Ustawa z dnia 15 grudnia 1951 r. o szkolnictwie wyższym i o pracownikach nauki.

Szkoły wyższe, kształcąc i wychowując kadry inteligencji ludowej w duchu ofiarnej

służby ojczyźnie, walki o pokój i socjalizm

1)

przygotowują pracowników o najwyższym poziomie kwalifikacji zawodowych,

2)

przygotowują pracowników zdolnych do samodzielnego naukowego opracowywania zagadnień

przy wykonywaniu swego zawodu,

3)

kształcą pracowników nauki i przygotowują ich do pracy dydaktycznej i badawczo-naukowej,

4)

organizują i prowadzą badania naukowe,

5)

biorą udział w upowszechnieniu nauki i techniki oraz w szerzeniu naukowego poglądu

na świat.

Rada Ministrów może na wniosek ministra, do którego zakresu działania należy określona

dziedzina gospodarki narodowej, tworzyć lub wydzielać z administracji państwowej instytuty

naukowo-badawcze, zwane dalej „instytutami”.

1.

Minister Szkolnictwa Wyższego zarządza szkołami wyższymi.

2.

Rada Ministrów może poddać szkołę wyższą zarządowi innego ministra.

3.

Minister, którego zarządowi Rada Ministrów poddała szkołę wyższą, uzgadnia strukturę

organizacyjną, plany studiów i programy nauczania z Ministrem Szkolnictwa Wyższego.

4.

Ilekroć w dalszych przepisach ustawy używa się oznaczenia „minister” bez bliższego

określenia, mowa jest o ministrze, któremu podlega szkoła wyższa.

1.

Przy Ministrze Szkolnictwa Wyższego działa Rada Główna Szkolnictwa Wyższego.

2.

Do zakresu działania Rady Głównej należy

1)

opracowywanie i opiniowanie projektów organizacji szkolnictwa wyższego,

2)

przeprowadzenie badań w sprawie organizacji szkół wyższych i ich działania,

3)

opracowywanie i opiniowanie projektów planów studiów i programów nauczania,

4)

wykonywanie innych zadań, zleconych przez Ministra Szkolnictwa Wyższego.

3.

Przewodniczącym Rady Głównej jest Minister Szkolnictwa Wyższego Członków Rady Głównej

powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.

4.

Organizację i sposób działania Rady Głównej oraz zasady wynagradzania jej członków

określa regulamin, nadany przez Radę Ministrów.

Utworzenie szkoły wyższej następuje w drodze uchwały Rady Ministrów. W tej samej drodze

następuje przekształcenie lub likwidacja szkoły wyższej albo przeniesienie jej siedziby.

1.

Szkoły wyższe posiadają osobowość prawną.

2.

Wzorcowy statut szkoły wyższej ustala Rada Ministrów na wniosek Ministra Szkolnictwa

Wyższego.

3.

Statut, określający ustrój szkoły i zakres działania organów szkoły, nadaje Minister.

1.

Podstawową komórką organizacyjną w szkole wyższej jest katedra. W ramach katedry może

być prowadzony jeden lub więcej zakładów.

2.

Katedra prowadzi pracę dydaktyczną i naukową w zakresie jednego lub kilku pokrewnych

przedmiotów. Katedra obejmuje samodzielnych oraz pomocniczych pracowników nauki, jak

również aspirantów, pracowników, wymienionych w art. 66, i nauczycieli, o których

mowa w art. 67.

3.

Katedry pokrewne można łączyć w zespół katedr lub instytut.

1.

Szkoły wyższe mogą dzielić się na wydziały, wydziały zaś - na oddziały, sekcje i kierunki

2.

W obrębie wydziałów lub poza wydziałem można tworzyć studia specjalne i studia zaoczne.

Tworzenie, podział, łączenie, przekształcenie, przeniesienie i likwidację komórek

organizacyjnych szkoły wyższej zarządza Minister.

Rektor kieruje działalnością szkoły wyższej i jest odpowiedzialny za wykonanie jej

zadań.

