Ustawa z dnia 19 grudnia 1963 r. o ustroju adwokatury.

1.

Adwokaturę stanowi ogół adwokatów i aplikantów adwokackich zorganizowanych na zasadach

samorządu zawodowego.

2.

Zadaniem samorządu zawodowego adwokatury jest: czuwanie nad należytym wykonywaniem

przez adwokaturę jej ustawowych zadań, zapewnienie jej właściwej postawy społecznej,

wysokiego poziomu etycznego i stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych, sprawowanie

kontroli nad ścisłym przestrzeganiem przepisów o wykonywaniu zawodu adwokata.

Adwokatura współdziała z sądami i innymi organami państwowymi w zakresie ochrony porządku

prawnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i powołana jest do udzielania pomocy prawnej

zgodnie z prawem i interesem mas pracujących.

Adwokat może wykonywać zawód w zespole adwokackim lub w społecznym biurze pomocy prawnej.

Zespół adwokacki jest podstawową jednostką organizacyjną adwokatury.

1.

Społeczne biura pomocy prawnej mogą być tworzone

1)

przy radach narodowych,

2)

przy związkach zawodowych,

3)

za zgodą Ministra Sprawiedliwości przy organizacjach społecznych nie wymienionych

w pkt 2.

2.

Społeczne biura pomocy prawnej mogą zatrudniać adwokatów na warunkach określonych

w umowie o pracę.

Adwokat przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych składa wobec dziekana

ślubowanie treści następującej: „Ślubuję uroczyście w mojej pracy adwokata przyczyniać

się ze wszystkich sił do ochrony i umacniania porządku prawnego Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej, której wierności zawsze dochowam, obowiązki adwokata wypełniać gorliwie,

sumiennie i zgodnie z przepisami prawa, zachować tajemnicę zawodową, w postępowaniu

moim kierować się zasadami godności, uczciwości i sprawiedliwości społecznej”.

Adwokat jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział się w związku

z udzielaniem porady prawnej lub prowadzeniem sprawy.

Adwokat występujący przed sądem korzysta z ochrony prawnej podobnie jak sędzia i prokurator.

1.

Organami adwokatury są: Naczelna Rada Adwokacka, Wyższa Komisja Dyscyplinarna, Komisja

Rewizyjna Naczelnej Rady Adwokackiej oraz organy wojewódzkich izb adwokackich i zespołów

adwokackich.

2.

Członkami organów adwokatury mogą być tylko adwokaci.

Naczelna Rada Adwokacka, wojewódzka izba adwokacka, zespół adwokacki i społeczne biuro

pomocy prawnej mają osobowość prawną.

1.

Kadencja organów adwokatury trwa trzy lata, jednakże są one obowiązane działać aż

do czasu ukonstytuowania się nowo wybranych organów.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy zebrań zespołów oraz zgromadzeń delegatów wojewódzkich

izb adwokackich.

3.

Poszczególni członkowie organów adwokatury mogą być odwołani przed upływem kadencji

przez organ, który ich wybrał.

4.

Minister Sprawiedliwości może ze względu na interes społeczny zawiesić w sprawowaniu

funkcji poszczególnych członków organów adwokatury i zwrócić się do właściwego organu

samorządu o ich odwołanie.

5.

Uprawnienie Ministra Sprawiedliwości określone w ust. 4 nie stosuje się do członków

komisji dyscyplinarnych.

1.

Uchwały organów adwokatury, dotyczące bezpośrednio poszczególnych osób, powinny zawierać

uzasadnienie faktyczne i prawne.

2.

Termin do wniesienia środków odwoławczych przewidzianych w ustawie wynosi dni czternaście

od dnia doręczenia orzeczenia lub uchwały.

1.

Zwierzchni nadzór nad adwokaturą sprawuje Minister Sprawiedliwości osobiście, przy

pomocy powołanych w tym celu organów i wyznaczonych przez siebie osób.

2.

Minister Sprawiedliwości, przedstawiciele organów i osoby wymienione w ust. 1 mogą

uczestniczyć w posiedzeniach organów adwokatury.

1.

Minister Sprawiedliwości uchyla uchwały organów adwokatury sprzeczne z prawem lub

interesem społecznym i może przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.

2.

Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Minister Sprawiedliwości ustala wytyczne

do sposobu jej załatwienia.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do orzeczeń dyscyplinarnych.

1.

Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do wojewódzkiej rady adwokackiej lub Naczelnej

Rady Adwokackiej o podjęcie uchwały w określonej sprawie należącej do zakresu jej

działalności.

2.

Uchwała powinna być podjęta nie później niż w ciągu jednego miesiąca.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej, może

określić liczbę zespołów adwokackich, adwokatów i aplikantów adwokackich dla poszczególnych

izb adwokackich oraz ustalić plan terenowego rozmieszczenia zespołów adwokackich,

adwokatów i aplikantów adwokackich na obszarze tych izb.

1.

Zadaniem zespołu adwokackiego jest udzielanie pomocy prawnej.

2.

Pomoc prawna polega w szczególności na

1)

obronie w sprawach karnych i zastępstwie stron przed sądami w granicach określonych

przez przepisy prawne,

2)

zastępstwie przed organami administracji państwowej i instytucjami, jeżeli przepisy

szczególne nie wyłączają zastępstwa adwokackiego,

3)

udzielaniu porad prawnych,

4)

opracowywaniu aktów prawnych.

Zespoły adwokackie mogą na podstawie umowy podejmować się obsługi prawnej jednostek

gospodarki uspołecznionej stosownie do wytycznych wydanych przez Prezesa Rady Ministrów.

1.

Członkiem zespołu adwokackiego może być tylko osoba wpisana na listę adwokatów.

2.

O przyjęciu do zespołu decyduje zebranie zespołu adwokackiego.

3.

Nie może być członkiem zespołu adwokat, którego dotyczy zakaz wykonywania zawodu przewidziany

w art. 70, 71 lub 72.

4.

Nie może być również członkiem zespołu adwokat, co do którego zapadła prawomocna uchwała

o trwałej niezdolności do wykonywania zawodu na skutek upadku sił fizycznych lub umysłowych.

Uchwałę taką może podjąć rada adwokacka tej izby, której członkiem jest adwokat, na

podstawie orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia.

1.

Umowę z klientem zawiera kierownik zespołu adwokackiego w imieniu zespołu.

