnionych przyczyn,

3)

w razie śmierci osoby uprawnionej.

2.

Prawo emeryta lub rencisty do zaopatrzenia emerytalnego wygasa w razie powołania go

ponownie do zawodowej służby wojskowej albo przyjęcia do służby w Milicji Obywatelskiej.

Po zwolnieniu z tej służby prawo do zaopatrzenia powstaje ponownie.

3.

Prawo do renty rodzinnej po żołnierzu zaginionym wygasa z upływem terminu, w którym

najwcześniej mogło nastąpić uznanie żołnierza za zmarłego.

4.

W razie wygaśnięcia prawa do renty inwalidzkiej z powodu ustania inwalidztwa, prawo

do tej renty powstaje ponownie, jeżeli ponowne inwalidztwo powstało wskutek pogorszenia

się stanu zdrowia w związku z kalectwem lub chorobą, które uzasadniały poprzednio

prawo do renty.

Prawa do świadczeń z tytułu zaopatrzenia emerytalnego nie nabywa, a nabyte traci osoba,

która wywołała przestępstwem umyślnym okoliczności uzasadniające powstanie prawa do

świadczeń.

Organy administracji państwowej i zakłady pracy są obowiązane udzielać wojskowym organom

emerytalnym pomocy i informacji w sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie oraz

wydawać bezpłatnie na ich żądanie lub na wniosek osób zainteresowanych wszelkie dokumenty

potrzebne do ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości.

W sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i wojskowe organy

emerytalne są zwolnione od wszelkich opłat.

Minister Obrony Narodowej określa w drodze rozporządzenia w porozumieniu z Ministrem

Pracy, Płac i Spraw Socjalnych przypadki, w których postępowanie w sprawie ustalenia

prawa do świadczeń wszczyna się z urzędu, tryb postępowania, właściwość wojskowych

organów emerytalnych oraz środki dowodowe służące do ustalania prawa do świadczeń.

1.

Emeryturę, rentę i dodatki wypłaca się

1)

za okres od dnia powstania prawa do zaopatrzenia, jeżeli zostało ono ustalone z urzędu,

2)

za okres od dnia powstania prawa do zaopatrzenia, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące

wstecz od dnia złożenia wniosku, jeżeli prawo do zaopatrzenia zostało ustalone na

wniosek zainteresowanego.

2.

Emerytury lub renty oraz dodatków nie wypłaca się za okres, za który żołnierz otrzymuje

od organu wojskowego uposażenie w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

3.

Emerytury, renty i dodatki wypłaca się z góry w okresach miesięcznych.

4.

Zasiłek pogrzebowy i zwrot kosztów przeniesienia wypłaca się niezwłocznie po ich przyznaniu.

5.

Jeżeli warunkiem przyznania świadczenia jest przedłożenie przez osobę zainteresowaną

dowodu uzasadniającego prawo do tego świadczenia, wypłaca się je za okres nie dłuższy

niż 3 miesiące wstecz od przedłożenia tego dowodu wojskowemu organowi emerytalnemu.

Świadczenia pieniężne wypłaca właściwy do spraw rent organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

na podstawie decyzji wydanej przez wojskowy organ emerytalny.

1.

W razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości przyznane lub podwyższone

świadczenia wypłaca się od dnia, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do

ich podwyższenia, jednakże za okres nie dłuższy

1)

niż 3 miesiące wstecz od dnia złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy lub od

dnia wydania decyzji z urzędu,

2)

niż 3 lata wstecz od dnia złożenia wniosku lub wydania decyzji z urzędu, jeżeli odmowa

przyznania lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu wojskowego organu

emerytalnego.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się również w razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń

lub ich wysokości wskutek rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego wyroku sądu, z tym

że okres 3 miesięcy lub 3 lat liczy się od dnia wniesienia podania o założenie rewizji.

1.

Wypłatę emerytury, renty lub dodatków wstrzymuje się, jeżeli

1)

prawo do tych świadczeń wygasło albo okaże się, że nie istniało,

2)

zajdą okoliczności powodujące zawieszenie prawa do tych świadczeń,

3)

osoba pobierająca świadczenia albo jej opiekun lub kurator, mimo pouczenia lub żądania

wojskowego organu emerytalnego, nie przedłoży dowodów stwierdzających dalsze istnienie

prawa do świadczeń.

2.

