Ustawa z dnia 13 listopada 1963 r. zmieniająca przepisy o służbie wojskowej żołnierzy Sił Zbrojnych.

W ustawie z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych

(Dz. U. z 1958 r. Nr 2, poz. 5) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 33 dodaje się art. 33a w brzmieniu

„

Art. 33a.

1.

Oficer w czynnej służbie wojskowej, który wskutek wypadku zaistniałego podczas lub

w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w czasie pokoju doznał uszkodzenia

zdrowia powodującego niezdolność do służby wojskowej oraz inwalidztwo I lub II grupy,

otrzymuje - niezależnie od zaopatrzenia emerytalnego lub inwalidzkiego oraz od innych

świadczeń przewidzianych w ustawie - jednorazowe odszkodowanie

1)

oficer zawodowy lub służby okresowej - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia

pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze

stałym,

2)

oficer rezerwy - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia należnego w myśl przepisów

o uposażeniu żołnierzy oficerowi zawodowemu w tym samym stopniu według posiadanego

stopnia wojskowego i według stanowiska typowego dla tego stopnia wojskowego.

2.

Jeżeli oficer zmarł wskutek wypadku określonego w ust. 1 nie później niż w ciągu dwóch

lat od tego wypadku, a odszkodowania jeszcze nie otrzymał, odszkodowanie to otrzymują

pozostali po nim członkowie rodziny - niezależnie od zaopatrzenia przysługującego

stosownie do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym lub inwalidzkim żołnierzy i członków

ich rodzin oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie.

3.

Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli uszkodzenie zdrowia lub śmierć nastąpiły wskutek

winy umyślnej oficera.

4.

Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są

1)

małżonek, który w chwili śmierci oficera pozostawał ze zmarłym we wspólności małżeńskiej,

2)

inni członkowie rodziny (dzieci, wnuki, rodzeństwo, rodzice) spełniający w chwili

śmierci oficera warunki do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym (inwalidzkim).

5.

Minister Obrony Narodowej określi w drodze rozporządzenia zasady oraz tryb przyznawania

i wypłaty odszkodowania, jak również organy wojskowe właściwe w tych sprawach”.

2)

w art. 55

a)

dodaje się nowy ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Oficera w stopniu do pułkownika (komandora) włącznie, będącego samodzielnym pracownikiem,

nauki Minister Obrony Narodowej może zatrzymać w wojskowej służbie zawodowej mimo

osiągnięcia granicy wieku określonej w ust. I pkt 2 nie dłużej jednak niż do końca

roku kalendarzowego, w którym oficer ten kończy 65 lat życia.

”

,

b)

dotychczasowy ust. 2 oznacza się jako ust. 3 i na końcu zdania skreśla się kropkę

oraz dodaje się wyrazy „lub ust. 2.”;

3)

w art. 58 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Oficerom zwolnionym z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych w art.

55 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 56 ust. 1 pkt 3-5, jak również członkom ich rodzin

oraz, członkom rodzin oficerów zmarłych w czasie pełnienia wojskowej służby zawodowej

- przysługuje prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej (art. 52) przez okres

jednego roku od zwolnienia oficera ze służby lub od jego śmierci.

”

;

4)

w art. 60 skreśla się ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1;

5)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

1.

Jeżeli oficer otrzymuje wynagrodzenie za pracę lub posiada dochód z innych źródeł

albo łącznie wynagrodzenie za pracę i dochód z innych źródeł, uposażenie określone

w art. 60 zmniejsza się o kwoty uzyskane z tego tytułu po potrąceniu podatku.

2.

Nadpłata uposażenia podlega potrąceniu wyłącznie z należności bieżących z tytułu tego

uposażenia.

3.

Za dochód w rozumieniu ust. 1 uważa się dochód, który stosownie do przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych powoduje zmniejszenie renty za wysługę lat.

”

;

6)

art. 65 otrzymuje brzmienie

„

Art. 65.

1.

Oficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej, którzy nie ukończyli: mężczyźni

55 lat życia, a kobiety 50 lat życia i nie zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów

- kieruje się na ich wniosek do pracy w organach administracji państwowej, przedsiębiorstwach,

zakładach lub instytucjach. Przepisu tego nie stosuje się do oficerów zwolnionych

z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych w art. 55 ust. 1 pkt 4 i art.

