Ustawa z dnia 5 kwietnia 1955 r. o przekazaniu sądom powszechnym dotychczasowej właściwości sądów wojskowych w sprawach karnych osób cywilnych, funkcjonariuszów organów bezpieczeństwa publicznego, Milicji Obywatelskiej i Służby Więziennej.

§ 1.

Do właściwości sądów powszechnych przekazuje się podlegające dotychczas właściwości

sądów wojskowych sprawy o przestępstwa popełnione przez osoby cywilne, a określone

1)

w rozdziale I dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych

w okresie odbudowy Państwa, z wyjątkiem spraw o przestępstwo określone w art. 7 tego dekretu,

2)

w art. 85 - 88 Kodeksu Karnego Wojska Polskiego,

3)

w art. 3 - 8 dekretu z dnia 26 października 1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej

i służbowej.

§ 2.

Do właściwości sądów powszechnych przekazuje się również sprawy o przestępstwa popełnione

przez funkcjonariuszów służby bezpieczeństwa publicznego, Milicji Obywatelskiej i

Służby Więziennej, z wyjątkiem spraw o przestępstwo określone w art. 7 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych

w okresie odbudowy Państwa.

§ 1.

Sprawy osób cywilnych o przestępstwa określone w art. 1 § 1 rozpoznaje w pierwszej

instancji sąd wojewódzki.

§ 2.

W sprawach o przestępstwa popełnione przez osoby wymienione w art. 1 § 2 właściwość sądów powszechnych określa się według ogólnych zasad kodeksu

postępowania karnego o właściwości sądu, z tym że w sprawach o przestępstwa określone w art. 1 § 1 właściwy

jest w pierwszej instancji sąd wojewódzki.

Do czasu wejścia w życie nowego kodeksu karnego sądy powszechne orzekać będą na podstawie

art. 85 - 88 Kodeksu Karnego Wojska Polskiego, stosując przy tym przepisy części ogólnej kodeksu karnego.

§ 1.

Sprawy o przestępstwa przekazane z mocy przepisów niniejszej ustawy do właściwości

sądów powszechnych, w których rozpoczęte przed sądem wojskowym postępowanie nie zostało

przed dniem wejścia w życie ustawy zakończone wyrokiem pierwszej instancji, będą rozpoznawane

przez sądy powszechne.

§ 2.

Postępowanie przygotowawcze wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

w sprawie o przestępstwa przekazane z mocy przepisów niniejszej ustawy do właściwości

sądów powszechnych prokurator wojskowy przekazuje właściwemu prokuratorowi wojewódzkiemu.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa przekazane z mocy przepisów niniejszej ustawy do właściwości

sądów powszechnych, w których przed dniem wejścia w życie ustawy zapadły prawomocne

wyroki sądów wojskowych, stosuje się przepisy kodeksu postępowania karnego w przedmiocie: wnoszenia i rozpoznawania rewizji nadzwyczajnej, wykonania wyroku,

udzielenia odroczenia i przerwy wykonania kary, ułaskawienia, wznowienia postępowania

oraz przywrócenia praw i zatarcia skazania. Do wydania przewidzianych w tych przepisach

orzeczeń sądu, z wyjątkiem orzeczeń, których wydanie należy do Sądu Najwyższego, właściwy

jest sąd wojewódzki.

§ 2.

W sprawach określonych w § 1 o warunkowym zwolnieniu osób skazanych na karę pozbawienia

wolności powyżej jednego roku oraz o odwołaniu warunkowego zwolnienia orzekają sądy

powszechne.

§ 1.

Akta w sprawach o przestępstwa, które z mocy przepisów niniejszej ustawy należą do

właściwości sądów powszechnych, a w których postępowanie zakończone zostało orzeczeniem

prawomocnym przed dniem wejścia w życie ustawy, sądy wojskowe przekażą sądom wojewódzkim

w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

§ 2.

Akta w sprawach o przestępstwa, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

zapadł wyrok sądu wojskowego w pierwszej instancji, podlegają przekazaniu w terminie

trzech miesięcy od dnia wydania prawomocnego orzeczenia.

§ 3.

W okresie oznaczonym w § 1 i 2 sądy wojskowe właściwe są aż do chwili przekazania

akt sądom wojewódzkim do wydawania orzeczeń przewidzianych w art. 5 § 1.

Do osób wymienionych w art. 1 § 2 nie mają zastosowania - z wyjątkiem art. 85 - 88

- przepisy Kodeksu Karnego Wojska Polskiego.

Uchyla się rozdział XVII kodeksu karnego z 1932 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 1955 r.