Do zakresu działania rektora należy w szczególności

1)

opracowywanie planu pracy szkoły wyższej,

2)

kierowanie wykonaniem planu pracy, planu studiów i programów nauczania oraz planu

prac naukowo-badawczych,

3)

kontrolowanie wyników nauczania, organizacji wykładów i innych zajęć oraz dyscypliny

pracy,

4)

czuwanie nad kierunkiem wychowania oraz nad należytym zaspokajaniem potrzeb młodzieży

studiującej,

5)

czuwanie nad wychowaniem fizycznym młodzieży i jej stanem zdrowia,

6)

czuwanie nad kształceniem pomocniczych pracowników nauki,

7)

kierowanie administracją szkoły wyższej i zarząd jej majątkiem.

1.

Stałym zastępcą rektora jest prorektor, który sprawuje funkcje przekazane mu przez

rektora. Min ster może powołać kilku prorektorów.

2.

W sprawach administracyjno-gospodarczych zastępuje rektora zastępca rektora do spraw

administracyjnych.

1.

Organem współdziałającym z rektorem jest senat Senat składa się z rektora, prorektorów,

zastępcy rektora do spraw administracyjnych, dziekanów, prodziekanów i kierowników

studiów specjalnych.

2.

W szkołach jednowydziałowych funkcje senatu spełnia rada wydziałowa.

3.

W posiedzeniach senatu mogą brać udział, stosownie do postanowień statutu szkoły,

przedstawiciele pomocniczych pracowników nauki, młodzieży studiującej, resortów, dla

których szkoła wyższa przygotowuje specjalistów, oraz właściwego związku zawodowego.

1.

Senat uchwala plan pracy oraz sprawozdania z działalności szkoły jak również rozpatruje

sprawozdania jej komórek organizacyjnych i inne sprawy, przekazane pod obrady przez

rektora lub przewidziane przez statut.

2.

Rektor zwołuje posiedzenia senatu i kieruje jego obradami.

1.

Z początkiem roku szkolnego rektor powinien zwołać zebranie ogólne szkoły wyższej

w celu przedstawienia sprawozdania z wykonania planu za ubiegły rok szkolny oraz planu

pracy na rok przyszły.

2.

W skład zebrania ogólnego wchodzą wszyscy pracownicy szkoły oraz przedstawiciele organizacji

młodzieżowych. Statut szkoły przewidzieć może, że w zebraniu ogólnym poszczególne

grupy pracowników szkoły mogą być reprezentowane przez przedstawicieli.

3.

Zebranie ogólne jest organem opiniodawczym w sprawach ogólnych potrzeb szkoły wyższej.

4.

Zebranie ogólne zwołuje i kieruje jego obradami rektor.

1.

Na czele wydziału stoi dziekan, który podlega rektorowi i jest wobec niego odpowiedzialny

za wykonanie swoich zadań.

2.

Do zakresu działania dziekana należy w szczególności

1)

opracowywanie szczegółowego planu i rozkładu zajęć wydziału,

2)

kontrola wykonania planu zajęć, planu studiów i programów nauczania,

3)

kontrola wyników nauczania i dyscypliny pracy,

4)

czuwanie nad organizacją pracy naukowo-badawczej w ramach wydziału,

5)

czuwanie nad kierunkiem wychowania młodzieży, opieka nad należytym zaspokajaniem jej

potrzeb w ramach wydziału oraz nad rozdziałem stypendiów i innych świadczeń.

Stałym zastępcą dziekana jest prodziekan, który sprawuje funkcje, przekazane mu przez

dziekana. Minister może w razie potrzeby powołać dla wydziału kilku prodziekanów.

1.

Rada wydziałowa jest organem współdziałającym z dziekanem w sprawach nauki i nauczania

w ramach wydziału i spełnia funkcje, przekazane jej innymi przepisami bądź statutem.

2.

W skład rady wydziałowej wchodzą kierownicy zakładów, katedr, zespołów katedr i instytutów,

wchodzących w skład wydziału. Ponadto w skład rady wydziałowej wchodzą delegaci pomocniczych

pracowników nauki i młodzieży studiującej.

3.

Minister na wniosek rektora może powołać w skład rady wydziałowej innych samodzielnych

pracowników nauki danego wydziału.

1.

Na czele komórek organizacyjnych, nie będących wydziałami, stoją kierownicy.

2.

Kierownicy tych komórek podlegają bezpośrednio rektorowi, a jeżeli dana komórka organizacyjna

wchodzi w skład wydziału - dziekanowi

1.

Rektorów powołuje minister spośród profesorów, a wyjątkowo spośród docentów.

2.