Właściwy do spraw rent organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wstrzymuje wypłatę świadczeń

pieniężnych, jeżeli nie mogą być one doręczone z przyczyn od niego niezależnych.

1.

Wstrzymanie wypłaty świadczeń pieniężnych następuje

1)

od najbliższego terminu płatności przypadającego po upływie miesiąca od dnia wydania

przez wojskowy organ emerytalny decyzji o wygaśnięciu prawa do zaopatrzenia z powodu

ustania inwalidztwa,

2)

od terminu płatności, w którym świadczenie nie zostało doręczone z przyczyn niezależnych

od organu wypłacającego,

3)

od najbliższego terminu płatności przypadającego po dniu wydania decyzji przez wojskowy

organ emerytalny - w innych przypadkach niż określone w pkt 1 i 2.

2.

Jeżeli zajdą okoliczności uzasadniające obniżenie wysokości świadczeń, stosuje się

odpowiednio przepisy ust. 1 pkt 1 lub 3.

3.

Wypłatę świadczeń wznawia się od dnia ustania przyczyn, które spowodowały wstrzymanie

wypłaty, jednak za okres nie dłuższy niż 3 miesiące wstecz od dnia zgłoszenia wniosku

o wznowienie wypłaty.

4.

Jeżeli wstrzymanie wypłaty świadczeń nastąpiło wskutek błędu wojskowego organu emerytalnego,

wypłatę wznawia się za czas od dnia wstrzymania, jednak za okres nie dłuższy niż 3

lata wstecz od dnia złożenia wniosku o wznowienie wypłaty lub od dnia wydania z urzędu

decyzji o wznowieniu wypłaty.

W razie zbiegu prawa do emerytury i renty przewidzianych w niniejszej ustawie albo

prawa do tej emerytury lub renty z prawem do emerytury lub do renty przewidzianej

w innych przepisach, wypłaca się jedno z tych świadczeń, a mianowicie świadczenie

wyższe lub wybrane przez zainteresowanego.

1.

W razie śmierci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia pieniężne, świadczenia

należne jej do dnia śmierci wypłaca się małżonkowi i dzieciom, a w razie ich braku

- kolejno: wnukom, rodzicom, dziadkom i rodzeństwu. Osoby te mają prawo do dalszego

prowadzenia nie ukończonego postępowania w celu ustalenia prawa do świadczeń. Przepisy

art. 30 stosuje się odpowiednio.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, wypłaca się na wniosek

1)

małżonka lub dzieci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia, zamieszkałych z nią

w dniu jej śmierci,

2)

małżonka lub dzieci nie spełniających warunku określonego w pkt 1 albo innych członków

rodziny (ust. 1), jeżeli pozostawali na utrzymaniu osoby, która zgłosiła wniosek o

świadczenia, lub jeżeli osoba ta pozostawała na ich utrzymaniu.

3.

Prawo do świadczeń określonych w ust. 1 wygasa w razie niewystąpienia o nie w ciągu

roku od dnia śmierci osoby, której świadczenia te przysługiwały.

1.

Osoby, które pobierały świadczenia pieniężne pomimo istnienia okoliczności powodujących

wygaśnięcie prawa do świadczeń lub zawieszenie prawa do ich pobierania, są obowiązane

do zwrotu pobranych kwot, jeżeli były pouczone przez wojskowy organ emerytalny o okolicznościach,

które powodują wygaśnięcie lub zawieszenie prawa do świadczeń.

2.

Nie można żądać zwrotu nieprawnie pobranych kwot za okres dłuższy niż rok, jeżeli

osoba, o której mowa w ust. 1, zawiadomiła zgodnie z pouczeniem wojskowy organ emerytalny

lub właściwy do spraw rent organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o okolicznościach

powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń, a mimo to świadczenia były

jej nadal omyłkowo wypłacane.

3.

Wojskowy organ emerytalny może odstąpić od żądania zwrotu nieprawnie pobranych kwot

w całości lub w części, jeżeli zachodzą szczególne okoliczności.

4.

Osoba, która korzystała nieprawnie ze świadczeń na podstawie nieprawdziwych zeznań

lub dokumentów, jest obowiązana do zwrotu nieprawnie pobranych kwot.

1.

Wojskowy organ emerytalny ma prawo potrącić z należnych świadczeń pieniężnych przewidzianych

w ustawie

1)

zaliczki wypłacone na poczet świadczeń, a w razie zbiegu prawa do dwu lub więcej świadczeń

również świadczenia wypłacone od dnia, w którym nastąpił zbieg prawa do tych świadczeń,

2)

nieprawnie pobrane świadczenia.

