Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym.

1.

Celem planowania przestrzennego jest zapewnienie prawidłowego rozwoju poszczególnych

obszarów kraju z uwzględnieniem ich wzajemnych związków i interesów ogólnokrajowych

oraz ustalenie prawidłowych współzależności przestrzennych między urządzeniami produkcyjnymi

i usługowymi na tych obszarach i stworzenie w ten sposób warunków dla rozwoju produkcji,

wszechstronnego zaspokajania potrzeb ludności oraz ochrony naturalnych bogactw i walorów

przyrodniczych kraju.

2.

Zadaniem planowania przestrzennego jest ustalenie dla poszczególnych obszarów przeznaczenia

i sposobu zagospodarowania terenów na określone cele, z uwzględnieniem potrzeb bieżących

i przyszłych wynikających z programu rozwoju gospodarczego i społecznego.

3.

Ustalenia, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny być oparte na planach perspektywicznych

rozwoju gospodarki narodowej, na wieloletnich narodowych planach gospodarczych oraz

na wynikach badań warunków przyrodniczych, demograficznych, gospodarczych i społecznych

danego obszaru i na niezbędnych opracowaniach technicznych.

1.

Planowanie przestrzenne prowadzone jest

1)

dla obszaru całego Państwa - w ramach perspektywicznych planów rozwoju gospodarki

narodowej,

2)

dla obszarów poszczególnych województw lub ich części - w ramach planów perspektywicznych

rozwoju województw lub ich części, zwanych w dalszych przepisach „planami regionalnymi”,

3)

dla obszarów poszczególnych jednostek osadniczych lub ich części, zespołów tych jednostek,

a w przypadkach szczególnych również dla miejscowości nie mających charakteru jednostek

osadniczych - w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zwanych

w dalszych przepisach „planami miejscowymi”.

2.

Jednostką osadniczą w rozumieniu ustawy jest miasto bądź osiedle oraz wieś lub inna

miejscowość, która stanowi skupienie budynków mieszkalnych i wraz z powiązanymi z

nimi urządzeniami produkcyjnymi i usługowymi tworzy określone środowisko życia ludności.

1.

Plany zagospodarowania przestrzennego mogą być sporządzane

1)

na okres przekraczający okres planu perspektywicznego rozwoju gospodarki narodowej,

ze szczególnym uwzględnieniem okresu tego planu i z wyodrębnieniem okresu wieloletniego

narodowego planu gospodarczego (plany kierunkowe),

2)

na okres odpowiadający okresowi perspektywicznych planów rozwoju gospodarki narodowej

ze szczególnym uwzględnieniem okresu wieloletniego narodowego planu gospodarczego

(plany perspektywiczne),

3)

na okres odpowiadający okresowi bieżącego i najbliższego wieloletniego narodowego

planu gospodarczego (plany etapowe).

2.

Plany zagospodarowania przestrzennego podlegają okresowej analizie co do przyjętych

w nich założeń i ustaleń; stosownie do wyników tej analizy organy właściwe do sporządzania

planów dokonują odpowiedniej aktualizacji planów. Zmiany wprowadzone do planów w wyniku

ich aktualizacji przedstawiane są do zatwierdzenia właściwym organom.

Oprócz planów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 3 sporządzane są łącznie z projektami

inwestycji budowlanych plany zagospodarowania działek budowlanych bądź terenów, na

których zamierzone jest wykonanie inwestycji budowlanych, zwane w dalszych przepisach

„planami realizacyjnymi”.

1.

Naczelnymi organami administracji państwowej w sprawach planowania przestrzennego

są

1)

Komisja Planowania przy Radzie Ministrów - w zakresie zagospodarowania przestrzennego

całego kraju i planów regionalnych,

2)

Komitet Budownictwa, Urbanistyki i Architektury - w zakresie planów miejscowych.

2.

Wojewódzkimi względnie powiatowymi organami miejscowego planowania przestrzennego

są właściwe wydziały w prezydiach wojewódzkich względnie powiatowych rad narodowych.

