Ustawa z dnia 15 lipca 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania.

Nauczanie i wychowanie w szkołach i innych placówkach oświatowo-wychowawczych ma na

celu wszechstronny rozwój uczniów i wychowanie ich na świadomych i twórczych obywateli

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Zmierza ono do tego, aby uczniom i wychowankom zapewnić wiedzę o prawach przyrody

i życia społecznego, o dziejach i kulturze narodu i ludzkości, aby kształtować naukowy

pogląd na świat i zapewnić kwalifikacje do pracy zawodowej.

Szkoły i inne placówki oświatowo-wychowawcze wychowują w duchu socjalistycznej moralności

i socjalistycznych zasad współżycia społecznego, w duchu umiłowania Ojczyzny, pokoju,

wolności, sprawiedliwości społecznej i braterstwa z ludźmi pracy wszystkich krajów,

uczą zamiłowania i szacunku do pracy, poszanowania mienia narodowego, przygotowują

do czynnego udziału w rozwoju kraju, jego gospodarki i kultury.

Szkoły i inne placówki oświatowo-wychowawcze są instytucjami świeckimi. Całokształt

nauczania i wychowania w tych instytucjach ma charakter świecki.

1.

Nauka w szkołach jest bezpłatna.

2.

Państwo udziela młodzieży uczącej się pomocy materialnej, organizuje internaty i bursy

oraz ustanawia stypendia.

1.

Państwo zakłada, prowadzi i utrzymuje szkoły i inne placówki oświatowo-wychowawcze.

2.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia zasady zakładania i utrzymywania szkół

i innych placówek oświatowo-wychowawczych.

1.

Wychowanie przedszkolne ma na celu

1)

wszechstronny rozwój dzieci i przygotowanie ich do rozpoczęcia nauki w szkole,

2)

pomoc pracującym rodzicom w zapewnieniu dzieciom opieki wychowawczej.

2.

Wychowanie przedszkolne odbywa się w przedszkolach i innych placówkach przedszkolnych.

3.

Do przedszkoli mogą być przyjmowane dzieci od ukończenia 3 lat życia do rozpoczęcia

nauki szkolnej.

Szkoła podstawowa jest organizacyjną i programową podstawą całego systemu kształcenia

i wychowania.

1.

Wprowadza się 8-klasową szkołę podstawową.

2.

Przedłużenie nauki w szkole podstawowej do lat 8 ma na celu lepsze przygotowanie uczniów

do dalszego kształcenia się i zdobywania kwalifikacji zawodowych. Powinno ono sprzyjać

zacieśnieniu więzi szkoły z życiem oraz ogólnemu podniesieniu poziomu kultury.

1.

Szkoła podstawowa daje jednolite dla wszystkich uczniów wykształcenie. Wykształcenie

to obejmuje: podstawy wiedzy o przyrodzie i społeczeństwie, wstępne zaznajomienie

uczniów z techniką, przysposobienie do pracy i udziału w życiu społecznym i kulturalnym.

2.

Szkoła podstawowa ma na celu harmonijny rozwój uczniów pod względem umysłowym, moralnym

i fizycznym oraz przygotowanie do nauki w szkołach zawodowych i ogólnokształcących

lub do dalszego kształcenia się i zdobywania kwalifikacji w toku wykonywania pracy

zawodowej.

1.

Nauka w szkole podstawowej jest obowiązkowa.

2.

Obowiązek szkolny rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w tym roku kalendarzowym,

w którym dziecko kończy 7 lat, i trwa do ukończenia szkoły podstawowej, najdłużej

jednak do końca roku szkolnego w tym roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 17

lat.

3.

Zasady wypełniania obowiązku szkolnego przez dzieci i młodzież do 17 lat życia oraz

zasady wypełniania obowiązku dokształcania się w zakresie szkoły podstawowej przez

młodocianych zatrudnionych w zakładach pracy regulują osobne przepisy.

1.

Sieć szkół podstawowych zorganizowana jest w sposób umożliwiający każdemu obywatelowi

zdobycie podstawowego wykształcenia.

2.

Organizacja sieci szkolnej powinna uwzględniać odrębności warunków terenowych i komunikacyjnych

w poszczególnych rejonach kraju.

3.

Szczegółowe zasady tworzenia sieci szkół podstawowych określa Minister Oświaty.

