Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.

1.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o broni bez bliższego określenia, należy przez

to rozumieć broń palną krótką oraz broń myśliwską i sportową.

2.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o amunicji bez bliższego określenia, należy

przez to rozumieć amunicję do broni palnej krótkiej oraz myśliwskiej i sportowej.

3.

Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi w

drodze rozporządzenia, co należy uważać za istotne części broni lub amunicji.

1.

Osobie fizycznej, której wydano pozwolenie na broń palną krótką, może być przydzielona

do użytku broń stanowiąca własność Państwa oraz amunicja do tej broni. Zasady odpłatności

za używanie tej broni ustali Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Finansów.

2.

Osoba fizyczna, której przydzielono do użytku broń palną krótką (ust. 1), ponosi odpowiedzialność

materialną za jej uszkodzenie lub utratę.

Materiałami wybuchowymi w rozumieniu niniejszej ustawy są ciała stałe, ciekłe lub

gazowe, które pod działaniem bodźców fizycznych lub chemicznych zdolne są do przemiany

wybuchowej, a w wyniku jej do niszczycielskiego oddziaływania na otoczenie.

1.

Broń wolno posiadać tylko na podstawie pozwolenia wydanego przez organy Milicji Obywatelskiej.

Pozwolenie na broń uprawnia do nabycia, posiadania i noszenia tylko broni określonej

w pozwoleniu.

2.

Pozwolenie na broń może zawierać zakaz noszenia broni, na którą zostało wydane pozwolenie

i uprawnić tylko do posiadania i przechowywania danej broni w pomieszczeniach oznaczonych

w pozwoleniu.

3.

Pozwolenie na broń żołnierzom wydają właściwe organy wojskowe.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 nie mają zastosowania

1)

do osób wchodzących w skład Sił Zbrojnych, o ile chodzi o broń należącą do ich przepisowego

uzbrojenia,

2)

do osób, które z tytułu swego charakteru służbowego i zgodnie z właściwymi przepisami

prawnymi uprawnione są do posiadania określonego rodzaju broni, o ile chodzi o taką

broń,

3)

do osób używających broni palnej w celach sportowych i ćwiczenia w strzelaniu w dozwolonych

przez organy administracji państwowej strzelnicach, lecz tylko o ile chodzi o posiadanie

broni w obrębie strzelnicy.

5.

Wolno posiadać bez pozwolenia wszelkiego rodzaju broń palną wytworzoną przed rokiem

1850.

6.

Minister Spraw Wewnętrznych może określić w drodze rozporządzenia inne kategorie osób

niż wymienione w ust. 4, które mogą posiadać broń bez pozwolenia wydanego przez organy

Milicji Obywatelskiej, jak również inne rodzaje broni niż wymienione w ust. 5, które

można posiadać bez takiego pozwolenia.

1.

Organy Milicji Obywatelskiej wydają pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności faktyczne,

na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie

takiego pozwolenia.

2.

Organ Milicji Obywatelskiej wydający pozwolenie na broń może sprawdzić, czy osoba

ubiegająca się o pozwolenie jest obznajmiona z przepisami dotyczącymi obchodzenia

się z daną bronią.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych określi w drodze rozporządzenia organy Milicji Obywatelskiej,

właściwe do wydawania pozwoleń na broń oraz wzory pozwoleń na broń.

4.

Minister Obrony Narodowej ureguluje sprawy, o których mowa w ust. 3, w stosunku do

żołnierzy.

1.

Dla osób przybywających z zagranicy zaświadczenie właściwego urzędu konsularnego Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej zastępuje tymczasowo pozwolenie na broń.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązane są w ciągu 14 dni od dnia przekroczenia

granicy państwowej złożyć wniosek o pozwolenie na broń, a w razie niezłożenia wniosku

w tym terminie lub nieotrzymania pozwolenia, zbyć posiadaną broń w sposób zgodny z

przepisami niniejszej ustawy.

1.

Pozwolenie na broń nie może być wydane

1)

osobom małoletnim (do lat 18),

2)

chorym psychicznie,

3)

osobom znanym jako narkomani lub nałogowi alkoholicy,

4)

osobom nie posiadającym stałego miejsca zamieszkania lub ustalonego źródła utrzymania,

5)

osobom, co do których istnieje obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem

bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

2.

Na wniosek rodziców lub tego z nich, któremu wyłącznie służy władza rodzicielska,

albo na wniosek opiekuna pozwolenie może być wydane małoletniemu powyżej 16 lat, jednakże

tylko na broń sportową.

Organ Milicji Obywatelskiej wydający pozwolenie na broń może zaniechać faktycznego

i prawnego uzasadnienia decyzji odmownej, jeżeli uzna, że wymaga tego interes bezpieczeństwa

Państwa lub porządek publiczny.

1.

