Ustawa z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach.

1.

Ustawa niniejsza normuje gospodarkę terenami

1)

położonymi w granicach administracyjnych miast i osiedli oraz

2)

położonymi poza granicami administracyjnymi miast i osiedli terenami państwowymi,

które jako włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta (osiedla) przekazane

zostały dla realizacji zadań jego gospodarki.

2.

Użyte w niniejszej ustawie określenie „tereny państwowe” oznacza tereny stanowiące

własność Państwa położone na obszarach określonych w ust. 1.

Należnościami Państwa podlegającymi przymusowemu ściąganiu od dłużników określonych

w art. 1 wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, w trybie egzekucji administracyjnej

świadczeń pieniężnych są również należności z tytułu

1)

opłat za korzystanie z terenu oddanego w użytkowanie lub w wieczyste użytkowanie,

2)

czynszu dzierżawnego od terenów stanowiących własność Państwa,

3)

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z terenów, budynków lub lokali - do wysokości

czynszu należnego od tych obiektów. Za należności Państwa z tytułu tego wynagrodzenia

odpowiadają solidarnie wszystkie osoby i instytucje faktycznie korzystające z danego

obiektu.

1.

Gospodarka terenami państwowymi należy do rad narodowych i ich prezydiów; gospodarka

ta jest wykonywana przez właściwe do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organy

prezydium miejskiej rady narodowej (rady narodowej osiedla).

2.

Decyzje dotyczące terenów państwowych, położonych poza granicami miast i osiedli (art.

1 ust. 1 pkt 2), wydaje właściwy do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organ

prezydium powiatowej rady narodowej na wniosek organu do spraw gospodarki komunalnej

i mieszkaniowej prezydium rady narodowej, do której planów zagospodarowania przestrzennego

tereny te zostały włączone. Decyzję wydaje się po zasięgnięciu opinii biura prezydium

właściwej gromadzkiej rady narodowej.

1.

Tereny państwowe mogą być przekazywane jednostkom państwowym i organizacjom społecznym

w użytkowanie, innym zaś osobom prawnym i osobom fizycznym w wieczyste użytkowanie.

2.

Organizacjami społecznymi w rozumieniu niniejszej ustawy są organizacje polityczne,

związki zawodowe i organizacje spółdzielcze, prócz spółdzielni budownictwa mieszkaniowego

i rolniczych spółdzielni produkcyjnych. Użytkowanie terenów przekazywanych organizacjom

społecznym jest odpłatne.

3.

Przekazywanie terenów spółdzielniom budownictwa mieszkaniowego i rolniczym spółdzielniom

produkcyjnym normują odrębne przepisy.

1.

Przewidziane w art. 3 przekazywanie terenów państwowych w użytkowanie lub w wieczyste

użytkowanie jest dopuszczalne, jeżeli jest zgodne z celami ustalonymi w planie zagospodarowania

przestrzennego, a w razie jego braku - z wstępnie ustalonymi założeniami tego planu.

2.

Przekazywanie w użytkowanie lub w wieczyste użytkowanie terenów w portach morskich

i w morskim nadbrzeżnym pasie technicznym wymaga porozumienia z właściwym organem

państwowej administracji morskiej.

3.

Przekazywanie w użytkowanie lub w wieczyste użytkowanie terenów na obszarach górniczych

wymaga porozumienia z właściwym okręgowym urzędem górniczym.

Użytkowanie terenu państwowego przez jednostkę państwową lub organizację społeczną

uprawnia do korzystania z terenu z wyłączeniem innych osób - zgodnie z jego przeznaczeniem

w planie zagospodarowania przestrzennego.

Wieczyste użytkowanie terenu państwowego uprawnia do korzystania z niego z wyłączeniem

innych osób oraz do rozporządzania nim w granicach ustawy.

Nie można nabyć własności terenu państwowego w drodze zasiedzenia.

Jeżeli ustanowienie wieczystego użytkowania terenu państwowego nie jest dopuszczalne

(art. 4), teren taki może być wydzierżawiony, chyba że wydzierżawienie utrudniałoby

realizację planu zagospodarowania przestrzennego lub wstępnie ustalonych założeń tego

planu.