3.

Właściwe organy prezydiów rad narodowych sporządzają projekty planów regionalnych

i planów miejscowych na podstawie opracowań własnych, jak również opracowań naczelnych

i terenowych organów administracji państwowej, właściwych organizacji spółdzielczych

oraz instytucji naukowych i placówek naukowo-badawczych.

4.

Właściwe instytucje naukowe prowadzą badania i studia naukowe niezbędne do rozwiązywania

zagadnień planowania przestrzennego według programów uzgodnionych z naczelnymi organami

administracji do spraw planowania przestrzennego.

1.

Plany regionalne określają kierunki wszechstronnego rozwoju gospodarczego i społecznego

danego terenu, drogi i etapy ich realizacji, zasady rozmieszczenia sił wytwórczych

i urządzeń usługowych, kształtowania sieci osadniczej i rozmieszczenia ludności oraz

przeznaczenie terenów na oznaczone cele.

2.

Plany regionalne sporządza się na okresy odpowiadające okresowi planu perspektywicznego

rozwoju gospodarki narodowej ze specjalnym uwzględnieniem okresu najbliższego wieloletniego

narodowego planu gospodarczego. Jednocześnie ze sporządzaniem projektów planów regionalnych

właściwe do ich sporządzania organy wykonują opracowania studialne w zakresie założeń

i hipotez zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności rozmieszczenia zasadniczych

inwestycji na danym obszarze, w okresie następnego planu perspektywicznego rozwoju

gospodarki narodowej.

1.

Plany regionalne sporządzane są jako plany ogólne oraz jako plany szczegółowe.

2.

Ogólny plan regionalny sporządza się dla każdego województwa. Plan ten obejmuje w

zasadzie obszary odpowiadające granicom administracyjnym województwa. Za zgodą Przewodniczącego

Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i zainteresowanych prezydiów wojewódzkich

rad narodowych może być sporządzony ogólny plan regionalny dla określonego obszaru

nie odpowiadającego granicom województwa.

3.

Dla obszaru miasta wyłączonego z województwa oraz obszaru przyległego województwa

sporządza się łącznie ogólny plan regionalny.

4.

Szczegółowe plany regionalne sporządza się dla obszarów, stanowiących część województwa

bądź części województw przyległych, na których przewiduje się realizację poważnych

inwestycji albo innej działalności gospodarczej, wpływających w sposób zasadniczy

na kształtowanie rozwoju gospodarczego tego terenu.

1.

Projekty planów regionalnych sporządzają wojewódzkie organy planowania gospodarczego.

2.

W pracach nad sporządzaniem planów regionalnych w zakresie podstawowych zasad tych

planów biorą udział powoływane przez właściwe prezydia wojewódzkich rad narodowych

komisje, w skład których wchodzą w szczególności przedstawiciele organów administracji

państwowej i instytucji naukowych oraz znawcy odpowiednich zagadnień.

3.

Jeżeli plan regionalny obejmuje obszary województwa i miasta wydzielonego z województwa

bądź obszary wchodzące w skład dwóch lub więcej województw, odpowiednią komisję powołuje

prezydium wojewódzkiej rady narodowej, którego organ sporządza dany plan, w porozumieniu

z zainteresowanymi prezydiami właściwych wojewódzkich rad narodowych.

4.

Komisje wymienione w ust. 2 i 3 są organami wnioskującymi, doradczymi i konsultacyjnymi.

Skład Komisji powinien być uzgodniony z Przewodniczącym Komisji Planowania przy Radzie

Ministrów.

1.

Plany regionalne, po uzgodnieniu z zainteresowanymi organami administracji państwowej,

uchwalane są przez właściwe wojewódzkie, a w przypadkach określonych w art. 7 ust.

3 - przez wojewódzkie i miejskie rady narodowe, jako wnioski dla Rady Ministrów.

2.

Plany regionalne uchwalone przez właściwe rady narodowe podlegają zaopiniowaniu przez

Komisję Planowania przy Radzie Ministrów i Komitet Budownictwa, Urbanistyki i Architektury.