1.

Kształcenie kwalifikowanych robotników, pracowników i rolników odbywa się w zasadniczych

szkołach zawodowych.

2.

Zasadnicze szkoły zawodowe zapewnią przygotowanie zawodowe do wykonywania funkcji

kwalifikowanego robotnika, pracownika i rolnika oraz wykształcenie ogólne, niezbędne

do dalszego kształcenia się.

3.

Praktyka zawodowa stanowi część procesu kształcenia w zasadniczych szkołach zawodowych

i odbywa się w uspołecznionych zakładach pracy.

4.

Zasadnicze szkoły zawodowe organizuje się dla absolwentów szkół podstawowych.

1.

Zasadnicze szkoły zawodowe mogą być organizowane jako szkoły przyzakładowe.

2.

Zasadnicze szkoły zawodowe przyzakładowe są zakładane, utrzymywane i prowadzone przez

zakłady pracy. Zasady finansowania tych szkół określa Rada Ministrów.

3.

Właściwy minister określa zakłady pracy, na których ciąży obowiązek zakładania, utrzymywania

i prowadzenia zasadniczych szkół zawodowych przyzakładowych.

1.

Nauka w zasadniczych szkołach zawodowych trwa 2 lub 3 lata zależnie od specjalności,

do której szkoły te przygotowują.

2.

Minister Oświaty w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa organizację

zasadniczych szkół zawodowych i zasadniczych szkół zawodowych przyzakładowych oraz

czas trwania nauki w tych szkołach.

1.

Dla przygotowania do zawodu rolnika młodzieży pracującej w rolnictwie i nie uczęszczającej

do innych szkół oraz w celu zapewnienia tej młodzieży wykształcenia ogólnego potrzebnego

do wykonywania zawodu i do dalszego kształcenia się organizuje się szkoły przysposobienia

rolniczego.

2.

Szkoły przysposobienia rolniczego organizuje się dla absolwentów szkół podstawowych.

3.

Nauka w szkołach przysposobienia rolniczego trwa 2 lata.

4.

Dla młodzieży, która ukończyła 16 rok życia i nie posiada wykształcenia podstawowego,

można organizować szkoły przysposobienia rolniczego lub klasy w tych szkołach uzupełniające

również wykształcenie w zakresie szkoły podstawowej.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia wprowadzić na terenie całego kraju lub

jego części obowiązek kształcenia zawodowego, w zakresie zasadniczej szkoły zawodowej

lub szkoły przysposobienia rolniczego, młodzieży w wieku do lat 18 nie uczęszczającej

do innych szkół oraz określić zasady wykonywania tego obowiązku.

Licea ogólnokształcące, technika zawodowe, licea zawodowe (przemysłowe, ekonomiczne,

pedagogiczne, artystyczne i innych specjalności) są szkołami średnimi.

1.

Licea ogólnokształcące zapewniają wykształcenie ogólne i politechniczne niezbędne

do podjęcia studiów wyższych oraz przysposobienie do pracy zawodowej.

2.

Licea ogólnokształcące organizuje się dla absolwentów szkół podstawowych.

3.

Nauka w liceach ogólnokształcących trwa 4 lata.

1.

Technika zawodowe i licea zawodowe zapewniają przygotowanie do wykonywania funkcji

technika lub równorzędnych oraz wykształcenie ogólne niezbędne do podjęcia studiów

wyższych.

2.

Technika zawodowe i licea zawodowe organizuje się dla absolwentów szkół podstawowych

oraz absolwentów zasadniczych szkół zawodowych i szkół przysposobienia rolniczego.

3.

Nauka w technikach zawodowych i liceach zawodowych, które przyjmują absolwentów szkoły

podstawowej, trwa 4 lub 5 lat zależnie od specjalności. Nauka w technikach zawodowych

i liceach zawodowych lub w klasach, które przyjmują absolwentów zasadniczych szkół

zawodowych i szkół przysposobienia rolniczego, trwa 2 lub 3 lata zależnie od specjalności.

4.

Dla przygotowania pracowników niektórych specjalności można tworzyć szkoły zawodowe

dla absolwentów liceów ogólnokształcących.

5.