Stawki czynszu dzierżawnego w przypadkach, o których mowa w art. 8, ustala prezydium

powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady

narodowej według wytycznych Rady Ministrów. Rada Ministrów może również wydać wytyczne

do ustalenia przez prezydia powiatowych (miejskich) rad narodowych wiążących stawek

czynszu przy wydzierżawianiu terenów nie stanowiących własności Państwa.

1.

Przekazywanie terenów państwowych jednostkom państwowym i organizacjom społecznym

w użytkowanie następuje w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej

i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat

lub wyłączonego z województwa) rady narodowej wydanej na wniosek jednostki ubiegającej

się o przekazanie terenu; decyzja powinna zawierać określenie czasu i warunków użytkowania.

2.

Miejska rada narodowa miasta wyłączonego z województwa może przekazać dzielnicowym

radom narodowym uprawnienia dotyczące przekazywania jednostkom państwowym i organizacjom

społecznym terenów (ust. 1) nie mających znaczenia ogólnomiejskiego.

3.

Wydanie decyzji o przekazaniu terenów państwowych będących w zarządzie organów do

spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydiów rad narodowych osiedli oraz

miast nie stanowiących powiatów miejskich następuje po wysłuchaniu opinii tych organów.

4.

Przekazanie terenu państwowego między jednostkami państwowymi bez zmiany sposobu użytkowania

nie wymaga decyzji przewidzianej w ust. 1. Przekazywanie takich terenów normują odrębne

przepisy; o przekazaniu terenu na podstawie tych przepisów jednostka przekazująca

teren jest obowiązana zawiadomić organ do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej

prezydium właściwej rady narodowej (art. 2 ust. 1).

1.

W przypadku takich zmian w planie zagospodarowania przestrzennego (wstępnie ustalonych

założeń tego planu), które nie pozwalają na dalsze użytkowanie terenu (części terenu)

przez daną jednostkę, albo gdy teren lub jego część stał się dla tej jednostki zbędny,

organ gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej

w przypadkach przewidzianych w art. 10 ust. 2) rady narodowej wydaje decyzję o wygaśnięciu

służącego tej jednostce prawa użytkowania terenu lub jego części. Do czasu wydania

decyzji jednostka użytkująca korzysta nadal z prawa użytkowania terenu.

2.

Jeżeli teren znajduje się w użytkowaniu Sił Zbrojnych, decyzję o wygaśnięciu prawa

użytkowania wydaje Minister Gospodarki Komunalnej w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej.

3.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i tryb przekazywania terenów

państwowych w użytkowanie jednostkom państwowym i organizacjom społecznym, zasady

i tryb wydawania decyzji o wygaśnięciu prawa użytkowania oraz zasady rozliczania się

z jednostkami państwowymi i organizacjami społecznymi w razie wygaśnięcia użytkowania

i w razie potrzeby zapewnienia im użytkowania innego terenu państwowego.

1.

Wieczyste użytkowanie może być ustanowione tylko na terenie państwowym.

2.

Ustanowienie wieczystego użytkowania terenu zabudowanego następuje jednocześnie z

zawarciem umowy sprzedaży budynków, do których mają zastosowanie przepisy o sprzedaży

przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych. Warunki korzystania z innych

budynków i urządzeń określi Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

3.

Ustanowienie wieczystego użytkowania może nastąpić na rzecz jednej lub kilku osób.

4.

Prawo wieczystego użytkowania podlega wpisowi do księgi wieczystej.

1.

Ustanowienie wieczystego użytkowania terenu państwowego następuje na 99 lat z możnością

przedłożenia na dalszy okres. W wyjątkowych przypadkach, gdy cel gospodarczy wieczystego

użytkowania nie wymaga ustanowienia go na 99 lat, może ono nastąpić na okres krótszy,

nie niżej jednak lat 40.

2.

Odmowa przedłużenia prawa wieczystego użytkowania na dalszy okres do 99 lat, nie niżej

lat 40, dopuszczalna jest tylko ze względu na ważny interes publiczny.

3.

Do ustanowienia wieczystego użytkowania terenu stanowiącego gospodarstwo rolne mają

zastosowanie przepisy o normach obszarowych i kwalifikacjach rolniczych nabywcy gruntu.

1.

Ustanowienie i przedłużenie prawa wieczystego użytkowania następuje w drodze umowy

zawartej w formie aktu notarialnego, który stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

2.