3.

Rada Ministrów zatwierdza podstawowe elementy planów regionalnych.

Wydatki związane z opracowywaniem planów regionalnych pokrywane są z budżetów wojewódzkich

rad narodowych, których obszary objęte są planem.

1.

Plany regionalne stanowią podstawę opracowania miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego.

2.

W oparciu o plany regionalne właściwe organy wydają decyzję o lokalizacji ogólnej

inwestycji budowlanych. Decyzje te określają w sposób przybliżony miejsca wykonania

inwestycji, a dla inwestycji liniowych - przebieg trasy.

Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w porozumieniu z Przewodniczącym

Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury określi szczegółowy tryb, zasady

i metody opracowania oraz uzgadniania ogólnych i szczegółowych planów regionalnych,

a także zasady i tryb ustalania lokalizacji ogólnej.

Miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego są

1)

ogólne plany zagospodarowania przestrzennego jednostek osadniczych, zwane w dalszych

przepisach ustawy „planami ogólnymi”, oraz plany zagospodarowania przestrzennego obszarów

stanowiących zespoły jednostek osadniczych,

2)

szczegółowe plany zagospodarowania przestrzennego części jednostek osadniczych, a

w przypadkach uzasadnionych - całości tych jednostek, zwane w dalszych przepisach

ustawy „planami szczegółowymi”.

1.

Plan ogólny określa w sposób wszechstronny podstawowe kierunki i skalę rozwoju oraz

zasady zagospodarowania przestrzennego terenu na cały okres planu, jak również program

i sposób zagospodarowania przestrzennego jednostki osadniczej w okresie najbliższego

wieloletniego narodowego planu gospodarczego.

2.

Plan ogólny powinien być sporządzony w zasadzie dla wszystkich okresów przewidzianych

w art. 3. Dla małych miast, osiedli oraz dla wsi plan ogólny może być sporządzony

jako plan perspektywiczny i etapowy bądź tylko jako plan etapowy.

3.

Plan ogólny stanowi podstawę gospodarki terenami i ustalania potrzeb inwestycyjnych

na obszarze danej jednostki osadniczej; obejmuje on podstawowe wytyczne dla opracowania

planów szczegółowych na tym obszarze, określa tereny wymagające takich opracowań w

odpowiedniej kolejności.

4.

Projekt planu ogólnego powinien być sporządzony dla całego obszaru objętego zamierzeniami

zagospodarowania danej jednostki osadniczej. W uzasadnionych przypadkach plan ogólny

może być sporządzony również dla wyodrębnionej części miasta. Plan ogólny wsi obejmuje

obszar gruntów przeznaczonych na gospodarkę rolną, pod zabudowę oraz grunty przeznaczone

na cele społeczne i inne.

1.

Plany ogólne powinny być opracowane w zasadzie dla wszystkich jednostek osadniczych.

2.

Kolejność obejmowania poszczególnych jednostek osadniczych pracami w zakresie sporządzania

planów ustalają prezydia rad narodowych, których organy są właściwe do sporządzania

planów. Plany ogólne jednostek osadniczych odbudowywanych, przebudowywanych lub nowo

projektowanych powinny być opracowane przed przystąpieniem do odbudowy, przebudowy

lub budowy.

Plan zagospodarowania przestrzennego zespołów jednostek osadniczych sporządza się

w przypadkach, gdy na określonym obszarze istnieje bądź powstaje zespół jednostek

osadniczych, które ze względu na powiązanie funkcjonalne stanowią całość gospodarczo-przestrzenną.

W szczególności plany takie należy sporządzać dla obszarów zespołów miast i osiedli

przemysłowych i portowych, jednostek osadniczych położonych w strefie podmiejskiej

dużych miast, wiejskich jednostek osadniczych w ramach powiatu lub jego części, miejscowości

uzdrowiskowych, wypoczynkowo-turystycznych itp.

1.

