Ustawa z dnia 29 marca 1963 r. o służbie wojskowej chorążych Sił Zbrojnych.

Tworzy się korpus chorążych Sił Zbrojnych.

1.

Ustanawia się następujące kolejne stopnie wojskowe chorążych

1)

chorąży, chorąży marynarki,

2)

starszy chorąży, starszy chorąży marynarki.

2.

Minister Obrony Narodowej może ustalić również inne nazwy stopni chorążych używanych

w poszczególnych rodzajach wojsk lub służb równoznaczne ze stopniami wymienionymi

w ust. 1 oraz ustanawiać w drodze rozporządzenia nowe stopnie w korpusie chorążych

i ustalać ich nazwy.

3.

Ilekroć ustawa używa określenia „chorążowie”, należy przez to rozumieć żołnierzy w

stopniach określonych w ust. 1 i 2.

1.

Na stopnie w korpusie chorążych mianuje Minister Obrony Narodowej.

2.

Warunki mianowania na stopień chorążego (chorążego marynarki) są następujące

1)

posiadanie wykształcenia co najmniej w zakresie szkoły podstawowej,

2)

przesłużenie w stopniu starszego sierżanta (starszego bosmana) 5 lat,

3)

posiadanie wzorowej opinii służbowej oraz

4)

posiadanie odpowiedniej zdolności fizycznej i psychicznej do służby wojskowej.

1.

Minister Obrony Narodowej może tworzyć szkoły lub kursy chorążych, których absolwenci

mogą być mianowani na stopień chorążego niezależnie od spełnienia warunku określonego

w art. 3 ust. 2 pkt 2.

2.

Minister Obrony Narodowej określi warunki przyjmowania do szkół chorążych i przebieg

służby uczniów tych szkół.

3.

Do uczniów szkół chorążych zawodowych stosuje się odpowiednie przepisy o służbie wojskowej

uczniów oficerskich szkól zawodowych.

Mianowanie na wyższy stopień w korpusie chorążych może nastąpić po przesłużeniu w

posiadanym stopniu 5 lat.

Starszy sierżant (starszy bosman) może być mianowany na stopień chorążego, a chorążowie

na wyższe stopnie w korpusie chorążych w drodze wyróżnienia, chociażby nie spełniali

warunku określonego w art. 3 ust. 2 pkt 2 lub w art. 5.

1.

Szczegółowe zasady i warunki mianowania na stopnie w korpusie chorążych określa Minister

Obrony Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej może uzależnić mianowanie na pierwszy i wyższe stopnie w

określonych korpusach osobowych lub grupach albo specjalnościach wojskowych wymagających

specjalnej wiedzy fachowej od posiadania odpowiedniego wykształcenia lub złożenia

odpowiedniego egzaminu.

Chorążowie mogą uzyskiwać stopnie oficerskie na warunkach określonych w przepisach

o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych.

1.

Warunki mianowania na stopnie w korpusie chorążych określone w art. 3, 5, 6 i 7 stosuje

się w czasie pokoju.

2.

Warunki mianowania oraz organy wojskowe uprawnione do mianowania na stopnie w korpusie

chorążych w czasie wojny określa Minister Obrony Narodowej.

1.

Za dokonanie czynu świadczącego o szczególnym męstwie lub za wyjątkowe zasługi można

mianować szeregowca lub podoficera na stopień w korpusie chorążych, a chorążych na

wyższe stopnie w tym korpusie albo na stopień oficerski, niezależnie od spełnienia

warunków wymaganych do mianowania.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się, również do szeregowców lub podoficerów albo chorążych,

którzy zmarli lub utracili zdolność do służby wojskowej wśród okoliczności świadczących

o szczególnym męstwie lub o wyjątkowych zasługach.

Do wojskowej służby zawodowej w korpusie chorążych powołuje i zwalnia z tej służby

Minister Obrony Narodowej lub organy przez niego upoważnione.

Podoficer zawodowy staje się, chorążym zawodowym przez mianowanie go na pierwszy stopień

w korpusie chorążych.