Pozwolenie na broń ważne jest na obszarze całego Państwa.

2.

Pozwolenie na broń uprawnia osobę, której zostało wydane, do posiadania amunicji do

tej broni.

Osoba posiadająca pozwolenie na broń obowiązana jest w razie zmiany miejsca zamieszkania

zawiadomić o tym na piśmie organ Milicji Obywatelskiej, który wydał pozwolenie, najpóźniej

w ciągu 14 dni od dnia zmiany miejsca zamieszkania, jak również w tymże terminie przedstawić

właściwemu według jej nowego miejsca zamieszkania organowi Milicji Obywatelskiej odpis

powyższego zawiadomienia wraz z pozwoleniem na broń, w celu dokonania jego przerejestrowania.

1.

Organ Milicji Obywatelskiej, który wydał pozwolenie na broń, może cofnąć pozwolenie

w każdym czasie, jeżeli odpadły okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie pozwolenia.

Organ ten powinien to uczynić, skoro ujawnione zostanie, że osoba, której pozwolenie

wydano, należy do jednej z kategorii osób wymienionych w art. 7 ust. 1.

2.

W przypadku gdy zwłoka grozi niebezpieczeństwem, każdy organ Milicji Obywatelskiej

może odebrać pozwolenie i przejąć broń do depozytu, zawiadamiając o tym bezzwłocznie

organ Milicji Obywatelskiej, który wydał pozwolenie.

1.

Osoby, którym cofnięto pozwolenie na broń, obowiązane są zbyć tę broń oraz amunicję

do niej w terminie zakreślonym przez organ Milicji Obywatelskiej, który wydał pozwolenie.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się także do broni i amunicji, która po osobie zmarłej lub

zaginionej przeszła w posiadanie osoby, która nie uzyskała pozwolenia na broń.

3.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i tryb zbycia broni i amunicji,

o której mowa w ust. 1 i 2.

1.

Broń myśliwską i sportową oraz amunicję do niej można odstępować do czasowego użytku

jedynie osobom posiadającym ważne pozwolenie na tego rodzaju broń.

2.

Broń i amunicja nie mogą być oddawane w zastaw.

3.

W przypadku utraty broni należy o tym zawiadomić bezzwłocznie najbliższy organ Milicji

Obywatelskiej. W zawiadomieniu należy wskazać organ Milicji Obywatelskiej, który wydał

pozwolenie na utraconą broń.

1.

Urzędom, instytucjom, zakładom i przedsiębiorstwom, którym broń jest niezbędnie potrzebna

dla ochrony ich mienia lub bezpieczeństwa życia ich pracowników, jak również szkołom,

organizacjom sportowym, przysposobienia wojskowego i innym dla celów ćwiczenia w strzelaniu

mogą być wydawane pozwolenia na broń na okaziciela, tj. świadectwa broni, na broń

wszelkiego rodzaju i kalibru. Broń tę przydzielają do użytku organy Milicji Obywatelskiej

lub organy wojskowe, określone odrębnymi przepisami.

2.

Właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych wydadzą dla podległych

im lub przez nich nadzorowanych jednostek, o których mowa w ust. 1, przepisy o posiadaniu,

używaniu, ewidencjonowaniu i przechowywaniu broni znajdującej się w dyspozycji powyższych

jednostek, Minister Spraw Wewnętrznych zaś na wniosek zarządów głównych organizacji

społecznych, o których mowa w ust. 1, wyda przepisy w tym zakresie dla powyższych

organizacji społecznych.

3.

Organy Milicji Obywatelskiej uprawnione są do kontrolowania przestrzegania przepisów,

o których mowa w ust. 2.

1.

Jeżeli interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny tego wymagają, Minister

Spraw Wewnętrznych może na całym terenie Państwa lub na jego części zarządzić zdeponowanie

wszelkiej lub niektórych rodzajów posiadanej broni w określonych przez siebie miejscach

i terminach. Minister Spraw Wewnętrznych może także w takich przypadkach zakazać czasowo

noszenia wszelkiej broni lub niektórych jej rodzajów.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy żołnierzy, którym pozwolenie na broń wydały właściwe organy

wojskowe.

1.

W razie stwierdzenia, że broń, która przejęta została przez organy Milicji Obywatelskiej

do depozytu, nie nadaje się do dalszego użytku, organ Milicji Obywatelskiej, który

wydał pozwolenie na daną broń, zarządzi komisyjne zbadanie jej stanu technicznego

w celu podjęcia decyzji co do przekazania tej broni na złom.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych określi zasady i tryb postępowania w sprawach, o których

mowa w ust. 1.

1.

Handel bronią oraz amunicją do niej mogą prowadzić przedsiębiorstwa uspołecznione

na podstawie pozwolenia Ministra Handlu Wewnętrznego, wydanego w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych.