Plan szczegółowy sporządza się dla części obszaru jednostki osadniczej, przewidzianej

do zagospodarowania (zabudowy, odbudowy, przebudowy) w okresie bieżącego i najbliższego

wieloletniego narodowego planu gospodarczego.

2.

Dla małych miast, osiedli oraz wsi szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego

może być sporządzony łącznie z planem ogólnym dla obszaru całej jednostki.

3.

Plan szczegółowy określa szczegółowo przeznaczenie terenów na poszczególne cele, wyznacza

linie rozgraniczające te tereny, ustala zasady uzbrojenia i urządzenia terenu, określa

linię zabudowy oraz dopuszczalną wysokość zabudowy, a w miarę potrzeby również inne

warunki i wytyczne kształtowania zabudowy.

4.

Dla obszaru wsi plan szczegółowy sporządzany jest tylko dla terenów przeznaczonych

pod zabudowę.

1.

Plan szczegółowy sporządza się w oparciu o ustalenia planu ogólnego.

2.

W przypadku gdy powstaje pilna konieczność opracowania planu szczegółowego, a brak

jest zatwierdzonego planu ogólnego, plan szczegółowy powinien być opracowany w dostosowaniu

do wstępnie ustalonych założeń planu ogólnego.

1.

Projekty planów ogólnych miast i osiedli oraz planów zespołów jednostek osadniczych

sporządzają właściwe wojewódzkie organy miejscowego planowania przestrzennego. Projekty

planów ogólnych innych jednostek osadniczych oraz projekty planów szczegółowych sporządzają

właściwe powiatowe organy planowania przestrzennego.

2.

Prezydia wojewódzkich rad narodowych mogą przekazywać sporządzenie planów ogólnych

miast i osiedli oraz planów zespołów wiejskich jednostek osadniczych właściwym powiatowym

organom planowania przestrzennego.

3.

Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury może określić, które

projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego powinny przed zatwierdzeniem

uzyskać jego akceptację.

4.

Wojewódzkie organy miejscowego planowania przestrzennego mogą określać, które projekty

miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, sporządzone przez organy powiatowe,

powinny przed zatwierdzeniem uzyskać akceptację wojewódzkiego organu miejscowego planowania

przestrzennego.

Projekty planów miejscowych podlegają uzgodnieniu z zainteresowanymi wydziałami prezydiów

rad narodowych oraz terenowymi organami administracji państwowej nie podporządkowanymi

radom narodowym. W przypadkach nieosiągnięcia porozumienia decyzje podejmują właściwe

organy nadrzędne.

1.

Każdy projekt planu ogólnego powinien być przed przedstawieniem do zatwierdzenia zaopiniowany

przez prezydium właściwej rady narodowej (miejskiej, osiedla bądź gromadzkiej, a w

miastach podzielonych na dzielnice - dzielnicowej).

2.

Przed zaopiniowaniem projektu planu ogólnego przez prezydium rady narodowej właściwy

organ tego prezydium powinien zorganizować dyskusję nad zasadami planu z przedstawicielami

miejscowych jednostek gospodarki uspołecznionej, organizacji społecznych i zawodowych,

stowarzyszeń oraz zgłaszającymi się do tej dyskusji osobami. Zgłoszone uwagi należy

rozważyć przy opiniowaniu i zatwierdzeniu planu.

3.

Projekt planu ogólnego wsi powinien być przed przedstawieniem do zatwierdzenia rozpatrzony

na zebraniu wiejskim danej wsi. Uwagi i wnioski do projektu planu zgłoszone na zebraniu

wiejskim - po zaopiniowaniu przez prezydium gromadzkiej rady narodowej - przedstawiane

są do decyzji prezydium powiatowej rady narodowej.

1.

Projekty planów szczegółowych - po ich uzgodnieniu, a przed przedstawieniem do zatwierdzenia

- powinny być wyłożone do publicznego wglądu w siedzibie prezydium właściwej rady

narodowej (miejskiej, dzielnicowej, osiedla bądź gromadzkiej) na okres przynajmniej

14 dni.

