Ustawa z dnia 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych.

Sprzedaż przez Państwo osobom fizycznym i spółdzielniom mieszkaniowym domów mieszkalnych,

gruntów przydomowych oraz działek budowlanych odbywa się według zasad i w trybie określonym

w niniejszej ustawie.

1.

Przedmiotem sprzedaży mogą być stanowiące własność Państwa

1)

domy jednorodzinne,

2)

małe domy mieszkalne o najwyżej czterech lokalach mieszkalnych,

3)

domy wielomieszkaniowe, przez które rozumieć należy domy o więcej niż czterech lokalach

mieszkalnych,

4)

działki budowlane.

Określenie domów, o których wyżej mowa, zawarte jest w ustawie z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów

jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 131).

2.

Na Ziemiach Odzyskanych i na obszarze b. Wolnego Miasta Gdańska prezydia wojewódzkich

rad narodowych oraz Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we Wrocławiu mogą w drodze

uchwały postanowić, że sprzedawane będą również istniejące w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy domy obejmujące nie więcej niż 8 izb, jeżeli ze względu na urządzenia

mają one charakter domów jednorodzinnych.

1.

Sprzedawane mogą być zarówno domy zamieszkałe, jak również domy nowowybudowane i nie

oddane do użytku.

2.

Domy sprzedaje się łącznie z zabudowaniami gospodarczymi oraz gruntami, na których

domy te zostały pobudowane, i przylegającymi bezpośrednio do nich podwórzami, ogrodami

lub sadami, jeżeli nie wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego.

1.

Domy jednorodzinne, małe domy mieszkalne i działki budowlane mogą być sprzedawane

osobom fizycznym i spółdzielniom mieszkaniowym. Domy wielomieszkaniowe mogą być sprzedawane

tylko spółdzielniom mieszkaniowym.

2.

Nabywcą domu jednorodzinnego i działki budowlanej może być jedna lub więcej osób.

3.

Liczba osób nabywających mały dom mieszkalny nie może być mniejsza od liczby lokali

mieszkalnych w nabywanym domu. Lokale te sprzedawane są na odrębną własność nabywców.

4.

Jedna osoba może nabyć tylko jedną nieruchomość w trybie niniejszej ustawy.

1.

Sprzedaż spółdzielni mieszkaniowej domu wielomieszkaniowego już zamieszkałego może

nastąpić tylko w przypadku, gdy wyrazi na to zgodę co najmniej 80% wszystkich użytkowników

(najemców).

2.

Przekwaterowanie najemców nie przystępujących do spółdzielni następuje w trybie określonym

dla przekwaterowania najemców zajmujących lokale w domach spółdzielni mieszkaniowych.

Koszt przeprowadzki tych najemców ponosi spółdzielnia.

1.

Działki budowlane oraz grunty wymienione w art. 3 ust. 2, a położone na terenie miast

i osiedli sprzedaje się jedynie na własność czasową.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy sprzedaży działek budowlanych oraz gruntów wymienionych

w art. 3 ust. 2, położonych na terenie gromad, ani też sprzedanych domów w miastach,

osiedlach i gromadach.

3.

Budynki znajdujące się na gruntach sprzedanych na własność czasową stanowią odrębne

nieruchomości. Minister Sprawiedliwości ureguluje w drodze rozporządzenia sprawę zakładania

i prowadzenia ksiąg wieczystych dla takich nieruchomości.

Cena na domy sprzedawane w trybie określonym niniejszą ustawą ustalana będzie w wysokości

odpowiadającej kosztom budowy. Przy ustalaniu ceny za domy już eksploatowane należy

uwzględnić stopień zużycia budynku.

1.

Na pokrycie ceny za nieruchomości sprzedawane osobom, które w związku z wojną rozpoczętą

w 1939 r. pozostawiły majątek nieruchomy na terenach nie wchodzących w skład obecnego

obszaru Państwa, a które na mocy umów międzynarodowych zawartych przez Państwo mają

otrzymać ekwiwalent za mienie pozostawione za granicą, zalicza się wartość pozostawionego

za granicą mienia nieruchomego.

