Ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o sprawach z oskarżenia prywatnego.

§ 1.

W sprawach z oskarżenia prywatnego rozprawę główną w sądzie pierwszej instancji poprzedza

postępowanie pojednawcze.

§ 2.

Postępowanie pojednawcze odbywa się na posiedzeniu niejawnym.

§ 3.

W postępowaniu pojednawczym strony mogą korzystać z pomocy obrońcy i pełnomocnika.

§ 1.

Postępowanie pojednawcze prowadzi sędzia lub ławnik wyznaczony przez prezesa sądu.

§ 2.

Przepisy dotyczące sędziów w zakresie orzekania oraz przewodniczenia stosuje się odpowiednio

do ławników.

§ 1.

Posiedzenie w postępowaniu pojednawczym rozpoczyna ustne sprawozdanie prowadzącego

postępowanie w przedmiocie oskarżenia oraz wezwanie stron do pojednania się.

§ 2.

Z przebiegu postępowania spisuje się protokół, w którym uwzględnia się w szczególności

stanowisko stron wobec wezwania ich do pojednania oraz wyniki przeprowadzonego postępowania

pojednawczego.

§ 1.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego na posiedzenie wyznaczone

w postępowaniu pojednawczym uważa się za odstąpienie od oskarżenia; powoduje ono umorzenie

postępowania karnego.

§ 2.

W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego prowadzący postępowanie

pojednawcze wyznacza termin rozprawy głównej; wówczas osoby obecne na posiedzeniu

obowiązane są stawić się w nowym terminie bez osobnego wezwania.

§ 1.

Pojednanie się stron powoduje umorzenie postępowania karnego.

§ 2.

Treść pojednania powinna być wpisana do protokołu posiedzenia i podpisana przez strony.

W toku postępowania pojednawczego dopuszczalne jest pojednanie się obejmujące również

inne sprawy z oskarżenia prywatnego toczące się jednocześnie pomiędzy tymi samymi

stronami.

§ 1.

Pojednanie się stron może nastąpić również przez zawarcie ugody.

§ 2.

Przedmiotem ugody mogą być również roszczenia pozostające w związku z przestępstwem.

§ 3.

Ugoda zawarta w postępowaniu pojednawczym jest tytułem egzekucji sądowej po nadaniu

przez sąd klauzuli wykonalności.

W razie niedojścia do pojednania prowadzący postępowanie pojednawcze wyznacza termin

rozprawy głównej, zawiadamiając o tym ustnie obecne strony. Strony te powinny zgłosić

na tym posiedzeniu wnioski o wezwanie świadków oraz o sprowadzenie innych dowodów.

§ 1.

W sprawach z oskarżenia prywatnego sąd umarza postępowanie, jeżeli niebezpieczeństwo

społeczne czynu jest znikome.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu pojednawczym.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 255 i 256 kodeksu karnego, a także w art.

239 kodeksu karnego sąd może przekazać sprawę do rozpoznania organizacji społecznej,

której członkami są oskarżyciel i oskarżony, jeżeli względy społeczne i okoliczności

sprawy za tym przemawiają, w szczególności jeżeli czyn dokonany został na zebraniu

organizacji społecznej lub na terenie zakładu pracy, w którym są zatrudnieni oskarżyciel

i oskarżony. Na postanowienie sądu nie służy zażalenie.

§ 2.

W sprawach przekazanych na podstawie § 1 organizacja społeczna stosuje środki przewidziane

w jej statucie.

§ 3.

Sprawę przekazaną na podstawie § 1 prokurator, jeżeli wymaga tego interes społeczny,

może skierować na drogę postępowania sądowego; art. 65 kodeksu postępowania karnego

stosuje się odpowiednio.

§ 4.

W przypadku przekazania sprawy na podstawie § 3 rozstrzygnięcie organizacji społecznej

nie wiąże sądu.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 255 kodeksu karnego prezes sądu, nie zarządzając

doręczenia odpisu aktu oskarżenia, wnosi sprawę na posiedzenie niejawne w celu

a)

odpowiedniego zastosowania art. 251 kodeksu postępowania karnego,

b)

umorzenia postępowania na podstawie art. 9 § 1,

c)

przekazania sprawy do rozpoznania organizacji społecznej (art. 10 § 1) bądź też

d)

skierowania sprawy do postępowania pojednawczego (art. 1).

§ 2.

Na posiedzeniu niejawnym (§ 1) sąd orzeka w składzie jednego sędziego; prezes sądu

może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, jeżeli

ze względu na jej okoliczności uzna to za wskazane.

§ 3.

Na rozprawie sąd orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.

§ 1.

W razie pojednania się stron w postępowaniu pojednawczym (art. 1), umorzenia postępowania

na podstawie art. 9 § 1 albo przekazania sprawy organizacji społecznej do rozpoznania

(art. 10 § 1) prezes sądu zarządza z urzędu zwrot połowy zryczałtowanej równowartości

kosztów postępowania karnego wniesionej przez oskarżyciela prywatnego.

§ 2.

Jeżeli pojednanie się stron nastąpiło w innym stadium postępowania, ma zastosowanie

art. 442 lit. b) kodeksu postępowania karnego.

Z powodu przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego nie można wszcząć postępowania

karnego po upływie trzech miesięcy, a w przypadku objęcia oskarżenia w sprawie przez

prokuratora (art. 65 kodeksu postępowania karnego) - po upływie 6 miesięcy od dnia,

w którym pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa.

W sprawach z oskarżenia prywatnego stosuje się przepisy kodeksu postępowania karnego,

jeżeli przepisy niniejszej ustawy inaczej nie stanowią.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z wyjątkiem art. 10, którego dzień wejścia

w życie ustali Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego po zasięgnięciu opinii

Centralnej Rady Związków Zawodowych.