Ustawa z dnia 27 kwietnia 1956 r. o warunkach dopuszczalności przerywania ciąży.

1.

Zabiegu przerwania ciąży może dokonać tylko lekarz, jeżeli

1)

za przerwaniem ciąży przemawiają

a)

wskazania lekarskie lub

b)

trudne warunki życiowe kobiety ciężarnej,

2)

zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku przestępstwa.

2.

Nie wolno dokonać zabiegu przerwania ciąży w wypadkach przewidzianych w ust. 1 pkt

1 lit. b) i pkt 2, jeżeli zachodzą przeciwskazania lekarskie dla dokonania takiego

zabiegu.

3.

Zabiegu przerwania ciąży u nieletniej można dokonać tylko za zgodą jej rodziców, opiekuna

albo władzy opiekuńczej.

1.

Wskazania lekarskie lub trudne warunki życiowe kobiety ciężarnej, przemawiające za

przerwaniem ciąży, stwierdza orzeczenie lekarskie. Istnienie uzasadnionego podejrzenia,

że ciąża powstała w wyniku przestępstwa, stwierdza zaświadczenie prokuratora.

2.

Minister Zdrowia określi w drodze rozporządzenia kwalifikacje zawodowe, jakie powinni

posiadać lekarze dokonujący zabiegu przerwania ciąży, oraz tryb wydawania orzeczeń

lekarskich o dopuszczalności dokonania takiego zabiegu.

Kto w jakikolwiek bądź sposób zmusza kobietę do poddania się zabiegowi przerwania

ciąży,

podlega karze więzienia do lat 5.

Kto dokonuje zabiegu przerwania ciąży za zgodą kobiety ciężarnej, lecz wbrew przepisom

art. 1,

podlega karze więzienia do lat 3.

Kto udziela pomocy kobiecie ciężarnej w dokonaniu zabiegu przerwania ciąży wbrew przepisom

art. 1,

podlega karze więzienia do lat 3.

1.

W ustawie z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza

(Dz. U. Nr 50, poz. 458 i Nr 53, poz. 489) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15 ust. 2 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

zabiegów przerwania ciąży

”

,

2)

skreśla się art. 16.

2.

Tracą moc art. 231, 232, 233 i 234 kodeksu karnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.