Ustawa z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Ustawa określa zasady i tryb pobierania kosztów sądowych w sprawach cywilnych.

Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków.

Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna.

Do wydatków należą w szczególności

1)

diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu dokonywania

czynności poza siedzibą sądu oraz ryczałt należny im za dokonywanie oględzin w sprawach

dotyczących nieruchomości rolnych położonych poza miejscowością będącą siedzibą sądu,

2)

należności świadków, biegłych i tłumaczów oraz kuratorów ustanowionych w danej sprawie,

3)

opłaty należne innym osobom lub instytucjom,

4)

koszty opłat telefonicznych i telegraficznych,

5)

koszty przewozu osób, zwierząt i rzeczy, utrzymywania ich lub przechowywania,

6)

koszty ogłoszeń,

7)

koszty pobytu w areszcie.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązana jest

strona, która wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

2.

Pismo wnoszone przez kilka osób podlega jednej opłacie. Jeżeli jednak przedmiotem

sprawy są roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju i oparte na jednakowej podstawie

faktycznej oraz prawnej (współuczestnictwo formalne), każdy współuczestnik uiszcza

opłatę oddzielnie, stosownie do swego roszczenia lub zobowiązania.

1.

W każdym piśmie należy podać wartość przedmiotu sprawy, jeżeli od tej wartości zależy

wysokość opłaty, a przedmiotem sprawy nie jest oznaczona kwota pieniężna.

2.

Pisma dotyczące części przedmiotu sprawy podlegają opłacie tylko w stosunku do wartości

tej części.

3.

Przy oznaczaniu wartości przedmiotu sprawy każde rozpoczęte 100 zł liczy się za pełne.

W sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego lub na podstawie

tytułu innego aniżeli najem lub dzierżawa za podstawę obliczenia wpisu przyjmuje się,

stosownie do rodzaju nieruchomości i sposobu korzystania z niej, sumę odpowiadającą

3-miesięcznemu czynszowi najmu lub dzierżawy należnemu od danego rodzaju nieruchomości.

Skarb Państwa oraz instytucje państwowe, których zadanie nie polega na prowadzeniu

działalności gospodarczej, nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych.

1.

Minister Sprawiedliwości może zwolnić od obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje

społeczne ludu pracującego w ich własnych sprawach prowadzonych w związku z działalnością

społeczną, naukową, oświatową, kulturalną, dobroczynną, opieki społecznej lub samopomocową.

Zwolnienie to może być w każdej chwili cofnięte.

2.

Zarządzenie o zwolnieniu od obowiązku uiszczania opłat sądowych lub o cofnięciu tego

zwolnienia Minister Sprawiedliwości wydaje w porozumieniu z Ministrem Finansów, po

wysłuchaniu opinii ministra właściwego ze względu na rodzaj działalności danej organizacji.

Nie pobiera się opłat sądowych w postępowaniu o zwolnienie od obowiązku uiszczania

kosztów sądowych.

1.

Kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał

obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji

obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu

zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

2.

Koszty nie obciążające przeciwnika ściąga się z roszczenia zasądzonego na rzecz strony,

której czynność spowodowała ich powstanie, strony zastąpionej przez kuratora lub osoby,

na której rzecz prokurator wytoczył powództwo lub zgłosił wniosek o wszczęcie postępowania.

Na zasądzonym roszczeniu przysługuje Skarbowi Państwa ustawowe prawo zastawu. Koszty

sądowe, których nie miał obowiązku uiścić kurator, mogą być ponadto ściągnięte z innego

majątku strony zastąpionej przez kuratora, jeżeli posiada ona odpowiedni majątek.

3.

W wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od przewidzianego w ust. 2

obciążenia kosztami strony, której czynność spowodowała ich powstanie, strony zastąpionej

przez kuratora lub osoby, na której rzecz prokurator wytoczył powództwo lub zgłosił

wniosek o wszczęcie postępowania.

4.

Przepis ust. 2 nie ma zastosowania do opłat sądowych, których nie miał obowiązku uiścić

Skarb Państwa, instytucja państwowa, której zadanie nie polega na prowadzeniu działalności

gospodarczej, albo organizacja społeczna ludu pracującego zwolniona od tego obowiązku

przez Ministra Sprawiedliwości.