2.

Kierownik zespołu uwzględnia życzenia klienta co do wyboru adwokata, chyba że obciążenie

pracą danego adwokata uniemożliwia mu podjęcie się prowadzenia sprawy. W tym przypadku

kierownik zespołu proponuje klientowi innego adwokata, biorąc pod uwagę specjalizację

członków zespołu i zasadę równomiernego rozdziału spraw.

3.

Klient po uzgodnieniu osoby adwokata wpłaca na rzecz zespołu wynagrodzenie umówione

za pomoc prawną w wysokości zgodnej z obowiązującymi przepisami i udziela pełnomocnictwa

adwokatowi.

1.

Kierownik zespołu wyznacza z urzędu zastępcę dla adwokata w wypadku, gdy adwokat czasowo

lub trwale nie ma możności prowadzenia sprawy.

2.

Decyzja kierownika zespołu stanowi upoważnienie dla adwokata do prowadzenia sprawy

i powinna mieć formę pisemną.

3.

O wyznaczeniu zastępcy kierownik zespołu zawiadamia niezwłocznie klienta.

4.

W wypadku gdy adwokat prowadzący sprawę nie może wziąć osobiście udziału w rozprawie

lub osobiście wykonać poszczególnych czynności w sprawie, może udzielić substytucji

za zgodą kierownika zespołu.

1.

Zespół może odmówić udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów.

2.

Wątpliwości co do udzielenia lub odmowy udzielenia pomocy prawnej rozstrzyga rada

adwokacka, a w wypadkach nie cierpiących zwłoki - dziekan.

3.

W sprawach, w których pomoc prawna ma z mocy przepisów nastąpić z urzędu, zwolnić

adwokata od udzielenia tej pomocy może tylko organ, który go wyznaczył.

1.

Adwokat może wypowiedzieć pełnomocnictwo dopiero po uzyskaniu zgody kierownika zespołu.

2.

Adwokat wypowiadając pełnomocnictwo jest obowiązany jeszcze przez dwa tygodnie pełnić

swe obowiązki, jeżeli nie nastąpiło wcześniejsze objęcie sprawy przez innego adwokata

lub zwolnienie ze strony klienta.

Organami zespołu adwokackiego są

1)

zebranie zespołu,

2)

kierownik zespołu,

3)

w większych zespołach komisja rewizyjna.

Do zakresu działania zebrania zespołu należy

1)

kontrola i ocena członków zespołu i aplikantów adwokackich pod względem zawodowym,

etycznym i społecznym (podejmowanie uchwały w tym zakresie),

2)

wybór delegatów do zgromadzenia delegatów,

3)

wybór dwóch kandydatów na kierownika i w miarę potrzeby dwóch kandydatów na jego zastępcę,

4)

występowanie z wnioskiem do rady adwokackiej o odwołanie kierownika lub jego zastępcy

przed upływem kadencji,

5)

kontrola działalności kierownika zespołu, w szczególności zaś badanie i zatwierdzanie

jego sprawozdań,

6)

uchwalanie preliminarza budżetowego zespołu,

7)

przyjmowanie nowych członków i wykluczanie z zespołu,

8)

podejmowanie uchwały w sprawie zmiany siedziby lub lokalu,

9)

wybór komisji rewizyjnej,

10)

podejmowanie uchwał w przedmiocie rozwiązania i likwidacji zespołu.

1.

Od uchwały zebrania zespołu adwokackiego przysługuje odwołanie do rady adwokackiej

jako drugiej instancji.

2.

Wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie uchwały zebrania zespołu.

Rada adwokacka z urzędu uchyla uchwałę zebrania zespołu adwokackiego sprzeczną z prawem;

może także uchylić lub zmienić uchwałę zespołu adwokackiego, jeżeli wymaga tego interes

społeczny.

1.

Kierownika zespołu i jego zastępcę powołuje rada adwokacka spośród kandydatów przedstawionych

przez zespół.

2.

W razie niepowołania przez radę adwokacką kierownika spośród kandydatów przedstawionych

przez zespół lub w razie odwołania kierownika zespołu rada adwokacka powierza czasowo

wykonywanie czynności kierownika jednemu z członków zespołu.

3.

Adwokat powołany przez radę adwokacką na stanowisko kierownika zespołu, zastępcy kierownika

zespołu lub któremu powierzono czasowo wykonywanie czynności kierownika, nie może

odmówić objęcia tego stanowiska bez wyrażenia na to zgody rady adwokackiej.

4.

W wypadkach określonych w ust. 2 wybory kandydatów na kierownika zespołu powinny odbyć

się w terminie wyznaczonym przez radę adwokacką, nie później jednak niż w ciągu dwóch

miesięcy od doręczenia zespołowi uchwały odmawiającej powołania lub odwołującej kierownika.

Zebranie zespołu lub kierownik zespołu adwokackiego może udzielić członkowi zespołu

lub aplikantowi adwokackiemu ostrzeżenia.

Kierownik zespołu reprezentuje zespół, kieruje jego pracami, prowadzi sprawy gospodarcze

i finansowe zespołu i przewodniczy na zebraniach zespołu.

Rada adwokacka odwołuje kierownika zespołu lub jego zastępcę. Odwołanie następuje

w szczególności gdy kierownik zespołu lub zastępca zaniedbuje lub narusza swe obowiązki

albo jeżeli tego wymaga interes społeczny.

Rada adwokacka dokonuje wizytacji zespołów adwokackich w sposób ustalony regulaminem

uchwalonym przez Naczelną Radę Adwokacką.

1.

Rozwiązanie zespołu następuje na skutek

1)

uchwały zebrania zespołu,

2)

uchwały rady adwokackiej,

3)

decyzji Ministra Sprawiedliwości.

2.

Od uchwały rady adwokackiej w sprawie rozwiązania zespołu przysługuje zespołowi odwołanie.

1.

Adwokaci i aplikanci adwokaccy, mający siedzibę na obszarze województwa, stanowią

wojewódzką izbę adwokacką.

2.

Adwokaci i aplikanci mający siedzibę na obszarze miasta wyłączonego z województwa

i na obszarze województwa, z którego dane miasto zostało wyłączone, tworzą jedną izbę

adwokacką.

Siedzibą wojewódzkiej izby adwokackiej jest miasto wojewódzkie.