2.

Minister Handlu Wewnętrznego, określi w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych

sposób magazynowania i ewidencjonowania broni i amunicji w przedsiębiorstwach, o których

mowa w ust. 1.

Przedsiębiorstwa handlu bronią podlegają nadzorowi organów Milicji Obywatelskiej.

Zakres i sposób sprawowania nadzoru określą Ministrowie Handlu Wewnętrznego i Spraw

Wewnętrznych w drodze rozporządzenia.

1.

Broń oraz amunicję do niej sprzedawać wolno tylko osobom posiadającym ważne pozwolenie

na broń.

2.

Ministrowie Handlu Wewnętrznego i Spraw Wewnętrznych określą w drodze rozporządzenia

warunki sprzedaży broni oraz amunicji.

1.

Wywóz broni oraz amunicji do niej za granicę wymaga pozwolenia wojewódzkiej komendy

Milicji Obywatelskiej (równorzędnej) właściwej ze względu na miejsce zamieszkania

osoby zainteresowanej.

2.

Osobom wojskowym wydają pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, organy wojskowe określone

przez Ministra Obrony Narodowej.

3.

Przywóz broni oraz amunicji do niej z zagranicy może nastąpić zgodnie z przepisem

art. 6.

4.

Przewóz broni oraz amunicji do niej przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

może nastąpić na podstawie zaświadczenia właściwego urzędu konsularnego Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej.

1.

Broń wolno przewozić publicznymi środkami przewozowymi jedynie w stanie nienabitym.

Jeżeli względy służbowe wymagają, aby broń była nabita, należy ją zabezpieczyć.

2.

Amunicję wolno przewozić publicznymi środkami przewozowymi przy zachowaniu niezbędnych

środków bezpieczeństwa.

3.

Przesyłanie broni i amunicji pocztą jest zakazane.

1.

Do broni palnej typu wojskowego i amunicji do niej - innej niż broń palna krótka -

stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy dotyczące broni palnej krótkiej

i amunicji do niej.

2.

Za broń typu wojskowego uważać należy broń nadającą się do używania przez wojsko dla

celów służbowych.

3.

Wywóz broni, o której mowa w ust. 1, za granicę wymaga pozwolenia Ministra Obrony

Narodowej lub organu przez niego upoważnionego.

Handel materiałami wybuchowymi wolno prowadzić tylko na podstawie pozwolenia właściwego

organu do spraw handlu prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta

wyłączonego z województwa), wydanego w porozumieniu z właściwą wojewódzką komendą

Milicji Obywatelskiej (równorzędną).

1.

Nabywanie, przechowywanie i używanie materiałów wybuchowych dla celów przemysłowych

oraz eksploatacji rolnej i leśnej może nastąpić tylko na podstawie pozwolenia

1)

ministra (kierownika urzędu centralnego), któremu podlega zakład gospodarki uspołecznionej,

2)

kierownika organu administracji prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej

miasta wyłączonego z województwa) wyznaczonego przez to prezydium - w stosunku do

pozostałych zakładów położonych na terenie jej działania.

2.

Uprawnienia do wydawania pozwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być przekazane

kierownikom jednostek organizacyjnych, w stosunku do zakładów, nad którymi sprawują

bezpośredni nadzór.

3.

Pozwolenie (ust. 1 i 2) wydaje się na nazwisko kierownika zakładu (głównego inżyniera,

kierownika robót) lub osób uprawnionych do ich zastępowania.

4.

Osoby posiadające pozwolenie na broń myśliwską lub sportową mogą na podstawie tego

pozwolenia nabywać proch strzelniczy na warunkach określonych w drodze rozporządzenia

przez Ministra Handlu Wewnętrznego w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

5.

Poza przypadkami objętymi ust. 1, 2 i 4 nabywanie, przechowywanie i używanie materiałów

wybuchowych jest zakazane. Jedynie w przypadkach zasługujących na wyjątkowe uwzględnienie

wojewódzka komenda Milicji Obywatelskiej (równorzędna) może zezwolić na nabycie i

użycie materiałów wybuchowych na warunkach określonych w pozwoleniu.

1.

Właściwi ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) określą, każdy w swoim zakresie

działania, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych warunki przeładunku, przechowywania

i używania materiałów wybuchowych przez zakłady im podległe lub przez nich nadzorowane.

2.

Prezesi zarządów głównych właściwych central spółdzielni uregulują, każdy w swoim

zakresie działania, w uzgodnieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych sprawy, o których

mowa w ust. 1, co do materiałów wybuchowych nabywanych przez zakłady nadzorowane przez

centrale spółdzielni.

3.

Warunki przewozu materiałów wybuchowych w transporcie samochodowym określi Minister

Komunikacji w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych, Obrony Narodowej oraz

Przemysłu Chemicznego.