2.

O wyłożeniu projektu planu do wglądu właściwy organ prezydium rady narodowej podaje

do publicznej wiadomości w lokalnym czasopiśmie oraz na tablicy ogłoszeń prezydium

właściwej rady narodowej.

3.

Zainteresowane jednostki gospodarki uspołecznionej, organizacje społeczne i zawodowe,

stowarzyszenia oraz osoby prawne i fizyczne mogą w okresie wyłożenia projektu planu

składać do prezydium rady narodowej uwagi i wnioski do projektu.

4.

Uwagi i wnioski powinny być rozpatrzone przez organ prezydium rady narodowej właściwy

do sporządzenia projektu planu i przedstawione prezydium rady narodowej, właściwej

do zatwierdzenia planu.

1.

Ogólne plany wsi oraz plany zespołów wiejskich jednostek osadniczych zatwierdzają

prezydia powiatowych rad narodowych, inne plany ogólne i plany zespołów jednostek

osadniczych - prezydia wojewódzkich rad narodowych.

2.

Plany szczegółowe zatwierdzają prezydia powiatowych rad narodowych.

3.

Rada Ministrów określa, które plany miejscowe będą przedstawiane Radzie Ministrów

do akceptacji w zakresie podstawowych elementów tych planów. Plany te przedstawiane

są Radzie Ministrów po zaopiniowaniu przez Przewodniczącego Komitetu Budownictwa,

Urbanistyki i Architektury i Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.

1.

Uchwały prezydium rady narodowej o zatwierdzeniu planów miejscowych ogłaszane są w

dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej oraz na tablicy ogłoszeń prezydium

właściwej rady narodowej (gromadzkiej, miejskiej, osiedla). Ponadto należy w lokalnym

czasopiśmie ogłosić informację o zatwierdzeniu planu.

2.

W ogłoszeniach, o których mowa w ust. 1, należy wskazać te organy prezydium rady narodowej,

które obowiązane są udostępnić zainteresowanym przeglądanie planu i udzielać odpowiednich

informacji. W przypadku gdy udostępnienie planu do przeglądu jest niemożliwe ze względu

na przepisy o tajemnicy państwowej, właściwy organ planowania przestrzennego obowiązany

jest poinformować zainteresowanego na jego wniosek o tych postanowieniach planu, które

dotyczą jego interesów.

1.

Plany miejscowe uzyskują moc powszechnie obowiązującą z dniem ogłoszenia w dzienniku

urzędowym wojewódzkiej rady narodowej uchwały o zatwierdzeniu danego planu.

2.

Odstępstwa od planów mogą być dokonywane jedynie za zgodą organu, który zatwierdził

dany plan. Odstępstwa te nie mogą obejmować zmiany podstawowych elementów planów.

Zmiany takie mogą być wprowadzane jedynie w trybie ustalonym dla opracowywania, uzgadniania

i zatwierdzania planów.

Wydatki związane z opracowywaniem projektów planów miejscowych pokrywane są z budżetów

rad narodowych, których organy właściwe są do sporządzania tych planów.

Rada Ministrów wyda w drodze rozporządzenia szczegółowe przepisy o uzgadnianiu projektów

planów (art. 20), opiniowaniu projektów planów przez prezydia rad narodowych, organizowaniu

dyskusji nad zasadami planów, rozpatrywaniu projektów planów wsi na zebraniach wiejskich

(art. 21) oraz o wykładaniu do wglądu projektów planów szczegółowych, zgłaszaniu i

rozpatrywaniu uwag i wniosków do planów (art. 22).

Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w porozumieniu z Przewodniczącym

Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i zainteresowanymi ministrami wyda szczegółowe

przepisy o sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ustalające

1)

szczegółowy zakres miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

2)

metodę, tryb i formę opracowania planów,

3)

wskazania, wytyczne i normatywy dla opracowania planów.

1.

Projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego mogą być opracowywane

przez osoby posiadające kwalifikacje fachowe, stwierdzone przez właściwe organy.

