Ustawa z dnia 6 czerwca 1958 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił Zbrojnych.

Ustawa normuje zasady odbywania przez szeregowców i podoficerów służby wojskowej,

określonej w ustawie o powszechnym obowiązku wojskowym, w niniejszej ustawie i w przepisach

szczególnych.

Szeregowcy i podoficerowie mogą być w czynnej służbie wojskowej albo w rezerwie lub

zwolnieni od powszechnego obowiązku wojskowego.

W czynnej służbie wojskowej są szeregowcy i podoficerowie, którzy

1)

pełnią służbę wojskową określoną w ustawie o powszechnym obowiązku wojskowym, a mianowicie

a)

szeregowcy i podoficerowie odbywający zasadniczą służbę wojskową,

b)

szeregowcy i podoficerowie - studenci szkół wyższych odbywający przeszkolenie wojskowe

w jednostkach wojskowych,

c)

szeregowcy i podoficerowie rezerwy odbywający ćwiczenia lub przeszkolenie wojskowe,

d)

szeregowcy i podoficerowie powołani do odbycia służby wojskowej w razie mobilizacji

i w czasie wojny;

2)

pełnią służbę wojskową określoną w niniejszej ustawie na mocy dobrowolnego zobowiązania

się do tej służby, a mianowicie

a)

podoficerowie nadterminowi,

b)

podoficerowie zawodowi,

c)

uczniowie oficerskich szkół zawodowych oraz słuchacze akademii wojskowych.

Przepisy ustawy dotyczące szeregowców i podoficerów rezerwy stosuje się odpowiednio

do kobiet szeregowców i podoficerów - przeznaczonych do służby wojskowej kobiet, przewidzianej

w ustawie o powszechnym obowiązku wojskowym.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby wojskowej szeregowców i podoficerów w czynnej

służbie wojskowej ustalają wojskowe komisje lekarskie.

2.

Zasady badania i oceny stopnia zdolności fizycznej i psychicznej do służby wojskowej

oraz skład, właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich określa Minister

Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia.

1.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają żołnierze w czynnej służbie wojskowej.

2.

Żołnierze nie będący w czynnej służbie wojskowej podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej

w przypadkach określonych w osobnych przepisach.

1.

Ustanawia się następujące kolejne stopnie wojskowe szeregowców i podoficerów

1)

szeregowcy

-

szeregowiec, marynarz,

-

starszy szeregowiec, starszy marynarz;

2)

podoficerowie

-

kapral, mat,

-

plutonowy, bosmanmat,

-

sierżant, bosman,

-

starszy sierżant, starszy bosman.

2.

Minister Obrony Narodowej może ustalić również inne nazwy stopni wojskowych używanych

w poszczególnych rodzajach wojsk lub służb równorzędne ze stopniami wymienionymi w

ust. 1.

3.

Ilekroć w ustawie wymienia się stopnie wojskowe szeregowców i podoficerów określone

w ust. 1 - należy przez to rozumieć również i stopnie równorzędne.

1.

W postępowaniu dyscyplinarnym wymierza się kary dyscyplinarne o charakterze porządkowym

oraz kary: aresztu, służby w oddziale karnym, uprzedzenia o niepełnej przydatności

służbowej, odroczenia mianowania na wyższy stopień oficerski, dyscyplinarnego wyznaczenia

na niższe stanowisko służbowe, usunięcia z zawodowej lub nadterminowej służby wojskowej

i obniżenia stopnia wojskowego.

2.

Kara obniżenia stopnia wojskowego powoduje utratę posiadanego stopnia wojskowego i

powrót do stopnia bezpośrednio niższego.

3.

Oficerom oraz podoficerom zawodowym i nadterminowym nie wymierza się kary obniżenia

stopnia wojskowego.

4.

Kary dyscyplinarne o charakterze porządkowym określa Minister Obrony Narodowej.

1.

Stopień szeregowca otrzymują poborowi (ochotnicy) powołani do czynnej służby wojskowej

bez szczególnego nadania z chwilą wcielenia do jednostki wojskowej albo zaliczenia

do stanu osobowego uczniów oficerskich szkół zawodowych lub słuchaczy akademii wojskowych,

a poborowi przeznaczeni do wojskowego szkolenia studentów - z chwilą zaliczenia do

stanu osobowego studium wojskowego szkoły wyższej. Poborowi nie powołani do odbycia

służby wojskowej otrzymują stopień szeregowca bez szczególnego nadania z chwilą przeniesienia

do rezerwy.

2.

Nadanie wyższego stopnia wojskowego może nastąpić tylko w drodze mianowania na kolejny

wyższy stopień.

Każdy szeregowiec i podoficer może uzyskać wyższy stopień wojskowy, jeżeli odpowiada

warunkom wymaganym do uzyskania tego stopnia.

1.

Na stopień kaprala mogą być mianowani starsi szeregowcy odbywający zasadniczą służbę

wojskową, którzy przesłużyli w stopniu starszego szeregowca co najmniej 3 miesiące,

jeżeli

1)

ukończyli z wynikiem pomyślnym szkołę podoficerską lub kurs równorzędny z tą szkołą

albo

2)

posiadają inne szczególne kwalifikacje do pełnienia funkcji podoficerskich określone

przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Mianowanie podoficera nadterminowego na stopień plutonowego może nastąpić po przesłużeniu

w stopniu kaprala co najmniej 2 lat.

3.

Mianowanie podoficera zawodowego na wyższy stopień może nastąpić

1)

na stopień plutonowego - po przesłużeniu w stopniu kaprala co najmniej 2 lat,

2)

na stopień sierżanta - po przesłużeniu w stopniu plutonowego co najmniej 3 lat,

3)

na stopień starszego sierżanta - po przesłużeniu w stopniu sierżanta co najmniej 4

lat.

4.

Podoficerowie rezerwy mogą być mianowani do stopnia plutonowego, a podoficerowie posiadający

tytuł podchorążego rezerwy - do stopnia sierżanta.

5.

Przepisy ust. 1 - 4 stosuje się w czasie pokoju.

Zasady i warunki mianowania na stopień starszego szeregowca i na stopnie podoficerskie

z zastrzeżeniem przepisu art. 9 oraz organy wojskowe właściwe do mianowania na te

stopnie określa Minister Obrony Narodowej.

1.

Za dokonanie czynu świadczącego o szczególnym męstwie lub za wyjątkowe zasługi można

mianować szeregowca lub podoficera na wyższy stopień podoficerski albo na stopień

oficerski niezależnie od istnienia warunków wymaganych do mianowania.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do szeregowców lub podoficerów, którzy zmarli lub

utracili zdolność do służby wojskowej wśród okoliczności świadczących o szczególnym

męstwie lub o wyjątkowych zasługach.

1.

Szeregowca lub podoficera, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, nie można

mianować na wyższy stopień wojskowy do czasu ukończenia postępowania.

2.

Skazanym na karę pozbawienia wolności - czasu pozbawienia wolności nie wlicza się

do okresu czasu wymaganego do mianowania na wyższy stopień wojskowy.

Stopnie szeregowców i podoficerów są dożywotnie.

1.

Szeregowiec lub podoficer traci stopień wojskowy w razie utraty obywatelstwa polskiego.

2.

Starszy szeregowiec traci stopień starszego szeregowca, a podoficer - stopień podoficerski

w razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową utraty praw publicznych

lub na karę degradacji.

1.

Starszemu szeregowcowi i podoficerowi może być obniżony posiadany stopień wojskowy

w razie ukarania go karą dyscyplinarną obniżenia stopnia wojskowego na zasadach i

w trybie określonym w wojskowych przepisach dyscyplinarnych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podoficerów nadterminowych i zawodowych.

1.

Minister Obrony Narodowej może tworzyć w jednostkach wojskowych sądy koleżeńskie dla

szeregowców i podoficerów.

2.

Przepisy art. 10-15 stosuje się odpowiednio

1.

Żołnierz odzyskuje stopień starszego szeregowca lub stopień podoficerski w przypadku

1)

uchylenia wyroku skazującego na karę dodatkową utraty praw publicznych lub karę degradacji,

2)

uchylenia kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia wojskowego.

2.

W razie ponownego uzyskania obywatelstwa polskiego żołnierz odzyskuje stopień szeregowca,

chyba że organ wojskowy uprawniony do mianowania (art. 10) uzna za wskazane przywrócić

mu utracony wyższy stopień wojskowy.

1.

Za szczególne osiągnięcia w pracy lub zasługi dla Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

można żołnierzowi przywrócić utracony stopień starszego szeregowca lub stopień podoficerski.

2.