Przeniesienie przez wieczystego użytkownika w drodze umowy prawa wieczystego użytkowania

wymaga formy aktu notarialnego oraz wpisu do księgi wieczystej.

3.

Minister Sprawiedliwości unormuje w drodze rozporządzenia sprawę zakładania i prowadzenia

ksiąg wieczystych dla nieruchomości oddanych w wieczyste użytkowanie.

1.

Prawo wieczystego użytkowania może być obciążone hipoteką lub innym ograniczonym prawem

rzeczowym.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Komunalnej unormuje

w drodze rozporządzenia, sprawę egzekucji z prawa wieczystego użytkowania.

Wieczysty użytkownik obowiązany jest przez czas trwania wieczystego użytkowania uiszczać

opłatę roczną.

1.

Sposób korzystania z terenu przez wieczystego użytkownika powinien być określony i

ujawniony w księdze wieczystej.

2.

Jeżeli oddanie terenu w wieczyste użytkowanie następuje celem wzniesienia na nim budynków

lub urządzeń, umowa powinna określać

1)

termin rozpoczęcia i zakończenia robót,

2)

rodzaj budynków lub urządzeń oraz obowiązek utrzymywania ich w należytym stanie,

3)

warunki i termin odbudowy w razie zniszczenia albo rozbiórki budynków lub innych urządzeń

w okresie trwania wieczystego użytkowania,

4)

wynagrodzenie, jakie przysługuje wieczystemu użytkownikowi za budynki i inne urządzenia

istniejące na terenie w dniu wygaśnięcia wieczystego użytkowania.

1.

Umowę wieczystego użytkowania zawiera na podstawie decyzji organu gospodarki komunalnej

i mieszkaniowej prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej) rady narodowej przedstawiciel

tego organu.

2.

Decyzja wymieniona w ust. 1 powinna w szczególności określać osobę wieczystego użytkownika

oraz przedmiot i warunki wieczystego użytkowania.

3.

Jeżeli teren mający stanowić przedmiot wieczystego użytkowania pozostaje w zarządzie

organu prezydium rady narodowej miasta nie stanowiącego powiatu lub osiedla, wydanie

decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje po zasięgnięciu opinii organu do spraw

gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium zainteresowanej rady narodowej.

4.

Ustanowienie wieczystego użytkowania lub wydzierżawienie (art. 8) na rzecz osoby prawnej,

nie będącej jednostką państwową lub organizacją społeczną, wymaga zgody prezydium

wojewódzkiej (miasta wyłączonego z województwa) rady narodowej.

1.

Prawo wieczystego użytkowania wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo przez

rozwiązanie umowy przed upływem tego okresu.

2.

Prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej) rady narodowej może rozwiązać umowę

i zarządzić odebranie terenu

1)

w razie użytkowania terenu oddanego w wieczyste użytkowanie w sposób wyraźnie niezgodny

z jego przeznaczeniem określonym w umowie,

2)

w razie niewzniesienia budowli wbrew obowiązkom określonym w umowie.

Przepis art. 18 ust. 3 ma odpowiednie zastosowanie.

3.

Wieczystemu użytkownikowi służy prawo odwołania się od decyzji prezydium określonej

w ust. 2 do prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego

z województwa).

4.

Prawo wieczystego użytkowania może być wywłaszczone. Zasady odszkodowania w tych przypadkach

określi Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W przypadkach wymienionych w art.

23 ust. 3 wydaje się jedynie orzeczenie o ustaleniu odszkodowania.

Z wygaśnięciem prawa wieczystego użytkowania wygasają ustanowione na nim obciążenia.

W przypadku wygaśnięcia prawa wieczystego użytkowania wieczystemu użytkownikowi należy

się ustalone w umowie wynagrodzenie za wzniesione przez niego budynki i inne urządzenia

istniejące w dniu zwrotu nieruchomości. W braku umownego ustalenia tego wynagrodzenia

wieczystemu użytkownikowi należy się wynagrodzenie w wysokości jednej czwartej części

wartości budynków i innych urządzeń istniejących na terenie w dniu wygaśnięcia wieczystego

użytkowania. Za budynki lub urządzenia wzniesione wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie

nie przysługuje; wieczysty użytkownik obowiązany jest na żądanie odłączyć je od gruntu

i zabrać, przywracając teren do pierwotnego stanu.