Organami wojewódzkiej izby adwokackiej są

1)

zgromadzenie delegatów,

2)

rada adwokacka,

3)

komisja rewizyjna,

4)

komisja dyscyplinarna.

1.

Zgromadzenie delegatów tworzą

1)

delegaci wybrani przez zebrania poszczególnych zespołów adwokackich,

2)

delegaci wybrani przez adwokatów zatrudnionych w poszczególnych społecznych biurach

pomocy prawnej,

3)

delegaci wybrani przez adwokatów nie wykonujących zawodu w zespołach adwokackich ani

w społecznych biurach pomocy prawnej.

2.

Delegaci są wybierani przed każdym zgromadzeniem. Liczbę delegatów dla poszczególnych

izb adwokackich określi regulamin uchwalony przez Naczelną Radę Adwokacką.

Do zakresu działania zgromadzenia delegatów należy

1)

wybór członków i zastępców członków rady adwokackiej, komisji rewizyjnej i komisji

dyscyplinarnej,

2)

uchwalanie budżetu izby i ustalanie wysokości składki rocznej na potrzeby izby,

3)

rozpatrywanie i zatwierdzanie corocznych sprawozdań z działalności rady adwokackiej,

4)

zatwierdzanie - po wysłuchaniu wniosków komisji rewizyjnej - zamknięć rachunkowych

i udzielanie radzie adwokackiej absolutorium.

1.

Zgromadzenie delegatów zwołuje dziekan rady adwokackiej.

2.

Zgromadzenie delegatów odbywa się w siedzibie izby.

1.

Zwyczajne zgromadzenie delegatów odbywa się raz do roku.

2.

Nadzwyczajne zgromadzenie delegatów zwołuje się na żądanie: Ministra Sprawiedliwości,

Naczelnej Rady Adwokackiej, rady adwokackiej lub komisji rewizyjnej. Zgromadzenie

będzie zwołane w ciągu sześciu tygodni od zgłoszenia żądania.

Rada adwokacka składa się z sześciu do czternastu członków i z trzech do pięciu zastępców.

Liczbę członków każdej rady adwokackiej i ich zastępców określi regulamin uchwalony

przez Naczelną Radę Adwokacką. Ponadto w skład rady adwokackiej wchodzi z urzędu prezes

komisji dyscyplinarnej.

1.

Rada adwokacka wybiera ze swego grona dziekana, jednego lub dwóch wicedziekanów, sekretarza,

skarbnika i rzecznika dyscyplinarnego, a ponadto wyznacza spośród adwokatów zastępców

rzecznika dyscyplinarnego.

2.

O dokonanym wyborze rada adwokacka zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, Naczelną Radę

Adwokacką oraz prezesa właściwego sądu wojewódzkiego i właściwego prokuratora wojewódzkiego.

Do zakresu działania rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których

ustawa nie zastrzega innym organom adwokatury lub organom państwowym.

1.

Do ważności uchwały rady adwokackiej wymagana jest obecność większości członków, w

tym dziekana lub wicedziekana.

2.

Uchwała rady adwokackiej zapada większością głosów; w razie równości głosów przeważa

głos przewodniczącego.

1.

Od uchwały rady adwokackiej, podjętej w pierwszej instancji, służy zainteresowanemu

odwołanie do Naczelnej Rady Adwokackiej, a w wypadku gdy uchwała dotyczy odmowy wpisu

na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich, zainteresowanemu służy odwołanie do

Ministra Sprawiedliwości, który może przekazać sprawę do ponownego rozpoznania lub

wydać własną decyzję i w razie uwzględnienia odwołania od uchwały rady odmawiającej

wpisu na listę adwokatów wyznaczyć odwołującemu się siedzibę.

2.

Uchwała rady adwokackiej w sprawie wpisu na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich

powinna być wydana w ciągu dwumiesięcznego terminu od daty złożenia wniosku o wpis.

1.

Dziekan reprezentuje radę adwokacką, kieruje jej pracami, przewodniczy na jej posiedzeniu

oraz wykonywa czynności przewidziane w niniejszej ustawie.

2.

Wicedziekan jest stałym zastępcą dziekana.

1.

Minister Sprawiedliwości może rozwiązać wojewódzką radę adwokacką, jeżeli rada przez

swoje działanie lub zaniechanie narusza prawo lub zagraża interesowi społecznemu.

2.

W wypadku rozwiązania wojewódzkiej rady adwokackiej Minister Sprawiedliwości przekazuje

czasowo wykonywanie czynności rozwiązanej rady wyznaczonym przez siebie osobom spośród

adwokatów lub sędziów i powierza jednej z nich pełnienie obowiązków dziekana rady

adwokackiej.

3.

Adwokat powołany do pełnienia czynności określonych w ust. 2 nie może odmówić objęcia

tego stanowiska. Minister Sprawiedliwości może z ważnych powodów zwolnić adwokata

od tego obowiązku.

4.

W razie rozwiązania rady nowe wybory do rady odbędą się w terminie wyznaczonym przez

Ministra Sprawiedliwości, jednak nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od daty

rozwiązania rady.

1.

Rada adwokacka prowadzi listę adwokatów i aplikantów adwokackich.

2.

Rada adwokacka zawiadamia Ministra Sprawiedliwości o zmianach w tych listach.

Do zakresu działania komisji rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i

gospodarczej rady adwokackiej.

1.

Komisja rewizyjna składa się z trzech członków i dwóch zastępców.

2.

Komisja rewizyjna wybiera spośród swych członków przewodniczącego i jego zastępcę.

Do zakresu działania komisji dyscyplinarnej należy wydawanie orzeczeń w sprawach dyscyplinarnych

członków izby oraz rozpoznawanie odwołań od orzeczeń dyscyplinarnych wydanych w trybie

art. 98 ust. 1.

Liczbę członków wojewódzkiej komisji dyscyplinarnej i ich zastępców dla poszczególnych

izb adwokackich określi regulamin uchwalony przez Naczelną Radę Adwokacką.

1.

Członkowie wojewódzkiej komisji dyscyplinarnej wybierają spośród siebie prezesa i

jednego lub dwóch wiceprezesów.

2.

Prezes kieruje pracami komisji dyscyplinarnej, w szczególności wyznacza składy sądzące

i terminy rozpraw oraz powołuje protokolantów spośród członków izby.

3.

Wojewódzka komisja dyscyplinarna orzeka w kompletach składających się z trzech członków.

