Ustawa z dnia 31 października 1951 r. o warunkowym przedterminowym zwolnieniu osób odbywających karę pozbawienia wolności.

Skazanego, odbywającego karę pozbawienia wolności, można warunkowo zwolnić z odbycia

reszty kary, jeżeli jego zachowanie się i sumienny stosunek do pracy, stwierdzone

opinią władz więziennych, pozwalają przypuszczać, że po zwolnieniu będzie prowadził

uczciwe życie człowieka pracy.

Jeżeli skazany wyróżnia się szczególnie sumienną i wydajną pracą, każdy dzień tej

pracy liczy się dla warunkowego zwolnienia za dwa dni; w tym przypadku należy skazanego

zwolnić warunkowo najpóźniej, gdy pozostaje mu do odbycia część kary, równa okresowi,

w którym wyróżnił się pracą.

Warunkowe zwolnienie nie może w żadnym razie nastąpić wcześniej niż po odbyciu połowy

kary, a w razie odbywania kary więzienia dożywotniego - wcześniej niż po odbyciu dziesięciu

lat.

Do kary odbytej wlicza się okres aresztu tymczasowego, jeżeli okres ten został zaliczony

przez sąd na poczet orzeczonej kary.

Nie stosuje się warunkowego zwolnienia do skazanych za szpiegostwo, zamachy terrorystyczne

lub sabotaż.

W razie warunkowego zwolnienia czas pozostały do odbycia kary stanowi okres próby.

Okres próby nie może być jednak krótszy niż rok i dłuższy niż pięć lat. W razie warunkowego

zwolnienia skazanego, który odbywał karę więzienia dożywotniego, okres próby wynosi

pięć lat.

Prokurator może nakazać warunkowo zwolnionemu, aby niezwłocznie zawiadamiał właściwego

prokuratora lub wskazaną przezeń władzę o każdej zmianie miejsca zamieszkania.

Sąd może odwołać warunkowe zwolnienie, jeżeli skazany w okresie próby popełni nowe

przestępstwo albo nie prowadzi uczciwego życia człowieka pracy lub uchyla się od wykonania

nałożonego na niego obowiązku zawiadamiania o zmianie miejsca zamieszkania.

W razie odwołania warunkowego zwolnienia nie zalicza się na poczet kary okresu spędzonego

na wolności.

Karę pozbawienia wolności uważa się za odbytą, jeżeli odwołanie warunkowego zwolnienia

nie nastąpiło w przeciągu trzech miesięcy po upływie okresu próby.

1.

Warunkowe zwolnienie osób, skazanych na karę pozbawienia wolności do jednego roku,

zarządza Generalny Prokurator Rzeczypospolitej, który może swe uprawnienia w tym zakresie

przekazać podległym sobie organom.

2.

O warunkowym zwolnieniu osób, skazanych na karę pozbawienia wolności powyżej jednego

roku, orzeka

1)

w sprawach osób, skazanych przez sądy powszechne - sąd wojewódzki na wniosek prokuratora

wojewódzkiego,

2)

w sprawach osób, skazanych przez sądy wojskowe - sąd wojskowy na wniosek prokuratora

wojskowego.

O odwołaniu warunkowego zwolnienia orzeka

1)

w sprawach osób, skazanych na karę pozbawienia wolności do jednego roku - sąd powiatowy

na wniosek prokuratora powiatowego,

2)

w sprawach osób, skazanych na karę pozbawienia wolności powyżej jednego roku - sąd

wojewódzki na wniosek prokuratora wojewódzkiego,

3)

w sprawach osób, skazanych przez sądy wojskowe bez względu na wysokość orzeczonej

kary - sąd wojskowy na wniosek prokuratora wojskowego.

Prokurator może zarządzić warunkowe zwolnienie lub wystąpić o warunkowe zwolnienie

na wniosek władz więziennych, na prośbę skazanego lub z urzędu.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do żołnierzy, odbywających karę

skierowania do oddziału karnego.

Tracą moc

1)

art. 65 - 68 kodeksu karnego z 1932 r.,

2)

art. 61 - 64 KKWP z 1944 r.,

3)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 19 stycznia 1927 r. o zwolnieniu

przedterminowym osób odbywających karę pozbawienia wolności

(Dz. U. R. P. Nr 5, poz. 25).

Wykonanie ustawy porucza się Ministrom: Sprawiedliwości, Obrony Narodowej i Bezpieczeństwa

Publicznego oraz Generalnemu Prokuratorowi Rzeczypospolitej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.