Przywrócenie stopnia starszego szeregowca i stopnia podoficerskiego w przypadku jego

utraty wskutek skazania na karę dodatkową utraty praw publicznych nie może nastąpić

przed upływem czasu, na który wymierzono tę karę.

3.

O przywróceniu stopnia starszego szeregowca i stopnia podoficerskiego orzeka organ

wojskowy uprawniony do mianowania (art. 10).

1.

Tytułem szeregowca i podoficera w czynnej służbie wojskowej jest jego stopień wojskowy.

2.

Szeregowiec i podoficer posiadający tytuł podchorążego lub podchorążego rezerwy używa

tego tytułu po stopniu wojskowym. Tytuł ten traci w przypadkach wymienionych w art.

14 oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

1.

Podoficerowie nadterminowi i zawodowi oraz uczniowie oficerskich szkół zawodowych

i słuchacze akademii wojskowych, jak również szeregowcy i podoficerowie w czynnej

służbie wojskowej, posiadający tytuł podchorążego rezerwy, podlegają służbowemu opiniowaniu.

2.

Szeregowcom i podoficerom wymienionym w ust. 1 przysługuje prawo zapoznania się z

całością wydanej o nich opinii służbowej. Jeżeli uważają oni opinię za krzywdzącą,

mogą w terminie 30 dni od zapoznania się z tą opinią wnieść zażalenie.

3.

Minister Obrony Narodowej określa przypadki, w których szeregowcy i podoficerowie

w czynnej służbie wojskowej nie wymienieni w ust. 1 podlegają służbowemu opiniowaniu.

4.

Zasady i sposób opiniowania szeregowców i podoficerów, zapoznawania ich z opinią,

tryb wnoszenia i sposób rozpatrywania zażaleń oraz właściwość organów wojskowych w

tych sprawach określa Minister Obrony Narodowej.

1.

Szeregowiec i podoficer obowiązany jest zachować w tajemnicy wszystkie sprawy, o których

powziął wiadomość bezpośrednio lub pośrednio w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,

jeżeli sprawy te uznano za tajne albo gdy utrzymania ich w tajemnicy wymaga dobro

publiczne lub inne względy służbowe.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej,

jak i po zwolnieniu z niej.

3.

Od obowiązku zachowania tajemnicy w określonych przypadkach może zwolnić szeregowca

i podoficera przełożony o uprawnieniach co najmniej dowódcy okręgu wojskowego.

Szeregowcy i podoficerowie w czynnej służbie wojskowej ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną

za naruszenie porządku i dyscypliny wojskowej w trybie i na zasadach określonych w

osobnych przepisach.

1.

Szeregowcy i podoficerowie w czynnej służbie wojskowej są obowiązani do noszenia umundurowania

i oznak wojskowych.

2.

Minister Obrony Narodowej określa przypadki, w których żołnierze wymienieni w ust.

1 są zwolnieni od obowiązku noszenia umundurowania i odznak wojskowych.

3.

Wzory umundurowania i oznak wojskowych oraz zasady i sposób noszenia przez żołnierzy

umundurowania, oznak wojskowych i uzbrojenia ustala Minister Obrony Narodowej.

4.

Minister Obrony Narodowej określa również zasady i sposób noszenia orderów, odznaczeń

i odznak przez szeregowców i podoficerów w czynnej służbie wojskowej.

1.

Szeregowcom i podoficerom w czynnej służbie wojskowej nie wolno podejmować się prac

zarobkowych poza wojskiem.

2.

W uzasadnionych przypadkach przełożony o uprawnieniach co najmniej dowódcy okręgu

wojskowego może zezwolić podoficerowi zawodowemu na wykonywanie pracy zarobkowej poza

wojskiem.

1.

Publikacja i inne rozpowszechnianie przez szeregowców i podoficerów w czynnej służbie

wojskowej rezultatów ich twórczości lub działalności naukowej, literackiej, artystycznej

i publicystycznej nie wymaga zezwolenia organów wojskowych, jeżeli nie obejmuje zagadnień

dotyczących Sił Zbrojnych lub obronności Państwa.

2.

Zasady i tryb udzielania zezwoleń na publikację albo na rozpowszechnianie rezultatów

twórczości lub działalności szeregowca albo podoficera, obejmujących zagadnienia dotyczące

Sił Zbrojnych lub obronności Państwa, określi Minister Obrony Narodowej.

Podoficerowie zawodowi mogą należeć do organizacji lub stowarzyszeń poza wojskiem

za wiedzą przełożonego o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku.

Szeregowcy oraz podoficerowie w czynnej służbie wojskowej nie wymienieni w art. 25

mogą wstępować do organizacji i stowarzyszeń poza wojskiem lub brać czynny udział

w pracach organizacji i stowarzyszeń, do których należeli przed wcieleniem do jednostki

wojskowej, tylko za zgodą przełożonego o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku.

Szeregowcy i podoficerowie w czynnej służbie wojskowej na wyjazd i pobyt za granicą

obowiązani są uzyskać zezwolenie Ministra Obrony Narodowej lub organów wojskowych

przez niego upoważnionych.

1.

W przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia szeregowcy i podoficerowie w czynnej służbie

wojskowej mogą być z urzędu skierowani do wojskowej komisji lekarskiej w celu określenia

stopnia zdolności fizycznej i psychicznej do służby wojskowej oraz związku poszczególnych

schorzeń ze służbą wojskową.

2.

W przypadkach wymienionych w ust. 1 podoficerowie nadterminowi i zawodowi mogą być

skierowani do wojskowej komisji lekarskiej również na własną prośbę.

Obowiązki i prawa szeregowców i podoficerów w czynnej służbie wojskowej nie uregulowane

w niniejszej ustawie i w innych przepisach ustawowych określają rozkazy, zarządzenia,

regulaminy i inne przepisy wydane przez Ministra Obrony Narodowej.

Szeregowcy i podoficerowie odbywają zasadniczą służbę wojskową w poszczególnych rodzajach

Sił Zbrojnych, wojsk lub służb przez czas określony w ustawie o powszechnym obowiązku

wojskowym.

1.

Czas trwania zasadniczej służby wojskowej ulega przerwie w przypadku przyjęcia szeregowca

lub podoficera w charakterze ucznia do oficerskiej szkoły zawodowej albo w charakterze

słuchacza do akademii wojskowej.

2.

Zaliczenie czasu służby pełnionej w charakterze ucznia oficerskiej szkoły zawodowej

lub w charakterze słuchacza akademii wojskowej do czasu trwania zasadniczej służby

wojskowej następuje na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

1.

Szeregowcy i podoficerowie odbywający zasadniczą służbę wojskową otrzymują uposażenie

i inne należności pieniężne określone w przepisach o uposażeniu żołnierzy.

2.

Szeregowcy i podoficerowie wymienieni w ust. 1 otrzymują bezpłatnie

1)

wyżywienie w naturze na zasadach określonych przez Ministra Obrony Narodowej, które

w uzasadnionych przypadkach może być zastąpione równoważnikiem pieniężnym; normy wyżywienia

i wysokość równoważnika ustala Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem

Finansów,

2)

umundurowanie i wyekwipowanie w naturze, które pozostaje własnością Państwa; normy

umundurowania i wyekwipowania oraz przypadki, w których przedmioty te mogą być oddawane

żołnierzom na własność, ustala Minister Obrony Narodowej,

3)

zakwaterowanie określone w osobnych przepisach,

4)

wojskową pomoc leczniczą w zakresie i na warunkach określonych przez Ministra Obrony

Narodowej w drodze rozporządzenia.

3.

Szeregowcom i podoficerom wymienionym w ust. 1 przysługuje również prawo do ulg przy

przejazdach państwowymi środkami komunikacyjnymi w zakresie i na warunkach określonych

przez Ministrów Komunikacji oraz Żeglugi i Gospodarki Wodnej w drodze rozporządzenia

wydanego w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

4.

Prawo szeregowców i podoficerów wymienionych w ust. 1 do zaopatrzenia inwalidzkiego

oraz członków ich rodzin do zaopatrzenia z tytułu utraty żywiciela normują przepisy

o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin.

1.

Szeregowcom i podoficerom odbywającym zasadniczą służbę wojskową mogą być udzielone

urlopy w wymiarze i na zasadach określonych przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej określa rodzaje urlopów oraz uprawnienia przełożonych i

tryb postępowania w sprawach urlopów.

1.

Szeregowcom i podoficerom odbywającym zasadniczą służbę wojskową, którzy posiadają

odpowiednie kwalifikacje, nadaje się po złożeniu z wynikiem pomyślnym egzaminu z wyszkolenia

wojskowego - tytuł podchorążego rezerwy.