Naczelną Radę Adwokacką tworzą

1)

dziekani rad adwokackich,

2)

dziewięciu adwokatów wybranych przez dziekanów rad adwokackich.

1.

Do zakresu działania Naczelnej Rady Adwokackiej należy

1)

reprezentowanie adwokatury,

2)

wybór Wyższej Komisji Dyscyplinarnej,

3)

wybór Komisji Rewizyjnej Naczelnej Rady Adwokackiej,

4)

nadzór i koordynowanie działalności wojewódzkich rad adwokackich,

5)

nadzór nad szkoleniem aplikantów adwokackich przez rady adwokackie,

6)

uchwalanie regulaminów dotyczących działalności adwokatury i jej organów,

7)

udzielanie na żądanie Ministra Sprawiedliwości opinii o projektach aktów prawodawczych

oraz przedstawianie Ministrowi Sprawiedliwości postulatów w dziedzinie ustawodawczej,

8)

rozpoznawanie odwołań od uchwał rad adwokackich,

9)

rozporządzanie i zarząd majątkiem Naczelnej Rady Adwokackiej,

10)

uchwalanie budżetu Naczelnej Rady Adwokackiej i określanie udziału poszczególnych

izb adwokackich w pokrywaniu jej wydatków budżetowych,

11)

rozpoznawanie sprawozdań i wniosków Komisji Rewizyjnej Naczelnej Rady Adwokackiej.

2.

Siedzibą Naczelnej Rady Adwokackiej jest Warszawa.

1.

Naczelna Rada Adwokacka wybiera ze swego grona prezydium w składzie: prezesa, dwóch

wiceprezesów, sekretarza, skarbnika i rzecznika dyscyplinarnego. Ponadto w skład prezydium

wchodzi z urzędu Prezes Wyższej Komisji Dyscyplinarnej.

2.

Naczelna Rada Adwokacka wyznacza spośród adwokatów zastępców rzecznika dyscyplinarnego.

3.

Prezydium sprawuje czynności należące do zakresu działania Naczelnej Rady Adwokackiej,

z wyjątkiem wymienionych w art. 55 ust. 1 pkt 2, 3, 6, 10 i 11.

4.

Uchwały Prezydium podjęte w zakresie jego działania mają moc uchwał Naczelnej Rady

Adwokackiej.

Naczelna Rada Adwokacka zawiadamia Ministra Sprawiedliwości o swym ukonstytuowaniu

się.

1.

Naczelna Rada Adwokacka ustali w drodze regulaminu liczbę stale urzędujących członków

wojewódzkich i naczelnych organów adwokatury oraz zasady ich wynagradzania.

2.

Naczelna Rada Adwokacka powoła centralny zespół wizytatorów i w miarę potrzeby zespoły

wizytatorów przy poszczególnych radach adwokackich.

3.

Wizytatorzy sprawują z ramienia organów samorządu adwokackiego i pod ich kierunkiem

kontrolę nad ścisłym wykonywaniem przez zespoły adwokackie przepisów o adwokaturze.

4.

Szczegółowy zakres działania oraz zasady wynagradzania wizytatorów określi regulamin

uchwalony przez Naczelną Radę Adwokacką.

Uchwalone przez Naczelną Radę Adwokacką regulaminy podlegają zatwierdzeniu przez Ministra

Sprawiedliwości.

1.

Naczelna Rada Adwokacka uchyla uchwały wojewódzkich rad adwokackich sprzeczne z prawem

lub interesem społecznym.

2.

Prezydium może z przyczyn wymienionych w ust. 1 zawiesić wykonanie uchwały rady adwokackiej;

w tym wypadku przedstawia sprawę do decyzji Naczelnej Rady Adwokackiej na najbliższym

jej posiedzeniu.

1.

Wyższa Komisja Dyscyplinarna w składzie trzech członków rozpoznaje jako instancja

druga i ostatnia sprawy rozpoznawane w pierwszej instancji przez wojewódzkie komisje

dyscyplinarne.

2.

Wyższa Komisja Dyscyplinarna składa się z dwudziestu trzech członków.

3.

Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej wybierają spośród siebie prezesa i jednego

lub dwóch wiceprezesów.

1.

Komisja Rewizyjna Naczelnej Rady Adwokackiej wykonuje kontrolę finansowej i gospodarczej

działalności tej Rady.

2.

Komisja Rewizyjna składa się z pięciu członków i dwóch zastępców.

3.

Komisja Rewizyjna składa Naczelnej Radzie Adwokackiej sprawozdanie z wyników każdorazowej

kontroli wraz z wnioskami.

Na listę adwokatów może być wpisany ten, kto

1)

daje rękojmię wykonywania zawodu adwokata zgodnie z zadaniami adwokatury w Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej,

2)

posiada obywatelstwo polskie i korzysta w pełni z praw publicznych i obywatelskich

praw honorowych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych,

3)

jest nieskazitelnego charakteru,

4)

ukończył wyższe studia prawnicze z przepisanymi egzaminami,

5)

odbył aplikację sądową i złożył egzamin sędziowski lub odbył aplikację prokuratorską

i złożył egzamin prokuratorski, a następnie - trzyletnią aplikację adwokacką zakończoną

egzaminem adwokackim.

1.

Wymogów odbycia aplikacji sądowej i złożenia egzaminu sędziowskiego oraz odbycia aplikacji

adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje się do

1)

profesorów lub docentów nauk prawnych na polskich uniwersytetach państwowych albo

w Polskiej Akademii Nauk,

2)

osób, które co najmniej przez trzy lata zajmowały stanowisko sędziego lub prokuratora,

wiceprokuratora lub podprokuratora w powszechnym wymiarze sprawiedliwości lub wojskowej

służbie sprawiedliwości albo też stanowisko sędziego w sądach ubezpieczeń społecznych

bądź stanowisko rzecznika interesu publicznego lub jego zastępcy przy Trybunale Ubezpieczeń

Społecznych.

2.

Wymogów odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje

się do osób, które posiadają kwalifikacje sędziowskie i co najmniej przez trzy lata

zajmowały stanowisko prezesa, wiceprezesa, arbitra państwowego lub arbitra okręgowego

w państwowych komisjach arbitrażowych.

1.