Prorektorów, dziekanów i prodziekanów oraz kierowników innych komórek organizacyjnych

szkoły powołuje minister na wniosek rektora spośród samodzielnych pracowników nauki

albo osób pełniących ich funkcje w myśl art. 66.

3.

Zastępcę rektora do spraw administracyjnych powołuje minister na wniosek rektora.

4.

W szkole wyższej, nie podlegającej Ministrowi Szkolnictwa Wyższego, powołuje i odwołuje

rektora i prorektorów właściwy minister w porozumieniu z Ministrem Szkolnictwa Wyższego.

5.

Odwołanie następuje w tym samym trybie jak powołanie.

1.

Minister określi za zgodą Prezesa Rady Ministrów zasady organizacyjne administracji

szkoły wyższej i ustali stanowiska, których obsada wymaga zgody ministra.

2.

Do pracowników administracyjnych szkoły stosuje się przepisy o państwowej służbie

cywilnej.

1.

Szkoły wyższe niepaństwowe działają na podstawie przepisów, które wyda Minister Szkolnictwa

Wyższego.

2.

Minister Szkolnictwa Wyższego może rozciągnąć na szkoły wyższe niepaństwowe niektóre

przepisy niniejszej ustawy, dotyczące organizacji wewnętrznej szkół wyższych.

1.

Studia w szkołach wyższych mogą mieć dwa stopnie.

2.

Studia pierwszego stopnia kształcą pracowników o najwyższym w danym zawodzie poziomie

kwalifikacji zawodowych.

3.

Studia drugiego stopnia kształcą kandydatów na pracowników nauki oraz przygotowują

innych pracowników do samodzielnej pracy badawczej przy wykonywaniu swego zawodu.

Plany studiów, programy nauczania i porządek studiów w szkołach wyższych ustala Minister

z zastrzeżeniem art. 2 ust. 3.

1.

Szkoły wyższe wydają po ukończeniu studiów stopnia pierwszego dyplomy ukończenia studiów,

z którymi może być związane nadanie tytułu zawodowego.

2.

Po ukończeniu studiów stopnia drugiego, lub równorzędnych szkoły wyższe wydają dyplomy,

stwierdzające ukończenie tych studiów i uzyskanie tytułu magistra, lekarza lub inżyniera

magistra.

3.

Wykaz szkół uprawnionych do nadawania dyplomów o ukończeniu studiów drugiego stopnia

i nazwy tytułów zawodowych łączących się z ukończeniem studiów oraz warunki i tryb

ich nadawania zatwierdza Prezydium Rządu na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego

w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

4.

Prezydium Rządu ustali tryb przyznawania w drodze wyjątku tytułów zawodowych osobom,

które nabyły odpowiedni stopień kwalifikacji zawodowych bez odbycia studiów w szkole

wyższej.

Warunki i tryb nostryfikacji dyplomów i tytułów zawodowych uzyskanych za granicą oraz

zaliczania studiów wyższych odbytych za granicą określi Minister Szkolnictwa Wyższego

w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych i innymi zainteresowanymi ministrami.

1.

Warunkiem dopuszczenia do studiów w szkole wyższej jest posiadanie wykształcenia,

przygotowującego do studiów w szkole wyższej, stwierdzonego świadectwem dojrzałości

lub dyplomem stopnia licealnego.

2.

Dopuszczenie do niektórych rodzajów studiów wyższych może być uzależnione od odbycia

określonej praktyki zawodowej bądź od złożenia egzaminu uzupełniającego.

3.

Minister Szkolnictwa Wyższego w porozumieniu z ministrem, któremu szkoła podlega,

określa tryb doboru kandydatów oraz warunki dopuszczenia do studiów w szkole wyższej.

Minister może dopuścić do studiów w szkole wyższej osobę, nie posiadającą świadectwa

lub dyplomu, o których mowa w art. 26 ust. 1, pod warunkiem złożenia egzaminu wstępnego

w szkole wyższej.

1.

Dla osób, które nie posiadają wykształcenia przygotowującego do studiów w szkole wyższej

(art. 26 ust. 1), mogą być w miarę potrzeby w określonych szkołach wyższych tworzone

studia przygotowawcze.

2.

Organizację studiów przygotowawczych, obowiązki i prawa słuchaczy tych studiów oraz

uprawnienia ich absolwentów określi w drodze rozporządzenia Minister Szkolnictwa Wyższego.