2.

Minister Obrony Narodowej określa kwalifikacje szeregowców i podoficerów wymienionych

w ust. 1, uzasadniające nadanie im tytułu podchorążego rezerwy, programy wyszkolenia

wojskowego oraz zasady i tryb składania egzaminów.

Szeregowcy i podoficerowie zasadniczej służby wojskowej zostają zwolnieni z tej służby

na zasadach i w trybie określonym w przepisach o powszechnym obowiązku wojskowym.

Powoływanie studentów do wojskowego szkolenia i na przeszkolenie wojskowe w jednostkach

wojskowych oraz zwalnianie ich z tego szkolenia (przeszkolenia) odbywa się na zasadach

i w trybie określonym w przepisach o powszechnym obowiązku wojskowym.

1.

Studenci szkół wyższych odbywający w ciągu roku szkolnego wojskowe szkolenie w ramach

studium wojskowego przy szkole wyższej nie pełnią czynnej służby wojskowej.

2.

Do studentów wymienionych w ust. 1 podczas wykonywania przez nich zajęć wojskowych

stosuje się odpowiednio przepisy art. 22 i art. 32 ust. 2 pkt 2.

W czasie wykonywania zajęć wojskowych w ramach studium wojskowego studenci wymienieni

w art. 37 obowiązani są do przestrzegania zasad dyscypliny wojskowej. Za uchylanie

się od zajęć wojskowych i za naruszenie dyscypliny wojskowej w tym czasie, jak również

za przewinienia popełnione w czasie noszenia umundurowania wojskowego, ponoszą oni

odpowiedzialność dyscyplinarną w myśl wojskowych przepisów dyscyplinarnych, niezależnie

od odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów przewidzianej w przepisach o szkolnictwie

wyższym i o pracownikach nauki.

Studenci odbywający przeszkolenie wojskowe w jednostkach wojskowych są żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej. W czasie odbywania tej służby żołnierzom tym przysługują

uprawnienia szeregowców i podoficerów rezerwy odbywających ćwiczenia wojskowe.

Studentom, którzy ukończą wojskowe szkolenie i złożą egzamin końcowy z tego szkolenia

z wynikiem co najmniej dostatecznym, nadaje się tytuł podchorążego rezerwy.

Przeniesienie do rezerwy osób podlegających powszechnemu obowiązkowi wojskowemu oraz

szeregowców i podoficerów zwolnionych z czynnej służby wojskowej, jak również powołanie

ich z rezerwy do odbycia czynnej służby wojskowej, następuje w przypadkach określonych

w ustawie o powszechnym obowiązku wojskowym, w niniejszej ustawie lub w przepisach

szczególnych.

1.

Szeregowcy i podoficerowie rezerwy odbywający ćwiczenia wojskowe oraz służbę wojskową

w razie mobilizacji i w czasie wojny otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne

określone w przepisach o uposażeniu żołnierzy.

2.

Szeregowcy i podoficerowie wymienieni w ust. 1 otrzymują świadczenia przewidziane

w art. 32 ust. 2 i 3 na zasadach określonych w tych przepisach.

3.

Prawo szeregowców i podoficerów wymienionych w ust. 1 do zaopatrzenia inwalidzkiego

oraz członków ich rodzin do zaopatrzenia z tytułu utraty żywiciela normują przepisy

o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin.

1.

Podoficerowie rezerwy, którzy przed przeniesieniem do rezerwy byli podoficerami zawodowymi,

w przypadku powołania ich do czynnej służby wojskowej w razie mobilizacji i w czasie

wojny, stają się ponownie podoficerami zawodowymi. W czasie pełnienia tej służby podoficerom

tym przysługują wszystkie uprawnienia przewidziane dla podoficerów zawodowych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do podoficerów zawodowych zwolnionych od powszechnego

obowiązku wojskowego wskutek osiągnięcia ustalonej granicy wieku.

Szeregowcy i podoficerowie rezerwy mogą otrzymywać w czasie odbywania ćwiczeń wojskowych

urlopy okolicznościowe. Minister Obrony Narodowej określa wymiar i zasady udzielania

urlopów oraz właściwość organów wojskowych i tryb postępowania w tych sprawach.

Wojskowa służba nadterminowa jest służbą poprzedzającą powołanie podoficera do wojskowej

służby zawodowej. Wojskowa służba nadterminowa trwa 2 lata i ma na celu stwierdzenie

przydatności oraz przygotowanie podoficera do wojskowej służby zawodowej.

1.

Do wojskowej służby nadterminowej mogą być powołani na własną prośbę podoficerowie

po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, jeżeli

1)

posiadają odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do służby wojskowej,

2)

nie przekroczyli 26 lat życia,

3)

posiadają odpowiednie wartości moralne i kwalifikacje służbowe,

4)

posiadają wykształcenie co najmniej w zakresie 7 klas szkoły podstawowej.

2.

Dowódca okręgu wojskowego (równorzędny) lub inny dowódca upoważniony przez Ministra

Obrony Narodowej może w zależności od potrzeb wojska zezwolić na powoływanie do wojskowej

służby nadterminowej również ubiegających się o powołanie kandydatów z rezerwy, którzy

nie przekroczyli 28 lat życia i odpowiadają pozostałym warunkom wymienionym w ust.

1.

Kandydaci na podoficerów nadterminowych zobowiązują się pisemnie do wojskowej służby

nadterminowej na czas określony w art. 45.

1.

Do wojskowej służby nadterminowej powołują podoficerów oraz wyznaczają ich na stanowiska

służbowe i zwalniają z tej służby przełożeni o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku.

2.

Zasady i tryb powoływania do wojskowej służby nadterminowej, wyznaczania podoficerów

na stanowiska służbowe oraz zwalniania ich z tej służby określa Minister Obrony Narodowej.

Podoficerowie nadterminowi używają w publikacjach oraz w korespondencji i przy podpisach

po stopniu wojskowym określenia „nadterminowy”.

1.

Wojskowym dokumentem osobistym podoficera nadterminowego stwierdzającym stosunek do

służby wojskowej i posiadany stopień wojskowy jest legitymacja podoficerska.

2.

Minister Obrony Narodowej określa zasady i tryb wydawania podoficerom nadterminowym

legitymacji podoficerskich oraz organy wojskowe właściwe do ich wydawania.

Podoficerowie nadterminowi mogą pobierać naukę w szkołach albo na kursach poza wojskiem

za zezwoleniem przełożonego o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku.

1.

Podoficerowie nadterminowi otrzymują corocznie urlop wypoczynkowy w wymiarze 21 dni.

2.

Minister Obrony Narodowej określa przypadki, w których ze względu na szczególne właściwości

lub warunki służby może być przyznany podoficerom nadterminowym urlop wypoczynkowy

w wymiarze do 30 dni.

3.

Podoficerowie nadterminowi mogą ponadto otrzymywać urlopy okolicznościowe, zdrowotne

i inne urlopy w wymiarze i na zasadach określonych przez Ministra Obrony Narodowej.

4.

Minister Obrony Narodowej określa właściwość organów wojskowych i tryb postępowania

w sprawach urlopów.

Podoficerowie nadterminowi otrzymują

1)

uposażenie i inne należności pieniężne określone w przepisach o uposażeniu żołnierzy,

2)

umundurowanie na zasadach i według norm określonych przez Ministra Obrony Narodowej,

3)

zakwaterowanie na zasadach określonych w osobnych przepisach,

4)

wyżywienie, wojskową pomoc leczniczą, ulgi przy przejazdach państwowymi środkami komunikacyjnymi

i inne świadczenia - w wymiarze i na zasadach przewidzianych dla podoficerów zawodowych.

1.

Podoficer nadterminowy, który stał się inwalidą, otrzymuje zaopatrzenie z tytułu inwalidztwa.

2.

W razie śmierci podoficera członkowie jego rodziny otrzymują zaopatrzenie z tytułu

utraty żywiciela.

3.

Zasady i tryb przyznawania zaopatrzeń wymienionych w ust. 1 i 2 normują przepisy o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i nadterminowych oraz ich rodzin.

W przypadku powołania podoficera nadterminowego do wojskowej służby zawodowej, czas

służby w charakterze podoficera nadterminowego zalicza się do wysługi lat przewidzianej

w przepisach o uposażeniu żołnierzy oraz do okresów niezbędnych do mianowania na wyższy

stopień wojskowy.

Podoficerowie nadterminowi zostają zwolnieni z wojskowej służby nadterminowej po upływie

terminu zobowiązania do tej służby, jeżeli nie nastąpiło powołanie do wojskowej służby

zawodowej.

