Ustawa z dnia 27 listopada 1961 r. o zmianie przepisów postępowania karnego.

W kodeksie postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

§ 1.

Sąd wojewódzki rozpoznaje w pierwszej instancji sprawy

1)

o przestępstwa określone w rozdziałach XVIII, XIX oraz w art. 225-228 kodeksu karnego;

2)

o przestępstwa określone w rozdziale I oraz w art. 32 i 39 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach

szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, jednakże z wyjątkiem spraw o przestępstwa określone w art. 7 tego dekretu;

3)

o przestępstwa określone w art. 78-81 kodeksu karnego Wojska Polskiego;

4)

o przestępstwa określone w art. 3 ust. 1 i 2, w art. 4 ust. 1 i 2 oraz w art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 października

1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej;

5)

o przestępstwa określone w dekrecie z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich

zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla

zdrajców Narodu Polskiego;

6)

o przestępstwa określone w art. 3 § 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa

przeciw własności społecznej;

7)

o inne przestępstwa określone w ustawie z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw

własności społecznej, jeżeli szkoda przekracza 100.000 złotych;

8)

o przestępstwa na szkodę Państwa lub jednostki gospodarki uspołecznionej, jeżeli interesy

gospodarcze Państwa lub danej jednostki zostały narażone na szkodę przekraczającą

200.000 złotych;

9)

o przestępstwa, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu wojewódzkiego.

§ 2.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 4 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych

w okresie odbudowy Państwa prokurator wnosi akt oskarżenia do sądu powiatowego, jeżeli uzna, że zachodzą warunki

do zastosowania art. 4 § 2.

§ 3.

Sąd wojewódzki może na wniosek prokuratora rozpoznać jako sąd pierwszej instancji

sprawę o każde przestępstwo, jeżeli uzna to za wskazane ze względu na okoliczności

sprawy.

§ 4.

Sąd wojewódzki rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń sądów powiatowych oraz orzeka

w innych wypadkach, przewidzianych w ustawie.

”

;

2)

w art. 85

a)

dodaje się nowy § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Pełnomocnikiem organu państwowego, jednostki gospodarki uspołecznionej lub organizacji

społecznej może być także ich pracownik albo pracownik ich organu nadrzędnego.

”

;

b)

dotychczasowy § 2 staje się § 3 tego artykułu;

3)

art. 233 § 1 lit. d) otrzymuje brzmienie

„

d)

zebranie niezbędnych danych o osobie podejrzanego oraz o jego stanie majątkowym;

”

;

4)

art. 234 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Śledztwo prowadzi się w sprawach o przestępstwa wymienione w art. 17 § 1 oraz w sprawach

1)

o przestępstwa określone w art. 140, w rozdziale XXXIII, jeżeli zostały popełnione

umyślnie, z wyjątkiem przestępstwa określonego w art. 215 § 1, chyba że z przestępstwa

tego wynikła śmierć człowieka, jak również w art. 230, 240 § 2, 248 § 2 i 290 kodeksu

karnego;

2)

o przestępstwa określone w rozdziale II dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych

w okresie odbudowy Państwa;

3)

o przestępstwa na szkodę Państwa lub jednostki gospodarki uspołecznionej, jeżeli interesy

gospodarcze Państwa lub danej jednostki zostały narażone na szkodę przekraczającą

50.000 złotych.

”

;

5)

w art. 248 dodaje się nowy § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Jednocześnie z wniesieniem do sądu aktu oskarżenia prokurator zawiadamia o tym pokrzywdzoną

instytucję państwową, jednostkę gospodarki uspołecznionej lub organizację społeczną

w celu wytoczenia powództwa cywilnego, a w razie niewytoczenia - w celu wyjaśnienia

prokuratorowi przyczyn.

”

;

6)

po art. 331 dodaje się nowy art. 331

„

Art. 331

§ 1.

W razie skazania za przestępstwo zagarnięcia mienia społecznego, jeżeli powództwa

cywilnego nie wytoczono, sąd na pokrycie wyrządzonej szkody zasądza z urzędu na podstawie

ujawnionych w sprawie materiałów na rzecz pokrzywdzonej instytucji państwowej, jednostki

gospodarki uspołecznionej lub organizacji społecznej odszkodowanie pieniężne odpowiadające

wartości zagarniętego mienia.

