Ustawa z dnia 6 czerwca 1958 r. o zwalczaniu nadużyć w zakresie wykorzystywania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się do wszystkich pracowników zatrudnionych na

podstawie umowy o pracę lub mianowania oraz do zakładów pracy wszelkiego rodzaju,

w szczególności także do urzędów i instytucji państwowych oraz organizacji społecznych.

Zakłady pracy, organy ubezpieczeń społecznych i właściwe organy administracji prezydiów

rad narodowych obowiązane są organizować i przeprowadzać systematyczną kontrolę wykorzystywania

przez pracowników zwolnień od pracy na podstawie zaświadczeń o czasowej niezdolności

do pracy.

1.

Pracownik traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia od pracy objęty

zaświadczeniem o czasowej niezdolności do pracy, jeżeli kontrola wykazała, że pracownik

nadużył zwolnienia od pracy, wykorzystując je niezgodnie z przeznaczeniem, w szczególności

dla uchylenia się od pracy lub dla wykonywania innej pracy zarobkowej.

2.

Jeżeli pracownik pozbawiony zasiłku chorobowego w myśl ust. 1 zostanie ponownie w

ciągu roku pozbawiony zasiłku chorobowego, wówczas niezależnie od zastosowania przepisu

ust. 1 traci on prawo do zasiłku za pierwsze trzy dni każdej następnej niezdolności

do pracy w ciągu roku od ostatniego pozbawienia zasiłku, z wyjątkiem niezdolności

do pracy spowodowanej wypadkiem w zatrudnieniu.

1.

Pracownika, któremu służy prawo do wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy, zakład

pracy pozbawia wynagrodzenia za okresy zwolnienia od pracy wskazane w art. 3, jeżeli

zachodzą okoliczności przewidziane w tym przepisie. Pracownikowi, który otrzymał wynagrodzenie

z góry za okres zwolnienia od pracy, potrąca się to wynagrodzenie przy najbliższej

wypłacie.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pracowników zatrudnionych w nie uspołecznionych

zakładach pracy.

Do pracownika, który wykorzystuje zwolnienie dla uchylenia się od pracy lub dla wykonywania

w okresie zwolnienia innej pracy zarobkowej, można stosować sankcje przewidziane w

przepisach o stosunku pracy (służbowym) albo w regulaminach pracy za nieusprawiedliwione

opuszczanie pracy, z wyjątkiem regulaminowych kar pieniężnych.

1.

Spory z powodu pozbawienia zasiłku chorobowego są rozpoznawane w trybie ustanowionym

dla sporów z zakresu ubezpieczeń społecznych.

2.

Spory z powodu pozbawienia wynagrodzenia są rozpoznawane w trybie przewidzianym dla

sporów ze stosunków pracy.

3.

Wszczęcie sporu nie wstrzymuje wykonania decyzji o pozbawieniu zasiłku chorobowego

lub wynagrodzenia.

1.

Wprowadza się oddzielne legitymacje ubezpieczeniowe

1)

dla pracowników,

2)

dla ich członków rodziny uprawnionych do świadczeń leczniczych.

2.

Wzory legitymacji ubezpieczeniowych, tryb ich wydawania i sposób dokonywania wpisów

do legitymacji ubezpieczeniowych ustali instrukcja Centralnej Rady Związków Zawodowych,

wydana w uzgodnieniu z Ministrami Pracy i Opieki Społecznej oraz Zdrowia.

3.

Zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy może otrzymać pracownik tylko

po przedłożeniu swojej legitymacji ubezpieczeniowej, w której dokonuje się wpisu,

stwierdzającego okres każdej orzeczonej niezdolności do pracy.

1.

W państwowych i spółdzielczych zakładach pracy działających na zasadach rozrachunku

gospodarczego zasiłki chorobowe wypłacane są z przeznaczonych na ten cel funduszów

ubezpieczenia społecznego w granicach kredytów ustalonych dla każdego z tych zakładów

pracy lub przedsiębiorstw.

2.

Wydatki na zasiłki chorobowe przekraczające kredyt z funduszów ubezpieczenia społecznego

pokrywa zakład pracy z funduszu płac.

3.

Nie wykorzystane z funduszów ubezpieczenia społecznego kredyty na wypłatę zasiłków

chorobowych przeznaczone będą na cele podnoszenia zdrowotności.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do zakładów pracy zatrudniających poniżej

50 pracowników.

1.

Rada Ministrów na wniosek Centralnej Rady Związków Zawodowych wyda w drodze rozporządzenia

szczegółowe przepisy niezbędne dla wykonania niniejszej ustawy.

2.

Przepisy przewidziane w ust. 1 określą w szczególności uprawnienia organów i osób

przeprowadzających kontrolę.

Traci moc art. 277 ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym

(Dz. U. Nr 51, poz. 396 z późniejszymi zmianami).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1958 r. z wyjątkiem art. 7, którego termin

wejścia w życie ustali rozporządzenie Rady Ministrów.