2.

Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami ustali w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje studiów wyższych, których ukończenie uprawnia do ubiegania się o stwierdzenie

kwalifikacji,

2)

zakres, okres czasu oraz sposób odbywania praktyki,

3)

organy właściwe do stwierdzenia kwalifikacji,

4)

tryb wydawania zaświadczeń o stwierdzeniu kwalifikacji i sposób prowadzenia ewidencji

osób, które otrzymały te zaświadczenia.

1.

Sprawy z zakresu wykorzystania określonych terenów należą do właściwości organów miejscowego

planowania przestrzennego.

2.

W szczególności organy planowania przestrzennego

1)

ustalają lokalizację szczegółową inwestycji budowlanych, określając działkę budowlaną

bądź teren, na którym inwestycja może być wykonana, oraz - w miarę potrzeby - warunki

urbanistyczne, architektoniczne i budowlane, które powinny być spełnione przy wykonaniu

inwestycji,

2)

wyrażają zgodę na zmianę sposobu wykorzystania terenu bez dokonywania inwestycji,

ustalając - w miarę potrzeby - warunki, które mają być spełnione przy zmianie wykorzystania,

3)

ustalają strefy ochronne oraz sposób ich zagospodarowania, jeżeli na podstawie przepisów

szczególnych w sprawach tych nie są właściwe inne organy.

3.

Decyzje w sprawach wymienionych w ust. 2 pkt 1 i 2 obowiązane są uzyskiwać jednostki

gospodarki uspołecznionej, osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki uspołecznionej

oraz osoby fizyczne. Decyzje w sprawach wymienionych w ust. 2 pkt 3 wydawane są z

urzędu bądź na wniosek zainteresowanych.

1.

Podstawą do podejmowania decyzji w sprawach wymienionych w art. 30 ust. 2 pkt 1 są

zatwierdzone plany zagospodarowania przestrzennego.

2.

W przypadku gdy zachodzi pilna potrzeba wydania decyzji w sprawie lokalizacji szczegółowej

na terenach, dla których nie ma zatwierdzonego planu miejscowego, właściwy organ podejmuje

decyzje na podstawie posiadanych materiałów do planu, uzupełnionych niezbędnymi danymi

i po przeprowadzeniu uzgodnień z zainteresowanymi organami. W sprawach lokalizacji

szczegółowej inwestycji prywatnych wojewódzki organ planowania przestrzennego może,

na wniosek właściwego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji powiatowego organu

planowania przestrzennego, odroczyć wydanie takiej decyzji do czasu zatwierdzenia

planu, nie dłużej jednak niż na 3 lata.

1.

Sprawy ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji oraz sprawy zmiany sposobu wykorzystania

terenu bez dokonywania inwestycji należą do właściwości powiatowych organów planowania

przestrzennego, jeżeli przepis szczególny nie przewiduje właściwości organu wojewódzkiego.

2.

W przypadkach braku zatwierdzonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

którego opracowanie należy do wojewódzkiego organu planowania przestrzennego, projekt

decyzji o lokalizacji szczegółowej inwestycji wymaga akceptacji wojewódzkiego organu

planowania przestrzennego.

Sprawy wymienione w art. 30 ust. 2 pkt 3 należą do organów miejscowego planowania

przestrzennego właściwych do ustalenia lokalizacji szczegółowej obiektów budowlanych

wymagających ustalenia strefy ochronnej.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia minimalne odległości i warunki, jakie

powinny być zachowane w stosunku do dróg publicznych, linii kolejowych i lotnisk przy

wydawaniu decyzji o lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych.

Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury wyda przepisy szczegółowe

ustalające zasady i tryb wydawania decyzji w sprawach wymienionych w art. 30 ust.

2, przepisy te określą inwestycje, które nie wymagają uzyskiwania decyzji o lokalizacji

szczegółowej, oraz przypadki, w których zmiana sposobu użytkowania terenu bez dokonywania

inwestycji wymaga pozwolenia organów planowania przestrzennego, ponadto mogą określić

inwestycje, dla których decyzje o lokalizacji wydają wojewódzkie organy planowania

przestrzennego.