W sprawie zakończonej ugodą koszty, o których mowa w art. 11 ust. 1, ponoszą obie

strony w równych częściach, chyba że ugoda stanowi inaczej. Przepisy art. 11 ust.

2-4 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli, w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych

lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w

tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym sąd, w którym sprawa toczyła się w pierwszej

instancji.

Należność Skarbu Państwa z tytułu kosztów sądowych, obciążających przeciwnika strony

stosownie do przepisu art. 11 ust. 1 lub art. 12, podlega zaspokojeniu w postępowaniu

egzekucyjnym lub upadłościowym w tej samej kolejności i w tych samych granicach, jak

należność tej strony z tytułu zasądzonego na jej rzecz zwrotu kosztów procesu.

Opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.

1.

Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona

należna opłata. W tym wypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem

zwrotu pisma uiścił opłatę w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania, a w

razie bezskutecznego upływu tego terminu zwraca pismo.

2.

Jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma

w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy

aniżeli dwa miesiące.

3.

Rewizja, zażalenie, sprzeciw od wyroku zaocznego oraz zarzuty od nakazu zapłaty w

postępowaniu nakazowym, od których pomimo wezwania nie została uiszczona należna opłata,

podlegają odrzuceniu.

Pisma wnoszone przez adwokata, które nie są należycie opłacone, zwraca się bez wezwania

o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie w wysokości stałej. Również bez

wezwania o uiszczenie opłaty należy odrzucić wnoszone przez adwokata środki zaskarżenia

podlegające opłacie w wysokości stałej.

Pismo zwrócone z powodu nieuiszczenia opłaty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa

wiąże z wniesieniem tego pisma do sądu.

Nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z jego treści wynika, że podlega ono odrzuceniu.

1.

Przepisy art. 16, 17 i 19 stosuje się odpowiednio, gdy obowiązek uiszczenia lub uzupełnienia

opłaty powstanie na skutek rozszerzenia lub innej zmiany żądania. Przepisy art. 16

i 19 stosuje się też odpowiednio, gdy przed wysłaniem odpisu pisma innym stronom,

a w braku takich stron - przed wysłaniem zawiadomienia o terminie posiedzenia, powstanie

obowiązek uiszczenia lub uzupełnienia opłaty na skutek ustalenia przez sąd wyższej

wartości przedmiotu sprawy, cofnięcia zwolnienia od kosztów sądowych albo uchylenia

kurateli.

2.

Jeżeli obowiązek uiszczenia lub uzupełnienia opłaty powstał z innych przyczyn niż

wymienione w ust. 1, przewodniczący wezwie zobowiązanego do uiszczenia należnej opłaty

w terminie dwóch tygodni, a jeżeli mieszka on lub ma siedzibę za granicą i nie ma

w kraju przedstawiciela - w terminie nie krótszym od dwóch miesięcy, a w razie bezskutecznego

upływu tego terminu zarządzi ściągnięcie opłaty bez wstrzymania biegu postępowania.

Opłaty nie ściąga się, jeżeli pismo zostanie cofnięte w terminie, w którym należało

ją uiścić. W razie uznania cofnięcia za niedopuszczalne, o obowiązku uiszczenia opłaty

orzeka sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji stosując odpowiednio przepisy

art. 11.

Przepisów art. 16, 17 i 20 nie stosuje się w wypadkach, gdy sąd obowiązany jest działać

z urzędu. W tych wypadkach sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji orzeka o

obowiązku uiszczenia opłaty, stosując odpowiednio zasady obowiązujące przy zwrocie

kosztów postępowania. Wymiaru opłaty sąd dokona kierując się stawkami opłat należnych

od pism w danym rodzaju postępowania.

1.

Zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie obowiązku uiszczenia

kosztów sądowych, zwrotu pisma nie opłaconego należycie oraz zwrotu opłaty lub zaliczki

na pokrycie wydatków. Zażalenie nie przysługuje jednak na zarządzenie w przedmiocie

określenia wpisu tymczasowego.

2.

Zażalenie przysługuje też na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie

odrzucenia z powodu nieuiszczenia należnej opłaty rewizji, zażalenia, sprzeciwu od

wyroku zaocznego lub zarzutów od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym oraz - jeżeli

strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy - w przedmiocie wymiaru opłaty

lub obciążenia kosztami sądowymi.