Przed upływem terminu zobowiązania do wojskowej służby nadterminowej podoficerowie

nadterminowi zostają zwolnieni z tej służby w przypadkach

1)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do wojskowej służby zawodowej,

2)

stwierdzenia przez przełożonego o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku, na podstawie

opinii służbowej wydanej nie wcześniej niż po 6 miesiącach służby, braku kwalifikacji

na podoficera zawodowego,

3)

ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z wojskowej służby nadterminowej,

4)

utraty stopnia podoficerskiego,

5)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności.

Podoficerowie nadterminowi mogą być zwolnieni z wojskowej służby nadterminowej przed

upływem terminu zobowiązania do tej służby

1)

na własną prośbę, przy czym decyzja w przedmiocie zwolnienia powinna być wydana przez

przełożonego o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku w ciągu 3 miesięcy od wniesienia

prośby,

2)

w razie niepełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby co najmniej przez 6 miesięcy

w okresie służby nadterminowej wliczając w to udzielone urlopy zdrowotne.

W przypadku gdy termin zobowiązania do służby nadterminowej upływa w czasie przebywania

na leczeniu w wojskowym zakładzie leczniczym albo w okresie obłożnej choroby lub przebywania

na urlopie zdrowotnym, służbę nadterminową przedłuża się do czasu ukończenia leczenia,

urlopu zdrowotnego albo odzyskania zdolności do pracy lub przyznania renty inwalidzkiej,

jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy po upływie terminu zobowiązania.

Podoficerowie nadterminowi zwolnieni z wojskowej służby nadterminowej zostają w zależności

od stopnia zdolności do służby wojskowej przeniesieni do rezerwy lub zwolnieni od

powszechnego obowiązku wojskowego.

1.

Podoficerowie nadterminowi zwolnieni z wojskowej służby nadterminowej w przypadkach

wymienionych w art. 56, 57 pkt 1 i 2 i w art. 58 pkt 2 otrzymują

1)

odprawę w wysokości jednomiesięcznego uposażenia wraz ze wszystkimi dodatkami o charakterze

stałym, pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku,

2)

zwrot kosztów przejazdu dla siebie do obranego miejsca zamieszkania w kraju,

3)

uposażenie za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy, jeżeli urlopu tego nie wykorzystali

w roku kalendarzowym, w którym następuje zwolnienie ze służby.

2.

Prawo do zwrotu kosztów przejazdu (ust. 1 pkt 2) przysługuje podoficerom nadterminowym

najdalej w ciągu jednego roku od zwolnienia ze służby.

3.

Szczegółowe zasady obliczania i wypłacania należności określonych w ust. 1 normują

przepisy o uposażeniu żołnierzy.

Podoficerowie nadterminowi zwolnieni z wojskowej służby nadterminowej, którym w myśl

przepisów szczególnych nie przysługuje prawo do bezpłatnej pomocy leczniczej, korzystają

z pomocy leczniczej zakładów społecznych służby zdrowia w zakresie i na warunkach

przewidzianych dla pracowników, z którymi stosunek pracy został rozwiązany.

W razie mobilizacji i w czasie wojny podoficerowie nadterminowi stają się z mocy prawa

podoficerami zawodowymi.

1.

Podoficerowie zawodowi tworzą korpus podoficerów zawodowych Sił Zbrojnych.

2.

Korpus podoficerów zawodowych Sił Zbrojnych składa się z korpusów osobowych podoficerów

1)

piechoty,

2)

artylerii,

3)

wojsk pancernych,

4)

lotnictwa,

5)

marynarki wojennej,

6)

wojsk inżynieryjnych,

7)

łączności,

8)

wojsk radiotechnicznych,

9)

wojsk chemicznych,

10)

komunikacji,

11)

samochodowych,

12)

administracji,

13)

kwatermistrzostwa,

14)

sanitarnych,

15)

uzbrojenia,

16)

weterynarii,

17)

wojskowej służby wewnętrznej.

3.

Minister Obrony Narodowej może w zależności od potrzeb Sił Zbrojnych tworzyć nowe

korpusy podoficerów zawodowych albo znosić istniejące.

4.

Minister Obrony Narodowej może dzielić korpusy osobowe podoficerów zawodowych na grupy

liniową, techniczną i inne oraz na specjalności wojskowe.

5.

Minister Obrony Narodowej określa zasady i warunki zaliczania podoficerów zawodowych

do poszczególnych korpusów osobowych oraz grup i specjalności wojskowych.

1.

Podoficer zawodowy może być przeniesiony z jednego korpusu osobowego podoficerów zawodowych

do innego lub z jednej grupy do drugiej w ramach tego samego korpusu, stosownie do

posiadanych kwalifikacji

1)

na własną prośbę,

2)

z urzędu w przypadkach

a)

zniesienia korpusu osobowego lub grupy albo zmniejszenia etatów,

b)

utworzenia nowego korpusu lub grupy albo potrzeby uzupełnienia istniejących.

2.

Minister Obrony Narodowej określa organy wojskowe właściwe do przenoszenia podoficerów

zawodowych z jednego korpusu do innego lub z jednej grupy do drugiej.

1.

Do wojskowej służby zawodowej mogą być powołani na własną prośbę podoficerowie nadterminowi

po upływie terminu zobowiązania do wojskowej służby nadterminowej, jeżeli

1)

posiadają odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do służby wojskowej,

2)

posiadają odpowiednie wartości moralne i kwalifikacje służbowe,

3)

podczas służby nadterminowej ukończyli z wynikiem pomyślnym kurs dla kandydatów na

podoficerów zawodowych,

4)

odpowiadają innym warunkom określonym przez Ministra Obrony Narodowej dla danego korpusu

osobowego oraz grupy lub specjalności wojskowej.

2.

Do wojskowej służby zawodowej w charakterze podoficerów zawodowych mogą być powołani

na własną prośbę także podoficerowie, którzy po odbyciu nauki w oficerskiej szkole

zawodowej nie złożyli z wynikiem pomyślnym egzaminów końcowych, jeżeli odpowiadają

warunkom wymienionym w ust. 1 pkt 1, 2 i 4.

3.

Minister Obrony Narodowej lub organy wojskowe przez niego upoważnione mogą w przypadkach

uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych zezwolić na powoływanie do wojskowej służby

zawodowej

1)

podoficerów nadterminowych, bez ukończenia kursu dla kandydatów na podoficerów zawodowych

(ust. 1 pkt 3),

2)

podoficerów rezerwy na własną prośbę, po odbyciu wojskowej służby nadterminowej w

krótszym okresie czasu od przewidzianego w art. 45 lub bez odbycia tej służby i chociażby

przekroczyli 28 lat życia, jeżeli odpowiadają warunkom wymienionym w ust. 1 pkt 1,

2 i 4 i posiadają wykształcenie określone w art. 46 ust. 1 pkt 4.

Do wojskowej służby zawodowej powołuje się podoficerów na czas nieokreślony.

1.

Do wojskowej służby zawodowej powołują podoficerów i zwalniają z tej służby dowódcy

okręgów wojskowych (równorzędni) lub inni dowódcy upoważnieni przez Ministra Obrony

Narodowej.

2.

Tryb postępowania w sprawach powoływania do wojskowej służby zawodowej i zwalniania

z niej określa Minister Obrony Narodowej.

1.

Prośby o powołanie do wojskowej służby zawodowej należy składać przed upływem terminu

zobowiązania do wojskowej służby nadterminowej.

2.

Podoficer, którego prośba o powołanie do wojskowej służby zawodowej nie została uwzględniona,

może w terminie 14 dni od dnia doręczenia odmownej decyzji dowódcy wymienionego w

art. 68 ust. 1 odwołać się od tej decyzji do Ministra Obrony Narodowej, którego decyzja

jest ostateczna.

3.

Decyzja dowódcy wymienionego w art. 68 ust. 1 oraz decyzja ostateczna wydana na skutek

wniesionego odwołania powinna być podana do wiadomości podoficerowi nadterminowemu

przed upływem terminu zobowiązania do wojskowej służby nadterminowej.

1.

Podoficerowie zawodowi używają w publikacjach, korespondencji i przy podpisach po

stopniu wojskowym określenia „zawodowy”.

2.

Minister Obrony Narodowej może zarządzić używanie stopni podoficerskich z określeniem

przynależności podoficerów zawodowych do poszczególnych korpusów osobowych, grup lub

specjalności wojskowych.

1.

Podoficerowie zawodowi posiadający tytuł lub stopień naukowy albo tytuł zawodowy mogą

używać go w sprawach służbowych tylko w publikacjach, korespondencji i przy podpisach.

