Ustawa z dnia 21 grudnia 1958 r. o szczególnym trybie ściągania zaległości z tytułu niektórych zobowiązań właścicieli nieruchomości wobec państwa.

1.

Egzekucja sądowa do nieruchomości w celu ściągnięcia zobowiązań podatkowych lub innych

należności, do których stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych, może być

wszczęta z całej nieruchomości lub jej części wydzielonej albo ułamkowej.

2.

Przed skierowaniem egzekucji do wydzielonej części nieruchomości organ finansowy powinien

wezwać dłużnika, aby w terminie czternastu dni, licząc od daty doręczenia wezwania,

wypowiedział się co do oznaczenia części nieruchomości, do której ma być skierowana

egzekucja. Jeżeli organ finansowy nie uwzględni wniosku dłużnika, decyzję co do określenia

części nieruchomości, do której ma być skierowana egzekucja, wyda prezydium właściwej

powiatowej (miejskiej miast stanowiących powiaty miejskie, dzielnicowej w miastach

wyłączonych z województw) rady narodowej.

Przy sprzedaży nieruchomości rolnych z licytacji stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o obrocie nieruchomościami rolnymi

(Dz. U. Nr 39, poz. 172) z wyjątkiem przepisu art. 4 pkt 1.

1.

Jeżeli wszczęcie egzekucji z nieruchomości w trybie sądowym na pokrycie prawomocnie

ustalonych zobowiązań podatkowych lub innych należności, do których stosuje się przepisy

o zobowiązaniach podatkowych, nie rokowałoby ściągnięcia tych zobowiązań lub należności

albo też wszczęta egzekucja nie doprowadzi do sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji

- nieruchomość może być przejęta przez Państwo na własność w takiej części, która

według oszacowania (ust. 7) wystarczy na zaspokojenie poszukiwanych należności, a

jeżeli na zaspokojenie tych należności potrzebna jest wartość całej nieruchomości

- może ona być przejęta w całości. Nie może być przejęta w całości nieruchomość, na

której ciążą zobowiązania korzystające z pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami

podatkowymi. W takim przypadku pozostawia się część nieruchomości, potrzebną do zaspokojenia

tych uprzywilejowanych zobowiązań. Brak księgi wieczystej albo zbioru dokumentów nie

stoi na przeszkodzie wszczęciu postępowania o przejęcie nieruchomości przez Państwo

na własność.

2.

O wszczęciu postępowania w celu przejęcia nieruchomości na własność Państwa decyduje

w drodze uchwały prezydium powiatowej (miejskiej miast stanowiących powiaty miejskie,

dzielnicowej w miastach wyłączonych z województw) rady narodowej. Na podstawie uchwały

prezydium organ finansowy przesyła tytuł wykonawczy do właściwego sądu powiatowego

z wnioskiem o nadanie temu tytułowi sądowej klauzuli wykonalności i o wydanie przez

sąd postanowienia o przejęciu nieruchomości na własność Państwa. Postanowienie to

sąd wydaje w trybie postępowania niespornego po przeprowadzeniu ustnej rozprawy. Termin

rozprawy powinien być wyznaczony w ciągu trzech tygodni od daty złożenia wniosku do

sądu. Na rozprawę należy wezwać dłużnika i właściwy organ finansowy. Nieprzybycie

na rozprawę dłużnika nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

3.

Na rozprawie sąd wysłucha sprawozdania upoważnionego przez prezydium rady narodowej

przedstawiciela organu finansowego o zaległościach dłużnika i ewentualnych wyjaśnień

dłużnika, jeśli się ten stawi. Po stwierdzeniu, że decyzja ustalająca zobowiązanie

jest prawomocna i należność wymagalna w rozumieniu przepisów o postępowaniu podatkowym

i o zobowiązaniach podatkowych oraz że zachodzą warunki do przejęcia nieruchomości

na własność Państwa (ust. 1), sąd nada tytułowi wykonawczemu sądową klauzulę wykonalności

i wyda postanowienie o przejęciu nieruchomości dłużnika na własność Państwa. Koszty

postępowania obciążają dłużnika.