Zażalenie dotyczące wyłącznie wysokości opłaty albo wysokości wydatków w oraz podanie

o zwrot opłaty lub zaliczki na pokrycie wydatków, jak również zażalenie w tej sprawie

- wolne są od opłat sądowych.

Opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części oraz pozostałość zaliczki złożonej

na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Zwrot zarządza przewodniczący.

1.

Prawo Skarbu Państwa do żądania kosztów sądowych przedawnia się z upływem lat trzech

licząc od dnia, w którym koszty należało uiścić.

2.

Prawo strony do żądania zwrotu opłaty sądowej lub zaliczki na pokrycie wydatków przedawnia

się z upływem lat trzech licząc od dnia powstania tego prawa.

Groszowe końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnego złotego.

1.

Stroną w rozumieniu ustawy jest każdy uczestnik postępowania, a kosztami procesu również

koszty innych rodzajów postępowania.

2.

Przez pismo wnoszone do sądu rozumie się również pozew lub inny wniosek składany ustnie

do protokołu.

3.

W sprawach należących do zakresu działania państwowych biur notarialnych przepisy

ustawy dotyczące sądu i przewodniczącego stosuje się odpowiednio do państwowego biura

notarialnego.

4.

Przepisy ustawy dotyczące kosztów związanych z działalnością prokuratora odnoszą się

również do kosztów związanych z działalnością organizacji społecznych wnoszących powództwa

na rzecz obywateli lub wstępujących do postępowania wszczętego przez obywateli.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w postępowaniu dotyczącym kosztów sądowych stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Wpis jest stosunkowy, chyba że przepis przewiduje wpis stały lub też wpis o określonej

dolnej i górnej granicy.

Wysokość wpisu stosunkowego zależna jest od wartości przedmiotu sprawy.

1.

Od pism wnoszonych w sprawach o prawa niemajątkowe albo w sprawach o prawa majątkowe,

w których wartości przedmiotu sprawy nie da się ustalić w chwili jej wszczęcia, przewodniczący

określa wpis tymczasowy.

2.

W orzeczeniu kończącym sprawę w pierwszej instancji sąd ustala sumę wpisu ostatecznego

w sprawach o prawa niemajątkowe - mając na względzie stan majątkowy strony obciążonej

kosztami, a w sprawach o prawa majątkowe - zależnie od wartości przedmiotu sprawy

ustalonej w toku postępowania.

Jeżeli ustawa przewiduje dolną i górną granicę wpisu, przewodniczący określa wpis

tymczasowy w tych granicach. W orzeczeniu kończącym sprawę w pierwszej instancji sąd

ustala sumę wpisu ostatecznego, mając na względzie okoliczności przewidziane w ustawie,

a w braku przepisu szczególnego w tym przedmiocie - okoliczności, o których mowa w

art. 34 ust. 2. Wpis ostateczny ustala się w granicach określonych w przepisie, chyba

że granice te dotyczą tylko wpisu tymczasowego.

1.

Jeżeli wpis ostateczny jest wyższy od wpisu tymczasowego, sąd orzeka o obowiązku uiszczenia

różnicy, stosując odpowiednio zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu.

2.

Jeżeli wpis ostateczny jest niższy od wpisu tymczasowego, różnicę zwraca się z urzędu

na koszt strony.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zasądzenia ponad żądanie.

W razie wstąpienia do sprawy osoby, na której rzecz prokurator wytoczył powództwo

lub zgłosił wniosek o wszczęcie postępowania, pobiera się od tej osoby wpis należny

od takiego powództwa lub wniosku.

1.

W razie uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej, złożonej na skutek podania strony, sąd

w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji orzeka o obowiązku uiszczenia opłaty odpowiadającej

wpisowi należnemu od rewizji, stosując odpowiednio zasady obowiązujące przy zwrocie

kosztów procesu.

2.

W razie oddalenia rewizji nadzwyczajnej opłatę określoną w ust. 1 ponosi strona, która

wniosła podanie o złożenie rewizji.

3.

Nie ma obowiązku uiszczenia opłaty strona, która w postępowaniu sądowym, w którym

zapadło zaskarżone orzeczenie, nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

1.

