Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej.

Dyscyplina wojskowa jest to ścisłe przestrzeganie przez wszystkich żołnierzy porządku

i zasad, określonych w przepisach prawa, w regulaminach lub innych przepisach wojskowych

oraz w rozkazach przełożonych.

Podstawą dyscypliny wojskowej jest świadomość każdego żołnierza, iż stoi on na straży

wolności, niepodległości i granic Polski Ludowej przed zakusami imperializmu, na straży

władzy ludowej i praw ludu pracującego.

Każdy przełożony obowiązany jest stać na straży dyscypliny wojskowej swoich podwładnych.

W przypadku jawnego nieposłuszeństwa albo oporu ze strony podwładnego przełożony obowiązany

jest zastosować wszystkie środki, niezbędne dla zmuszania do posłuchu, a w sytuacji

bojowej - jeżeli sprawa nie cierpi zwłoki, a inne środki przymusu są nie wystarczające

- użyć broni.

Przewinieniem dyscyplinarnym jest każde naruszenie dyscypliny wojskowej.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają żołnierze w czynnej służbie wojskowej oraz

oficerowie i generałowie (admirałowie), nie będący w czynnej służbie wojskowej, za

przewinienia, popełnione w czasie noszenia munduru wojskowego.

1.

W postępowaniu dyscyplinarnym wymierza się kary dyscyplinarne o charakterze porządkowym

oraz kary: aresztu, służby w oddziale karnym, uprzedzenia o niepełnej przydatności

służbowej, odroczenia mianowania na wyższy stopień oficerski, dyscyplinarnego wyznaczenia

na niższe stanowisko służbowe, usunięcia z zawodowej służby wojskowej i obniżenia

stopnia wojskowego.

2.

Kary dyscyplinarne o charakterze porządkowym określa Minister Obrony Narodowej.

W związku z popełnionym przewinieniem dyscyplinarnym można żołnierza zawiesić w czynnościach

służbowych.

1.

Żołnierzom w czynnej służbie wojskowej, odznaczającym się gorliwością w służbie i

wykonywaniu zadań bojowych, troską o mienie społeczne i wojskowe oraz osiągnięciami

w wyszkoleniu bojowym i politycznym, udziela się wyróżnień.

2.

Rodzaje udzielanych wyróżnień określa Minister Obrony Narodowej.

Minister Obrony Narodowej określi władze wojskowe, właściwe do wymierzania kar dyscyplinarnych,

zawieszania w czynnościach służbowych i udzielania wyróżnień oraz ich właściwość,

tryb postępowania w tych sprawach, sposób wykonywania kar dyscyplinarnych i skutki,

które pociąga za sobą ich wymierzenie.

Oficerowie w czynnej służbie wojskowej ponoszą odpowiedzialność przed oficerskimi

sądami honorowymi za czyny, które naruszają honor i godność oficerską, zasady uczciwości

i przyzwoitości.

1.

Oficerskie sądy honorowe są wybieralne.

2.

Przy rozpatrywaniu spraw oficerskie sądy honorowe kierują się politycznymi i moralnymi

wymaganiami, jakim odpowiadać winien oficer, oraz przepisami, normującymi działalność

oficerskich sądów honorowych.

3.

Przy orzekaniu członkowie oficerskich sądów honorowych są niezawiśli.

1.

Oficerski sąd honorowy wymierza kary upomnienia, nagany i surowej nagany.

2.

Wymierzając karę nagany lub surowej nagany, oficerski sąd honorowy może wystąpić z

wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej.

Ukaranie dyscyplinarne za czyn, za który nastąpiło już ukaranie przez oficerski sąd

honorowy, może nastąpić jedynie na wniosek tego sądu.

W toku postępowania przed oficerskim sądem honorowym można oficera zawiesić w czynnościach

służbowych.

Minister Obrony Narodowej określi jednostki wojskowe, w których tworzy się oficerskie

sądy honorowe, właściwość, skład i sposób wybierania tych sądów, zasady i tryb postępowania

przy rozpatrywaniu spraw przez oficerskie sądy honorowe oraz sposób wykonywania ich

wyroków.

1.

Za czyny, za które w myśl obowiązujących przepisów właściwe władze cywilne mogą nakładać

kary porządkowe (grzywny), żołnierze w czynnej służbie wojskowej ponoszą wyłącznie

odpowiedzialność dyscyplinarną lub przed oficerskimi sądami honorowymi.

2.