Osoby zajmujące stanowiska sędziów i prokuratorów, wiceprokuratorów lub podprokuratorów

w powszechnym wymiarze sprawiedliwości lub wojskowej służbie sprawiedliwości, o ile

odpowiadają wymaganiom art. 63 pkt 4 i art. 64 ust. 1 pkt 2, będą w okresie dwóch

lat po opuszczeniu tych stanowisk wpisane na swój wniosek na listę adwokatów, po uzyskaniu

na to zgody Ministra Sprawiedliwości.

2.

Osoby wymienione w ust. 1 po upływie dwóch lat od chwili opuszczenia uprzednio zajmowanych

stanowisk będą wpisane na swój wniosek na listę adwokatów, chyba że przestały odpowiadać

warunkom art. 63 pkt 1-3.

3.

Osoby wymienione w ust. 1 nie mogą w ciągu dwóch lat od opuszczenia stanowisk w organach

wymiaru sprawiedliwości uzyskać wpisu na listę adwokatów z siedzibą w okręgu tej izby

adwokackiej, w której zajmowały te stanowiska w okresie ostatniego roku.

4.

Minister Sprawiedliwości w szczególnie uzasadnionych wypadkach może wyrazić zgodę

na odstąpienie od zasady ustalonej w ust. 3.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do sędziów Sądu Najwyższego nie wybranych na następną

kadencję tego Sądu.

1.

Wymogów odbycia aplikacji sądowej, złożenia egzaminu sędziowskiego i odbycia aplikacji

adwokackiej nie stosuje się do

1)

osób, które po odbyciu aplikacji notarialnej, zakończonej przepisanym egzaminem, pozostawały

co najmniej przez trzy lata na stanowisku notariusza,

2)

osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres siedmiu lat pracowały

w charakterze radcy prawnego do dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Wymogu odbycia aplikacji adwokackiej nie stosuje się do osób, które ukończyły aplikację

sądową, złożyły egzamin sędziowski i przez okres pięciu lat zajmowały stanowisko radcy

prawnego.

1.

O wpisie na listę adwokatów decyduje rada adwokacka.

2.

Rada adwokacka podejmując uchwałę dotyczącą wpisu na listę adwokatów wyznacza równocześnie

siedzibę, kierując się koniecznością prawidłowego rozmieszczenia adwokatów dla zapewnienia

ludności należytej pomocy prawnej.

1.

Wojewódzka rada adwokacka zawiadamia Ministra Sprawiedliwości o każdej uchwale postanawiającej

wpis na listę adwokatów.

2.

Wpis na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich uważa się za dokonany, jeżeli Minister

Sprawiedliwości nie sprzeciwi się wpisowi w ciągu dni trzydziestu od otrzymania uchwały

rady wraz z aktami osobowymi wpisanego. Sprzeciw wymaga uzasadnienia.

1.

Adwokat korzysta przy wykonywaniu zawodu adwokackiego z wolności słowa i pisma w granicach,

określonych przez zadania adwokatury, przez przepisy prawne i rzeczową potrzebę.

2.

Nadużycie tej wolności, stanowiące ściganą z oskarżenia prywatnego zniewagę strony,

jej pełnomocnika lub obrońcy, świadka albo biegłego, podlega ściganiu tylko w drodze

dyscyplinarnej.

3.

Wszelkie inne nadużycie tej wolności podlega ściganiu w drodze sądowej i dyscyplinarnej.

Osoby wpisane na listę adwokatów, zajmujące stanowiska

1)

pracownika nauki,

2)

pracownika organu administracji państwowej, państwowych przedsiębiorstw i instytucji

oraz innych zakładów pracy, a także organizacji spółdzielczej i członka spółdzielni

pracy,

3)

radcy prawnego,

pozostają na liście adwokatów, ale w tym okresie nie mogą wykonywać zawodu adwokata.

Adwokat nie może wykonywać zawodu, jeżeli jego małżonek pełni funkcje sędziowskie

lub prokuratorskie.

Adwokat nie może wykonywać zawodu w okręgu tej izby adwokackiej, w którym spokrewniona

z nim osoba do drugiego stopnia lub spowinowacona w pierwszym stopniu pełni funkcje

sędziowskie lub prokuratorskie.

1.

Adwokat wykonujący zawód adwokata powinien zamieszkiwać w wyznaczonej mu siedzibie,

a gdy jest członkiem zespołu, w siedzibie tego zespołu.

2.

Rada adwokacka może z ważnych powodów zezwolić adwokatowi na zamieszkanie w pobliżu

miejscowości, w której ma siedzibę, ale tylko w okręgu swojej izby.

3.

Naczelna Rada Adwokacka w uzasadnionych wypadkach może zezwolić adwokatowi na zamieszkanie

w okręgu izby, której nie jest członkiem, o ile miejscowość zamieszkania jest położona

w pobliżu miejscowości, w której ma siedzibę.

1.

Adwokat za zgodą rady adwokackiej może przenieść się do innego zespołu w okręgu swej

izby.

2.

Rada adwokacka może przenieść adwokata do innego zespołu lub do innej miejscowości

w okręgu wojewódzkiej izby adwokackiej, jeżeli tego wymaga interes społeczny.

3.

Naczelna Rada Adwokacka może przenieść adwokata do innej miejscowości, jeżeli tego

wymaga interes społeczny. W wypadku przeniesienia adwokata poza dotychczasowy okręg

wojewódzkiej izby adwokackiej, Naczelna Rada Adwokacka winna podjąć starania o uzyskanie

przez adwokata mieszkania w nowej siedzibie oraz pokryć koszty przeprowadzki. Przepisu

tego nie stosuje się w wypadku przeniesienia siedziby adwokata w trybie art. 94 ust.

1 pkt 5.

4.

Od uchwały podjętej przez Naczelną Radę Adwokacką stosownie do ust. 3 służy adwokatowi

odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, który może przekazać sprawę do ponownego rozpoznania

lub wydać własną decyzję.

1.

Adwokat może przenieść siedzibę do okręgu innej izby za zgodą rady adwokackiej izby,

w której ma siedzibę, oraz rady adwokackiej izby, do której zamierza się przenieść.

2.

Po wyrażeniu zgody na przeniesienie siedziby przez obie rady adwokackie następuje

skreślenie z listy adwokatów dotychczasowej izby oraz wpisanie na listę adwokatów

izby, do której adwokat przenosi siedzibę.

1.