2.

Na pokrycie kwot wypłaconych z tytułów wymienionych w ust. 1 wojskowy organ emerytalny

może

1)

potrącić całą należność z kwoty świadczeń przysługujących za okres od dnia powstania

prawa do świadczeń do dnia wydania ostatecznej decyzji o przyznaniu tych świadczeń,

2)

dokonywać z wypłacanych bieżąco kwot potrąceń w wysokości nie przekraczającej 20%

tych świadczeń.

1.

W sprawach nie unormowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy

art. 29, 34, 68, 69, 74-83, 87-89, 91, 92, 113, 116, 117, 119-121 i 124 ustawy z dnia

23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 6).

2.

Do zaopatrzenia przewidzianego w niniejszej ustawie stosuje się również przepisy o

powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym dotyczące wypłaty i zawieszania świadczeń w czasie

pobytu za granicą osoby uprawnionej do tych świadczeń.

Kwoty nieprawnie pobranych świadczeń pieniężnych, które nie mogą być potrącone w trybie

określonym w art. 66, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Świadczenia pieniężne przewidziane w ustawie mogą ulec zajęciu tylko

1)

na zaspokojenie roszczeń alimentacyjnych - w wysokości i na zasadach określonych w

Kodeksie postępowania cywilnego,

2)

na zaspokojenie roszczeń z tytułu nie uiszczonych opłat za zajmowane osobne kwatery

stałe - w wysokości nie przekraczającej 20% emerytury lub renty.

Minister Obrony Narodowej określa w drodze rozporządzenia w porozumieniu z Ministrem

Pracy, Płac i Spraw Socjalnych tryb wypłaty świadczeń, wstrzymywania i wznawiania

wypłaty świadczeń oraz zasady podziału renty rodzinnej między uprawnionych członków

rodziny.

1.

Osobom, którym przyznano renty na podstawie ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i

nadterminowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1963 r. Nr 55, poz. 299), zwanej dalej „ustawą z dnia 13 grudnia 1957 r.”, przyznaje się z urzędu, w ciągu

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zamiast tych rent i dodatków

do tych rent, emerytury lub odpowiednie renty wraz z dodatkami, określone w niniejszej

ustawie.

2.

Do spraw osób, które nabyły prawo do zaopatrzenia na podstawie ustawy z dnia 13 grudnia

1957 r., a którym zaopatrzenie to nie zostało przyznane przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z tym że wysługę emerytalną

ustala się oraz świadczenia należne za okres do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

przyznaje się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r.

3.

Za podstawę wymiaru emerytur i rent przyznanych stosownie do ust. 1 i 2 żołnierzom

zwolnionym ze służby wojskowej przed dniem 1 grudnia 1967 r. oraz członkom rodzin

pozostałym po żołnierzach zmarłych przed tym dniem i po zmarłych emerytach i rencistach,

którzy zostali zwolnieni ze służby wojskowej przed tym dniem - przyjmuje się podstawę

wymiaru określoną w art. 4, obliczoną według stawek obowiązujących w dniu 1 grudnia

1967 r.

4.

Emerytury i renty przyznane stosownie do ust. 1-3 obejmują

1)

kwoty dodatku określonego w uchwale nr 105 Rady Ministrów z dnia 16 marca 1963 r. w sprawie przyznania dodatku

do rent

(Monitor Polski Nr 25, poz. 125),

2)

kwoty podwyższające renty, określone w zarządzeniu Przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac z dnia 18 września 1963 r. w sprawie

podwyższenia rent i dodatków do rent

(Monitor Polski Nr 73, poz. 367),

3)

kwoty ekwiwalentu określonego

a)

w uchwale nr 187 Rady Ministrów z dnia 20 lipca 1965 r. w sprawie wprowadzenia przejściowego

dodatku mieszkaniowego

(Monitor Polski Nr 43, poz. 239),

b)

w uchwale nr 188 Rady Ministrów z dnia 20 lipca 1965 r. w sprawie przejściowego dodatku

mieszkaniowego dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej i

Służby Więziennej oraz dla pracujących członków ich rodzin pozostających z nimi we

wspólnym gospodarstwie domowym.

5.