4.

Przesyłanie materiałów wybuchowych pocztą jest zakazane.

5.

Ministrowie nadzorujący produkcję artykułów wyrabianych przy użyciu materiałów wybuchowych

oraz Przewodniczący Komitetu Drobnej Wytwórczości określą w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych i Ministrem Handlu Wewnętrznego warunki magazynowania, przeładunku

oraz sposób obchodzenia się z tymi artykułami.

1.

Organy Milicji Obywatelskiej uprawnione są do kontrolowania przewozu materiałów wybuchowych

pod względem zachowania środków bezpieczeństwa oraz do kontrolowania składów materiałów

wybuchowych co do zgodności przechowywanych w nich materiałów wybuchowych z prowadzoną

ewidencją tych materiałów.

2.

O spostrzeżonych uchybieniach organy Milicji Obywatelskiej powinny bezzwłocznie zawiadamiać

nadrzędny organ dysponenta kontrolowanych materiałów wybuchowych.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą materiałów wybuchowych, będących w dyspozycji wojska.

1.

Kto bezprawnie wyrabia, posiada lub pozbywa wiatrówkę lub inną broń sportową, działającą

na zasadzie sprężanego powietrza

-

podlega karze aresztu do trzech miesięcy lub grzywny do 4.500 zł.

2.

Tej samej karze podlega, kto wykracza przeciw przepisom art. 4 ust. 2, art. 10, art.

13, art. 15 ust. 1, art. 21 i art. 25 ust. 4 oraz przepisom wydanym na podstawie art.

32.

3.

W sprawach o wykroczenia wymienione w ust. 1 i 2 można ponadto orzec przepadek broni,

amunicji lub materiałów wybuchowych.

4.

Orzekanie następuje w trybie przepisów o orzecznictwie karno-administracyjnym, przy

czym kolegia karno-administracyjne mogą orzekać karę aresztu.

1.

Kto bezprawnie pozbywa broń palną lub amunicję do takiej broni albo materiały wybuchowe

lub przyrządy wybuchowe

-

podlega karze więzienia do lat trzech lub aresztu do lat trzech.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 albo skazania lub uwolnienia od

kary za przestępstwo określone w art. 4 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych

w okresie odbudowy Państwa

(Dz. U. Nr 30, poz. 192 z późniejszymi zmianami) broń palna, amunicja, materiały wybuchowe lub przyrządy wybuchowe podlegają przepadkowi.

1.

Dla szefów przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych w Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej oraz członków personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw legitymacja

wydana przez Ministra Spraw Zagranicznych, stwierdzająca przynależność tych osób do

korpusu dyplomatycznego, zastępuje pozwolenie na broń.

2.

W stosunku do pozostałych osób, należących do personelu przedstawicielstw dyplomatycznych

i do osób należących do personelu urzędów konsularnych państw obcych w Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej stosuje się przepisy art. 4, z tym że podania o wydanie pozwolenia na broń

osoby te składają za pośrednictwem Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

3.

Do osób wymienionych w ust. 1 posiadających obywatelstwo państwa wysyłającego nie

mają zastosowania przepisy art. 20 ust. 1 i 3.

Uprawnienia Ministra Obrony Narodowej, przewidziane w art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 4,

i art. 20 ust. 2, przysługują w stosunku do żołnierzy wojsk wewnętrznych Ministrowi

Spraw Wewnętrznych.

Pozwolenia wydane na podstawie przepisów z dnia 27 października 1932 r. - Prawo o

broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 94, poz. 807 z późniejszymi zmianami)

zachowują swą ważność na czas, na jaki zostały wydane.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej może w drodze

rozporządzenia rozciągnąć przepisy niniejszej ustawy w całości lub w części na poszczególne

rodzaje broni białej, jak również przedmioty i narzędzia oraz istotne składniki materiałów

wybuchowych, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu publicznemu.

Przepisy niniejszej ustawy nie mają zastosowania do wywozu, przywozu oraz przewozu

przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej broni, amunicji i materiałów wybuchowych

w celach handlowych lub przemysłowych przez uprawnione do tego przedsiębiorstwa lub

instytucje.

Urzędy celne, kolejowe i pocztowe oraz ich organy obowiązane są zatrzymać każdą przesyłkę

zawierającą broń, amunicję lub materiały wybuchowe, przesłaną niezgodnie z przepisami

niniejszej ustawy, zawiadamiając o tym najbliższy organ Milicji Obywatelskiej.

Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów szczególnych o nabywaniu, przechowywaniu

i używaniu materiałów wybuchowych w zakładach górniczych oraz przepisów prawa celnego.

1.

Tracą moc przepisy z dnia 27 października 1932 r. - Prawo o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 807 z późniejszymi zmianami).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.