56 ust. 1 pkt 6.

2.

Szczegółowe zasady i tryb kierowania oficerów do pracy określa Prezes Rady Ministrów.

”

;

7)

art. 67 otrzymuje brzmienie

„

Art. 67.

Oficer zwolniony z wojskowej służby zawodowej zostaje w zależności od wieku i zdolności

do służby wojskowej przeniesiony do rezerwy lub zwolniony od powszechnego obowiązku

wojskowego (obowiązku wojskowego kobiet).

”

W ustawie z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił

Zbrojnych

(Dz. U. z 1958 r. Nr 36, poz. 164, z 1959 r. Nr 14, poz. 75 i z 1961 r. Nr 6, poz. 39) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 9 i 10 otrzymują brzmienie

„

Art. 9.

Zasady i warunki mianowania na stopień starszego szeregowca i na stopnie podoficerskie,

z zastrzeżeniem art. 10, oraz organy wojskowe właściwe do mianowania na te stopnie

określa Minister Obrony Narodowej.

Art. 10.

1.

Mianowanie podoficera zawodowego na wyższy stopień może nastąpić w czasie pokoju

1)

na stopień plutonowego - po przesłużeniu w stopniu kaprala co najmniej 2 lat,

2)

na stopień sierżanta - po przesłużeniu w stopniu plutonowego co najmniej 3 lat,

3)

na stopień starszego sierżanta - po przesłużeniu w stopniu sierżanta co najmniej 4

lat.

2.

Podoficera zawodowego można mianować na kolejny wyższy stopień w drodze wyróżnienia

mimo niespełniania warunku określonego w ust. 1, jeżeli spełnia pozostałe warunki

do mianowania (art. 9).

”

;

2)

po art. 29 dodaje się art. 29a w brzmieniu

„

Art. 29a.

1.

Podoficerowie i szeregowcy w czynnej służbie wojskowej, którzy wskutek wypadku zaistniałego

podczas lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w czasie pokoju doznali

uszkodzenia zdrowia powodującego niezdolność do służby wojskowej oraz inwalidztwo

I lub II grupy, otrzymują - niezależnie od zaopatrzenia emerytalnego lub inwalidzkiego

oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie - jednorazowe odszkodowanie

1)

podoficerowie zawodowi i nadterminowi - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia

pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze

stałym,

2)

podoficerowie nie wymienieni w pkt 1 - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia

podoficera nadterminowego w odpowiednim stopniu wojskowym i według stanowiska typowego

dla tego stopnia,

3)

szeregowcy i starsi szeregowcy - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia kaprala

nadterminowego i według stanowiska typowego dla tego stopnia.

2.

Jeżeli podoficer lub szeregowiec zmarł wskutek wypadku określonego w ust. 1 nie później

niż w ciągu dwóch lat od tego wypadku, a odszkodowania jeszcze nie otrzymał, odszkodowanie

to otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny niezależnie od zaopatrzenia przysługującego

stosownie do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym lub inwalidzkim żołnierzy i członków

ich rodzin oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie.

3.

Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli uszkodzenie zdrowia lub śmierć nastąpiły wskutek

winy umyślnej żołnierza.

4.

Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są

1)

małżonek, który w chwili śmierci żołnierza pozostawał ze zmarłym żołnierzem we wspólności

małżeńskiej,

2)

inni członkowie rodziny (dzieci, wnuki, rodzeństwo, rodzice) spełniający w chwili

śmierci żołnierza warunki do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym (inwalidzkim).

5.

Minister Obrany Narodowej określi w drodze rozporządzenia zasady oraz tryb przyznawania

i wypłaty odszkodowania, jak również organy wojskowe właściwe w tych sprawach.

”

;

3)

w art. 46 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Podoficer powołany do wojskowej służby nadterminowej z rezerwy zachowuje prawo do

ostatnio pobieranego wynagrodzenia lub uposażenia z zakładu pracy do końca tego miesiąca

kalendarzowego, w którym został skierowany do jednostki wojskowej w celu pełnienia

służby.

”

;

4)

w art. 66 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Do podoficerów powołanych do wojskowej służby zawodowej z rezerwy stosuje się odpowiednio

przepis art. 46 ust. 3.