Minister ustali liczbę studentów, jaka może być przyjęta w danym roku na dany rodzaj

i stopień studiów w poszczególnych szkołach wyższych.

1.

Student, przyjęty do szkoły wyższej, składa przyrzeczenie przestrzegania dyscypliny

pracy i przepisów szkoły oraz pilnego przykładania się do studiów.

2.

Przyrzeczenie odbiera rektor lub z jego upoważnienia dziekan.

Student ma obowiązek brania udziału w zajęciach, zdawania kolokwiów i egzaminów oraz

odbywania praktyk, przewidzianych w planie studiów. Student, który nie zdaje kolokwiów

i egzaminów w przepisanych terminach, może być przez rektora skreślony z listy studentów.

1.

Student, wykazujący się dobrymi postępami w nauce, może uzyskać pomoc materialną w

ramach państwowego systemu stypendialnego. Zasady udzielania stypendiów regulują odrębne

przepisy.

2.

Organizację pomocy leczniczej i opieki nad zdrowiem określi Prezydium Rządu na wniosek

Ministra Zdrowia.

Z ważnej przyczyny, uniemożliwiającej przejściowo kontynuowanie studiów, student może

uzyskać urlop studencki na czas oznaczony. Urlopu udziela dziekan.

Studenci podlegają odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej za zachowanie

uchybiające obowiązkom studenta i za naruszenie dyscypliny pracy, porządku studiów

oraz przepisów, normujących studia w szkole wyższej.

1.

Karę porządkową stosować można za uchybienie małej wagi.

2.

Karą porządkową jest upomnienie. Karę porządkową nakłada dziekan.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana,

2)

nagana z ostrzeżeniem usunięcia ze szkoły,

3)

usunięcie ze szkoły na czas oznaczony do jednego roku.

4)

wydalenie ze szkoły.

2.

Kary dyscyplinarne wymierzają komisje dyscyplinarne. Z karą nagany można połączyć

pozbawienie studenta stypendium przez okres od jednego do czterech miesięcy.

3.

Organizację komisji dyscyplinarnych i tryb postępowania dyscyplinarnego określi Minister

Szkolnictwa Wyższego w porozumieniu z innymi ministrami, którym podlegają szkoły wyższe.

W szkołach wyższych mogą za zgodą rektora i na warunkach, ustalonych przez ministra,

studiować jako wolni słuchacze osoby, nie będące studentami.

1.

Wolni słuchacze mogą za zgodą rektora wybrać zajęcia, w których chcą brać udział.

2.

Minister może w drodze wyjątku zaliczyć studentowi studia, odbyte w charakterze wolnego

słuchacza.

3.

Wolni słuchacze podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej na równi ze studentami.

W szkołach wyższych m'n'ster może dla określonych dziedzin tworzyć studia zaoczne,

przeznaczone dla osób, łączących studia w szkole wyższej z pracą zawodową. Organizację

i tryb odbywania studiów zaocznych określa minister.

Minister może zezwolić, aby na określonych kierunkach studiów i w określonych szkołach

osoby nie będące studentami mogły zdawać egzaminy z poszczególnych przedmiotów oraz

uzyskać dyplom ukończenia studiów jako eksterniści. Minister określa warunki dopuszczenia

eksternistów do zdawania egzaminów i tryb ich przeprowadzania.

1.

Dla rozwijania prac naukowo-badawczych w określonej dziedzinie może Rada Ministrów

na wniosek właściwego ministra powołać instytut naukowy lub inną placówkę naukową.

2.

Organizację i zakres działania instytutu naukowego lub placówki naukowej ustala statut,

nadany przez Radę Ministrów.

3.

Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają przepisów, normujących tworzenie instytutów

i placówek naukowych przez Polską Akademię Nauk.

Prawo nadawania stopni naukowych mają szkoły wyższe, instytuty naukowe oraz inne placówki

naukowe, objęte wykazem, ustalonym przez Radę Ministrów.

1.

Niższym stopniem naukowym jest stopień kandydata nauk; wyższym stopniem naukowym jest

stopień doktora nauk.

2.

Stopień kandydata nauk nadaje się osobom, które odbyły studia wyższe drugiego stopnia

lub równorzędne, jeżeli zdadzą przepisane egzaminy oraz przedłożą pracę naukową, która

zostanie uznana za samodzielny dorobek w danej gałęzi nauki.

3.

