Ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zakazie posiadania walut obcych, monet złotych, złota i platyny oraz zaostrzeniu kar za niektóre przestępstwa dewizowe.

Posiadanie walut obcych, monet złotych, złota i platyny na obszarze Państwa bez zezwolenia

Komisji Dewizowej jest zakazane.

Postanowienia niniejszej ustawy, dotyczące złota i platyny, nie stosują się do wyrobów

użytkowych.

Kto bez zezwolenia Komisji Dewizowej posiada na obszarze Państwa waluty obce, monety

złote, złoto lub platynę podlega karze więzienia.

1.

Osoby, posiadające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na obszarze Państwa waluty

obce, monety złote, złoto lub platynę, obowiązane są w ciągu dwu tygodni od tego dnia

zgłosić je Narodowemu Bankowi Polskiemu oraz bądź odprzedać je Narodowemu Bankowi

Polskiemu po obowiązującym kursie, bądź złożyć wniosek do Komisji Dewizowej o zezwolenie

na dalsze posiadanie.

2.

Komisja Dewizowa udziela zezwoleń na dalsze posiadanie złota lub platyny, niezbędnych

do wykonywania zawodu oraz poszczególnych monet złotych, na skutek wniosku, złożonego

w myśl ust. 1.

3.

W przypadku odmowy zezwolenia na dalsze posiadanie, posiadacz obowiązany jest w ciągu

tygodnia od zawiadomienia o odmowie odprzedać posiadane waluty obce, monety złote,

złoto lub platynę Narodowemu Bankowi Polskiemu po obowiązującym kursie bądź zdeponować

je w Narodowym Banku Polskim.

4.

Komisja Dewizowa może na wniosek posiadacza depozytu zwalniać w całości lub w części

zdeponowane w Narodowym Banku Polskim waluty obce, monety złote, złoto i platynę (ust.

3), o ile przemawiają za tym ważne przyczyny.

1.

Nie wszczyna się postępowania karnego, a wszczęte umarza się, jeżeli przy dopełnieniu

obowiązków, określonych w art. 4, ujawni się przestępstwo, przewidziane w dekrecie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 kwietnia 1936 r. w sprawie obrotu pieniężnego

z zagranicą oraz obrotu zagranicznymi i krajowymi środkami płatniczymi

(Dz. U. R. P. z 1938 r. Nr 86, poz. 584 i z 1939 r. Nr 87, poz. 549) albo w prawie karnym skarbowym.

2.

Pochodzenie walut obcych, monet złotych, złota i platyny, ujawnionych przy dopełnieniu

obowiązków, określonych w art. 4, nie podlega dochodzeniu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się pod warunkiem dopełnienia przez posiadacza określonych

w nich obowiązków co do całości posiadanych walut obcych, monet złotych, złota i platyny.

1.

W przypadku otrzymania po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy walut obcych w drodze

przesyłki z zagranicy, posiadacz obowiązany jest w ciągu tygodnia od dnia otrzymania

przesyłki odprzedać walutę obcą Narodowemu Bankowi Polskiemu po kursie obowiązującym

bądź zdeponować ją w Narodowym Banku Polskim.

2.

Przepisy art. 4 ust. 4 stosuje się odpowiednio do depozytu, o którym mowa w ust. 1.

Kto nie dopełni obowiązku, ustalonego w art. 4 lub 6, podlega karze określonej w art.

3.

W przypadku skazania na podstawie art. 3 lub 7, sąd orzeka grzywnę w sumie do 100.000

złotych oraz przepadek walut obcych, monet złotych, złota i platyny, stanowiących

przedmiot przestępstwa.

1.

Obrót wszelkiego rodzaju walutą obcą, monetami złotymi, złotem lub platyną bez zezwolenia

Komisji Dewizowej podlega karze więzienia albo dożywotniego więzienia albo karze śmierci.

2.

W przypadku skazania za przestępstwo, określone w ust. 1, sąd orzeka grzywnę w sumie

do 300.000 złotych i przepadek walut obcych, monet złotych, złota i platyny, stanowiących

przedmiot przestępstwa, oraz orzec może przepadek całego majątku.

Sprawy o przestępstwa, określone w art. 3, 7 i 9, rozpoznaje sąd wojewódzki z tym,

że przestępstwo określone w art. 9, podlega postępowaniu doraźnemu.

Wymieniony w art. 5 dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 kwietnia 1936 r.

pozostaje w mocy, o ile ustawa niniejsza nie zawiera odmiennych postanowień.

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Finansów i Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 października 1950 r.