1.

Wierzycielom wieczystego użytkownika, którzy utracili hipoteki wskutek wygaśnięcia

wieczystego użytkowania, służy ustawowe prawo zastawu na roszczeniach wieczystego

użytkownika określonych w art. 21; pierwszeństwo praw zastawu oznacza się według pierwszeństwa,

jakie służyło wygasłym hipotekom.

2.

Roszczeń o wynagrodzenie szkód wynikłych z niewłaściwego korzystania z terenu (art.

19 ust. 2) i roszczeń wieczystego użytkownika, wynikających z art. 21, nie można dochodzić

po upływie 3 lat od zwrotu nieruchomości.

1.

Obszar miast, dzielnic miejskich lub ich części, na którym zgodnie z zatwierdzonym

planem zagospodarowania przestrzennego ma być przeprowadzona skoncentrowana działalność

inwestycyjna, może być uznany w drodze rozporządzenia Rady Ministrów na wniosek wojewódzkiej

rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa) za obszar urbanizacyjny.

2.

Na obszarze urbanizacyjnym przechodzą na własność Państwa z mocy samego prawa, bez

odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, nieruchomości stanowiące własność osób

fizycznych oraz osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej.

3.

Właścicielom domów jednorodzinnych, lokali w małych domach mieszkalnych, budynków

przeznaczonych na warsztaty rzemieślnicze, a w miejscowościach uzdrowiskowych i letniskowych

również budynków przeznaczonych na prowadzenie małych pensjonatów, właścicielom jedynych

działek pod budowę domu jednorodzinnego oraz właścicielom gospodarstw rolnych, sadowniczych

i warzywniczych zostaną tereny oddane w wieczyste użytkowanie. Jeżeli oddanie w wieczyste

użytkowanie byłoby niezgodne z planami zagospodarowania przestrzennego albo jeżeli

niezgodność ta okaże się w okresie trwania wieczystego użytkowania, będzie właścicielom

przyznane odszkodowanie na podstawie przepisów o wywłaszczeniu nieruchomości.

4.

Wieczysty użytkownik wymieniony w ust. 3 zwolniony jest od ponoszenia opłat związanych

z wieczystym użytkowaniem terenu i zachowuje własność znajdujących się na terenie

budynków.

5.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia objąć przepisami ust. 3 i 4 również właścicieli

innych nieruchomości niż wymienione w ust. 3 oraz szczegółowo unormować tryb postępowania

w sprawach wymienionych w ust. 2 i 3.

1.

Wysokość opłaty rocznej za teren państwowy oddany w użytkowanie lub w wieczyste użytkowanie

określa cennik ustalony przez prezydium powiatowej rady narodowej (rady narodowej

miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa).

2.

Przy ustalaniu stawek cennika należy brać pod uwagę położenie gruntu (centrum miasta,

przedmieście) i jego uzbrojenie.

3.

Rada Ministrów wyda wytyczne dla ustalenia wysokości opłat na terenie całego kraju

lub poszczególnych regionów.

W razie zmian cennika w okresie trwania użytkowania lub wieczystego użytkowania, wynikających

ze zmiany wytycznych wymienionych w art. 24 ust. 3, wysokość opłaty rocznej ulega

odpowiedniej zmianie począwszy od dnia pierwszego stycznia roku następującego po wprowadzeniu

zmiany cennika.

1.

Wysokość opłat ustalona w cenniku może w uzasadnionych przypadkach być obniżona ze

względu na interes społeczny.

2.

Poza przypadkami określonymi w art. 25 wysokość opłat rocznych lub stawek czynszu

dzierżawnego może w czasie trwania użytkowania, wieczystego użytkowania lub dzierżawy

ulegać podwyższeniu w miarę ulepszania użytkowania terenu wskutek wybudowania przez

Państwo dróg dojazdowych, kanalizacji, wodociągów, doprowadzenia elektryczności, gazu,

komunikacji i innych urządzeń komunalnych oraz w przypadku, gdy zaszły warunki uzasadniające

zastosowanie innej stawki cennika (np. zmiana osiedla na miasto).

3.

Podwyższoną opłatę uiszcza się w przypadkach wymienionych w ust. 2 od dnia pierwszego

stycznia roku następującego po powstaniu warunków uzasadniających podwyżkę opłat.