”

;

5)

po art. 66 dodaje się art. 66a w brzmieniu

„

Art. 66a.

1.

Do wojskowej służby zawodowej mogą być powołane na własną prośbę; również kobiety,

które nie zostały zaliczone do rezerwy, jeżeli posiadają odpowiednią zdolność fizyczną

i psychiczną do służby wojskowej oraz kwalifikacje określone przez Ministra Obrony

Narodowej.

2.

Równocześnie z powołaniem do wojskowej służby zawodowej kobiety, o których mowa w

ust. 1, podlegają mianowaniu na odpowiedni stopień podoficerski.

3.

Zasady i warunki mianowania na stopnie podoficerskie kobiet, które mają być powołane

do wojskowej służby zawodowej, tryb powoływania do tej służby oraz organy wojskowe

właściwe w tych sprawach określi Minister Obrony Narodowej.

”

;

6)

po art. 76 dodaje się art. 76a w brzmieniu

„

Art. 76a.

1.

Minister Obrony Narodowej może ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych lub interes obrony

Państwa wyznaczyć w porozumieniu z właściwym ministrem podoficerów zawodowych do wykonywania

określonych zadań poza wojskiem na stanowiska ustalone przez Prezesa Rady Ministrów.

2.

Podoficerowie zawodowi wyznaczeni do wykonywania zadań poza wojskiem pozostają nadal

w czynnej służbie wojskowej. Podoficerowie ci mogą być przez Ministra Obrony Narodowej

w każdym czasie odwołani ze służby poza wojskiem.

3.

Zasady i tryb wyznaczania podoficerów zawodowych do wykonywania zadań poza wojskiem

oraz ich prawa i obowiązki związane z wykonywaniem tych zadań określi Rada Ministrów

w drodze rozporządzenia.

”

;

7)

po art. 77 dodaje się. art. 77a w brzmieniu

„

Art. 77a.

Podoficer zawodowy - kobieta korzysta ze szczególnych uprawnień, które przysługują

pracownicom według przepisów prawa pracy.

”

;

8)

w art. 86 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Podoficer zawodowy, który osiągnął 50 lat życia, może być na własną prośbę lub za

jego zgodą zatrzymany w wojskowej służbie zawodowej przez dowódcę wymienionego w art.

68 ust. 1.

”

;

9)

w art. 91 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podoficerom zwolnionym z wojskowej służby zawodowej w przypadkach wymienionych w art.

86 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, jak również członkom ich rodzin

oraz członkom rodzin podoficerów zmarłych w czasie pełnienia wojskowej służby zawodowej

- przysługuje prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej (art. 81 ust. 1 pkt

1) przez okres jednego roku od zwolnienia podoficera ze służby lub od jego śmierci.

”

;

10)

w art. 93 przepisy ust. 2 i 3 zastępuje się nowymi przepisami ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Jeżeli podoficer otrzymuje wynagrodzenie za prace lub posiada dochód z innych źródeł

albo łącznie wynagrodzenie za pracę i dochód z innych źródeł, uposażenie określone

w ust. 1 zmniejsza się o kwoty uzyskane z tego tytułu po potrąceniu podatku.

3.

Nadpłata uposażenia podlega potrąceniu wyłącznie z należności bieżących z tytułu tego

uposażenia.

4.

Za dochód w rozumieniu ust. 2 uważa się dochód, który stosownie do przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych powoduje zmniejszenie renty za wysługę lat.

”

;

11)

art. 97 otrzymuje brzmienie

„

Art. 97.

1.

Podoficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej, którzy nie ukończyli 55 lat

życia i nie zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów, kieruje się na ich wniosek

do pracy w organach administracji państwowej, przedsiębiorstwach, zakładach lub instytucjach.

Przepisu tego nie stosuje się do podoficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej

w przypadkach określonych w art. 86 ust. 1 pkt 4 i w art. 87 ust. 1 pkt 5.

2.

Szczegółowe zasady i tryb kierowania podoficerów do pracy określa Prezes Rady Ministrów.