Adwokat - członek zespołu ma prawo do

1)

udziału w dochodach zespołu,

2)

corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 30 dni kalendarzowych,

3)

uczestniczenia w dochodach zespołu w razie czasowej niezdolności do pracy spowodowanej

chorobą w okresie, w którym przysługuje prawo do wynagrodzenia pracownikom umysłowym.

2.

Sposób uczestniczenia w dochodach zespołu w okresie pracy, choroby i urlopu wypoczynkowego

określi Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia.

1.

Adwokaci, członkowie zespołów oraz członkowie ich rodzin mają na równi z pracownikami

prawo do świadczeń z ubezpieczenia na wypadek choroby i macierzyństwa - z ubezpieczenia

rodzinnego oraz z powszechnego zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin,

przy czym przy ustaleniu prawa do świadczeń i ich wysokości pracę w zespołach po dniu

wejścia w życie ustawy traktuje się na równi z zatrudnieniem, a wynagrodzenie z tego

tytułu na równi z wynagrodzeniem z tytułu zatrudnienia.

2.

Składki na ubezpieczenia społeczne pokrywają zespoły adwokackie.

1.

Rada adwokacka skreśli adwokata z listy w wypadku

1)

śmierci,

2)

zgłoszenia wystąpienia z adwokatury,

3)

przeniesienia siedziby do innej wojewódzkiej izby adwokackiej,

4)

zajmowania stanowiska: sędziego, notariusza, prokuratora, wiceprokuratora, podprokuratora,

referendarza śledczego oraz asesora sądowego, notarialnego i prokuratury,

5)

powołania do wojskowej służby zawodowej,

6)

utraty obywatelstwa polskiego,

7)

utraty z mocy wyroku sądowego praw publicznych i obywatelskich praw honorowych albo

prawa wykonywania zawodu,

8)

gdy adwokat nie daje rękojmi wykonywania zawodu adwokata zgodnie z zadaniami adwokatury

w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

9)

ubezwłasnowolnienia,

10)

orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu z adwokatury lub pozbawieniu prawa wykonywania

zawodu,

11)

wyjazdu adwokata na dłuższy okres za granicę i nieprzystąpienia do wykonywania zawodu

w terminie zakreślonym przez radę.

2.

Skreślenie z listy adwokatów z powodów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 nie może nastąpić

w czasie toczącego się przeciwko adwokatowi postępowania dyscyplinarnego.

1.

Adwokat skreślony z przyczyn wymienionych w art. 78 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 podlega na

swój wniosek ponownemu wpisaniu na listę adwokatów, chyba że przestał odpowiadać warunkom

art. 63 pkt 1-3.

2.

Przy ponownym wpisie na listę adwokatów osoby skreślone z listy w związku z objęciem

stanowisk wymienionych w art. 78 ust. 1 pkt 4 i 5 zachowują na swój wniosek prawo

do siedziby, jaką miały w chwili skreślenia z listy, o ile nie stoją temu na przeszkodzie

przepisy art. 65 ust. 3.

3.

Uchwała rady adwokackiej o ponownym wpisie będzie powzięta w ciągu dni trzydziestu

od daty złożenia wniosku. Przepisy art. 65 ust. 1 nie mają w tych wypadkach zastosowania.

Rada adwokacka może skreślić adwokata z listy na skutek

1)

wyroku skazującego - w którym nie orzeczono kar dodatkowych utraty praw publicznych

i obywatelskich praw honorowych lub utraty prawa wykonywania zawodu,

2)

trzykrotnego ukarania dyscyplinarnego za czyny tego samego rodzaju lub za czyny podrywające

w poważny sposób zaufanie do obwinionego jako adwokata.

1.

Od uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej o skreśleniu z listy adwokatów podjętej na podstawie

art. 78 ust. 1 pkt 8 służy adwokatowi odwołanie do Sądu Najwyższego.

2.

Od uchwały rady adwokackiej lub Naczelnej Rady Adwokackiej odmawiającej skreślenia

z listy adwokatów Minister Sprawiedliwości może wnieść odwołanie do Sądu Najwyższego

w ciągu dni trzydziestu od dnia otrzymania uchwały.

3.

Naczelna Rada Adwokacka może wnieść w tym samym terminie odwołanie do Sądu Najwyższego

od uchwały rady adwokackiej odmawiającej skreślenia z listy adwokatów.

4.

Przy rozpoznawaniu odwołania przez Sąd Najwyższy stosuje się przepis art. 104.

W sprawach dotyczących skreślenia z listy adwokatów nie stosuje się art. 14.

Rada adwokacka może zawiesić tymczasowo adwokata w wykonywaniu czynności zawodowych

w wypadku wszczęcia postępowania o jego ubezwłasnowolnienie.

Na listę aplikantów adwokackich może być wpisany ten, kto odpowiada wymogom art. 63

pkt 1-4 oraz odbył aplikację sądową zakończoną złożeniem egzaminu sędziowskiego lub

aplikację prokuratorską zakończoną złożeniem egzaminu prokuratorskiego.

Do aplikantów adwokackich stosuje się odpowiednio przepisy art. 6, 7, 67, 68, 74,

78 ust. 2 i art. 80-83.

Aplikant adwokacki nie może bez zezwolenia rady adwokackiej podejmować się zajęć ubocznych.

1.

Aplikacja adwokacka polega na zaznajomieniu się ze wszystkimi działami czynności adwokackich

oraz zasadami wykonywania zawodu adwokata.

2.

Ogólne kierownictwo kształcenia aplikantów należy do rady adwokackiej.

Dziekan rady dokonywa przydziału aplikanta do zespołu adwokackiego lub do społecznego

biura pomocy prawnej, uwzględniając w miarę możliwości życzenia kierownika zespołu

lub biura i aplikanta.

1.

Kierowanie pracą aplikanta należy do kierownika zespołu lub społecznego biura pomocy

prawnej.

2.

Aplikanci adwokaccy zatrudnieni w zespole pobierają wynagrodzenie z Centralnego Funduszu

Szkolenia Aplikantów Adwokackich.

3.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do aplikantów adwokackich zatrudnionych

w zespołach stosuje się ogólne przepisy ustawodawstwa pracy dotyczące pracowników

umysłowych.

1.

Aplikant adwokacki może w pierwszym roku aplikacji zastępować adwokata w sądzie powiatowym,

w sądzie okręgowym ubezpieczeń społecznych, w sądzie wojewódzkim orzekającym jako

druga instancja i przed organami administracji państwowej, a począwszy od drugiego

roku aplikacji ponadto w sądzie wojewódzkim orzekającym jako pierwsza instancja.