2.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia sposób zaliczania na pokrycie ceny

wartości majątku nieruchomego pozostawionego na terenach nie wchodzących w skład obszaru

Państwa oraz sposób ustalania wartości tego mienia. Ponadto Rada Ministrów w tym samym

trybie może określić inne kategorie osób, do których powinny być odpowiednio stosowane

przepisy ust. 1.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia określi warunki i tryb sprzedaży domów i

gruntów w trybie niniejszej ustawy za wartości dewizowe.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady ustalania ceny domów i gruntów,

przypadki, w których cena domów może być ustalona według ich wartości użytkowej, sposób

spłaty należności, sposób zaliczania na pokrycie ceny nakładów poczynionych przez

nabywcę oraz kategorie osób korzystających z pierwszeństwa przy nabywaniu domów i

gruntów.

1.

Umowy sprzedaży nieruchomości w trybie niniejszej ustawy zawierają właściwe ze względu

na położenie nieruchomości prezydia powiatowych (miejskich w miastach stanowiących

powiaty i w miastach wydzielonych z województw) rad narodowych. Sprzedaż nieruchomości

pozostających w zarządzie i użytkowaniu przedsiębiorstw lub jednostek państwowych

nie objętych budżetem terenowym następuje na wniosek tych jednostek i przedsiębiorstw.

2.

Dla ważności zawieranych umów wymagana jest forma aktu notarialnego,

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów ustali w drodze rozporządzenia

ulgowe stawki opłat za czynności notarialne i sądowe dokonywane w związku ze sprzedażą

nieruchomości na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Komunalnej określi w drodze

rozporządzenia ulgi w zakresie podatku od nabycia praw majątkowych przypadającego

od nabycia mienia w trybie niniejszej ustawy.

5.

Minister Gospodarki Komunalnej określi w drodze rozporządzenia tryb dokonywania sprzedaży

nieruchomości na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Jeżeli umowa sprzedaży nie zawiera odmiennych postanowień, domy i grunty sprzedawane

na podstawie niniejszej ustawy wolne są od wszelkich długów i ciężarów. Sprawa odpowiedzialności

Państwa za obciążenie nie utrzymane w mocy zostanie uregulowana odrębnymi przepisami.

2.

Wykreślenie z ksiąg wieczystych długów i ciężarów, o których mowa w ust. 1, następuje

na wniosek nabywcy lub prezydium rady narodowej (art. 11 ust. 1).

1.

Środki finansowe uzyskane ze sprzedaży domów i gruntów przeznaczone będą na fundusz

mieszkaniowy.

2.

Rada Ministrów określi szczegółowe zasady gromadzenia środków na fundusz mieszkaniowy

i gospodarowania tymi środkami oraz ustali, w jakim zakresie środkami funduszu mieszkaniowego

dysponują prezydia rad narodowych i jednostki, które były zarządcami i użytkownikami

sprzedanego mienia.

Państwo udzielać będzie pomocy dla nabywania nieruchomości na podstawie niniejszej

ustawy dla budownictwa mieszkaniowego ze środków własnych ludności. Zakres i formy

pomocy Państwa określa Rada Ministrów.

1.

Domy jednorodzinne oraz lokale w innych domach sprzedawane w trybie niniejszej ustawy

wyłączone są spod publicznej gospodarki lokalami, jeżeli w lokalach tych zamieszkuje

właściciel domu (lokalu) lub członek spółdzielni mieszkaniowej, która dom kupiła,

a także w innych przypadkach, gdy właściciel uzyskał zezwolenie na najem całego lokalu,

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów

jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 131).

2.

Na wniosek nabywcy domu najemcy lokali będą przekwaterowani do lokali zastępczych

w trybie i na warunkach określonych w przepisach ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o wyłączeniu spod publicznej gospodarki lokalami domów

jednorodzinnych oraz lokali w domach spółdzielni mieszkaniowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 131).

1.

Osoby, które korzystały z nieruchomości podlegających sprzedaży w trybie niniejszej

ustawy na podstawie przydziałów dokonanych przez organy administracji państwowej lub

organy b. związków samorządu terytorialnego, będą zwolnione od obowiązku uiszczania

nie wpłaconej należności za korzystanie z tego mienia za czas do dnia jego nabycia,

jeżeli nabędą to mienie w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Uiszczone

sumy należności zwrotowi nie podlegają.

2.