§ 2.

W razie skazania za inne przestępstwo, w którego wyniku została wyrządzona szkoda

w mieniu społecznym, sąd może z urzędu zasądzić odpowiednie odszkodowanie pieniężne.

§ 3.

Jeżeli wartość zagarniętego mienia (§ 1) lub wyrządzona w mieniu społecznym szkoda

(§ 2) jest wyższa od zasądzonego odszkodowania, pokrzywdzona instytucja państwowa,

jednostka gospodarki uspołecznionej lub organizacja społeczna może dochodzić różnicy

na drodze cywilnej.

§ 4.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się

1)

jeżeli wyjdzie na jaw, że proces o te same roszczenia już się toczy w postępowaniu

cywilnym lub został rozstrzygnięty w tym postępowaniu;

2)

w postępowaniu w sprawach nieletnich;

3)

w postępowaniu doraźnym.

§ 5.

Sąd może zabezpieczyć na mieniu oskarżonego odszkodowanie pieniężne, o którym mowa

w § 1 i 2. Koszty związane z wykonaniem postanowienia o zabezpieczeniu uiszcza strona,

na rzecz której nastąpiło zabezpieczenie.

§ 6.

W razie zasądzenia odszkodowania, o którym mowa w § 1 lub 2, sąd zasądza od skazanego

na rzecz Skarbu Państwa opłaty sądowe stosując odpowiednio przepisy kodeksu postępowania

cywilnego.

”

;

7)

w art. 367 dodaje się nowy § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Do rewizji sporządzonej przez prokuratora lub przez osobę uprawnioną do występowania

przed sądem na podstawie przepisów prawa o ustroju adwokatury należy dołączyć odpowiednią

ilość odpisów dla stron, ich pełnomocników i obrońców, a w wypadku rewizji wniesionej

do Sądu Najwyższego nadto jeden odpis dodatkowy.

”

;

8)

w art. 380

a)

dodaje się nowy § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Brak potwierdzenia zawiadomienia oskarżonego o rozprawie rewizyjnej, jeżeli stawił

się jego obrońca, nie tamuje rozpoznania sprawy.

”

,

b)

dotychczasowe § 2 i 3 stają się § 3 i 4 tego artykułu.

W sprawach o przestępstwa, które na podstawie przepisów niniejszej ustawy zostały

przekazane do właściwości sądu powiatowego, udział prokuratora na rozprawie w tym

sądzie, jako też na rozprawie przed sądem rewizyjnym, jest obowiązkowy.

W ustawie z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego

(Dz. U. Nr 38, poz. 348 z późniejszymi zmianami) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

W szczególnych przypadkach w sprawach mniej zawiłych prezes sądu wojewódzkiego może

zarządzić rozpoznanie rewizji przez jednego sędziego.

”

;

2)

art. 7 § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

zarządy lasów państwowych, nadleśnictwa państwowe i parki narodowe w sprawach o przestępstwa

z art. 5 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa

przeciw własności społecznej

(Dz. U. Nr 36, poz. 228),

”

.

W szczególnych przypadkach w sprawach mniej zawiłych prezes sądu wojewódzkiego może

zarządzić rozpoznanie rewizji przez jednego sędziego.

Art. 3 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o zmianie przepisów postępowania karnego

(Dz. U. Nr 36, poz. 229) otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie wyrządzenia czynem przestępnym szkody w mieniu społecznym Milicja Obywatelska

może w toku dochodzenia lub śledztwa dokonać u podejrzanego tymczasowego zajęcia mienia

ruchomego dla zabezpieczenia roszczeń o naprawienie szkody, grożącej mu kary grzywny

lub przepadku majątku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo usunięcia tego mienia. U

osoby nie występującej w charakterze podejrzanego, lecz będącej z nim w bliskim stosunku

(art. 288 § 3 kodeksu zobowiązań) tymczasowemu zajęciu podlegają rzeczy i prawa majątkowe,

których na podstawie art. 6 i 7 ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. o wzmożeniu ochrony mienia społecznego

przed szkodami wynikającymi z przestępstwa

(Dz. U. Nr 4, poz. 11) dotyczy domniemanie, że należą do podejrzanego.