1.

Pobieranie podwyższonych opłat wymienionych w art. 26 ust. 2 nie wyklucza pobierania

jednorazowych opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej,

elektrycznej itp.

2.

Udział jednostek państwowych w ponoszeniu kosztów budowy urządzeń komunalnych określa

Rada Ministrów.

1.

Osoby fizyczne i prawne, będące właścicielami terenów określonych w art. 1 ust. 1

pkt 1, są obowiązane pokrywać koszty pierwszego urządzenia ulic i placów komunikacyjnych

oraz część kosztów innych urządzeń komunalnych (wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych,

elektrycznych) odpowiadającą wzrostowi wartości ich nieruchomości powstałemu wskutek

wybudowania tych urządzeń; koszty budowy ulic i placów oraz innych urządzeń komunalnych

mogą być pobierane w formie opłat rocznych.

2.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady, wysokość i sposób pokrywania

kosztów wymienionych w ust. 1.

Opłaty określone w niniejszym rozdziale oraz inne opłaty związane z gospodarką terenami

państwowymi, jak czynsze z umów dzierżawy, będą odprowadzane na rzecz funduszów mieszkaniowych.

Prezydium miejskiej rady narodowej służy prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży nieruchomości,

nie stanowiących własności Państwa, położonych na terenach określonych w art. 1 ust.

1 pkt 1. W miastach nie stanowiących powiatu i w osiedlach prawo to wykonuje prezydium

powiatowej rady narodowej po wysłuchaniu opinii prezydium właściwej rady narodowej

miasta lub osiedla.

Właściciel nieruchomości określonej w art. 30 może sprzedać ją osobie trzeciej tylko

pod warunkiem, że prezydium rady narodowej, któremu służy prawo pierwokupu, prawa

tego nie wykona.

1.

Prawo pierwokupu może być wykonane w ciągu trzech miesięcy od dnia otrzymania przez

prezydium właściwej miejskiej (powiatowej) rady narodowej zawiadomienia o treści umowy

sprzedaży nieruchomości zawartej z osobą trzecią.

2.

Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, ciąży na sprzedawcy oraz na notariuszu,

który sporządził umowę sprzedaży.

3.

W przypadkach, gdy prezydium rady narodowej nie zamierza korzystać z prawa pierwokupu,

zobowiązane jest w terminie 1 miesiąca od otrzymania zawiadomienia wymienionego w

ust. 1 zwrócić się do prezydium wojewódzkiej rady narodowej o wyrażenie zgody na nieskorzystanie

z tego prawa.

Prawo pierwokupu przewidziane w art. 30 nie ma zastosowania w przypadkach

1)

gdy sprzedaż następuje na rzecz osób uprawnionych do dziedziczenia ustawowego po osobie

dokonywającej sprzedaży albo

2)

gdy przedmiotem sprzedaży jest gospodarstwo rolne (ogrodnicze, sadownicze, leśne lub

rybne) położone na

terenach przeznaczonych według planów zagospodarowania przestrzennego do użytkowania

rolniczego, a sprzedaż następuje na rzecz osób posiadających kwalifikacje rolnicze

wymagane przy nabywaniu państwowych nieruchomości rolnych.

W przypadkach wykonania prawa pierwokupu cenę kupna wypłaca się w terminie i w ratach

przewidzianych dla wypłaty ceny kupna za nieruchomość nabytą w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

(Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94).

Rada Ministrów ustalać będzie wytyczne określające, w jakich warunkach prezydia rad

narodowych korzystać powinny z prawa pierwokupu przewidzianego w niniejszym rozdziale.

W przypadkach darowizn lub zamiany nieruchomości określonej w art. 30 prezydium rady

narodowej służy prawo wykupu tej nieruchomości przy odpowiednim zastosowaniu przepisów

art. 30-35.

1.

Prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw)

zobowiązane są na podstawie wytycznych Rady Ministrów do ustalania maksymalnych cen

obrotu gruntów, położonych na obszarach określonych w art. 1 ust. 1, stanowiących

własność osób fizycznych lub prawnych, nie będących jednostkami państwowymi, oraz

zasad ustalania maksymalnych cen obrotu budynków i innych urządzeń znajdujących się

na tych gruntach.

2.

