Ustawa z dnia 6 lipca 1972 r. o podwyższeniu zasiłków przysługujących z ubezpieczenia społecznego w razie choroby pracownika.

Wysokość zasiłków z ubezpieczenia społecznego, przysługujących pracownikom za czas

niezdolności do pracy z powodu choroby, podwyższa się w stosunku miesięcznym do 100%

miesięcznego zarobku poczynając od dnia

1)

1 lipca 1972 r. - jeżeli niezdolność do pracy spowodowana była wypadkiem przy pracy

lub chorobą zawodową,

2)

1 lipca 1974 r. - jeżeli niezdolność do pracy spowodowana była innymi przyczynami.

Do czasu podwyższenia do 100% miesięcznego zarobku zasiłków, o których mowa w art.

1 pkt 2, przysługują one w wysokości

-

85% miesięcznego zarobku - w okresie od dnia 1 lipca 1972 r. do dnia 30 czerwca 1973 r.,

-

90% miesięcznego zarobku - w okresie od dnia 1 lipca 1973 r. do dnia 30 czerwca 1974 r.

Zasiłki w wysokości określonej w art. 1 i 2 przysługują niezależnie od stanu rodzinnego

pracownika oraz od tego, czy przebywa on w domu, czy też w zakładzie leczniczym.

1.

Przysługujące zasiłki wypłaca się za czas niezdolności do pracy z powodu choroby,

nie wyłączając dni wolnych od pracy.

2.

Zasiłek za jeden dzień wynosi jedną trzydziestą część zasiłku miesięcznego.

Za zarobek miesięczny stanowiący podstawę wymiaru zasiłku przyjmuje się przeciętny

miesięczny zarobek pracownika z okresu zatrudnienia w ciągu ostatnich trzech miesięcy

przed miesiącem, w którym pracownik stał się niezdolny do pracy, pomniejszony o kwotę

podatku od wynagrodzeń i składki na cele emerytalne. W przypadkach znacznego wahania

wysokości zarobków okres ten może być przedłużony do 12 miesięcy.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe

zasady ustalania podstawy wymiaru zasiłków i obliczania zasiłków oraz przypadki, w

których podstawę wymiaru zasiłków ustala się od zarobku z okresu dłuższego niż 3 miesiące

lub od kwot ryczałtowych.

1.

Podstawę do przyznania zasiłku za czas niezdolności do pracy z powodu choroby stanowi

wyłącznie zaświadczenie zakładu społecznego służby zdrowia, wydane w trybie określonym

przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.

2.

Pracownik korzystający ze zwolnienia od pracy na podstawie zaświadczenia o czasowej

niezdolności do pracy obowiązany jest zawiadomić o tym zakład pracy w terminach i

trybie ustalonych w przepisach dotyczących przestrzegania porządku i dyscypliny pracy.

3.

Niedopełnienie przez pracownika obowiązku, o którym mowa w ust. 2, powoduje zastosowanie

środków określonych w przepisach dotyczących przestrzegania porządku i dyscypliny

pracy.

1.

Pracownik obowiązany jest wykorzystywać zwolnienie od pracy na podstawie zaświadczenia

o czasowej niezdolności do pracy zgodnie z przeznaczeniem, a w szczególności stosować

się do wskazań i przeciwwskazań lekarskich, zawartych w zaświadczeniu.

2.

Pracownik wykorzystujący zwolnienie od pracy niezgodnie z przeznaczeniem, a w szczególności

w celu wykonywania innych prac, albo naruszający w sposób istotny wskazania lub przeciwwskazania

lekarskie traci prawo do zasiłku chorobowego

1)

za cały okres zwolnienia od pracy objęty zaświadczeniem o czasowej niezdolności do

pracy oraz

2)

za okres pierwszych trzech dni każdej następnej niezdolności do pracy w ciągu roku

od pozbawienia zasiłku, z wyjątkiem niezdolności spowodowanej wypadkiem przy pracy

lub chorobą zawodową.

Utrata zasiłku następuje niezależnie od sankcji przewidzianych za nieusprawiedliwione

opuszczenie pracy.

3.

Zakłady pracy oraz organy ubezpieczeń społecznych i właściwe organy prezydiów rad

narodowych powinny w uzasadnionych przypadkach kontrolować, czy pracownicy wykorzystują

zwolnienie od pracy zgodnie z przeznaczeniem, a w szczególności czy nie wykonują innych

prac oraz czy nie naruszają wskazań i przeciwwskazań lekarskich.

Jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została nadużyciem alkoholu, zasiłek nie przysługuje

za okres pierwszych trzech dni tej niezdolności. Zasadę tę stosuje się również w razie

niezdolności do pracy bezpośrednio po pobycie pracownika w izbie wytrzeźwień.

1.

Jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została rozmyślnie albo przez udział w bójce

lub pobiciu względnie przy popełnieniu innego umyślnego przestępstwa, zasiłek nie

przysługuje za cały okres tej niezdolności.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia

sądu lub innego uprawnionego organu.

3.

W przypadku gdy okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdzone zostaną po wypłaceniu

zasiłku, wypłacone kwoty podlegają potrąceniu przy najbliższej wypłacie wynagrodzenia

lub ściągnięciu w drodze egzekucji administracyjnej.

Przepisy

1)

art. 1-8 stosuje się również do zasiłków z ubezpieczenia społecznego przewidzianych

w ustawie z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu gruźlicy

(Dz. U. Nr 27, poz. 170) oraz w ustawie z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych

(Dz. U. Nr 50, poz. 279) - z wyjątkiem zasiłków zdrowotnych,

2)

art. 3-7 stosuje się również do zasiłków przysługujących w razie konieczności sprawowania

osobistej opieki nad dzieckiem oraz do zasiłków połogowych,

3)

art. 7-10 stosuje się odpowiednio do wynagrodzenia przysługującego pracownikom uspołecznionych

zakładów pracy w okresie czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby.

W sprawach unormowanych niniejszą ustawą tracą moc wszystkie przepisy dotychczasowe,

a w szczególności

1)

art. 13-16, 99, 104, 106 i 107 ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym

(Dz. U. Nr 51, poz. 396 z późniejszymi zmianami),

2)

art. 2-6 ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o zwalczaniu nadużyć w zakresie wykorzystywania

zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy

(Dz. U. z 1968 r. Nr 7, poz. 43),

3)

art. 9 i 10 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących

w razie wypadków przy pracy

(Dz. U. Nr 3, poz. 8),

4)

art. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o zmianie i uzupełnieniu przepisów w sprawie

nieuzasadnionej absencji w pracy

(Dz. U. Nr 3, poz. 12).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca 1972 r.