Na żądanie strony zwraca się

1)

cały uiszczony wpis od pisma

a)

zwróconego wskutek braków formalnych,

b)

odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem

odpisu pisma innym stronom, a w braku takich stron - przed wysłaniem zawiadomienia

o terminie posiedzenia,

c)

zaskarżającego postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną lub aresztem, zamiany

grzywny na areszt albo w przedmiocie przymusowego sprowadzenia, jeżeli zaskarżenie

zostało uwzględnione,

2)

połowę uiszczonego wpisu od pisma

a)

cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana,

b)

wszczynającego postępowanie w instancji, w której sprawa zakończyła się zawarciem

ugody sądowej.

2.

Poza wypadkami przewidzianymi w ust. 1 na żądanie strony zwraca się cały uiszczony

wpis od powództwa o rozwód w razie pojednania się stron w pierwszej instancji. W razie

pojednania się stron w toku postępowania przed ukończeniem postępowania rewizyjnego

zwraca się połowę wpisu uiszczonego od rewizji.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia wysokość wpisów w poszczególnych rodzajach

spraw. Rada Ministrów może również określić, w jakich rodzajach spraw jednostki gospodarki

uspołecznionej uiszczają przy wszczęciu postępowania wpis częściowy, oraz uregulować

zasady uiszczania różnicy pomiędzy tym wpisem a wpisem ustalonym przy zastosowaniu

stawek ogólnie obowiązujących.

1.

Za klauzulę wykonalności, stwierdzenie prawomocności, odpisy, zaświadczenia, wyciągi

oraz inne dokumenty, wydawane na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną.

2.

Opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania

sporządzenia uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia

sentencji, pobiera się przy zgłoszeniu żądania sporządzenia uzasadnienia. Jeżeli opłata

nie zostanie uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która zgłosiła

żądanie. Przepisów art. 16 i 17 nie stosuje się.

1.

Opłatę kancelaryjną pobiera się także od podania strony o złożenie rewizji nadzwyczajnej.

W razie nieuiszczenia tej opłaty w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania

do jej uiszczenia, podanie pozostawia się bez rozpoznania.

2.

Strona, która nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu, w którym

zapadło kwestionowane orzeczenie, nie uiszcza opłaty przewidzianej w ust. 1.

Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia określa wysokość opłat kancelaryjnych.

1.

Strona, która wnosiła o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest

złożyć zaliczkę na ich pokrycie. Jeżeli dwie lub więcej stron wnosiło o podjęcie czynności

lub sąd czynność zarządził z urzędu albo na wniosek sądu polubownego, zaliczkę powinny

złożyć strony w równych częściach lub w innym stosunku, według uznania sądu.

2.

Sąd oznaczy wysokość zaliczki i termin jej złożenia. Jeżeli przewidywane wydatki są

większe od złożonej zaliczki, sąd nakaże stronie jej uzupełnienie.

3.

Wykonanie czynności zależne jest od uiszczenia zaliczki, chyba że sąd pomimo nieuiszczenia

zaliczki przez strony uzna wykonanie czynności za konieczne do rozstrzygnięcia sprawy.

W tym wypadku kwotę potrzebną na pokrycie wydatków wykłada tymczasowo Skarb Państwa.

4.

Przewodniczący wezwie stronę zobowiązaną do złożenia zaliczki, aby w terminie dwóch

tygodni, a jeżeli mieszka ona za granicą - w wyznaczonym terminie, nie krótszym aniżeli

dwa miesiące, zapłaciła sumę wyłożoną przez Skarb Państwa. W razie bezskutecznego

upływu tego terminu przewodniczący zarządzi ściągnięcie wyłożonej kwoty bez wstrzymania

biegu postępowania.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac określa

w drodze rozporządzenia stawki oraz warunki przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego

sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin w sprawach dotyczących nieruchomości

rolnych, położonych poza miejscowością będącą siedzibą sądu, oraz należności kuratorów

ustanowionych w poszczególnych sprawach.

1.

Tracą moc wszelkie przepisy dotyczące kosztów sądowych w sprawach cywilnych rozpoznawanych

przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.

2.

W szczególności traci moc ustawa z dnia 30 grudnia 1950 r. Przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 1961 r. Nr 10, poz. 57 i Nr 32, poz. 159, z 1962 r. Nr 10, poz. 46 oraz z 1964 r. Nr 43, poz. 297).

1.

Pozostają w mocy przepisy dotyczące kosztów sądowych, jeżeli mają one charakter przepisów

szczególnych.