4.

Postanowienia o przejęciu nieruchomości na własność Państwa nie wydaje się, a postępowanie

podlega umorzeniu, jeżeli dłużnik w toku postępowania sądowego uiści należność.

5.

Postanowienie o przejęciu wykonuje komornik sądowy. Jeżeli dłużnik nie uiści zaległości

w okresie czasu od zapadnięcia postanowienia sądowego aż do chwili upływu sześciu

tygodni, licząc od daty nadania postanowieniu klauzuli wykonalności, komornik wykona

postanowienie. W razie uiszczenia należności w tym terminie sąd uchyla postanowienie

o przejęciu majątku. Zachowuje jednak moc zawarte w postanowieniu rozstrzygnięcie

co do kosztów postępowania.

6.

Przejęte na własność Państwa grunty rolne i inne nieruchomości związane z gospodarstwem

rolnym komornik przekazuje Bankowi Rolnemu, pozostałe zaś nieruchomości właściwym

organom administracji prezydiów rad narodowych.

7.

Przy przejmowaniu nieruchomości na własność Państwa stosuje się odpowiednio zasady

szacowania nieruchomości, obowiązujące przy sprzedaży nieruchomości państwowych.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady wszczynania postępowania o przejęcie

nieruchomości na własność Państwa, zasady unormowania sprawy długów hipotecznych i

innych zobowiązań na rzecz wierzycieli, obciążających przejmowane nieruchomości, sposób

zagospodarowania przejętych nieruchomości oraz zasady i tryb ich sprzedaży.

Właściciel nieruchomości, który sprzedaje lub darowuje nieruchomość albo jej część,

obowiązany jest okazać notariuszowi przy sporządzaniu aktu przewłaszczenia zaświadczenia

właściwego organu finansowego o niezaleganiu w podatkach lub innych egzekwowanych

przez ten organ należnościach, do których stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych.

Notariusz nie może spisać aktu kupna-sprzedaży lub darowizny, dopóki takie zaświadczenie

nie zostanie okazane albo dopóki właściciel nieruchomości nie uiści do jego rąk wykazanych

przez organ finansowy zaległości. Jeżeli wysokość podlegających spłacie zobowiązań

jest większa, aniżeli wartość sprzedawanej lub darowanej nieruchomości, akt przewłaszczenia

może być sporządzony za zgodą organu finansowego po uiszczeniu do rąk notariusza sumy

równającej się rzeczywistej wartości sprzedawanej lub darowanej nieruchomości.

1.

Zaległości w podatku gruntowym i w składkach na rzecz Państwowego Zakładu Ubezpieczeń

za obowiązkowe ubezpieczenia majątkowe, nie ściągnięte w ciągu trzech lat od upływu

roku kalendarzowego, w którym powstały, oraz zaległości w równoważniku pieniężnym

w zamian dostaw obowiązkowych, nie wykonanych w ciągu trzech lat od upływu roku kalendarzowego,

w którym obowiązek tych dostaw powstał, podlegają - w celu ich ściągnięcia w trybie

i na zasadach niniejszej ustawy - scaleniu w jedną sumę i stanowią dochód własny powiatowych

rad narodowych. Zaległości te podlegają odpisaniu z księgowości wierzycieli i wpisaniu

do ksiąg należności scalonych. Do należności scalonych stosuje się przepisy o zobowiązaniach

podatkowych.

2.

Minister Finansów określi tryb postępowania przy scalaniu zaległości, o których mowa

w ust. 1, sposób ich likwidacji oraz sposób rozliczenia się z Państwowym Zakładem

Ubezpieczeń z tytułu scalonych składek.

W sprawach uregulowanych niniejszą ustawą nie mają zastosowania przepisy art. 33 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o zobowiązaniach podatkowych

(Dz. U. Nr 49, poz. 452).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.