Do czasu ustalenia maksymalnych cen prawo pierwokupu wykonuje się według ceny odpowiadającej

wysokości odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się również w przypadkach wykupu w razie darowizny lub zamiany

(art. 36).

4.

W przypadkach, gdy umówiona cena sprzedaży jest niższa, niż cena obliczona według

ust. 1, nabycie nieruchomości w wykonaniu prawa pierwokupu następuje za cenę ustaloną

w umowie.

Tereny stanowiące własność Państwa, będące do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przechodzą w użytkowanie tych jednostek.

1.

Nieruchomości, które przed dniem 9 maja 1945 r. stanowiły własność niemieckich lub

gdańskich osób prawnych prawa publicznego, a na podstawie dotychczasowych przepisów

prawnych nie przeszły na własność polskich osób prawnych, stanowią własność Państwa.

2.

Rada Ministrów może w drodze uchwały wydzielić poszczególne nieruchomości spośród

wymienionych w ust. 1 i przekazać je osobom prawnym na własność lub w wieczyste użytkowanie.

Przepis niniejszy nie narusza przepisów o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych

i działek budowlanych oraz państwowych nieruchomości rolnych.

3.

Nieruchomości stanowiące zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich

(Dz. U. Nr 13, poz. 87 z późniejszymi zmianami) własność osób, którym wobec uzyskania przez nie stwierdzenia narodowości polskiej

służyło obywatelstwo polskie, przechodzą z samego prawa na własność Państwa, jeżeli

osoby te w związku z wyjazdem z kraju utraciły lub utracą obywatelstwo polskie.

4.

Gospodarka nieruchomościami wymienionymi w ust. 1 i 3 należy do właściwych organów

prezydiów rad narodowych.

5.

Tytuł własności Państwa do nieruchomości wymienionych w ust. 1 i 3 podlega wpisowi

do księgi wieczystej na wniosek organów prezydiów powiatowych (miejskich, dzielnicowych)

rad narodowych do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej, w odniesieniu zaś do

nieruchomości rolnych - organów do spraw rolnictwa.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do nieruchomości położonych w gromadach.

1.

Ilekroć dotychczasowe przepisy przewidują zbywanie gruntów państwowych na własność

czasową, rozumieć przez to należy oddawanie w wieczyste użytkowanie w trybie określonym

w niniejszej ustawie.

2.

Osoby, którym na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania

nieruchomości

(Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) przysługuje prawo do otrzymania działki zamiennej, otrzymują taką działkę, o ile

jest ona położona w granicach administracyjnych miast i osiedli (art. 1 ust. 1 pkt

1), w wieczyste użytkowanie, z tym że nie uiszczają opłat z tytułu wieczystego użytkowania,

w przypadkach jednak określonych w art. 26 ust. 2 opłacają różnicę pomiędzy stawką

obowiązującą po ulepszeniu a stawką obowiązującą przed ulepszeniem.

Istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prawa własności czasowej prawa

zabudowy, prawa wieloletniej dzierżawy lub użytkowania gruntu jako prawa wieczystego

albo zarząd i użytkowanie gruntu (nieruchomości) ustanowione na rzecz innych jednostek

niż państwowe, staną się prawem użytkowania lub prawem wieczystego użytkowania w rozumieniu

niniejszej ustawy w przypadkach i na warunkach, które określi Minister Gospodarki

Komunalnej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia. Dotyczy

to w szczególności praw ustanowionych na podstawie

1)

dekretu z dnia 6 grudnia 1946 r. o przekazywaniu przez Państwo mienia nierolniczego

na obszarze Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska

(Dz. U. Nr 71, poz. 389),

2)

dekretu z dnia 10 grudnia 1952 r. o odstępowaniu przez Państwo nieruchomego mienia

nierolniczego na cele mieszkaniowe oraz na cele budownictwa indywidualnych domów jednorodzinnych

(Dz. U. Nr 49, poz. 326),

3)

ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek

budowlanych

(Dz. U. Nr 31, poz. 132),

4)

dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m. st. Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279),

5)

dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych

dla realizacji narodowych planów gospodarczych

(Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31).

1.

Grunty budowlane oraz inne nieruchomości nierolnicze na terenie gromad, stanowiące

własność Państwa, nie podpadające pod przepisy art. 1 ust. 1 pkt 2, mogą być odstępowane

osobom prawnym nie będącym jednostkami państwowymi lub organizacjami społecznymi w

wieczyste użytkowanie.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 przepisy art. 18 i 19 mają odpowiednie zastosowanie.