O stopień doktora nauk mogą ubiegać się kandydaci nauk, którzy przedłożą pracę naukową,

stanowiącą twórczy wkład do rozwoju danej gałęzi nauki.

4.

Nad pracą naukową, przedłożoną dla uzyskania stopnia naukowego, przeprowadza się publiczną

rozprawę.

Warunki i tryb nadawania stopni naukowych, jak również możliwość dopuszczenia w drodze

wyjątku do ubiegania się o stopień kandydata nauk bez odbycia studiów, przewidzianych

w art. 43 ust. 2, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W tej samej drodze

określone będą warunki i tryb nostryfikacji stopni naukowych, uzyskanych za granicą.

1.

W celu przygotowania do uzyskania stopnia kandydata nauk absolwenci studiów drugiego

stopnia lub równorzędnych, którzy wykazali zamiłowanie i zdolności do pracy naukowej,

mogą być przyjęci na aspiranturę naukową.

2.

Organizację aspirantury naukowej, okres jej trwania oraz prawa i obowiązki aspiranta

ustali Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

3.

Aspiranturę naukową w poszczególnych szkołach wyższych, instytutach naukowych lub

w innych placówkach naukowych wprowadza Minister Szkolnictwa Wyższego w porozumieniu

z właściwym ministrem, a w placówkach Polskiej Akademii Nauk. - jej prezydium.

Pracownikami nauki są osoby, które - posiadając odpowiednie kwalifikacje naukowe i

moralne - poświęcają się zawodowo pracy naukowej w szkole wyższej, instytucie naukowym

lub w innej placówce naukowej i posiadają tytuł samodzielnego lub pomocniczego pracownika

nauki.

1.

Pracownicy nauki dzielą się na samodzielnych i pomocniczych.

2.

Samodzielnym pracownikiem nauki jest pracownik nauki, który wykazał się poważnym dorobkiem

naukowym i uzyskał tytuł naukowy profesora zwyczajnego, nadzwyczajnego lub docenta.

3.

Pomocniczym pracownikiem nauki jest pracownik nauki, który ukończył studia oraz wykazał

się zdolnością do samodzielnych badań naukowych i uzyskał tytuł adiunkta, starszego

asystenta lub asystenta.

1.

Samodzielnego pracownika nauki powołuje do pracy w szkole wyższej, instytucie naukowym

lub innej placówce naukowej minister, któremu szkoła wyższa lub instytut (placówka

naukowa) podlega.

2.

Pomocniczych pracowników nauki powołuje do pracy w szkole wyższej rektor, a w instytucie

naukowym (placówce naukowej) - jego kierownik.

3.

Tryb powoływania do pracy pracowników nauki w Polskiej Akademii Nauk określa ustawa o Polskiej Akademii Nauk.

1.

Tytuły, przewidziane dla samodzielnych pracowników nauki, przyznaje Centralna Komisja

Kwalifikacyjna, biorąc pod uwagę kwalifikacje naukowe i moralne oraz wyniki działalności

naukowej pracownika.

2.

Warunkiem przyznania tytułu profesora zwyczajnego jest posiadanie wyższego stopnia

naukowego, a tytułu profesora nadzwyczajnego i docenta - niższego stopnia naukowego.

3.

W przypadkach szczególnych Centralna Komisja Kwalifikacyjna może przyznać tytuł naukowy,

przewidziany dla samodzielnego pracownika nauki, osobie, nie posiadającej odpowiedniego

stopnia naukowego.

1.

Centralną Komisję Kwalifikacyjną tworzą: przewodniczący, powołany przez Prezydenta

Rzeczypospolitej na wniosek Prezesa Rady Ministrów, oraz członkowie, powołani przez

Prezesa Rady Ministrów spośród samodzielnych pracowników nauki.

2.

Organizację oraz zakres i tryb działania Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ustala

regulamin, nadany przez Radę Ministrów.

3.

Nadzór nad działalnością Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej wykonuje Prezydium Rządu.

1.

Tytuł pomocniczego pracownika nauki przyznaje komisja kwalifikacyjna, utworzona przy

ministrze albo szkole wyższej, instytucie naukowym lub innej placówce naukowej; tytuł

ten przysługuje w okresie pełnienia funkcji pomocniczego pracownika.

2.

Warunki przyznania tytułu, jak również organizację oraz zakres i tryb działania komisji

kwalifikacyjnej określi Prezes Rady Ministrów.