Wysokość emerytur i rent wraz z dodatkami, przyznanych na podstawie ust. 1 i 3, nie

może być niższa od rent wraz z dodatkami, przysługujących na podstawie ustawy z dnia

13 grudnia 1957 r.

1.

Wojskowe organy emerytalne wydają z urzędu w ciągu 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy decyzje w sprawie wypłaty emerytur osobom, którym na podstawie art.

16 ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. ograniczono wysokość renty za wysługę lat, a do

których przy zastosowaniu art. 12 niniejszej ustawy ograniczenia tego nie stosuje

się.

2.

Jeżeli dla wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, niezbędne jest przedłożenie odpowiedniego

dowodu przez emeryta, wojskowy organ emerytalny wzywa go do przedłożenia tego dowodu.

Do osób osiągających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zarobek z tytułu zatrudnienia

lub dochód z innych źródeł, do których nie miały zastosowania przepisy art. 17 i 32

ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r., zasady określone w art. 13 i 21 niniejszej ustawy

stosuje się po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia jej w życie.

Warunek przewidziany w art. 14 ust. 1 pkt 1 nie ma zastosowania do żołnierzy zwolnionych

z zawodowej służby wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy.

Osobom pobierającym emeryturę lub rentę odznaczonym tytułem honorowym wymienionym

w art. 34 ust. 1 albo zaliczonym do I grupy inwalidów dodatki z tego tytułu przyznaje

się na ich wniosek. Jeżeli orzeczenie o zaliczeniu do I grupy inwalidów zostało już

przedłożone wojskowemu organowi emerytalnemu, dodatek z tego tytułu przyznaje się

z urzędu.

1.

Prawo do emerytury wojskowej przewidzianej w niniejszej ustawie nabywają również żołnierze

zwolnieni z zawodowej służby wojskowej przed dniem 1 lipca 1954 r., którzy w dniu

zwolnienia z tej służby posiadali wysługę lat określoną w ustawie z dnia 13 grudnia

1957 r.

2.

Emeryturę przyznaje się żołnierzom, o których mowa w ust. 1, na ich wniosek i wypłaca

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jednakże za okres nie dłuższy niż 3 miesiące

wstecz od dnia złożenia wniosku. Za podstawę wymiaru emerytury przyjmuje się podstawę

wymiaru określoną w art. 4, obliczoną według stawek obowiązujących w dniu 1 grudnia

1967 r.

1.

Zgłoszone po wejściu w życie niniejszej ustawy wnioski o rozpatrzenie spraw załatwionych

odmownie prawomocnymi decyzjami na podstawie ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. nie

podlegają rozpatrzeniu z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2.

2.

Rozpatrzeniu na podstawie niniejszej ustawy podlegają wnioski zgłoszone przez osoby,

które

1)

nie odpowiadały warunkom wymaganym do uzyskania świadczeń na podstawie ustawy z dnia

13 grudnia 1957 r., jeżeli osoby te odpowiadają warunkom do uzyskania świadczeń na

podstawie niniejszej ustawy,

2)

przedłożyły nowe dowody mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość.

Świadczenia pieniężne przyznane na podstawie art. 70, 71, 74 i 76 wypłaca się

1)

od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli wysokość ich wojskowy organ emerytalny ustala

z urzędu,

2)

od dnia wejścia w życie ustawy, jednakże za okres nie dłuższy niż 3 miesiące wstecz

od dnia złożenia wniosku lub przedłożenia odpowiedniego dokumentu wojskowemu organowi

emerytalnemu przez zainteresowanego, jeżeli przyznanie lub ustalenie wysokości świadczenia

nie może nastąpić bez złożenia wniosku lub przedłożenia takiego dokumentu.

1.

Prawo do zaopatrzenia na podstawie niniejszej ustawy nie przysługuje w razie zwolnienia

żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek

1)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę utraty praw publicznych lub na karę degradacji,

2)

utraty stopnia oficerskiego, stopnia chorążego lub stopnia podoficerskiego.

2.

Żołnierzom, którzy nie nabywają prawa do zaopatrzenia na podstawie niniejszej ustawy,

oraz pozostałym po nich członkom rodzin przysługuje prawo do zaopatrzenia przewidzianego

1)

w ustawie z dnia 23 stycznia 1968 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 11) lub

2)

w ustawie z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 6 i z 1972 r. Nr 16, poz. 114) albo

3)

w innych ustawach szczególnych

- jeżeli spełniają warunki przewidziane w tych ustawach.