Za zgodą prezydium powiatowej rady narodowej (miejskiej rady narodowej miasta stanowiącego

powiat lub miasta wydzielonego z województwa) mogą być osobom wymienionym w ust. 1

sprzedane domy większe niż wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 1, jeżeli zostały one przydzielone

przez Państwowy Urząd Repatriacyjny w związku z opuszczeniem przez repatriantów mienia

poza obecnymi granicami Państwa, o ile domy te znajdują się we władaniu tych osób.

3.

W przypadkach sprzedaży domów, o których mowa w ust. 2, przewidziane w art. 15 wyłączenia

lokali spod publicznej gospodarki lokalami odnoszą się do takiej ilości izb, jaka

ulega wyłączeniu w domach jednorodzinnych. Ustalenie izb podlegających wyłączeniu

spod publicznej gospodarki lokalami przeprowadza prezydium powiatowej (miejskiej)

rady narodowej.

1.

Osoby, które są we władaniu nieruchomości odpowiadającej warunkom określonym w art.

2 i objętej uchwałami b. związków samorządu terytorialnego o sprzedaży lub zamianie

tej nieruchomości na rzecz tych osób lub ich spadkobierców, stają się z mocy prawa

właścicielami tego mienia po dokonaniu rozliczenia z Państwem w związku z przejściem

tego mienia na własność tych osób.

2.

Tryb przeprowadzenia rozliczenia określi Minister Gospodarki Komunalnej w porozumieniu

z Ministrem Finansów.

3.

Dokument stwierdzający dokonanie rozliczenia w trybie określonym w ust. 2 stanowi

podstawę do przepisania tytułu własności w księgach wieczystych.

Osoby, które posiadają mienie nierolnicze i przedstawią ustalające sprzedaż tego mienia

prawomocne orzeczenie b. komisji osadnictwa nierolniczego lub orzeczenia prezydiów

rad narodowych, wydane na podstawie dekretu z dnia 6 grudnia 1946 r. o przekazywaniu przez Państwo mienia nierolniczego

na obszarze Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska

(Dz. U. Nr 71, poz. 389 oraz z 1947 r. Nr 66, poz. 410), a do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie nabyły własności tego mienia, stają

się właścicielami tego mienia po dokonaniu rozliczenia z Państwem w związku z nabyciem

tego mienia. Przepis art. 17 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Osoby, którym na podstawie dekretu z dnia 10 grudnia 1952 r. o odstępowaniu przez Państwo nieruchomego mienia

nierolniczego na cele mieszkaniowe oraz na cele budownictwa indywidualnych domów jednorodzinnych

(Dz. U. Nr 49, poz. 326) odstąpione zostały domy i działki budowlane w trybie dzierżawy z jednoczesnym ustanowieniem

użytkowania jako prawa wieczystego na gruncie, mogą nabyć te nieruchomości na zasadach

niniejszej ustawy.

2.

Z osobami, na rzecz których przed wejściem w życie niniejszej ustawy zapadły prawomocne

orzeczenia prezydiów rad narodowych o odstąpieniu im mienia nierolniczego w trybie

dekretu z dnia 10 grudnia 1952 r. wymienionego w ust. 1, zawarte zostaną umowy sprzedaży

na podstawie niniejszej ustawy, jeżeli osoby te w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie tej ustawy zgłoszą wniosek o sprzedaż im nieruchomości.

1.

Na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie mogą być również odstępowane

budynki wraz z gruntami wymienionymi w art. 3 ust. 2, przeznaczone na pomieszczenia

warsztatów rzemieślniczych i drobnych zakładów przemysłowych, jak również budynki

przeznaczone na prowadzenie małych pensjonatów w miejscowościach uzdrowiskowych i

letniskowych, a także tereny przeznaczone na gospodarstwa warzywnicze i ogrodnicze.

2.

Minister Gospodarki Komunalnej w porozumieniu z właściwymi ministrami określi w drodze

rozporządzenia zakłady przemysłowe i pensjonaty, do których mają zastosowanie postanowienia

ust. 1, oraz zasady przeznaczenia do sprzedaży terenów na gospodarstwa warzywnicze

i ogrodnicze.

Traci moc dekret z dnia 10 grudnia 1952 r. o odstępowaniu przez Państwo nieruchomego mienia

nierolniczego na cele mieszkaniowe oraz na cele budownictwa indywidualnych domów jednorodzinnych

(Dz. U. Nr 49, poz. 326).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.