Do podstawowych obowiązków pracownika nauki należy

1)

przejawianie twórczej inicjatywy oraz systematyczne prowadzenie pracy naukowej w służbie

rozwoju gospodarki i kultury narodowej,

2)

współudział w tworzeniu planów badań naukowych i prac dydaktycznych,

3)

rozwijanie pracy zespołowej w nauce,

4)

udział w pracy nad kształceniem i wychowaniem kadr inteligencji ludowej zgodnie z

programami i planami nauczania,

5)

udział w pracach organizacyjnych w zakresie nauczania i badań naukowych,

6)

systematyczna praca nad upowszechnieniem nauki i szerzeniem naukowego poglądu na świat.

1.

Wymiar zajęć obowiązkowych dla pracowników nauki, zatrudnionych w szkołach wyższych,

ustala Minister Szkolnictwa Wyższego w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

2.

Wymiar zajęć dla pracowników, zatrudnionych w instytutach naukowych, ustala właściwy

minister za zgodą Prezesa Rady Ministrów.

Pracownik nauki może poza swoimi zajęciami obowiązkowymi wykonywać inne stałe zajęcia

zawodowe jedynie za zezwoleniem właściwego ministra.

Pracownik nauki może być przeniesiony do innej szkoły wyższej lub instytutu naukowego

na własną prośbę lub z urzędu.

Pracownik nauki otrzymuje uposażenie, którego zasady i wysokość określają odrębne

przepisy.

Pracownik nauki ma prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze nie mniejszym niż 30

dni w ciągu roku.

Pracownik nauki, zatrudniony w szkole wyższej, może uzyskać zwolnienie od zajęć dydaktycznych

i organizacyjnych dla pracy naukowo-badawczej na czas oznaczony. Zwolnienia udziela

minister.

Zakres pomocy lekarskiej oraz innych świadczeń na rzecz pracowników nauki z dziedziny

opieki nad zdrowiem określa Rada Ministrów.

Pracownik nauki ma prawo do zaopatrzenia na wypadek niezdolności do pracy i na starość.

Warunki nabycia prawa do tego zaopatrzenia oraz jego wysokość określi w drodze rozporządzenia

Rada Ministrów.

Pracownik nauki podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków

służbowych lub uchybienie godności pracownika nauki.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

surowa nagana,

4)

wydalenie z pracy.

2.

Orzekając karę wydalenia z pracy, właściwy organ dyscyplinarny może wystąpić z wnioskiem

do Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej o pozbawienie ukaranego tytułu naukowego.

Organizację organów dyscyplinarnych oraz tryb postępowania dyscyplinarnego przeciwko

pracownikom nauki określi Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

Rozwiązanie stosunku służbowego z pracownikiem nauki następuje

1)

na własną prośbę,

2)

wskutek wydalenia z pracy (art. 62 ust. 1 pkt 4),

3)

wskutek wyroku sądowego, skazującego na utratę praw obywatelskich.

Minister może rozwiązać stosunek służbowy z pracownikiem nauki, gdy tego wymaga reorganizacja

lub zniesienie instytucji, w której pracownik był zatrudniony, albo dobro nauki i

szkolnictwa wyższego. Okres wypowiedzenia określi Prezydium Rządu.

Prezes Rady Ministrów ustali w drodze rozporządzenia warunki, w jakich można zlecić

w drodze umowy osobom o odpowiednich kwalifikacjach naukowych pełnienie funkcji samodzielnych

i pomocniczych pracowników nauki w szkołach wyższych, instytutach naukowych i innych

placówkach naukowych.

1.

Nauczycieli przedmiotów pomocniczych i nauczycieli zawodu powołuje rektor lub kierownik

instytutu naukowego (placówki naukowej) za zgodą ministra. Pomocniczy personel techniczny

powołuje rektor lub kierownik instytutu naukowego (placówki naukowej).

2.

Rada Ministrów określi kwalifikacje, wymagane od osób, wymienionych w ust. 1, a zakres

i rozmiary ich obowiązków ustali minister.

3.

Stosunek służbowy nauczycieli regulują przepisy, dotyczące danej kategorii nauczycieli,

stosunek zaś służbowy innych osób, wymienionych w ust. 1 - ogólne przepisy o stosunku

pracy.

4.

Uposażenie osób, wymienionych w ust. 1, określają odrębne przepisy.