Do wojskowej służby zawodowej w korpusie chorążych powołuje się mianowanych na pierwszy

stopień w korpusie chorążych absolwentów szkoły lub kursu chorążych na ich prośbę

wniesioną przed przyjęciem do szkoły lub na kurs.

Do wojskowej służby zawodowej można powołać żołnierzy rezerwy w stopniach chorążych

- na ich prośbę.

1.

Dokumentem tożsamości chorążych zawodowych jest dowód osobisty.

2.

Wojskowym dokumentem osobistym chorążych stwierdzającym stosunek do służby wojskowej

i posiadany stopień wojskowy jest legitymacja chorążych.

1.

Chorążowie zawodowi zostają zwolnieni z wojskowej służby zawodowej w przypadkach

1)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do wojskowej służby zawodowej,

2)

osiągnięcia 60 lat życia, a przez chorążych - kobiety 50 lat życia,

3)

ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z wojskowej służby zawodowej,

4)

utraty stopni chorążych.

2.

Minister Obrony Narodowej może na prośbę lub za zgodą zainteresowanego żołnierza pozostawić

go w wojskowej służbie zawodowej pomimo osiągnięcia granicy wieku określonej w ust.

1 pkt 2.

Chorążowie zawodowi mogą być zwolnieni z wojskowej służby zawodowej

1)

po osiągnięciu 50 lat życia, jeżeli nabyli prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu

wysługi lat,

2)

na prośbę zainteresowanego żołnierza, która powinna być rozpatrzona w ciągu trzech

miesięcy od jej wniesienia,

3)

na wniosek organów władzy lub administracji państwowej albo władz organizacji politycznych

lub społecznych, za zgodą zainteresowanego żołnierza - w razie powołania go do innej

służby publicznej,

4)

w razie niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe,

5)

w razie otrzymania dwóch kolejnych okresowych opinii stwierdzających niewywiązywanie

się z obowiązków służbowych,

6)

w razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności.

Żołnierze rezerwy i zwolnieni od powszechnego obowiązku wojskowego, posiadający w

dniu wejścia w życie ustawy stopień chorążego, stają się z mocy, prawa chorążymi (chorążymi

marynarki) w rozumieniu ustawy.

Chorążowie rezerwy, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy posiadali stopień oficerski

chorążego, mogą być w ciągu 5 lat od dnia wejścia w życia ustawy mianowani na stopień

podporucznika (podporucznika marynarki) pomimo niespełniania warunków określonych

w art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów

Sił Zbrojnych

(Dz. U. z 1958 r. Nr 2, poz. 5), po odbyciu ćwiczeń wojskowych i złożeniu egzaminu w zakresie i trybie ustalonym

przez Ministra Obrony Narodowej.

1.

W sprawach nie uregulowanych w ustawie do chorążych stosuje się odpowiednio przepisy

o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych.

2.

Ilekroć w przepisach o powszechnym obowiązku wojskowym i w innych obowiązujących przepisach

jest mowa o uprawnieniach i obowiązkach oficerów, przepisy te stosuje się odpowiednio

do chorążych.

1.

Przewidziane w ustawie uprawnienia Ministra Obrony Narodowej i podległych mu organów

wojskowych przysługują w stosunku do chorążych wojsk wewnętrznych, Ministrowi Spraw

Wewnętrznych i podległym mu organom.

2.

Przepisy art. 102 ust. 2-5 ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił

Zbrojnych stosuje się odpowiednio.

W ustawie z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 35 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

chorążych i podoficerów zawodowych - na ich prośbę wniesioną przed dopuszczeniem do

egzaminu na oficera

”

;

2)

w art. 59 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wysokość odprawy określonej w ust. 1 pkt 1 ulega zwiększeniu o 20% uposażenia wraz

z dodatkami za każdy dalszy rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby w stopniu

oficerskim albo w stopniach chorążych zawodowych lub w charakterze podoficera zawodowego

(nadterminowego) - aż do wysokości pięciomiesięcznego uposażenia wraz z dodatkami

o charakterze stałym.

”

;

3)

uchyla się art. 91.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.