Ustawa z dnia 15 grudnia 1951 r. o włączeniu organizacji lecznictwa pracowniczego do państwowej administracji służby zdrowia.

1.

Sprawy lecznictwa pracowniczego, należące dotychczas do Zakładu Lecznictwa Pracowniczego,

przekazuje się do zakresu działania Ministra Zdrowia.

2.

Sprawami lecznictwa pracowniczego w terenie zarządzają i kierują prezydia rad narodowych.

3.

Minister Zdrowia i prezydia rad narodowych wykonują swoje zadania w dziedzinie lecznictwa

pracowniczego przez zakłady społeczne służby zdrowia.

1.

Znosi się Zakład Lecznictwa Pracowniczego.

2.

Majątek Zakładu Lecznictwa Pracowniczego, w szczególności jego zakłady i urządzenia

lecznicze, przechodzi na własność Państwa.

1.

Pracownicy Zakładu Lecznictwa Pracowniczego przechodzą do pracy w odpowiednich działach

resortu Ministra Zdrowia.

2.

Pracownicy, zatrudnieni na stanowiskach, przewidzianych w przepisach o uposażeniu

pracowników, zatrudnionych w zakładach społecznych służby zdrowia, otrzymują uposażenie,

określone tymi przepisami.

3.

Pozostali pracownicy otrzymują uposażenie według przepisów o uposażeniu pracowników

państwowych.

4.

Pracownicy, wymienieni w ust. 1, zachowują uprawnienia, wynikające z ciągłości pracy.

1.

Rada Ministrów wyda przepisy, niezbędne dla wprowadzenia w życie nowej organizacji

lecznictwa pracowniczego, regulujące w szczególności sprawy

1)

rozgraniczenia właściwości władz w zakresie spraw lecznictwa pracowniczego,

2)

przejścia na własność Państwa majątku Zakładu Lecznictwa Pracowniczego,

3)

zasad zaszeregowania wymienionych w art. 3 ust. 3 pracowników Zakładu Lecznictwa Pracowniczego

do odpowiednich grup uposażenia pracowników państwowych.

2.

Rada Ministrów może powierzyć określonym instytucjom, organizacjom społecznym bądź

specjalnie w tym celu powołanym organom wykonywanie niektórych czynności, związanych

z udzielaniem świadczeń z zakresu lecznictwa pracowniczego.

Uchyla się art. 93, 97, 122 i 126-128 ustawy z dnia 28 marca 1933 r. o ubezpieczeniu społecznym

(Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 396 z późniejszymi zmianami).

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Zdrowia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1952 r.