2.

Sposób używania tytułów i stopni wymienionych w ust. 1 określa Minister Obrony Narodowej.

1.

Dokumentem tożsamości podoficera zawodowego jest dowód osobisty.

2.

Wojskowym dokumentem osobistym podoficera zawodowego stwierdzającym stosunek do służby

wojskowej i posiadany stopień wojskowy jest legitymacja podoficerska.

3.

Minister Obrony Narodowej określa zasady i tryb wydawania podoficerom zawodowym legitymacji

podoficerskich oraz organy wojskowe właściwe do ich wydawania.

Podoficerowie zawodowi mogą pobierać naukę w szkołach albo na kursach poza wojskiem

za zezwoleniem przełożonego o uprawnieniach co najmniej dowódcy pułku.

1.

Podoficerów zawodowych wyznacza się na stanowiska służbowe stosownie do posiadanych

kwalifikacji, w zależności od opinii służbowej oraz w miarę wolnych stanowisk.

2.

Szczegółowe zasady wyznaczania podoficerów zawodowych na stanowiska służbowe i organy

wojskowe właściwe w tych sprawach określa Minister Obrony Narodowej.

Podoficer zawodowy może być wyznaczony na niższe stanowisko służbowe

1)

w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku,

stwierdzonego w opinii służbowej wydanej co najmniej po 12 miesiącach pełnienia służby

na tym stanowisku,

2)

w trybie dyscyplinarnym określonym w przepisach dyscyplinarnych.

1.

Podoficera zawodowego można wyznaczyć ponadto na niższe stanowisko służbowe za jego

zgodą, gdy nie ma możliwości wyznaczenia go na inne równorzędne stanowisko służbowe

1)

jeżeli w myśl orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej stan zdrowia uniemożliwia lub

utrudnia mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku albo

2)

w innych przypadkach uzasadnionych potrzebami wojska, a w szczególności w razie likwidacji

zajmowanego przez niego stanowiska służbowego lub obniżenia stopnia etatowego przewidzianego

dla tego stanowiska.

2.

Nie można wyznaczyć podoficera zawodowego na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

określonych w ust. 1 pkt 2, jeżeli stopień etatowy przewidziany dla tego stanowiska

jest niższy od posiadanego przez niego stopnia podoficerskiego.

3.

Podoficera zawodowego, który nie wyrazi zgody na przeniesienie na niższe stanowisko

służbowe w przypadkach określonych w ust. 1, można zwolnić z wojskowej służby zawodowej.

4.

W razie wyznaczenia podoficera zawodowego na niższe stanowisko w przypadkach określonych

w ust. 1 podoficer zachowuje uposażenie zasadnicze pobierane na poprzednio zajmowanym

stanowisku służbowym.

1.

Podoficer zawodowy otrzymuje w czasie pokoju corocznie 30-dniowy urlop wypoczynkowy.

2.

Podoficer zawodowy, który w danym roku kalendarzowym wykorzystał już urlop wypoczynkowy

należny mu z tytułu służby nadterminowej, nabywa w tym roku jedynie prawo do urlopu

w wymiarze uzupełniającym wymiar określony w ust. 1.

3.

Minister Obrony Narodowej określa, którym podoficerom ze względu na szczególne właściwości

lub warunki służby przysługuje dłuższy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 45 dni rocznie.

4.

Jeżeli ważne względy służbowe nie pozwalają na udzielenie podoficerowi zawodowemu

urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym, urlopu tego należy mu udzielić w

ciągu pierwszych trzech miesięcy, a w wyjątkowych przypadkach - w ciągu pierwszych

sześciu miesięcy następnego roku kalendarzowego. Przesunięcie urlopu w tym przypadku

wymaga zgody dowódcy okręgu wojskowego (równorzędnego) lub innego dowódcy upoważnionego

przez Ministra Obrony Narodowej.

5.

Ponadto podoficer zawodowy może otrzymać urlop zdrowotny lub okolicznościowy albo

urlop ze względów służbowych lub z innych ważnych przyczyn.

6.

Minister Obrony Narodowej określa zasady udzielania urlopów, właściwość organów wojskowych

oraz tryb postępowania w sprawach urlopów.

1.

Podoficer zawodowy otrzymuje uposażenie i inne należności pieniężne określone w przepisach

o uposażeniu żołnierzy.

2.

Na uposażenie podoficera zawodowego składa się

1)

uposażenie zasadnicze w wysokości zależnej od posiadanego stopnia podoficerskiego,

zajmowanego stanowiska służbowego i wysługi lat,

2)

dodatki uzależnione od stanu rodzinnego i warunków miejscowych,

3)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby albo kwalifikacjami

podoficera.

1.

Podoficer zawodowy otrzymuje umundurowanie, a w przypadkach określonych przez Ministra

Obrony Narodowej również wyżywienie.

2.

Zasady i normy umundurowania oraz wyżywienia podoficerów ustala Minister Obrony Narodowej.

3.

Minister Obrony Narodowej może przyznać podoficerom w miejsce umundurowania lub wyżywienia

odpowiedni równoważnik pieniężny w wysokości określonej w porozumieniu z Ministrem

Finansów.

Podoficer zawodowy otrzymuje dla siebie i członków rodziny osobną kwaterę stałą w

miejscu pełnienia służby, a w przypadku nieprzydzielenia kwatery - równoważnik pieniężny

na zasadach i według norm określonych w przepisach o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.

1.

Podoficerowi zawodowemu i członkom jego rodziny przysługuje prawo

1)

do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej - w zakresie i na warunkach ustalonych przez

Ministra Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia,

2)

do ulg przy przejazdach państwowymi środkami komunikacyjnymi - w zakresie i na warunkach

ustalonych przez Ministrów Komunikacji oraz Żeglugi i Gospodarki Wodnej w drodze rozporządzenia

wydanego w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

2.

Za członków rodziny podoficera uprawnionych do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej

oraz do ulg przy przejazdach państwowymi środkami komunikacyjnymi uważa się żonę i

dzieci odpowiadające warunkom, które zostaną określone w rozporządzeniach wydanych

na podstawie ust. 1.

3.

Minister Obrony Narodowej może przyznać prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej

również innym osobom pozostającym na utrzymaniu podoficera.

1.

Podoficerowi zawodowemu oraz jego żonie i dzieciom, które odpowiadają warunkom określonym

przez Ministra Obrony Narodowej na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 1, przysługuje prawo

do przejazdu na koszt wojska jeden raz w roku do obranej przez uprawnionego miejscowości

w kraju i z powrotem. Zasady korzystania z tego uprawnienia określają przepisy wojskowe.

2.

Osobom wymienionym w ust. 1 mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne,

których rodzaj i zakres określa Minister Obrony Narodowej.

Niezależnie od uposażenia i innych należności oraz świadczeń określonych w art. 78

- 82 podoficer zawodowy otrzymuje przy powołaniu do wojskowej służby zawodowej i objęciu

stanowiska służbowego jednorazowe wynagrodzenie z tytułu powołania do wojskowej służby

zawodowej w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o

charakterze stałym.

1.

Podoficer zawodowy nabywa prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat

po 15 latach wysługi. Po 30 latach wysługi podoficer nabywa prawo do pełnego zaopatrzenia

emerytalnego z tego tytułu.

2.

Podoficer zawodowy, który stał się inwalidą, otrzymuje zaopatrzenie z tytułu inwalidztwa.

3.

W razie śmierci podoficera członkowie jego rodziny otrzymują zaopatrzenie z tytułu

utraty żywiciela.

4.

Zasady i tryb przyznawania świadczeń wymienionych w ust. 1 - 3 normują przepisy o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i nadterminowych oraz ich rodzin.

Podoficer zawodowy po przesłużeniu co najmniej 3 lat w wojskowej służbie zawodowej,

jeżeli odpowiada warunkom wymaganym dla przyjęcia do oficerskiej szkoły zawodowej,

może być przyjęty na pierwszy lub dalsze lata nauki do tej szkoły albo dopuszczony

do egzaminu na oficera.

1.

Podoficer zawodowy zostaje zwolniony z wojskowej służby zawodowej w przypadkach

1)

osiągnięcia 50 lat życia,

2)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do wojskowej służby zawodowej,

3)

ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z wojskowej służby zawodowej,

4)

utraty stopnia podoficerskiego.

2.

Podoficer zawodowy, który pomimo osiągnięcia 50 lat życia nie nabył prawa do pełnego

zaopatrzenia emerytalnego, może być na własną prośbę przez dowódcę wymienionego w

art. 68 ust. 1 zatrzymany w wojskowej służbie zawodowej na okres czasu brakujący do

uzyskania pełnego zaopatrzenia emerytalnego.