Czas trwania nauki w szkołach wymienionych w ust. 3 i 4 określa Minister Oświaty w

porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

Technika zawodowe i licea zawodowe mogą być organizowane jako szkoły przyzakładowe

na zasadach określonych dla zasadniczych szkół zawodowych przyzakładowych w art. 12

ust. 2 i 3 i w art. 13 ust. 2.

1.

Kształcenie i wychowanie dzieci i młodocianych przewlekle chorych, opóźnionych w rozwoju

umysłowym i upośledzonych fizycznie lub umysłowo odbywa się w specjalnych przedszkolach,

szkołach i oddziałach przy szkołach podstawowych lub ośrodkach szkolno-wychowawczych.

2.

Szkoły i zakłady specjalne zapewniają młodzieży opiekę wychowawczą, wiedzę w dostępnym

dla niej zakresie oraz przygotowanie do odpowiedniego zawodu.

1.

Wychowanie pozalekcyjne prowadzą szkoły.

2.

Wychowanie pozaszkolne jest organizowane w młodzieżowych domach kultury i domach kultury

dzieci i młodzieży, ośrodkach i szkolnych klubach sportowych, w świetlicach dziecięcych

i młodzieżowych, w ogrodach jordanowskich, w stałych i sezonowych placówkach wczasowych

i w innych formach.

3.

Wychowanie pozalekcyjne i pozaszkolne ma na celu

1)

rozwijanie zainteresowań i uzdolnień młodzieży,

2)

zbliżenie młodzieży do spraw techniki,

3)

stwarzanie sprzyjających warunków dla społecznej działalności,

4)

organizowanie kulturalnego wypoczynku, rozrywki i wychowania fizycznego.

Rodzice i opiekunowie współdziałają ze szkołami i prezydiami rad narodowych w organizowaniu

kształcenia i wychowania dzieci i młodzieży. Formy tego współdziałania określa Minister

Oświaty.

Organizacje młodzieżowe i społeczne współdziałają ze szkołą w realizacji zadań wychowawczych,

na zasadach uzgodnionych z Ministrem Oświaty.

W celu zbliżenia szkoły do zakładów pracy i niesienia szkołom wszechstronnej pomocy

w realizacji ich zadań - zakłady pracy roztaczają opiekę nad szkołami. Zasady sprawowania

tej opieki określa Minister Oświaty w porozumieniu z właściwymi ministrami i Centralną

Radą Związków Zawodowych.

Dla zapewnienia nauczania i wychowania dzieciom i młodocianym uczącym się, pozbawionym

całkowicie lub częściowo opieki rodzicielskiej, organizuje się ośrodki szkolno-wychowawcze,

domy dziecka, internaty i inne placówki opiekuńczo-wychowawcze lub opiekę w rodzinach

zastępczych.

Szkoły i inne placówki oświatowo-wychowawcze, poradnie wychowawcze i zawodowe udzielają

rodzicom, opiekunom i wychowawcom dzieci i młodocianych pomocy w rozwiązywaniu trudności

wychowawczych oraz porad w sprawie wyboru zawodu dla uczniów szkół podstawowych i

średnich.

1.

Państwo stwarza warunki umożliwiające kształcenie i dokształcanie pracujących.

2.

Kształcenie i dokształcanie pracujących ma na celu

1)

dokształcanie w zakresie szkoły podstawowej pracowników nie posiadających podstawowego

wykształcenia,

2)

przyuczanie do zawodu osób podejmujących pracę,

3)

dokształcanie pracujących w zakresie kwalifikacji robotnika kwalifikowanego i mistrza

w zawodzie,

4)

kształcenie pracujących w zakresie szkół średnich w szkołach oraz na kursach przygotowawczych

do egzaminów eksternistycznych,

5)

doskonalenie specjalistyczne pracowników w związku z postępem technicznym w różnych

dziedzinach gospodarki,

6)

doskonalenie zawodowe w zespołach przysposobienia rolniczego.

3.

Rada Ministrów w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych ustala system podnoszenia

kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracujących oraz sposób i terminy

jego realizacji.

1.

Dla umożliwienia pracującym kształcenia i dokształcania się w szkołach podstawowych

i średnich, zdobywania i uzupełniania kwalifikacji zawodowych oraz przygotowania się

do dalszej nauki na poziomie średnim i wyższym organizuje się wieczorowe i korespondencyjne

(zaoczne) wydziały przy szkołach lub osobne szkoły oraz uniwersytety robotnicze, ludowe

i powszechne, kursy zawodowe i inne placówki oświatowe.