1.

Żołnierzom oraz członkom rodzin pozostałym po żołnierzach zmarłych, jeżeli osoby te

wskutek szczególnych okoliczności nie nabyły prawa do zaopatrzenia przewidzianego

w ustawie, Minister Obrony Narodowej może przyznać wyjątkowo zaopatrzenie określając

wysokość emerytury lub renty.

2.

Wysokość świadczeń pieniężnych przyznanych na podstawie ust. 1 nie może przekraczać

wysokości, w jakiej przysługiwałyby, gdyby osoby te spełniały warunki przewidziane

w ustawie.

3.

Członkom rodzin pozostałym po osobach, którym przyznano emeryturę wojskową lub wojskową

rentę inwalidzką na podstawie ust. 1, wojskowy organ emerytalny przyznaje wojskową

rentę rodzinną na ich wniosek, jeżeli spełniają warunki określone w ustawie.

Do zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy oraz ich rodzin stosuje się odpowiednio przepisy

o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin dotyczące

1)

wypłaty i zawieszania wypłaty świadczeń w czasie pobytu za granicą osoby do nich uprawnionej,

2)

określenia przypadków, w jakich uważa się za spełniony warunek pozostawania na utrzymaniu,

wymagany do uzyskania niektórych świadczeń przewidzianych w ustawie,

3)

zmniejszania i wypłacania świadczeń pieniężnych osobom pozbawionym wolności.

1.

Uprawnienia Ministra Obrony Narodowej przewidziane w art. 11 ust. 2 i art. 79 przysługują

Ministrowi Spraw Wewnętrznych w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w podległych

mu jednostkach i w stosunku do członków ich rodzin.

2.

Przepisy wykonawcze przewidziane w ustawie Minister Obrony Narodowej wydaje w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

W art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich

rodzin

(Dz. U. z 1968 r. Nr 3, poz. 19) wyrazy „w art. 10” zastępuje się wyrazami „w art. 9 ust. 2 i art. 10”.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1958 r. o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. z 1958 r. Nr 36, poz. 165 i z 1967 r. Nr 44, poz. 220) dodaje się art. 17a w brzmieniu

„

Art. 17a.

1.

W razie śmierci żołnierza zawodowego przysługuje jego rodzinie jednorazowa odprawa

pieniężna w wysokości równej odprawie, jaka przysługiwałaby temu żołnierzowi w razie

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

2.

Odprawa przysługuje małżonkowi, który w dniu śmierci żołnierza pozostawał z nim we

wspólności małżeńskiej, oraz dzieciom, wnukom, rodzeństwu i rodzicom, jeżeli w dniu

śmierci żołnierza spełniali warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej, określone

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin.

”

W ustawie z dnia 31 stycznia 1961 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych

(Dz. U. Nr 6, poz. 38) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

1.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który nabył prawo do emerytury

wojskowej lub do renty z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową,

przysługuje prawo do osobnej kwatery stałej na zasadach przewidzianych dla żołnierzy

zawodowych.

2.

Prawo do osobnej kwatery stałej przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do

renty rodzinnej

1)

po żołnierzach zawodowych, którzy spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury

wojskowej albo których śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,

2)

po emerytach wojskowych,

3)

po rencistach wojskowych, których inwalidztwo pozostawało w związku ze służbą wojskową.

3.

Wojskowy organ kwaterunkowy przydziela na wniosek osoby wymienionej w ust. 1 lub 2

osobną kwaterę stałą w miejscowości wybranej przez tę osobę, jeżeli dysponuje w tej

miejscowości lokalami mieszkalnymi.

4.

Prawo do osobnej kwatery stałej przysługuje osobom wymienionym w ust. 2 w czasie posiadania

uprawnień do renty rodzinnej. W razie zawarcia związku małżeńskiego przez wdowę po

żołnierzu (emerycie, renciście) prawo to wygasa, chociażby nawet pozostali członkowie

rodziny posiadali uprawnienia do renty rodzinnej.

5.

Przyznanie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w trybie przewidzianym w art. 79 ustawy

z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin

(Dz. U. Nr 53, poz. 341) osobom, które nie zajmują osobnej kwatery stałej, nie powoduje

przydzielenia takiej kwatery.