1.

Podoficer zawodowy może być zwolniony z wojskowej służby zawodowej

1)

po osiągnięciu 40 lat życia, jeżeli nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu

wysługi lat,

2)

na prośbę podoficera, która powinna być rozpatrzona w ciągu 3 miesięcy od jej wniesienia,

3)

w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe (art.

76 ust. 3),

4)

w przypadku otrzymania dwóch kolejnych okresowych opinii stwierdzających niewywiązywanie

się z obowiązków służbowych,

5)

w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności.

2.

Zwolnienie podoficera z wojskowej służby zawodowej na jego prośbę nie może nastąpić

przed upływem 6 lat od powołania do tej służby. Po tym okresie czasu zwolnienie podoficera

ze służby na jego prośbę może nastąpić w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie.

3.

Podoficer zawodowy, który posiada co najmniej 12 lat służby wojskowej, nie może być

zwolniony z wojskowej służby zawodowej w przypadku określonym w ust. 1 pkt 4 przed

nabyciem prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat.

1.

Zwolnienie podoficera z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych w art.

86 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 nie może nastąpić w okresie

obłożnej choroby podoficera przed upływem 12 miesięcy od dnia zachorowania.

2.

Za obłożną chorobę w rozumieniu ust. 1 uważa się chorobę czyniącą podoficera całkowicie,

trwale lub czasowo niezdolnym do wykonywania obowiązków służbowych i pracy zarobkowej.

Podoficer zawodowy zwolniony z wojskowej służby zawodowej zostaje w zależności od

wieku i zdolności do służby wojskowej przeniesiony do rezerwy lub zwolniony od powszechnego

obowiązku wojskowego.

Podoficer zawodowy zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego może w publikacjach,

korespondencji i przy podpisach używać posiadanego stopnia podoficerskiego z oznaczeniem

„w stanie spoczynku”.

1.

Podoficerom zawodowym zwolnionym z wojskowej służby zawodowej w przypadkach wymienionych

w art. 86 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, jak również członkom

ich rodzin przysługuje - przez okres jednego roku od zwolnienia podoficera ze służby

- prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej (art. 81 ust. 1 pkt 1).

2.

Podoficerom zawodowym zwolnionym z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych

w art. 86 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 2 i 5, jak również członkom ich

rodzin przysługuje prawo do korzystania z pomocy leczniczej zakładów społecznych służby

zdrowia na zasadach przewidzianych dla pracowników, z którymi stosunek pracy został

rozwiązany.

3.

Podoficerowie zwolnieni z wojskowej służby zawodowej, którzy nabyli prawo do zaopatrzenia

emerytalnego z tytułu wysługi lat, są uprawnieni do korzystania z bezpłatnej wojskowej

pomocy leczniczej na zasadach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

żołnierzy zawodowych i nadterminowych oraz ich rodzin.

1.

Podoficerowie zawodowi zwolnieni z wojskowej służby zawodowej w przypadkach wymienionych

w art. 86 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1 - 4 otrzymują

1)

odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia wraz ze wszystkimi dodatkami o charakterze

stałym pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku,

2)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania w kraju dla siebie i członków

rodziny oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego,

3)

uposażenie za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy, jeżeli urlopu tego nie wykorzystali

w roku kalendarzowym, w którym następuje zwolnienie ze służby.

2.

Wysokość odprawy określonej w ust. 1 pkt 1 ulega zwiększeniu o 20% uposażenia wraz

z dodatkami za każdy dalszy rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby w charakterze

podoficera zawodowego (nadterminowego), aż do wysokości pięciomiesięcznego uposażenia

wraz z dodatkami o charakterze stałym.

3.

Podoficerowie zawodowi zwolnieni ze służby wskutek ukarania karą dyscyplinarną usunięcia

z wojskowej służby zawodowej (art. 86 ust. 1 pkt 3) otrzymują 50% odprawy wymienionej

w ust. 1 pkt 1 i w ust. 2.

4.

Minister Obrony Narodowej może w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie

przyznać podoficerowi zawodowemu odprawę w wysokości nie przekraczającej 50% w razie

zwolnienia go ze służby w przypadkach określonych w art. 86 ust. 1 pkt 4 i w art.

87 ust. 1 pkt 5.

5.

Szczegółowe zasady obliczania i wypłacania należności określonych w ust. 1 - 4 normują

przepisy o uposażeniu żołnierzy.

1.

Podoficerom zawodowym zwolnionym z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych

w art. 86 ust. 1 pkt 1 i 2 i w art. 87 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 wypłaca się co miesiąc

przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby uposażenie w wysokości uposażenia

pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze

stałym.

2.

Na prośbę podoficera zwolnionego z wojskowej służby zawodowej uposażenie określone

w ust. 1 wypłaca się jednorazowo za okres 12 miesięcy.

3.

Jeżeli podoficer zawodowy otrzymuje rentę z tytułu zaopatrzenia emerytalnego, uposażenie

określone w ust. 1 i 2 zmniejsza się o kwotę otrzymywanej za ten sam okres renty wraz

z dodatkami. Powstała wskutek tego nadpłata uposażenia podlega zarachowaniu na poczet

należności bieżących z tytułu tego uposażenia lub potrąceniu z przyznanej podoficerowi

renty - na zasadach przewidzianych przy potrącaniu zaliczek wypłacanych na poczet

należnych świadczeń rentowych.

Podoficer zawodowy, który nabył prawo do pełnego zaopatrzenia emerytalnego z tytułu

wysługi lat może być w związku ze zwolnieniem z wojskowej służby zawodowej mianowany

na kolejny wyższy stopień podoficerski - chociażby nie posiadał czasokresu służby

lub innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień.

1.

Podoficer zawodowy zwolniony z wojskowej służby zawodowej w przypadkach określonych

w art. 86 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1-4 zachowuje prawo do osobnej

kwatery stałej lub do mieszkania zastępczego w tej samej miejscowości, w której posiadał

osobną kwaterę stałą według norm powszechnie obowiązujących.

2.

Podoficerowi, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat,

przysługuje osobna kwatera stała w tej samej miejscowości, w której posiada osobną

kwaterę stałą na zasadach przewidzianych dla podoficerów zawodowych.

1.

Podoficerowi zawodowemu zwolnionemu z wojskowej służby zawodowej można udzielić zezwolenia

na noszenie umundurowania i oznak wojskowych w przypadkach i na zasadach określonych

przez Ministra Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia.

2.

Za przewinienia popełnione w czasie noszenia umundurowania wojskowego podoficer wymieniony

w ust. 1 ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach określonych w osobnych

przepisach.

1.

Podoficera zawodowego, który nie nabył prawa do pełnego zaopatrzenia emerytalnego

z tytułu wysługi lat albo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu inwalidztwa, a podlega

zwolnieniu z wojskowej służby zawodowej w przypadkach wymienionych w art. 86 ust.

1 pkt 1 - 3 lub w art. 87 ust. 1 pkt 1 -4, kieruje się za jego zgodą z chwilą zwolnienia

ze służby do pracy w administracji wojskowej w charakterze pracownika cywilnego albo

do pracy w innych organach administracji państwowej, przedsiębiorstwach, zakładach

lub instytucjach.

2.

Szczegółowe zasady i tryb kierowania podoficerów do pracy określi Rada Ministrów w

drodze rozporządzenia.

1.

Podoficerowi zawodowemu zwolnionemu z wojskowej służby zawodowej, który w terminie

sześciu miesięcy od zwolnienia z tej służby podejmie pracę, zalicza się okres odbytej

przez niego czynnej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień uzależnionych

od ciągłości pracy albo od ilości lat pracy w danym zawodzie lub służbie bądź w szczególnych

warunkach, od których zależy nabycie tych uprawnień.

2.

Jeżeli podoficer nie może podjąć pracy z powodu choroby stwierdzonej zaświadczeniem

lekarza wojskowego lub lekarza społecznej służby zdrowia albo z innych ważnych przyczyn

stwierdzonych zaświadczeniem właściwego organu administracji prezydium powiatowej

(miejskiej, dzielnicowej) rady narodowej, termin określony w ust. 1 liczy się od dnia

odzyskania zdolności do pracy lub ustania przeszkody.

Uczniem oficerskiej szkoły zawodowej jest żołnierz, który wniósł prośbę o przyjęcie

do służby wojskowej w charakterze ucznia tej szkoły oraz o powołanie po jej ukończeniu

do wojskowej służby zawodowej w charakterze oficera zawodowego i został przyjęty do

tej szkoły oraz zaliczony do stanu osobowego jej uczniów.