”

Jednorazowe odszkodowanie przewidziano w przepisach art. 33a ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych i art. 29a ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów

Sił Zbrojnych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą przysługuje, jeżeli wypadek miał miejsce po

dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Zasady i warunki mianowania na stopień starszego szeregowca i na stopnie podoficerskie,

z zastrzeżeniem art. 10, oraz organy wojskowe właściwe do mianowania na te stopnie

określa Minister Obrony Narodowej.

1.

Mianowanie podoficera zawodowego na wyższy stopień może nastąpić w czasie pokoju

1)

na stopień plutonowego - po przesłużeniu w stopniu kaprala co najmniej 2 lat,

2)

na stopień sierżanta - po przesłużeniu w stopniu plutonowego co najmniej 3 lat,

3)

na stopień starszego sierżanta - po przesłużeniu w stopniu sierżanta co najmniej 4

lat.

2.

Podoficera zawodowego można mianować na kolejny wyższy stopień w drodze wyróżnienia

mimo niespełniania warunku określonego w ust. 1, jeżeli spełnia pozostałe warunki

do mianowania (art. 9).

1.

Podoficerowie i szeregowcy w czynnej służbie wojskowej, którzy wskutek wypadku zaistniałego

podczas lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w czasie pokoju doznali

uszkodzenia zdrowia powodującego niezdolność do służby wojskowej oraz inwalidztwo

I lub II grupy, otrzymują - niezależnie od zaopatrzenia emerytalnego lub inwalidzkiego

oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie - jednorazowe odszkodowanie

1)

podoficerowie zawodowi i nadterminowi - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia

pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze

stałym,

2)

podoficerowie nie wymienieni w pkt 1 - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia

podoficera nadterminowego w odpowiednim stopniu wojskowym i według stanowiska typowego

dla tego stopnia,

3)

szeregowcy i starsi szeregowcy - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia kaprala

nadterminowego i według stanowiska typowego dla tego stopnia.

2.

Jeżeli podoficer lub szeregowiec zmarł wskutek wypadku określonego w ust. 1 nie później

niż w ciągu dwóch lat od tego wypadku, a odszkodowania jeszcze nie otrzymał, odszkodowanie

to otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny niezależnie od zaopatrzenia przysługującego

stosownie do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym lub inwalidzkim żołnierzy i członków

ich rodzin oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie.

3.

Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli uszkodzenie zdrowia lub śmierć nastąpiły wskutek

winy umyślnej żołnierza.

4.

Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są

1)

małżonek, który w chwili śmierci żołnierza pozostawał ze zmarłym żołnierzem we wspólności

małżeńskiej,

2)

inni członkowie rodziny (dzieci, wnuki, rodzeństwo, rodzice) spełniający w chwili

śmierci żołnierza warunki do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym (inwalidzkim).

5.

Minister Obrany Narodowej określi w drodze rozporządzenia zasady oraz tryb przyznawania

i wypłaty odszkodowania, jak również organy wojskowe właściwe w tych sprawach.

1.

Oficer w czynnej służbie wojskowej, który wskutek wypadku zaistniałego podczas lub

w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w czasie pokoju doznał uszkodzenia

zdrowia powodującego niezdolność do służby wojskowej oraz inwalidztwo I lub II grupy,

otrzymuje - niezależnie od zaopatrzenia emerytalnego lub inwalidzkiego oraz od innych

świadczeń przewidzianych w ustawie - jednorazowe odszkodowanie

1)

oficer zawodowy lub służby okresowej - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia

pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze

stałym,

2)

oficer rezerwy - w wysokości dwunastomiesięcznego uposażenia należnego w myśl przepisów

o uposażeniu żołnierzy oficerowi zawodowemu w tym samym stopniu według posiadanego

stopnia wojskowego i według stanowiska typowego dla tego stopnia wojskowego.

2.

Jeżeli oficer zmarł wskutek wypadku określonego w ust. 1 nie później niż w ciągu dwóch

lat od tego wypadku, a odszkodowania jeszcze nie otrzymał, odszkodowanie to otrzymują

pozostali po nim członkowie rodziny - niezależnie od zaopatrzenia przysługującego

stosownie do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym lub inwalidzkim żołnierzy i członków

ich rodzin oraz od innych świadczeń przewidzianych w ustawie.

3.

Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli uszkodzenie zdrowia lub śmierć nastąpiły wskutek

winy umyślnej oficera.

