Ustawa z dnia 23 stycznia 1968 r. o zmianie i uzupełnieniu przepisów w sprawie nieuzasadnionej absencji w pracy.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1958 r. o zwalczaniu nadużyć w zakresie wykorzystywania zaświadczeń

o czasowej niezdolności do pracy

(Dz. U. z 1958 r. Nr 35, poz. 154 i z 1959 r. Nr 27, poz. 170) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 dotychczasowy przepis oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 i ust.

3 w brzmieniu

„

2.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, mogą przeprowadzać określone w trybie przewidzianym

w ust. 3 organizacje społeczne. Przepisy wydane na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 stosuje

się odpowiednio do organizacji społecznych.

3.

Rada Ministrów w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych określi organizacje

społeczne uprawnione do przeprowadzania kontroli oraz zasady ich działania w tym zakresie.

”

;

2)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

1.

Pracownikowi zobowiązanemu według przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 do

doręczenia w określonym terminie zakładowi pracy zaświadczenia o czasowej niezdolności

do pracy, a który doręczył to zaświadczenie po terminie, obniża się kwotę zasiłku

chorobowego lub wynagrodzenia o 25% za okres niezdolności do pracy przypadający do

dnia doręczenia zaświadczenia.

2.

Rada Ministrów określi przypadki, w których doręczenie zaświadczenia po terminie może

być uznane za usprawiedliwione i nie powodujące skutków określonych w ust. 1.

”

;

3)

w art. 8 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Rada Ministrów może ustalić zasady i warunki zmniejszania wynagrodzenia kierownikom

zakładów pracy i pracownikom odpowiedzialnym za dyscyplinę pracy w razie nieuzasadnionego

przekroczenia ustalonych kredytów na wypłatę zasiłków chorobowych.

”

;

4)

w art. 9 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Rada Ministrów określi organy właściwe do przeprowadzania kontroli orzecznictwa lekarskiego.

”

W ustawie z dnia 10 września 1956 r. w sprawie uchylenia przepisów o zabezpieczeniu

socjalistycznej dyscypliny pracy

(Dz. U. Nr 41, poz. 187) art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Uspołecznione zakłady pracy określą dla ogółu pracowników w nich zatrudnionych, w

regulaminach pracy, środki stosowane wobec pracowników opuszczających pracę lub spóźniających

się do pracy bez usprawiedliwienia, znajdujących się przy pracy w stanie nietrzeźwym

oraz nie zachowujących obowiązujących terminów i zasad zawiadamiania o przyczynie

nieobecności w pracy - w granicach przewidzianych w przepisach dotyczących regulaminów

pracy dla robotników - według wytycznych wydanych przez Radę Ministrów w porozumieniu

z Centralną Radą Związków Zawodowych.

2.

W granicach i według zasad, o których mowa w ust. 1, środki te stosuje się również

wobec kierowników odpowiedzialnych za stosowanie środków regulaminowych, w razie zaniedbania

wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie regulaminowej kary pieniężnej wobec pracownika

lub zaniedbania zastosowania tej kary, gdy jej zastosowanie jest obowiązkowe.

3.

Przewidziane w regulaminie pracy środki nie mogą być stosowane wobec pracowników po

upływie tygodnia od stwierdzenia przekroczenia, a po upływie dwóch tygodni - jeżeli

pracownik jest zatrudniony poza siedzibą zakładu pracy. Terminy te nie dotyczą przeniesienia

do pracy niżej zaszeregowanej oraz zwolnienia z pracy za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia

z winy pracownika, a także środków przewidzianych w regulaminie pracy wobec kierowników

zakładów pracy.

”

1.

Uspołecznione zakłady pracy określą dla ogółu pracowników w nich zatrudnionych, w

regulaminach pracy, środki stosowane wobec pracowników opuszczających pracę lub spóźniających

się do pracy bez usprawiedliwienia, znajdujących się przy pracy w stanie nietrzeźwym

oraz nie zachowujących obowiązujących terminów i zasad zawiadamiania o przyczynie

nieobecności w pracy - w granicach przewidzianych w przepisach dotyczących regulaminów

pracy dla robotników - według wytycznych wydanych przez Radę Ministrów w porozumieniu

z Centralną Radą Związków Zawodowych.

2.

W granicach i według zasad, o których mowa w ust. 1, środki te stosuje się również

wobec kierowników odpowiedzialnych za stosowanie środków regulaminowych, w razie zaniedbania

wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie regulaminowej kary pieniężnej wobec pracownika

lub zaniedbania zastosowania tej kary, gdy jej zastosowanie jest obowiązkowe.

3.

Przewidziane w regulaminie pracy środki nie mogą być stosowane wobec pracowników po

upływie tygodnia od stwierdzenia przekroczenia, a po upływie dwóch tygodni - jeżeli

pracownik jest zatrudniony poza siedzibą zakładu pracy. Terminy te nie dotyczą przeniesienia

do pracy niżej zaszeregowanej oraz zwolnienia z pracy za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia

z winy pracownika, a także środków przewidzianych w regulaminie pracy wobec kierowników

zakładów pracy.

1.

W razie niezdolności do pracy spowodowanej nadużyciem alkoholu pracownik traci prawo

do zasiłku chorobowego lub do wynagrodzenia za pierwsze 3 dni okresu niezdolności

do pracy. To samo stosuje się w razie niezdolności do pracy, jeżeli niezdolność ta

zachodzi bezpośrednio po pobycie pracownika w izbie wytrzeźwień.

2.

Pracownik traci w całości lub w części zasiłek chorobowy lub wynagrodzenie za czas

niezdolności do pracy spowodowanej rozmyślnie lub przez udział z własnej winy w bójkach

lub czynach gwałtu.

3.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i warunki, w jakich następuje

pozbawienie zasiłku lub wynagrodzenia w całości lub w części w przypadkach, o których

mowa w ust. 2, a także może określić przypadki, gdy zasiłek lub wynagrodzenie będą

w całości lub w części wypłacane rodzinie pracownika.

Traci moc art. 121 ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym

(Dz. U. Nr 51, poz. 396 z późniejszymi zmianami).

1.

Pracownikowi zobowiązanemu według przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 do

doręczenia w określonym terminie zakładowi pracy zaświadczenia o czasowej niezdolności

do pracy, a który doręczył to zaświadczenie po terminie, obniża się kwotę zasiłku

chorobowego lub wynagrodzenia o 25% za okres niezdolności do pracy przypadający do

dnia doręczenia zaświadczenia.

2.

Rada Ministrów określi przypadki, w których doręczenie zaświadczenia po terminie może

być uznane za usprawiedliwione i nie powodujące skutków określonych w ust. 1.

Przewodniczący Komitetu Pracy i Płac ogłosi w drodze obwieszczenia jednolity tekst

ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o zwalczaniu nadużyć w zakresie wykorzystywania zaświadczeń

o czasowej niezdolności do pracy

(Dz. U. Nr 35, poz. 154) z uwzględnieniem zmian wprowadzonych do ustawy przed ogłoszeniem obwieszczenia i

przy zastosowaniu ciągłej numeracji artykułów i ustępów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.