Do oficerskiej szkoły zawodowej mogą być przyjęci

1)

poborowi i przedpoborowi,

2)

podoficerowie i szeregowcy odbywający zasadniczą służbę wojskową,

3)

podoficerowie zawodowi,

4)

podoficerowie i szeregowcy rezerwy

- którzy ukończyli średnią szkołę ogólnokształcącą lub inną szkołę uprawniającą do

studiów w szkołach wyższych.

Niezależnie od ustalenia przez komisję poborową stopnia zdolności do służby wojskowej

w myśl ustawy o powszechnym obowiązku wojskowym kandydaci do oficerskich szkół zawodowych

są kierowani do właściwej wojskowej komisji lekarskiej w celu ostatecznego ustalenia

ich zdolności do służby w charakterze ucznia oficerskiej szkoły zawodowej.

Kandydaci, którzy zostali przyjęci do oficerskiej szkoły zawodowej, zostają zaliczeni

do stanu osobowego uczniów tej szkoły w dniu zgłoszenia się do służby.

Minister Obrony Narodowej określa

1)

programy i czas trwania nauki w oficerskich szkołach zawodowych,

2)

warunki przyjęcia kandydatów do tych szkół, sposób ich przyjmowania i zwalniania oraz

przenoszenia uczniów z jednej szkoły do drugiej,

3)

sposób i organizację szkolenia, odbywania praktyki oraz składania egzaminów przez

uczniów tych szkół,

4)

przebieg służby wojskowej oraz związane z tą służbą prawa i obowiązki uczniów szkół.

1.

Dla uczniów przyjętych do oficerskiej szkoły zawodowej pierwsze dwa miesiące pobytu

w szkole są okresem próby. Zależnie od wyników próby uczniowie pozostają w szkole

albo zostają z niej zwolnieni.

2.

Uczniowie oficerskich szkół zawodowych pozostawieni w szkole po przesłużeniu okresu

próby otrzymują bez szczególnego nadania tytuł i oznaki podchorążego.

3.

Tytułu podchorążego używają uczniowie oficerskich szkół zawodowych po stopniu wojskowym,

wyłącznie podczas pełnienia służby wojskowej w charakterze ucznia szkoły. Tytuł ten

tracą z chwilą zwolnienia lub wydalenia ze szkoły.

Uczniom oficerskich szkół zawodowych, którzy nie są podoficerami zawodowymi, oraz

członkom ich rodzin, przysługują szczególne uprawnienia i ulgi na zasadach przewidzianych

w przepisach o powszechnym obowiązku wojskowym dla szeregowców i podoficerów odbywających

zasadniczą służbę wojskową i członków ich rodzin.

1.

Uczniowie oficerskich szkół zawodowych otrzymują

1)

uposażenie i inne należności pieniężne oraz zakwaterowanie przewidziane w osobnych

przepisach,

2)

wyżywienie i umundurowanie na zasadach i według norm określonych przez Ministra Obrony

Narodowej.

2.

Uczniom oficerskich szkół zawodowych przysługuje również prawo do

1)

bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej w zakresie i na warunkach określonych przez

Ministra Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia,

2)

ulg przy przejazdach państwowymi środkami komunikacyjnymi w zakresie i na warunkach

określonych przez Ministrów Komunikacji oraz Żeglugi i Gospodarki Wodnej w drodze

rozporządzenia wydanego w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

3.

Prawo uczniów oficerskich szkół zawodowych do zaopatrzenia inwalidzkiego oraz członków

ich rodzin do zaopatrzenia z tytułu utraty żywiciela normują przepisy o zaopatrzeniu

inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, a w stosunku do uczniów szkół oficerskich,

którzy są podoficerami zawodowymi - przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych i nadterminowych oraz ich rodzin.

1.

Uczniowie oficerskich szkół zawodowych otrzymują w czasie pokoju urlopy wypoczynkowe

i inne urlopy w wymiarze i na zasadach określonych przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej określi organy wojskowe właściwe do udzielania urlopów wymienionych

w ust. 1 oraz tryb postępowania w tych sprawach.

1.

Niezależnie od zwolnienia z oficerskiej szkoły zawodowej w myśl art. 104 ust. 1 zwolnienie

ze szkoły następuje w przypadkach

1)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej w charakterze

ucznia oficerskiej szkoły zawodowej, a w stosunku do podoficerów zawodowych - niezdolności

do wojskowej służby zawodowej,

2)

stwierdzenia w opinii służbowej braku ogólnych kwalifikacji na oficera zawodowego,

3)

niedostatecznych postępów w nauce,

4)

utraty obywatelstwa polskiego.

2.

Zwolnienie z oficerskiej szkoły zawodowej może ponadto nastąpić

1)

na prośbę ucznia - jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach,

2)

w razie ustalenia przez wojskową komisję lekarską zdolności do służby wojskowej z

ograniczeniem.

1.

Wydalenie z oficerskiej szkoły zawodowej następuje w przypadkach

1)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności,

2)

ukarania podoficera zawodowego karą dyscyplinarną usunięcia z wojskowej służby zawodowej,

3)

stwierdzenia braku kwalifikacji na oficera zawodowego z powodu popełnienia czynu nie

licującego z godnością i honorem żołnierza albo zaniedbywania nauki lub innych obowiązków

służbowych.

2.

Stwierdzenie braku kwalifikacji na oficera zawodowego w przypadkach wymienionych w

ust. 1 pkt 3 następuje w sposób ustalony przez Ministra Obrony Narodowej.

1.

W razie zwolnienia z oficerskiej szkoły zawodowej (art. 108) czas służby w szkole

podlega zaliczeniu do czasu trwania zasadniczej służby wojskowej.

2.

W przypadku wymienionym w ust. 1 uczeń, który został przyjęty do szkoły ze służby

zasadniczej albo jako poborowy, zostaje skierowany do jednostki wojskowej w celu odbycia

pozostałego okresu tej służby, a jeżeli służbę tę już odbył, zostaje przeniesiony

do rezerwy.

3.

Uczeń będący w wieku przedpoborowym zostaje w razie zwolnienia ze szkoły zwolniony

z czynnej służby wojskowej bez przeniesienia do rezerwy i ma obowiązek stawienia się

do poboru ze swoim rocznikiem na ogólnych zasadach albo na swoją prośbę zostaje pozostawiony

w czynnej służbie wojskowej i skierowany do jednostki wojskowej w celu odbycia zasadniczej

służby wojskowej na zasadach przewidzianych dla ochotników.

4.

W razie zwolnienia ze szkoły w przypadkach wymienionych w art. 108 ust. 1 pkt 1 i

4 uczeń zostaje przeniesiony do rezerwy lub zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego.

1.

W razie wydalenia z oficerskiej szkoły zawodowej (art. 109) czas służby w szkole nie

podlega zaliczeniu do czasu trwania zasadniczej służby wojskowej.

2.

W przypadku wymienionym w ust. 1 uczeń, który został przyjęty do szkoły ze służby

zasadniczej albo jako poborowy lub przedpoborowy, zostaje skierowany do jednostki

wojskowej w celu odbycia zasadniczej służby wojskowej.

3.

Do ucznia będącego w wieku przedpoborowym stosuje się w razie wydalenia ze szkoły

odpowiednio przepis art. 110 ust. 3.

1.

Podoficer zawodowy przyjęty do oficerskiej szkoły zawodowej zostaje w razie zwolnienia

ze szkoły w przypadkach wymienionych w art. 108 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2 skierowany

do jednostki wojskowej celem dalszego odbywania wojskowej służby zawodowej. W pozostałych

przypadkach zostaje on zwolniony z wojskowej służby zawodowej.

2.

W razie wydalenia ze szkoły z powodu ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z wojskowej

służby zawodowej oraz z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia

wolności, jeżeli orzeczona została kara dodatkowa utraty praw publicznych lub degradacji,

podoficer zawodowy zostaje równocześnie zwolniony z wojskowej służby zawodowej.

3.

W razie skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności bez orzeczenia

kar dodatkowych podoficer zawodowy wydalony ze szkoły w myśl art. 109 ust. 1 pkt 1

zostaje albo skierowany do jednostki wojskowej celem dalszego odbywania wojskowej

służby zawodowej, albo zwolniony z wojskowej służby zawodowej na podstawie art. 87

ust. 1 pkt 5.

4.