2.

W szczególności pozostają w mocy

1)

przepisy o opłatach przed sądem rejestrowym,

2)

wydane po 22 lipca 1944 r. przepisy przewidujące całkowite lub częściowe zwolnienie

od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

1.

Minister Sprawiedliwości może w drodze rozporządzenia

1)

wprowadzić ulgowe stawki opłat od wniosków o wpis w księdze wieczystej

a)

prawa własności domów mieszkalnych i lokali mieszkalnych oraz prawa własności lub

prawa wieczystego użytkowania działek budowlanych, nabytych przez spółdzielnie budownictwa

mieszkaniowego lub nabytych przez członków spółdzielczego zrzeszenia budowy domów

jednorodzinnych od takiego zrzeszenia albo przez członków spółdzielni budowlano-mieszkaniowej

- na skutek likwidacji spółdzielni,

b)

prawa własności gruntów rolnych, zwłaszcza jeżeli nabycie tego prawa przyczynia się

do poprawy struktury gospodarstwa rolnego;

2)

określić warunki, w jakich właściciele lub współwłaściciele gospodarstwa rolnego mogą

być zwolnieni przez sąd od opłat sądowych w sprawach o uregulowanie prawa własności

gospodarstwa rolnego, niezależnie od zwolnienia od kosztów sądowych, przewidzianego

w Kodeksie postępowania cywilnego.

2.

Rozporządzenia w przedmiocie określonym w ust. 1 Minister Sprawiedliwości wydaje w

porozumieniu z Ministrem Finansów, a rozporządzenia w przedmiocie określonym w ust.

1 pkt 1 lit. b) oraz w pkt 2 - również w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa.

3.

Minister Sprawiedliwości określa w porozumieniu z Ministrem Finansów koszty sądowe

w postępowaniu przy zakładaniu ksiąg wieczystych.

1.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na uchylone przepisy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych albo odsyłają ogólnie do tych przepisów, stosuje się odpowiednie

przepisy niniejszej ustawy.

2.

Jeżeli ustawa niniejsza przewiduje wydanie przepisów wykonawczych, pozostają w mocy

aż do ich wydania odpowiednie przepisy dotychczasowe.

1.

Należność Skarbu Państwa z tytułu nie uiszczonych kosztów sądowych oraz z tytułu grzywien

orzeczonych w postępowaniu cywilnym może być umorzona lub zapłata tej należności może

być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi

trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami.

2.

Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia wydanego w porozumieniu z Ministrem

Finansów określa zasady i tryb umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należności

określonej w ust. 1 i sposób uiszczania opłat sądowych.

Do opłat od podań i świadectw urzędowych nie podlegających opłacie według przepisów

niniejszej ustawy stosuje się przepisy o opłatach skarbowych.

Dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych stosuje się nadal w sprawach wszczętych

przed dniem wejścia w życie ustawy do ukończenia postępowania w instancji, a w sprawach

rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym - do ukończenia samodzielnej części postępowania.

W Kodeksie postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 435 otrzymuje brzmienie

„

Art. 435.

§ 1.

Oskarżyciel prywatny składa przy akcie oskarżenia zryczałtowaną równowartość kosztów

postępowania. Wysokość tej równowartości określa prezes sądu w granicach od 200 do

1.000 zł.

§ 2.

Na zarządzenie prezesa sądu, przewidziane w § 1, zażalenie nie służy.

§ 3.

Do czasu złożenia zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania sąd pozostawia

sprawę bez biegu; wniesienie aktu oskarżenia nie przerywa wówczas biegu przedawnienia.

”

,

2)

w art. 448 dodaje się nową literę k) w brzmieniu

„

k)

koszty świadczeń pogotowia ratunkowego, udzielonych w związku z popełnieniem przestępstwa

o charakterze chuligańskim.

”

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

Oskarżyciel prywatny składa przy akcie oskarżenia zryczałtowaną równowartość kosztów

postępowania. Wysokość tej równowartości określa prezes sądu w granicach od 200 do

1.000 zł.

§ 2.

Na zarządzenie prezesa sądu, przewidziane w § 1, zażalenie nie służy.

§ 3.

Do czasu złożenia zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania sąd pozostawia

sprawę bez biegu; wniesienie aktu oskarżenia nie przerywa wówczas biegu przedawnienia.