W przypadkach, określonych w ust. 1, jak również gdy zachodzi potrzeba przymusowego

sprowadzenia żołnierza w czynnej służbie wojskowej, właściwe władze cywilne zwracają

się do władz wojskowych, które stosują środki, przewidziane w przepisach wojskowych.

3.

Nakładanie kar porządkowych (grzywien) lub przymusowe sprowadzanie innych osób, aniżeli

określone w ust. 1, a podlegających właściwości sądów wojskowych, następuje przez

właściwe władze cywilne na ogólnych zasadach.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadkach, gdy właściwe władze cywilne

uprawnione są do stosowania aresztu jako środka przymuszenia.

5.

Uchyla się rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 lutego 1928 r. o nakładaniu kar

porządkowych, przewidzianych w ustawach o postępowaniu sądowym, na osoby pełniące

czynną służbę wojskową oraz o przymusowym sprowadzaniu tychże osób przed sądy powszechne

(Dz. U. R. P. Nr 16, poz. 121).

Art. IV przepisów wprowadzających Kodeks Karny Wojska Polskiego

(Dz. U. R. P. z 1944 r. Nr 6, poz. 28) otrzymuje brzmienie

„

Art. IV.

1.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej oraz funkcjonariusze i pracownicy bezpieczeństwa

publicznego odpowiadają za wykroczenia wyłącznie w trybie dyscyplinarnym lub przed

oficerskimi sądami honorowymi.

2.

Pracownicy cywilni administracji wojskowej odpowiadają przed sądami wojskowymi za

wykroczenia, popełnione w związku ze służbą lub pracą w administracji wojskowej.

3.

W sprawach o wykroczenia popełnione

1)

przez inne osoby, aniżeli wymienione w ust. 1, podlegające właściwości sądów wojskowych,

2)

przez pracowników cywilnych administracji wojskowej, lecz nie pozostające w związku

ze służbą w administracji wojskowej właściwe są sądy powszechne lub władze administracyjne

na ogólnych zasadach.

”

Uchyla się

1)

art. 16 § 2 oraz art. 30 pkt 3 przepisów wprowadzających kodeks karny i prawo o wykroczeniach

(Dz. U. R. P. z 1932 r. Nr 60, poz. 573),

2)

art. 60 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu

karno-administracyjnym

(Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 365).

Za karę dyscyplinarną w rozumieniu art. 7 Kodeksu Karnego Wojska Polskiego uważa się również karę, wymierzoną przez oficerski sąd honorowy.

1.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszów i pracowników

służby bezpieczeństwa publicznego.

2.

Określone w niniejszej ustawie uprawnienia Ministra Obrony Narodowej przysługują w

stosunku do wojsk wewnętrznych oraz do funkcjonariuszów i pracowników służby bezpieczeństwa

publicznego Ministrowi Bezpieczeństwa Publicznego.

1.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się również do czynów, popełnionych przed dniem

wejścia w życie ustawy.

2.

Jeżeli postępowanie przed oficerskim sądem honorowym wszczęte zostało przed wejściem

w życie ustawy, prowadzi się je nadal według przepisów dawnych.

Tracą moc obowiązującą dekrety

1)

z dnia 26 czerwca 1945 r. „Wojskowe przepisy dyscyplinarne”

(Dz. U. R. P. Nr 37, poz. 219),

2)

z dnia 26 czerwca 1945 r. „Statut oficerskich sądów honorowych Wojska Polskiego”

(Dz. U. R. P. Nr 37, poz. 217),

3)

z dnia 26 czerwca 1945 r. „Statut koleżeńskich sądów szeregowych Wojska Polskiego”

(Dz. U. R. P. Nr 37, poz. 218).

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Obrony Narodowej, a w stosunku do wojsk wewnętrznych

oraz do funkcjonariuszów i pracowników służby bezpieczeństwa publicznego - Ministrowi

Bezpieczeństwa Publicznego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej oraz funkcjonariusze i pracownicy bezpieczeństwa

publicznego odpowiadają za wykroczenia wyłącznie w trybie dyscyplinarnym lub przed

oficerskimi sądami honorowymi.

2.

Pracownicy cywilni administracji wojskowej odpowiadają przed sądami wojskowymi za

wykroczenia, popełnione w związku ze służbą lub pracą w administracji wojskowej.

3.

W sprawach o wykroczenia popełnione

1)

przez inne osoby, aniżeli wymienione w ust. 1, podlegające właściwości sądów wojskowych,

2)

przez pracowników cywilnych administracji wojskowej, lecz nie pozostające w związku

ze służbą w administracji wojskowej właściwe są sądy powszechne lub władze administracyjne

na ogólnych zasadach.