W razie wydalenia ze szkoły w przypadku stwierdzenia braku kwalifikacji na oficera

zawodowego (art. 109 ust. 1 pkt 3) podoficer zawodowy zostaje skierowany do jednostki

wojskowej celem dalszego odbywania wojskowej służby zawodowej, chyba że istnieją podstawy

do zwolnienia go z wojskowej służby zawodowej na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 4.

Uczeń, który został przyjęty do oficerskiej szkoły zawodowej z rezerwy, zostaje w

razie zwolnienia lub wydalenia ze szkoły w zależności od zdolności do służby wojskowej

przeniesiony do rezerwy lub zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego.

1.

Uczniowie oficerskich szkół zawodowych, którzy po ukończeniu nauki w szkole złożyli

z wynikiem pomyślnym egzaminy końcowe, zostają mianowani przez Radę Państwa na stopień

oficerski.

2.

Uczniowie wymienieni w ust. 1, którzy nie złożyli z wynikiem pomyślnym egzaminów końcowych,

mogą być na własną prośbę powołani do wojskowej służby zawodowej w charakterze podoficerów

zawodowych i po zwolnieniu ze szkoły skierowani do jednostki wojskowej (art. 66 ust.

2).

3.

Uczniowie, którzy nie zostaną powołani do wojskowej służby zawodowej w myśl ust. 2,

zostają przeniesieni do rezerwy z zachowaniem tytułu podchorążego rezerwy.

4.

Podoficerowie zawodowi, którzy nie złożyli z wynikiem pomyślnym egzaminów końcowych,

zostają zwolnieni ze szkoły i skierowani do jednostki wojskowej celem dalszego odbywania

wojskowej służby zawodowej.

W razie mobilizacji i w czasie wojny uczniowie oficerskich szkół zawodowych pozostają

nadal w czynnej służbie wojskowej i pełnią tę służbę w sposób określony przez Ministra

Obrony Narodowej.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do szeregowców i podoficerów

słuchaczy akademii wojskowych, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

1.

Podoficerowie nadterminowi pełniący w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wojskową

służbę nadterminową stają się z mocy prawa podoficerami zawodowymi w rozumieniu niniejszej

ustawy.

2.

Podoficerom wymienionym w ust. 1 nie przysługuje prawo do jednorazowego wynagrodzenia

określonego w art. 83.

1.

Podoficerowie wymienieni w art. 117, którzy nie wyrażą chęci pozostania w wojskowej

służbie zawodowej, mogą wnieść w terminie do dnia 31 grudnia 1958 r. prośbę o zwolnienie

ich z tej służby.

2.

Zwolnienie podoficerów wymienionych w ust. 1 nastąpi w terminie do dnia 30 września

1959 r. - jeżeli do tego dnia upłynął już termin złożonego przez nich w myśl przepisów

dotychczasowych zobowiązania do wojskowej służby nadterminowej.

3.

Jeżeli do dnia 30 września 1959 r. termin złożonego zobowiązania do wojskowej służby

nadterminowej jeszcze nie upłynął, zwolnienie podoficerów wymienionych w ust. 1 nastąpi

z upływem terminu zobowiązania.

Podoficerom wymienionym w art. 118 przysługuje z dniem zwolnienia ze służby odprawa

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym. Podoficerom tym nie przysługują należności wymienione w art. 93 ust. 1 i 2.

Minister Obrony Narodowej lub organy wojskowe przez niego upoważnione zaliczą podoficerów

zawodowych do odpowiednich korpusów osobowych określonych w art. 64 ust. 2 w ciągu

jednego roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do czasu wydania podoficerom zawodowym dowodów osobistych (art. 72 ust. 1) dokumentem

tożsamości tych podoficerów jest legitymacja podoficerska.

Prośby szeregowców i podoficerów o przyjęcie do służby wojskowej w charakterze uczniów

oficerskich szkół zawodowych lub słuchaczy akademii wojskowych wniesione przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się równocześnie za prośby o powołanie ich

po ukończeniu szkoły lub akademii do wojskowej służby zawodowej w charakterze oficerów

zawodowych.

1.

Małoletni mogą być za zezwoleniem swoich opiekunów przyjmowani na naukę do orkiestr

wojskowych na warunkach określonych przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej określi prawa i obowiązki elewów orkiestr wojskowych oraz

organy wojskowe właściwe do przyjmowania tych elewów na naukę i tryb postępowania

w tych sprawach.

Użyte w przepisach wydanych po dniu 29 kwietnia 1952 r. określenia „wojskowa służba

nadterminowa” albo „podoficerowie nadterminowi” oznaczają „wojskową służbę zawodową”

oraz „podoficerów zawodowych”, określonych w niniejszej ustawie.

W ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne

i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej

(Dz. U. z 1951 r. Nr 6, poz. 55, z 1954 r. Nr 34, poz. 142 i z 1958 r. Nr 2, poz. 5) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

Art. 5.

1.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają żołnierze w czynnej służbie wojskowej.

2.

Żołnierze nie będący w czynnej służbie wojskowej podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej

w przypadkach określonych w osobnych przepisach.

Art. 6.

1.

W postępowaniu dyscyplinarnym wymierza się kary dyscyplinarne o charakterze porządkowym

oraz kary: aresztu, służby w oddziale karnym, uprzedzenia o niepełnej przydatności

służbowej, odroczenia mianowania na wyższy stopień oficerski, dyscyplinarnego wyznaczenia

na niższe stanowisko służbowe, usunięcia z zawodowej lub nadterminowej służby wojskowej

i obniżenia stopnia wojskowego.

2.

Kara obniżenia stopnia wojskowego powoduje utratę posiadanego stopnia wojskowego i

powrót do stopnia bezpośrednio niższego.

3.

Oficerom oraz podoficerom zawodowym i nadterminowym nie wymierza się kary obniżenia

stopnia wojskowego.

4.

Kary dyscyplinarne o charakterze porządkowym określa Minister Obrony Narodowej.

”

;

2)

po rozdziale 2 dodaje się nowy rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Odpowiedzialność szeregowców i podoficerów przed sądami koleżeńskimi

Art. 15a.

1.

Minister Obrony Narodowej może tworzyć w jednostkach wojskowych sądy koleżeńskie dla

szeregowców i podoficerów.

2.

Przepisy art. 10-15 stosuje się odpowiednio

”

.

W dekrecie z dnia 14 sierpnia 1954 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1958 r. Nr 23, poz. 98) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 pkt 2 wyrazy: „i podoficerami nadterminowymi” zastępuje się wyrazami: „oraz podoficerami zawodowymi i nadterminowymi”, a w pkt 5 wyrazy: „i podoficerów nadterminowych” zastępuje się wyrazami: „oraz podoficerów zawodowych i nadterminowych”;

2)

w art. 6 wyrazy: „i podoficerowie nadterminowi” zastępuje się wyrazami: „oraz podoficerowie zawodowi i nadterminowi”, a wyrazy: „w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym oficerów zawodowych i podoficerów nadterminowych

oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami: „w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i nadterminowych oraz

ich rodzin”.

1.

Przewidziane w ustawie uprawnienia Ministra Obrony Narodowej i podległych mu organów

wojskowych przysługują z zastrzeżeniem ust. 2 - 5 w stosunku do szeregowców i podoficerów

wojsk wewnętrznych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i podległym mu organom.

2.

Pozostają we właściwości Ministra Obrony Narodowej uprawnienia w zakresie

1)

określenia zasad badania i oceny stopnia zdolności do służby wojskowej,

2)

mianowania szeregowców i podoficerów rezerwy oraz podchorążych rezerwy w czasie pozostawania

w rezerwie na wyższe stopnie wojskowe,

3)

określenia zasad sposobu noszenia przez szeregowców i podoficerów orderów, odznaczeń

i odznak wojskowych,

4)

określenia zasad noszenia umundurowania i oznak wojskowych przez podoficerów zawodowych

zwolnionych z wojskowej służby zawodowej.

3.

Wzory umundurowania i oznak wojskowych szeregowców i podoficerów pełniących służbę

w wojskach wewnętrznych ustalą Ministrowie Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

4.

Do wojskowej służby zawodowej w wojskach wewnętrznych powołuje podoficerów rezerwy

właściwy dowódca okręgu wojskowego na wniosek organów upoważnionych przez Ministra

Spraw Wewnętrznych.

5.

Dokonywanie podziału korpusów osobowych podoficerów zawodowych dla potrzeb wojsk wewnętrznych

na grupy i specjalności wojskowe należy do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

1.

Traci moc ustawa z dnia 28 marca 1952 r. o służbie wojskowej szeregowców i podoficerów Sił Zbrojnych

(Dz. U. Nr 20, poz. 129).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc

przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1958 r.