”

;

2)

w art. 46 ust. 1 wyraz „żołnierzy” zastępuje się wyrazem „osób”;

3)

w art. 47

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobom innym niż wymienione w art. 45 zamiast zajmowanej dotychczas osobnej kwatery

stałej przysługuje lokal zastępczy.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Na wniosek osoby wymienionej w ust. 1, która zajmuje osobną kwaterę stałą, wojskowy

organ kwaterunkowy jest obowiązany wskazać miejscowości, w których dysponuje mieszkaniami

lub posiada możliwości uzyskania przydziału mieszkania, i przydzielić lub uzyskać

przydział mieszkania w jednej z tych miejscowości wybranych przez zainteresowanego.

”

;

4)

art. 48 otrzymuje brzmienie

„

Art. 48.

Wojskowe organy kwaterunkowe i organy do spraw lokalowych prezydiów rad narodowych

są obowiązane udzielić pomocy osobom wymienionym w art. 45 i 47 w uzyskaniu mieszkania

spółdzielczego w miejscowości wybranej przez te osoby.

”

;

5)

w art. 52 skreśla się wyrazy „a w szczególności członkom rodzin pozostałym po żołnierzu zawodowym zmarłym w związku

ze służbą wojskową, jeżeli żołnierz ten przed śmiercią nie otrzymał przysługującej

mu kwatery.”

W ustawie z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 6 i z 1972 r. Nr 16, poz. 114) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i skreśla się pkt 4,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Za okresy równorzędne z okresami zatrudnienia uważa się również okresy zawodowej i

nadterminowej służby wojskowej pełnionej w Wojsku Polskim od dnia 1 listopada 1918 r.

oraz okresy służby w Milicji Obywatelskiej i w organach bezpieczeństwa publicznego

od dnia 22 lipca 1944 r. Okresy te zalicza się do I kategorii zatrudnienia. Przy ustalaniu

tych okresów uwzględnia się obliczenie ich w wymiarze korzystniejszym przewidzianym

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin i w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin.

”

;

2)

w art. 10 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Okresy służby wojskowej wymienione w ust. 1 pkt 4, 5 i 7, pełnionej w czasie wojny

1939-1945 na froncie oraz w czasie walk z bandami, zalicza się do okresów zatrudnienia

w wymiarze dwukrotnym.

”

;

3)

w art. 48

a)

w ust. 1 po wyrazach „ich rodzin” dodaje się wyrazy „albo przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin”,

b)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „wojennych i wojskowych”.

W ustawie z dnia 23 stycznia 1968 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 11) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 pkt 4 skreśla się wyrazy „kształceni w szkołach i na kursach wojskowych”;

2)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono lub nie pozostaje w

związku ze służbą wojskową.

2.

Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli powstało wskutek

1)

zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w walce z wrogiem,

2)

zachorowania na froncie lub w związku z przebywaniem na froncie,

3)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej,

4)

chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu żołnierza,

5)

chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,

6)

istotnego pogorszenia stanów chorobowych w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej.

3.

Minister Obrony Narodowej ustala w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej

oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych wykazy chorób określonych w ust. 2 pkt 5 i 6.

4.

Za pozostający w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej uważa się wypadek,

który nastąpił w okolicznościach określonych w art. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 53, poz. 342), a okoliczności te i przyczyny wypadku zostały stwierdzone w trybie w niej przewidzianym.

5.

Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli

1)

powstało z innych przyczyn niż określone w ust. 2,

2)

jest następstwem wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę wojskową umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie żołnierza

naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki

odpowiadające tym przepisom i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem,

a żołnierz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania określonych czynności i

był należycie przeszkolony w zakresie znajomości tych przepisów,

3)

jest następstwem wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie się żołnierza

spowodowane nadużyciem alkoholu,

4)

zranienie, kontuzja, obrażenie lub choroba zostały spowodowane przez żołnierza rozmyślnie.

6.

Śmierć żołnierza pozostaje w związku ze służbą wojskową, jeżeli żołnierz poległ w

walce z wrogiem albo zmarł z przyczyn wymienionych w ust. 2, a śmierć inwalidy, jeżeli

nastąpiła wskutek tych przyczyn. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

7.

Związek zranień, kontuzji i innych obrażeń lub chorób ze służbą wojskową oraz związek

śmierci żołnierza ze służbą wojskową ustala wojskowa komisja lekarska. Wojskowa komisja

lekarska ustala również związek śmierci ze służbą wojskową żołnierza zwolnionego ze

służby, jeżeli śmierć nastąpiła w wojskowym zakładzie leczniczym.