2.

Minister Oświaty określa organizację oraz czas trwania nauki w szkołach i placówkach

wymienionych w ust. 1.

Świadectwa ukończenia wszystkich typów szkół można uzyskać na podstawie egzaminu eksternistycznego.

Sposób przeprowadzania tego egzaminu i warunki dopuszczenia do niego określa Minister

Oświaty.

1.

Dla umożliwienia robotnikom i technikom uzyskania kwalifikacji mistrza (majstra) organizuje

się przy zakładach pracy szkoły mistrzów.

2.

Dla umożliwienia nabycia kwalifikacji mistrza (majstra) w zawodach rolnych i związanych

z rolnictwem organizuje się rolnicze szkoły specjalistyczne.

3.

Czas trwania nauki w szkołach mistrzów i rolniczych szkołach specjalistycznych ustalają

właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Oświaty.

4.

Właściwy minister określa zakłady pracy, na których ciąży obowiązek organizowania

i prowadzenia szkół mistrzów.

Kształcenie nauczycieli i wychowawców ma na celu

1)

teoretyczne i praktyczne przygotowanie do obowiązków nauczyciela i wychowawcy, do

realizacji zadań określonych w niniejszej ustawie,

2)

wpajanie zamiłowania do pracy pedagogicznej i zrozumienia jej doniosłości dla rozwoju

kraju,

3)

wdrożenie do samokształcenia, do podnoszenia poziomu swej wiedzy i kultury ogólnej

i zawodowej,

4)

przygotowanie do działalności społecznej i kulturalnej.

1.

Kształcenie nauczycieli i wychowawców odbywa się w liceach pedagogicznych (w liceach

pedagogicznych dla wychowawczyń przedszkoli), w studiach nauczycielskich i w szkołach

wyższych.

2.

Licea pedagogiczne (licea pedagogiczne dla wychowawczyń przedszkoli) organizuje się

dla absolwentów szkół podstawowych. Nauka w liceach pedagogicznych (w liceach pedagogicznych

dla wychowawczyń przedszkoli) trwa 5 lat.

3.

Studia nauczycielskie organizuje się dla absolwentów szkół średnich. Czas trwania

nauki w studiach nauczycielskich określa Minister Oświaty.

Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych), którym podlegają szkoły wyższe, określą

w porozumieniu z Ministrem Oświaty warunki, jakim powinno odpowiadać kształcenie nauczycieli

i wychowawców w szkołach wyższych im podległych.

1.

Nauczycielami i wychowawcami mogą być osoby mające odpowiednie kwalifikacje naukowe,

zawodowe, pedagogiczne, moralne, ideowe i fizyczne, określone przez Ministra Oświaty

w drodze rozporządzenia.

2.

Minister Oświaty określi również zasady zatrudnienia w charakterze nauczycieli osób

posiadających odpowiednie przygotowanie naukowe lub zawodowe, a nie mających kwalifikacji

pedagogicznych.

3.

Minister Oświaty organizuje doskonalenie zawodowe nauczycieli i wychowawców oraz ustala

jego formy i zakres.

1.

Sprawy kształcenia i wychowania należą do zakresu działania Ministra Oświaty.

2.

Minister Oświaty kieruje bezpośrednio lub za pośrednictwem organów administracji szkolnej

prezydiów rad narodowych kształceniem i wychowaniem, z wyłączeniem spraw objętych

ustawą o szkołach wyższych.

3.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia, jakie szkoły i placówki oświatowe,

wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze mogą być prowadzone przez innych ministrów i

kierowników urzędów centralnych oraz podległe im organy.

1.

Szkoły i inne placówki kształcenia artystycznego prowadzi Minister Kultury i Sztuki

bezpośrednio lub za pośrednictwem organów kultury prezydiów rad narodowych.

2.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady organizacji kształcenia i wychowania

w szkołach i innych placówkach kształcenia artystycznego.

3.

Zakres uprawnień Ministra Oświaty w stosunku do szkół i innych placówek kształcenia

artystycznego określa art. 37 ust. 4.

1.