4.

Członkami rodziny uprawnionymi do odszkodowania są

1)

małżonek, który w chwili śmierci oficera pozostawał ze zmarłym we wspólności małżeńskiej,

2)

inni członkowie rodziny (dzieci, wnuki, rodzeństwo, rodzice) spełniający w chwili

śmierci oficera warunki do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym (inwalidzkim).

5.

Minister Obrony Narodowej określi w drodze rozporządzenia zasady oraz tryb przyznawania

i wypłaty odszkodowania, jak również organy wojskowe właściwe w tych sprawach”.

1.

Jeżeli oficer otrzymuje wynagrodzenie za pracę lub posiada dochód z innych źródeł

albo łącznie wynagrodzenie za pracę i dochód z innych źródeł, uposażenie określone

w art. 60 zmniejsza się o kwoty uzyskane z tego tytułu po potrąceniu podatku.

2.

Nadpłata uposażenia podlega potrąceniu wyłącznie z należności bieżących z tytułu tego

uposażenia.

3.

Za dochód w rozumieniu ust. 1 uważa się dochód, który stosownie do przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych powoduje zmniejszenie renty za wysługę lat.

1.

Oficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej, którzy nie ukończyli: mężczyźni

55 lat życia, a kobiety 50 lat życia i nie zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów

- kieruje się na ich wniosek do pracy w organach administracji państwowej, przedsiębiorstwach,

zakładach lub instytucjach. Przepisu tego nie stosuje się do oficerów zwolnionych

z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych w art. 55 ust. 1 pkt 4 i art.

56 ust. 1 pkt 6.

2.

Szczegółowe zasady i tryb kierowania oficerów do pracy określa Prezes Rady Ministrów.

1.

Do wojskowej służby zawodowej mogą być powołane na własną prośbę; również kobiety,

które nie zostały zaliczone do rezerwy, jeżeli posiadają odpowiednią zdolność fizyczną

i psychiczną do służby wojskowej oraz kwalifikacje określone przez Ministra Obrony

Narodowej.

2.

Równocześnie z powołaniem do wojskowej służby zawodowej kobiety, o których mowa w

ust. 1, podlegają mianowaniu na odpowiedni stopień podoficerski.

3.

Zasady i warunki mianowania na stopnie podoficerskie kobiet, które mają być powołane

do wojskowej służby zawodowej, tryb powoływania do tej służby oraz organy wojskowe

właściwe w tych sprawach określi Minister Obrony Narodowej.

Oficer zwolniony z wojskowej służby zawodowej zostaje w zależności od wieku i zdolności

do służby wojskowej przeniesiony do rezerwy lub zwolniony od powszechnego obowiązku

wojskowego (obowiązku wojskowego kobiet).

1.

Minister Obrony Narodowej może ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych lub interes obrony

Państwa wyznaczyć w porozumieniu z właściwym ministrem podoficerów zawodowych do wykonywania

określonych zadań poza wojskiem na stanowiska ustalone przez Prezesa Rady Ministrów.

2.

Podoficerowie zawodowi wyznaczeni do wykonywania zadań poza wojskiem pozostają nadal

w czynnej służbie wojskowej. Podoficerowie ci mogą być przez Ministra Obrony Narodowej

w każdym czasie odwołani ze służby poza wojskiem.

3.

Zasady i tryb wyznaczania podoficerów zawodowych do wykonywania zadań poza wojskiem

oraz ich prawa i obowiązki związane z wykonywaniem tych zadań określi Rada Ministrów

w drodze rozporządzenia.

Podoficer zawodowy - kobieta korzysta ze szczególnych uprawnień, które przysługują

pracownicom według przepisów prawa pracy.

1.

Podoficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej, którzy nie ukończyli 55 lat

życia i nie zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów, kieruje się na ich wniosek

do pracy w organach administracji państwowej, przedsiębiorstwach, zakładach lub instytucjach.

Przepisu tego nie stosuje się do podoficerów zwolnionych z wojskowej służby zawodowej

w przypadkach określonych w art. 86 ust. 1 pkt 4 i w art. 87 ust. 1 pkt 5.

2.

Szczegółowe zasady i tryb kierowania podoficerów do pracy określa Prezes Rady Ministrów.