”

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia

w życie, z tym że sprawy, w których przed tym dniem wpłynął akt oskarżenia, toczą

się według dotychczasowych przepisów.

Uchyla się art. 14 dekretu z dnia 26 października 1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej

(Dz. U. Nr 55, poz. 437).

Upoważnia się Ministra Sprawiedliwości do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej jednolitego tekstu kodeksu postępowania karnego z uwzględnieniem zmian wynikających

z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1962 r.

§ 1.

Sąd wojewódzki rozpoznaje w pierwszej instancji sprawy

1)

o przestępstwa określone w rozdziałach XVIII, XIX oraz w art. 225-228 kodeksu karnego;

2)

o przestępstwa określone w rozdziale I oraz w art. 32 i 39 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach

szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, jednakże z wyjątkiem spraw o przestępstwa określone w art. 7 tego dekretu;

3)

o przestępstwa określone w art. 78-81 kodeksu karnego Wojska Polskiego;

4)

o przestępstwa określone w art. 3 ust. 1 i 2, w art. 4 ust. 1 i 2 oraz w art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 października

1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej;

5)

o przestępstwa określone w dekrecie z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich

zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla

zdrajców Narodu Polskiego;

6)

o przestępstwa określone w art. 3 § 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa

przeciw własności społecznej;

7)

o inne przestępstwa określone w ustawie z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw

własności społecznej, jeżeli szkoda przekracza 100.000 złotych;

8)

o przestępstwa na szkodę Państwa lub jednostki gospodarki uspołecznionej, jeżeli interesy

gospodarcze Państwa lub danej jednostki zostały narażone na szkodę przekraczającą

200.000 złotych;

9)

o przestępstwa, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu wojewódzkiego.

§ 2.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 4 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych

w okresie odbudowy Państwa prokurator wnosi akt oskarżenia do sądu powiatowego, jeżeli uzna, że zachodzą warunki

do zastosowania art. 4 § 2.

§ 3.

Sąd wojewódzki może na wniosek prokuratora rozpoznać jako sąd pierwszej instancji

sprawę o każde przestępstwo, jeżeli uzna to za wskazane ze względu na okoliczności

sprawy.

§ 4.

Sąd wojewódzki rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń sądów powiatowych oraz orzeka

w innych wypadkach, przewidzianych w ustawie.

§ 1.

W razie skazania za przestępstwo zagarnięcia mienia społecznego, jeżeli powództwa

cywilnego nie wytoczono, sąd na pokrycie wyrządzonej szkody zasądza z urzędu na podstawie

ujawnionych w sprawie materiałów na rzecz pokrzywdzonej instytucji państwowej, jednostki

gospodarki uspołecznionej lub organizacji społecznej odszkodowanie pieniężne odpowiadające

wartości zagarniętego mienia.

§ 2.

W razie skazania za inne przestępstwo, w którego wyniku została wyrządzona szkoda

w mieniu społecznym, sąd może z urzędu zasądzić odpowiednie odszkodowanie pieniężne.

§ 3.

Jeżeli wartość zagarniętego mienia (§ 1) lub wyrządzona w mieniu społecznym szkoda

(§ 2) jest wyższa od zasądzonego odszkodowania, pokrzywdzona instytucja państwowa,

jednostka gospodarki uspołecznionej lub organizacja społeczna może dochodzić różnicy

na drodze cywilnej.

§ 4.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się

1)

jeżeli wyjdzie na jaw, że proces o te same roszczenia już się toczy w postępowaniu

cywilnym lub został rozstrzygnięty w tym postępowaniu;

2)

w postępowaniu w sprawach nieletnich;

3)

w postępowaniu doraźnym.

§ 5.

Sąd może zabezpieczyć na mieniu oskarżonego odszkodowanie pieniężne, o którym mowa

w § 1 i 2. Koszty związane z wykonaniem postanowienia o zabezpieczeniu uiszcza strona,

na rzecz której nastąpiło zabezpieczenie.

§ 6.

W razie zasądzenia odszkodowania, o którym mowa w § 1 lub 2, sąd zasądza od skazanego

na rzecz Skarbu Państwa opłaty sądowe stosując odpowiednio przepisy kodeksu postępowania

cywilnego.