2.

Upoważnienia do zastępowania udziela aplikantowi adwokat prowadzący sprawę za zgodą

kierownika zespołu lub społecznego biura pomocy prawnej.

1.

Rada adwokacka skreśli aplikanta adwokackiego z listy wskutek

1)

okoliczności wymienionych w art. 78 ust. 1,

2)

nieprzystąpienia bez usprawiedliwionej przyczyny do egzaminu adwokackiego w ciągu

roku od zakończenia aplikacji lub do ponownego egzaminu w terminie, wyznaczonym przez

komisję egzaminacyjną,

3)

niepomyślnego wyniku egzaminu, jeżeli ponowne przystąpienie jest niedopuszczalne w

myśl art. 92.

2.

Rada adwokacka ponadto skreśli z listy aplikanta, który w ciągu roku od daty złożenia

egzaminu adwokackiego nie został wpisany na listę adwokatów.

Egzamin adwokacki może być powtórzony w razie niepomyślnego wyniku jeden raz. Komisja

egzaminacyjna może jednak wyjątkowo, z ważnych przyczyn, dopuścić aplikanta do egzaminu

w trzecim, wyznaczonym przez siebie terminie.

1.

Adwokaci i aplikanci adwokaccy podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za postępowanie

sprzeczne z prawem, interesem mas pracujących, z zasadami słuszności lub godności

bądź za naruszenie swych obowiązków zawodowych.

2.

W postępowaniu dyscyplinarnym może być wydane orzeczenie o wydaleniu z adwokatury

ze względu na czyn popełniony przed wpisem na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich,

jeżeli czyn ten nie był znany radzie adwokackiej w chwili wpisu, a stanowiłby przeszkodę

dla wpisu.

1.

Kary dyscyplinarne są następujące

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

kara pieniężna,

4)

zawieszenie w czynnościach zawodowych na okres od trzech miesięcy do lat dwóch,

5)

przeniesienie siedziby,

6)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu adwokata na okres od jednego roku do lat pięciu,

7)

wydalenie z adwokatury.

2.

Adwokat i aplikant adwokacki, przeciwko któremu toczy się postępowanie dyscyplinarne

lub karne, może być tymczasowo zawieszony w czynnościach zawodowych, jeżeli tego wymaga

interes społeczny.

3.

Postanowienie komisji dyscyplinarnej o tymczasowym zawieszeniu jest natychmiast wykonalne.

1.

Kara nagany oraz kara przeniesienia siedziby pociągają za sobą utratę prawa wybieralności

do organów adwokatury na przeciąg lat trzech od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

2.

Kara pieniężna może być orzeczona jako kara zasadnicza lub dodatkowa. Karę pieniężną

wymierza się w granicach od 1.000 do 5.000 zł. Wpływy z kar pieniężnych rada adwokacka

przekazuje na cele społeczne.

3.

Adwokat ukarany karą zawieszenia w czynnościach zawodowych traci prawo wybieralności

do organów adwokatury na okres sześciu lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4.

Adwokat zawieszony w czynnościach zawodowych nie może występować przed sądem lub innymi

organami państwowymi. W okresie zawieszenia adwokat może wykonywać inne czynności

zlecone przez kierownika zespołu.

5.

Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu pociąga za sobą skreślenie z listy adwokatów

oraz utratę prawa wybieralności do organów adwokatury na zawsze. Po odbyciu kary ukarany

może ubiegać się o ponowny wpis na listę adwokatów.

6.

Kara wydalenia z adwokatury pociąga za sobą skreślenie z listy adwokatów bez prawa

do ponownego wpisu.

1.

Za udzielenie klientowi odpłatnej pomocy bez wiedzy kierownika zespołu albo za przyjęcie

od klienta korzyści materialnej nie może być wymierzona kara niższa niż pozbawienie

prawa wykonywania zawodu.

2.

Przy powtórnym dokonaniu przez adwokata czynu określonego w ust. 1 i po uprzednim

ukaraniu za taki sam czyn nie może być wymierzona kara niższa niż wydalenie z adwokatury.

1.

W stosunku do aplikantów adwokackich nie orzeka się kary pieniężnej i kary pozbawienia

prawa wykonywania zawodu.

2.

Przepisy o zawieszeniu adwokatów w czynnościach zawodowych stosuje się odpowiednio

do aplikantów adwokackich, przy czym czasu trwania zawieszenia aplikanta w czynnościach

nie zalicza się do okresu obowiązkowej aplikacji.

1.

Dziekan rady adwokackiej może członkowi izby wymierzyć karę upomnienia lub nagany.

2.

Od kar upomnienia i nagany, wymierzonych w trybie przewidzianym w ust. 1, służy obwinionemu

odwołanie do wojewódzkiej komisji dyscyplinarnej, która orzeka w tych sprawach jako

druga i ostatnia instancja.

3.

Orzeczenie o ukaraniu wydane w trybie przewidzianym w ust. 1 traci moc, jeżeli w terminie

czternastu dni od dnia doręczenia wniesiony zostanie sprzeciw przez Rzecznika Dyscyplinarnego

Naczelnej Rady Adwokackiej, przez prokuratora lub pokrzywdzonego.

4.

Wniesienie sprzeciwu przewidzianego w ust. 3 pociąga za sobą konieczność przeprowadzenia

postępowania dyscyplinarnego w trybie zwykłym.

1.

Minister Sprawiedliwości może

1)

polecić wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko adwokatowi lub aplikantowi

adwokackiemu,

2)

po zapoznaniu się z wyjaśnieniami obwinionego zawiesić tymczasowo w wykonywaniu czynności

zawodowych adwokata lub aplikanta adwokackiego, przeciwko któremu toczy się postępowanie

dyscyplinarne, jeżeli tego wymaga interes społeczny.

2.

Tymczasowe zawieszenie ustaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

3.

Komisja dyscyplinarna może po wstępnym zbadaniu sprawy złożyć do Ministra Sprawiedliwości

wniosek wraz z uzasadnieniem o uchylenie tymczasowego zawieszenia.

1.

Postępowanie dyscyplinarne toczy się niezależnie od postępowania karnego o ten sam

czyn, może jednak być zawieszone do czasu ukończenia postępowania karnego.