Plany realizacyjne opracowuje się

1)

dla poszczególnych działek budowlanych jako plany zagospodarowania terenu działek

lub plany usytuowania obiektów budowlanych,

2)

dla terenów przeznaczonych do zabudowy przez jednego inwestora lub przez zespół inwestorów

współdziałających - jako część projektu inwestycji budowlanej.

1.

Podstawą do opracowania projektu planu realizacyjnego jest zatwierdzony szczegółowy

plan zagospodarowania przestrzennego jednostki osadniczej oraz ustalenia decyzji w

sprawie lokalizacji.

2.

W przypadku gdy planem realizacyjnym, o którym mowa w art. 36 pkt 2, mają być objęte

tereny, dla których nie ma zatwierdzonego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego,

inwestor obowiązany jest opracować projekt takiego planu dla terenu objętego lokalizacją

danej inwestycji na podstawie wytycznych udzielonych przez właściwy organ miejscowego

planowania przestrzennego. Projekt tego planu podlega uzgodnieniu i zatwierdzeniu

zgodnie z ogólnie obowiązującymi przepisami.

Szczegółowe zasady sporządzania planów realizacyjnych oraz tryb ich uzgadniania i

zatwierdzania ustali Przewodniczący Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury

w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

Wydatki związane z opracowaniem planów realizacyjnych oraz szczegółowych planów zagospodarowania

przestrzennego, o których mowa w art. 37 ust. 2, ponosi inwestor.

Plany zagospodarowania przestrzennego miast, osiedli i wsi zatwierdzone przed wejściem

w życie niniejszej ustawy są miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego w

rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o wojewódzkich radach narodowych i ich prezydiach albo

wojewódzkich organach planowania gospodarczego i wojewódzkich organach miejscowego

planowania przestrzennego, należy przez to rozumieć również odpowiednie rady narodowe

miast wyłączonych z województw, prezydia tych rad i właściwe organy prezydiów tych

rad, a ilekroć jest mowa o powiatowych radach narodowych i ich prezydiach, powiatowych

organach planowania przestrzennego - należy przez to rozumieć również odpowiednie

miejskie rady narodowe miast stanowiących powiaty miejskie, rady narodowe miast wyłączonych

z województw, prezydia tych rad i właściwe ich organy.

2.

Prezydia rad narodowych miast wyłączonych z województw mogą przekazywać prezydiom

dzielnicowych rad narodowych i ich organom te czynności z zakresu planowania przestrzennego,

które w myśl przepisów ustawy na obszarach województw należą do zakresu działania

prezydiów powiatowych rad narodowych i ich organów.

W ustawie z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w

miastach i osiedlach

(Dz. U. Nr 31, poz. 138) wprowadza się zmiany następujące

1)

w art. 6

a)

w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

1.

Po wyznaczeniu terenów budownictwa jednorodzinnego właściwy organ prezydium powiatowej

rady narodowej sporządza szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego całości

lub części tych terenów.

”

,

b)

skreśla się ust. 3, 4, 5 i 6;

2)

we wszystkich przepisach ustawy określenie „plan zagospodarowania terenu” zastępuje

się określeniem „szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego” w odpowiednim przypadku.

1.

Traci moc dekret z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju

(Dz. U. Nr 16, poz. 109).

2.

Z dniem wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 34 tracą moc

1)

art. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 13 marca 1934 r. o oddaleniu budowli, składów, zadrzewienia

i robót ziemnych od linii kolejowych oraz o pasach ochronnych przeciwpożarowych i

zasłonach odśnieżnych

(Dz. U. Nr 28, poz. 220),

2)

art. 15 ustawy z dnia 7 października 1921 r. o przepisach porządkowych na drogach

publicznych

(Dz. U. Nr 89, poz. 656 z późniejszymi zmianami).

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.