W przypadkach określonych w art. 73 § 2 prawa rzeczowego posiadacz nieruchomości stanowiącej

własność Państwa nie może żądać przeniesienia własności tej nieruchomości, lecz oddania

jej w wieczyste użytkowanie.

Przepisy wydane lub utrzymane w mocy na podstawie art. 57 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

(Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) oraz na podstawie art. 81 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych

(Dz. U. Nr 5, poz. 16) nie mają zastosowania do terenów państwowych określonych w art. 1 ust. 1 - z wyłączeniem

przypadków wymienionych w art. 10 ust. 4.

1.

Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się

1)

do państwowych gruntów, które znajdują się: pod uprawą leśną albo w planie zagospodarowania

przestrzennego przeznaczone są pod tę uprawę,

2)

do mienia gromadzkiego położonego poza granicami miast i osiedli.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady stosowania przepisów niniejszej

ustawy do mienia gromadzkiego położonego na terenie miast i osiedli.

2.

Przepisów niniejszej ustawy dotyczących terenów państwowych nie stosuje się do gruntów,

które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały oddane w posiadanie osobom

trzecim na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej

(Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13), dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarach Ziem

Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska

(Dz. U. z 1946 r. Nr 49, poz. 279 i z 1947 r. Nr 66, poz. 410), dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych

z reformą rolną i osadnictwem rolnym

(Dz. U. z 1959 r. Nr 14, poz. 78), oraz na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz

uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa

rolnego

(Dz. U. Nr 17, poz. 71), i nadal są w posiadaniu tych osób lub ich prawo nabywców, chociażby osoby te nie

nabyły jeszcze prawa własności.

1.

Traci moc dział IV (art. 100-112) dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe

(Dz. U. Nr 57, poz. 319).

2.

W ustawie z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w

miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1958 r. Nr 31, poz. 138 oraz z 1961 r. Nr 7, poz. 47) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 ust. 2 skreśla się wyrazy „na koszt Państwa”,

2)

skreśla się art. 25 i 26.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1958 r. o ściąganiu należności Państwa z tytułu najmu lokali

(Dz. U. Nr 35, poz. 156) wprowadza się następujące zmiany

1)

tytuł ustawy otrzymuje brzmienie

„

Ustawa z dnia 6 czerwca 1958 r. o ściąganiu czynszów najmu i innych należności Państwa

związanych z korzystaniem z terenów i budynków państwowych

”

;

2)

dodaje się art. 1a w brzmieniu

„

Art. 1a.

Należnościami Państwa podlegającymi przymusowemu ściąganiu od dłużników określonych

w art. 1 wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, w trybie egzekucji administracyjnej

świadczeń pieniężnych są również należności z tytułu

1)

opłat za korzystanie z terenu oddanego w użytkowanie lub w wieczyste użytkowanie,

2)

czynszu dzierżawnego od terenów stanowiących własność Państwa,

3)

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z terenów, budynków lub lokali - do wysokości

czynszu należnego od tych obiektów. Za należności Państwa z tytułu tego wynagrodzenia

odpowiadają solidarnie wszystkie osoby i instytucje faktycznie korzystające z danego

obiektu.

”

;

3)

dodaje się w art. 6 ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Sprawy procesowe i egzekucyjne wszczęte po dniu 6 czerwca 1958 r. o należności, o

których mowa w art. 1a, a będące jeszcze w toku, będą prowadzone według przepisów

niniejszej ustawy.

”

;

4)

dotychczasowa treść art. 6 staje się ust. 1.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o własności

lokali

(Dz. U. Nr 94, poz. 848 z późniejszymi zmianami) przepisy dotyczące współwłasności nieruchomości, z której wydzielona została odrębna

własność lokali, stosuje się odpowiednio do wieczystego użytkowania tej nieruchomości.

W ustawie z dnia 30 grudnia 1950 r. - Przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 1961 r. Nr 10, poz. 57) dotychczasową treść art. 72 oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Komunalnej określi

wysokość opłat od wniosku o wpis prawa wieczystego użytkowania.

”

Ustawa wchodzi w życie z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 7,

23, 39, 43 i 47, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.