Minister Oświaty ustala programy nauczania i wychowania, zatwierdza podręczniki i

pomoce naukowe oraz określa zasady funkcjonowania wszelkich typów szkół i innych placówek

oświatowo-wychowawczych.

2.

Minister Oświaty określa

1)

warunki przyjmowania uczniów i przechodzenia z jednych typów szkół do drugich,

2)

zasady tworzenia sieci szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych,

3)

normy zaopatrzenia szkół w pomoce naukowe,

4)

nomenklaturę zawodów i specjalności, do których przygotowują szkoły zawodowe,

5)

zasady przyznawania stypendiów i korzystania z opieki wychowawczej w szkołach, z internatów

i innych placówek opiekuńczo-wychowawczych,

6)

zasady przeprowadzania egzaminów,

7)

zasady przyznawania tytułów i dyplomów stwierdzających kwalifikacje uzyskane po ukończeniu

szkół.

3.

Minister Oświaty może dla celów eksperymentalnych ustalić szczególne zasady organizowania

szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych.

4.

W stosunku do szkół prowadzonych przez innych ministrów uprawnienia przewidziane w

ust. 1 i 2 oraz w art. 34 i art. 35 ust. 2 przysługują właściwym ministrom, którzy

wykonują je w porozumieniu z Ministrem Oświaty.

Rady narodowe

1)

kierują na swoim terenie działalnością podporządkowanych im szkół i innych placówek

oświatowo-wychowawczych,

2)

zakładają szkoły i inne placówki oświatowe, wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze,

zapewniają im lokale i wyposażenie w pomoce naukowe, narzędzia, meble i sprzęt oraz

potrzebne środki finansowe i materialne,

3)

zapewniają warunki mieszkaniowe i świadczenia nauczycielom i innym pracownikom szkół,

na zasadach i w zakresie ustalonym szczególnymi przepisami.

1.

Szkoły, placówki oświatowe, wychowawcze, opiekuńczo-wychowawcze i inne zakłady lub

placówki szkolące mogą być prowadzone przez organizacje zawodowe, młodzieżowe, instytucje

społeczne oraz inne organizacje i instytucje, osoby prawne lub fizyczne, tylko za

zezwoleniem Ministra Oświaty, na określonych przez niego zasadach i warunkach i pod

jego nadzorem.

2.

Wszelka pozaszkolna działalność oświatowa i wychowawcza oraz inne formy pracy z dziećmi

i młodzieżą podlegają nadzorowi Ministra Oświaty, który może ustalać zasady i warunki

prowadzenia tej działalności lub pracy.

3.

Udzielając zezwolenia przewidzianego w ust. 1 organizacjom lub instytucjom o charakterze

wyznaniowym, Minister Oświaty może zwolnić od wymogów ustalonych w art. 2.

1.

Minister Oświaty określi sposób i terminy

1)

reorganizacji istniejących obecnie szkół podstawowych w myśl przepisów ustawy,

2)

dostosowania nauczania i wychowania we wszystkich szkołach i placówkach do zmian wynikających

z ustawy. 2. Właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Oświaty określą sposób

i terminy dostosowania nauczania i wychowania w szkołach i placówkach im podległych

do zmian wynikających z ustawy.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady organizowania praktycznej nauki

zawodu i praktyk zawodowych dla uczniów szkół zawodowych, jak również organizowania

zajęć praktycznych w zakładach pracy dla uczniów szkół ogólnokształcących.

Ustawa nie odnosi się do szkół wyższych.

W dekrecie z dnia 23 marca 1956 r. o obowiązku szkolnym

(Dz. U. Nr 9, poz. 52) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 wyraz „siedmiu” zastępuje się wyrazem „ośmiu”,

2)

w art. 3 ust. 1 wyraz „siedmiu” zastępuje się wyrazem „ośmiu”,

3)

w art. 3 ust. 2 liczbę „14” zastępuje się liczbą „15”,

4)

w art. 4 ust. 3 wyrazy „od 14 do 16 lat” zastępuje się wyrazami „od 15 do 17 lat”,

5)

w art. 5 ust. 2 liczbę „VII” zastępuje się liczbą „VIII”,

6)

w art. 9 ust. 2 pkt 1 liczbę „14” zastępuje się liczbą „15”, wyrazy „od 14 do 16” zastępuje się wyrazami „od 15 do 17”, a liczbę „7” liczbą „8”.