8.

Związek inwalidztwa ze służbą wojskową, związek śmierci ze służbą wojskową żołnierza

zwolnionego ze służby, który zmarł poza wojskowym zakładem leczniczym, oraz związek

śmierci inwalidy ze służbą wojskową ustala komisja lekarska do spraw inwalidztwa i

zatrudnienia w oparciu o orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej ustalające związek

ze służbą wojskową zranień, kontuzji i innych obrażeń lub chorób.

”

;

3)

w art. 9 ust. 2 po wyrazach „niż określone w ust. 1” dodaje się wyrazy „lub podstawę ich wymiaru”;

4)

w art. 10

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi, który stał się inwalidą

1)

w czasie odbywania czynnej służby wojskowej lub

2)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli inwalidztwo jest następstwem

chorób powstałych lub urazów doznanych w czasie odbywania czynnej służby wojskowej,

albo

3)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli inwalidztwo jest następstwem

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby

powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W razie ustania prawa do renty inwalidzkiej z powodu braku inwalidztwa, prawo do tej

renty powstaje ponownie, jeżeli ponowne inwalidztwo powstało wskutek pogorszenia się

stanu zdrowia w związku z kalectwem lub chorobą, które uzasadniały poprzednio prawo

do renty.

”

,

c)

ust. 5 skreśla się;

5)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Wysokość renty dla inwalidów, których inwalidztwo powstało wskutek wypadku lub choroby

uprawniającej do świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 53, poz. 342), wynosi miesięcznie

1)

dla inwalidy zaliczonego do I lub II grupy - 100% podstawy wymiaru renty,

2)

dla inwalidy zaliczonego do III grupy - 65% podstawy wymiaru renty.

2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru renty określonej w ust. 1 stosuje się przepisy art.

8 ust. 1-5, z tym że zarobki wymienione w ust. 1 i 2 tego artykułu zmniejsza się o

kwoty podatku od wynagrodzeń i składki na fundusz emerytalny.

3.

Kwota renty określonej w ust. 1 wraz z dodatkami, z wyjątkiem dodatków rodzinnych

oraz dodatku z tytułu zaliczenia do I grupy inwalidów, nie może przekraczać podstawy

wymiaru zmniejszonej o kwoty podatku od wynagrodzeń i składki na fundusz emerytalny

w przypadkach, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2. Nie dotyczy to kwot najniższych

rent (art. 9 ust. 1).

4.

Żołnierzowi zaliczonemu do II lub III grupy inwalidów, osiągającemu zarobek z tytułu

zatrudnienia lub dochód z innych źródeł, zmniejsza się rentę określoną w ust. 1 o

taką kwotę, o jaką zarobek lub dochód łącznie z rentą przekraczają wysokość podstawy

wymiaru renty (ust. 2). Renta ta nie może być jednak niższa niż renta inwalidzka przysługująca

na podstawie art. 12 ust. 1 i 2.

5.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady zmniejszania renty

w myśl ust. 4.

”

;

6)

w art. 16

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny po żołnierzu, który

1)

w chwili śmierci pobierał rentę inwalidzką określoną w ustawie albo

2)

nie pobierał renty, lecz zmarł

a)

w czasie odbywania czynnej służby wojskowej lub

b)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek

chorób powstałych lub urazów doznanych w czasie odbywania czynnej służby wojskowej,

albo

c)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli śmierć nastąpiła wskutek wypadku

pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej

w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

3)

zaginął w czasie pełnienia służby wojskowej.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Rentę rodzinną dla rodziny żołnierza zaginionego wymierza się w wysokości i na zasadach

przewidzianych dla rodziny po żołnierzu zmarłym. Prawo do tej renty wygasa z upływem

terminu, w którym najwcześniej mogło nastąpić uznanie żołnierza za zmarłego.

”

;

7)

w art. 18 skreśla się ust. 3;

8)

art. 40 skreśla się;

9)

w art. 41 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zgłoszone po wejściu w życie ustawy wnioski o rozpatrzenie spraw, które zostały załatwione

odmownie prawomocnymi decyzjami na podstawie dekretu albo których rozpatrzenia odmówiono

na podstawie art. 40 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1972 r. -

nie podlegają rozpatrzeniu, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2 i 3 oraz w

art. 41a.