2.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego z powodu czynu, związanego ze sprawowaniem

urzędu lub mandatu publicznego, zanim właściwa władza dyscyplinarna lub sąd nie wyda

orzeczenia.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli zaszła okoliczność,

która według kodeksu postępowania karnego wyłącza ściganie.

2.

W razie śmierci obwinionego przed ukończeniem postępowania dyscyplinarnego postanowienie

o umorzeniu traci moc i postępowanie toczy się nadal, jeżeli tego żąda w terminie

dwumiesięcznym od dnia zgonu obwinionego jego małżonek, krewny w linii prostej, brat

lub siostra.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego, jeżeli od chwili popełnienia przewinienia

upłynęło lat pięć.

2.

Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

następuje wcześniej niż przedawnienie karne.

3.

Przedawnienie dyscyplinarne przerywa każda czynność organu powołanego do ścigania

przewinienia.

4.

Przedawnienie dyscyplinarne nie biegnie w czasie, gdy adwokat z mocy ustawy nie może

być pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

1.

Rewizję nadzwyczajną od prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego może wnieść Minister

Sprawiedliwości, Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub Prezydium

Naczelnej Rady Adwokackiej z powodu pogwałcenia istotnych przepisów prawa lub oczywistej

niesłuszności orzeczenia.

2.

Rewizja nadzwyczajna na niekorzyść obwinionego może być wniesiona w ciągu sześciu

miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

Rewizję nadzwyczajną rozpoznaje Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów. Sędziów,

ich zastępców i kolejność zastępstwa w tych sprawach wyznacza Kolegium Administracyjne

Sądu Najwyższego w podziale czynności.

1.

Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym jest rzecznik dyscyplinarny.

2.

W postępowaniu przed wojewódzką komisją dyscyplinarną może brać udział jako oskarżyciel

także prokurator delegowany przez prokuratora wojewódzkiego, a w postępowaniu przed

Wyższą Komisją Dyscyplinarną - prokurator delegowany przez Prokuratora Generalnego

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

3.

Udział prokuratora w postępowaniu jest niezależny od udziału rzecznika dyscyplinarnego.

1.

Po upływie pięciu lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego

karę upomnienia, nagany lub karę pieniężną oraz po upływie ośmiu lat po odbyciu kary

zawieszenia w czynnościach zawodowych lub przeniesienia siedziby następuje zatarcie

skazania, jeżeli adwokat lub aplikant adwokacki nie zostanie w tym czasie skazany.

2.

Orzeczona kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu oraz wydalenia z adwokatury nie

ulega zatarciu.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia

1)

zasady i tryb opłacania przez zespoły adwokackie składek na ubezpieczenia społeczne

oraz wysokość tych składek,

2)

zasady i tryb zaliczania niektórych okresów do okresów pracy w zespołach adwokackich

przy ustalaniu uprawnień emerytalnych, szczególne przypadki przyznawania świadczeń

emerytalnych adwokatom, którzy nie nabyli uprawnień do tych świadczeń, oraz wysokość

tych świadczeń.

Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia

1)

zasady tworzenia, zakresu działania, organizacji, funkcjonowania i rozwiązywania zespołów

adwokackich,

2)

zasady tworzenia, zakresu działania, organizacji, funkcjonowania i likwidacji społecznych

biur pomocy prawnej,

3)

opłaty za czynności zespołów adwokackich i społecznych biur pomocy prawnej,

4)

szczegółowe przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym,

5)

wzory pieczęci Naczelnej Rady Adwokackiej, rad adwokackich i komisji dyscyplinarnych,

6)

strój adwokatów podczas rozpraw.

1.

Adwokaci i aplikanci adwokaccy wpisani na listę w dniu wejścia w życie ustawy są adwokatami

i aplikantami adwokackimi w rozumieniu ustawy o ustroju adwokatury.

2.

Aplikanci adwokaccy, wpisani na listę aplikantów adwokackich przed dniem 1 lipca 1961 r.,

odbywają aplikację na zasadach obowiązujących do dnia 20 grudnia 1958 r.

3.

Aplikanci adwokaccy, wpisani na listę aplikantów adwokackich po dniu 1 lipca 1961 r.

a przed dniem wejścia w życie ustawy, odbywają dwuletnią aplikację adwokacką.

1.

Adwokaci wykonujący dotychczas zawód indywidualnie mogą nadal prowadzić indywidualne

kancelarie adwokackie w ciągu roku od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

W uzasadnionych wypadkach Minister Sprawiedliwości na wniosek adwokata, zaopiniowany

przez Naczelną Radę Adwokacką, może ten okres przedłużyć.

Adwokat wykonujący zawód indywidualnie, przenosząc siedzibę lub wydalając się z niej

na czas ponad sześć tygodni, ustanowi innego adwokata swym zastępcą i zawiadomi o

tym radę adwokacką.

1.

Rada adwokacka ustanowi z urzędu zastępcę dla adwokata wykonującego zawód indywidualnie

w wypadku skreślenia go z listy lub zawieszenia w czynnościach zawodowych.

2.

Rada adwokacka może również ustanowić zastępcę dla adwokata wykonującego zawód indywidualnie,

który czasowo nie ma możności wykonywania zawodu lub nie ustanowił zastępcy w wypadku

określonym w art. 111.

3.

Uchwała rady zastępuje substytucję udzieloną przez adwokata.

4.

Zastępca zawiadomi niezwłocznie klientów zastępowanego adwokata o przyjęciu zastępstwa.

1.

Wybory do organów adwokatury odbędą się w ciągu roku od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Dotychczasowe organy adwokatury działają do czasu ukonstytuowania się nowo wybranych

organów.

1.

Traci moc ustawa z dnia 27 czerwca 1950 r. o ustroju adwokatury

(Dz. U. z 1959 r. Nr 8, poz. 41 i z 1962 r. Nr 66, poz. 329).

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

W ustawie z dnia 4 lutego 1949 r. o podatku od wynagrodzeń

(Dz. U. Nr 7, poz. 41, z 1956 r. Nr 44, poz. 201 i z 1959 r. Nr 11, poz. 60) w art. 10a ust. 1 skreśla się pkt 1, a pkt 2, 3 i 4 otrzymują kolejną numerację 1,

2 i 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1964 r., jednak przepisy art. 71 i 72 wejdą

w życie z dniem 1 stycznia 1965 r.