1.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się do szkół wyższych, utworzonych na podstawie

przepisów dotychczasowych, a podległych Ministrom: Szkolnictwa Wyższego, Zdrowia oraz

Oświaty.

2.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się do akademii wojskowych, jeżeli przepisy szczególne

nie stanowią inaczej.

3.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia poddać szkoły wyższe, podległe innym ministrom,

wszystkim lub niektórym przepisom niniejszej ustawy.

4.

Przepisy niniejszej ustawy o pracownikach nauki stosuje się odpowiednio do pracowników

nauki zatrudnionych w instytutach, utworzonych dla potrzeb gospodarki narodowej lub

w Polskiej Akademii Nauk i jej placówkach naukowych.

Do czasu wydania rozporządzeń i innych aktów, przewidzianych w ustawie niniejszej,

obowiązują w sprawach, które mają regulować te rozporządzenia i akty, przepisy dotychczasowe

ze zmianami, wynikającymi z niniejszej ustawy.

Organy szkół wyższych, powołane na podstawie przepisów dotychczasowych, wykonują obowiązki,

unormowane w niniejszej ustawie, do czasu powołania nowych organów na podstawie niniejszej

ustawy.

1.

Dotychczasowi profesorowe zwyczajni stają się samodzielnymi pracownikami nauki w rozumieniu

niniejszej ustawy, zachowując tytuł naukowy profesora zwyczajnego i uzyskują stopień

naukowy doktora nauk.

2.

Dotychczasowi profesorowie nadzwyczajni stają się samodzielnymi pracownikami nauki

w rozumieniu niniejszej ustawy, zachowując tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego

i mogą uzyskać stopień doktora nauk (art. 43 ust. 3 i 4) bez uprzedniego uzyskiwania

stopnia kandydata nauk.

3.

Centralna Komisja Kwalifikacyjna zadecyduje do dnia 31 grudnia 1952 r. o przyznaniu

odpowiednich tytułów naukowych innym dotychczasowym samodzielnym pracownikom nauki.

Do tego terminu pracownicy ci zachować mogą dotychczasowe stanowiska.

4.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskały stopień doktora

na podstawie przepisów dotychczasowych i posiadają znaczny dorobek naukowy, mogą uzyskać

stopień doktora nauk (art. 43 ust. 3 i 4) bez uprzedniego uzyskiwania stopnia kandydata

nauk.

Dotychczasowi adiunkci, starsi asystenci i asystenci szkół wyższych stają się pomocniczymi

pracownikami nauki w rozumieniu niniejszej ustawy i zachowują odpowiedni tytuł naukowy.

1.

Osoby, powołane na członków rzeczywistych Polskiej Akademii Nauk, jeżeli nie posiadają

tytułu naukowego profesora zwyczajnego oraz wyższego stopnia naukowego, uzyskują z

chwilą ich powołania tytuł naukowy profesora zwyczajnego i stopień naukowy doktora

nauk.

2.

Osobom, powołanym na członków korespondentów Polskiej Akademii Nauk, Centralna Komisja

Kwalifikacyjna przyzna na wniosek Prezydium Polskiej Akademii Nauk tytuł naukowy profesora

zwyczajnego lub nadzwyczajnego oraz stopień naukowy doktora nauk lub kandydata nauk.

Przepis art. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o tworzeniu instytutów naukowo-badawczych

dla potrzeb gospodarki narodowej

(Dz. U. R. P. Nr 5, poz. 38) otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Rada Ministrów może na wniosek ministra, do którego zakresu działania należy określona

dziedzina gospodarki narodowej, tworzyć lub wydzielać z administracji państwowej instytuty

naukowo-badawcze, zwane dalej „instytutami”.

”

Warunki i tryb uznawania istniejących placówek za placówki naukowe w rozumieniu niniejszej

ustawy ustali rozporządzenie Rady Ministrów. Przepis niniejszy nie dotyczy placówek

naukowych Polskiej Akademii Nauk.

W zakresie, unormowanym niniejszą ustawą, tracą moc wszystkie przepisy dotychczasowe,

a w szczególności dekret z dnia 28 października 1947 r. o organizacji nauki i szkolnictwa wyższego

(Dz. U. R. P. Nr 66, poz. 415).

Wykonanie ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów, Ministrowi Szkolnictwa Wyższego

oraz innym ministrom.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.