Przepisy art. 10 dekretu z dnia 23 marca 1956 r. o obowiązku szkolnym

(Dz. U. Nr 9, poz. 52) będą miały odpowiednie zastosowanie w przypadku wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia

przewidzianego w art. 15 niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach

zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy

(Dz. U. Nr 45, poz. 226) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2, 6 ust. 3, 13 ust. 1 i 4, 15 i 27 liczbę „14” zastępuje się liczbą „15”,

2)

w art. 11 ust. 1 i 2 oraz w art. 12 ust. 2 liczbę „7” zastępuje się liczbą „8”,

3)

w art. 12 ust. 1 dodaje się zdanie o następującym brzmieniu: „Jeżeli młodociany nie

zakończył nauki zawodu przewidzianej w art. 4 ust. 1 do ukończenia 18 lat życia, obowiązek

dokształcania się jego może być przedłużony nie więcej niż o 1 rok, o ile dokształcanie

dotyczy obranego zawodu.”

Przepisy art. 43 dotyczące obowiązku szkolnego oraz przepisy art. 45 dotyczące nauki

zawodu, przyuczania do określonej pracy i warunków zatrudniania młodocianych w zakładach

pracy oraz o wstępnym stażu pracy będą stosowane w miarę realizacji reformy szkół

podstawowych w trybie określonym w art. 40.

1.

Tracą moc wszystkie przepisy w zakresie uregulowanym ustawą, a w szczególności

1)

ustawa z dnia 17 lutego 1922 r. o zakładaniu i utrzymywaniu publicznych szkół powszechnych

(Dz. U. Nr 18, poz. 143 z późniejszymi zmianami),

2)

ustawa z dnia 17 lutego 1922 r. o budowie publicznych szkół powszechnych

(Dz. U. Nr 18, poz. 144 z późniejszymi zmianami),

3)

ustawa z dnia 29 marca 1937 r. o zakładaniu i utrzymywaniu publicznych szkół dokształcających

zawodowych

(Dz. U. Nr 24, poz. 152 z późniejszymi zmianami),

4)

ustawa z dnia 11 marca 1932 r. o ustroju szkolnictwa

(Dz. U. Nr 38, poz. 389 z późniejszymi zmianami),

5)

ustawa z dnia 11 marca 1932 r. o prywatnych szkołach oraz zakładach naukowych i wychowawczych

(Dz. U. Nr 33, poz. 343 z późniejszymi zmianami),

6)

dekret z dnia 23 listopada 1945 r. o organizacji szkolnictwa w okresie przejściowym

(Dz. U. z 1946 r. Nr 2, poz. 9),

7)

dekret z dnia 16 września 1953 r. o szkolnictwie artystycznym

(Dz. U. Nr 43, poz. 212),

8)

dekret z dnia 26 października 1950 r. o szkolnictwie rolniczym

(Dz. U. Nr 49, poz. 441),

9)

ustawa z dnia 10 września 1956 r. o przejęciu szkolnictwa zawodowego przez Ministra

Oświaty

(Dz. U. Nr 41, poz. 186),

10)

ustawa z dnia 26 września 1922 r. dotycząca kwalifikacji zawodowych do nauczania w

szkołach średnich ogólnokształcących i seminariach nauczycielskich państwowych i prywatnych

(Dz. U. z 1924 r. Nr 92, poz. 864 z późniejszymi zmianami),

11)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o kwalifikacjach

zawodowych nauczycieli szkół powszechnych

(Dz. U. Nr 28, poz. 258 z późniejszymi zmianami),

12)

dekret z dnia 9 kwietnia 1946 r. o kwalifikacjach zawodowych nauczycieli szkół powszechnych

w okresie powojennym

(Dz. U. Nr 19, poz. 132 z późniejszymi zmianami),

13)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 października 1932 r. o kwalifikacjach

zawodowych do nauczania w szkołach i na kursach zawodowych

(Dz. U. Nr 91, poz. 774 z późniejszymi zmianami),

14)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. o kwalifikacjach

zawodowych wychowawczyń przedszkoli

(Dz. U. Nr 85, poz. 645).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych obowiązują przepisy dotychczasowe ze zmianami

wynikającymi z ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.