”

;

10)

po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu

„

Art. 41a.

1.

Renta inwalidzka ze zwiększeniem przewidzianym w art. 12 ust. 3 przysługuje żołnierzom,

którzy zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów wskutek zranienia, kontuzji lub

innych obrażeń doznanych w związku ze służbą wojskową w Wojsku Polskim w okresie od

dnia 1 września 1939 r. do dnia 30 czerwca 1954 r. albo w związku ze służbą w polskich

formacjach wojskowych za granicą, w armiach sojuszniczych lub w oddziałach, które

prowadziły walkę z hitlerowskim okupantem w czasie wojny 1939-1945 r., chociażby nawet

inwalidztwo to powstało po upływie 18 miesięcy od dnia zwolnienia ze służby.

2.

Renta rodzinna ze zwiększeniem przewidzianym w art. 19 ust. 3 przysługuje członkom

rodzin żołnierzy zmarłych w czasie i okolicznościach określonych w ust. 1, jeżeli

nie osiągają zarobku z tytułu zatrudnienia lub dochodu z innych źródeł powodującego

zawieszenie prawa do renty, chociażby warunki wymagane do przyznania tej renty powstały

po upływie 5 lat od dnia śmierci żołnierza. Jednakże wdowie po żołnierzu renta przysługuje,

jeżeli nie zawarła powtórnie związku małżeńskiego.

3.

Rentę inwalidzką lub rodzinną przyznaje się na wniosek osób wymienionych w ust. 1

i 2, chociażby nawet

1)

nie zgłaszały poprzednio wniosku o przyznanie renty,

2)

wniosek o przyznanie renty został załatwiony odmownie lub nie został poddany rozpatrzeniu,

3)

osoby te otrzymały odprawę przewidzianą w art. 50 lub 54 dekretu z dnia 14 sierpnia 1954 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1956 r. Nr 59, poz. 286), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 1958 r.

”

;

11)

art. 64 skreśla się;

12)

art. 66 otrzymuje brzmienie

„

Art. 66.

1.

W sprawach nie unormowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy

art. 29, 34, 68, 69, 74-83, 87-89, 91, 92, 113, 116, 117, 119-121 i 124 ustawy z dnia

23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 6).

2.

Do zaopatrzenia przewidzianego w niniejszej ustawie stosuje się również przepisy o

powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym dotyczące wypłaty i zawieszania świadczeń w czasie

pobytu za granicą osoby uprawnionej do tych świadczeń.

”

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 16, poz. 134) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w Milicji Obywatelskiej w razie powołania do

zawodowej służby wojskowej stosownie do ust. 1 i 2 mianuje się na stopnie wojskowe

równorzędne z posiadanymi przez nich stopniami milicyjnymi.

”

;

2)

w art. 46 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Świadczenia, o których mowa w art. 45, mogą być przyznane również osobom uprawnionym

do zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy i ich rodzin.

”

;

3)

w art. 51

a)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Żołnierza, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat, można

zwolnić z zawodowej służby wojskowej za jego zgodą, chociażby nie osiągnął wieku określonego

w ust. 1 pkt 1.

”

,

b)

dotychczasowe ust. 2 i 3 otrzymują kolejną numerację 3 i 4;

4)

w art. 55 po wyrazach „w art. 51 ust. 1 pkt 1, 4 i 5” dodaje się wyrazy „i ust. 2”;

5)

w art. 57

a)

w ust. 1 dodaje się na końcu zdanie

„

Należności te nie przysługują żołnierzowi, który bezpośrednio po zwolnieniu z zawodowej

służby wojskowej został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej.

”

,

b)

w ust. 2 po wyrazach „art. 51 ust. 1 pkt 1-5” dodaje się wyrazy „lub ust. 2”;

6)

w art. 62

a)

w ust. 1 wyrazy „w ciągu 6 miesięcy” zastępuje się wyrazami „w ciągu jednego roku”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Jeżeli żołnierz nie może podjąć zatrudnienia lub złożyć wniosku o skierowanie do pracy

w terminach określonych w ust. 1 ze względu na chorobę powodującą niezdolność do pracy

lub inwalidztwo, zachowuje on uprawnienia określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia

lub złożenia wniosku w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania niezdolności do pracy lub

inwalidztwa.

”

Traci moc ustawa z dnia 13 grudnia 1957 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i

nadterminowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1963 r. Nr 55, poz. 299).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1973 r.