Ustawa z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera.

1.

Prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera przysługuje obywatelom polskim,

którzy

1)

ukończyli liceum felczerskie bądź szkołę felczerską w Polsce albo

2)

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy byli uprawnieni do wykonywania czynności

felczerskich na podstawie dotychczasowych przepisów, albo

3)

po dniu 9 maja 1945 r. ukończyli Oficerską Szkołę Instruktorów Sanitarnych przy Centrum

Wyszkolenia Sanitarnego w Łodzi.

2.

Minister Zdrowia może przyznawać prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera

obywatelom polskim, którzy za granicą w myśl obowiązujących tam przepisów nabyli równorzędne

uprawnienia. Minister Zdrowia może uzależnić przyznanie tego prawa od złożenia przez

kandydata egzaminu w liceum felczerskim z niektórych przedmiotów, objętych programem

tego liceum.

1.

Wykonywanie zawodu felczera obejmuje

1)

udzielanie pomocy ludności w przypadkach zachorowania lub zagrożenia chorobą w granicach,

ustalonych przez Ministra Zdrowia (art. 4),

2)

szerzenie oświaty sanitarnej,

3)

wykonywanie czynności sanitarnych z zakresu: higieny pracy, zwalczania chorób zakaźnych

i zapobiegania tym chorobom oraz nadzoru nad artykułami żywności i przedmiotami użytku,

4)

wydawanie orzeczeń o stanie zdrowia,

5)

stwierdzanie zgonów.

2.

Czynności, określone w ust. 1 pkt 1) i 4), felczer może wykonywać jedynie w zakładach

społecznych służby zdrowia. W punktach felczerskich felczer wykonuje te czynności

samodzielnie, w innych zaś zakładach społecznych służby zdrowia - pod kierunkiem lekarza.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy czynności, związanych z udzielaniem pomocy w nagłych wypadkach.

1.

Felczerowi, wykonującemu zawód ponad trzy lata, przysługuje po odbyciu kursu dokształcającego

tytuł starszego felczera.

2.

Starszy felczer jest uprawniony od samodzielnego wykonywania czynności, określonych

w art. 2 ust. 1 pkt 1) i 4), nie tylko w punktach felczerskich, lecz również w innych

zakładach społecznych służby zdrowia.

3.

Minister Zdrowia ustala, w jakich zakładach i na jakich stanowiskach może być zatrudniony

starszy felczer.

4.

Minister Zdrowia ustala program, organizację i warunki odbywania kursów dokształcających

dla felczerów oraz tryb przyjmowania na te kursy.

Szczegółowy zakres czynności, do których wykonywania jest uprawniony felczer (starszy

felczer), określa Minister Zdrowia w drodze rozporządzenia.

1.

W związku z samodzielnym wykonywaniem czynności, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1)

felczer (starszy felczer) jest uprawniony do wystawiania recept.

2.

Minister Zdrowia określa w drodze rozporządzenia zasady wystawiania recept przez felczera

(starszego felczera) oraz wykaz leków, które może on zapisywać.

W nagłych wypadkach nie wolno felczerowi (starszemu felczerowi) odmówić udzielenia

pomocy choremu do czasu przybycia lekarza.

1.

Felczer (starszy felczer) obowiązany jest do zachowania w tajemnicy wszystkiego, o

czym poweźmie wiadomość w związku z wykonywaniem zawodu.

2.

Od obowiązku zachowania tajemnicy felczer (starszy felczer) jest zwolniony w stosunku

do lekarza, sprawującego nadzór fachowy nad danym zakładem bądź kierującego czynnościami

felczera (starszego felczera), a ponadto w przypadkach

1)

gdy z mocy szczególnych przepisów jest on obowiązany, donieść władzom o określonych

okolicznościach,

2)

gdy osoba, korzystająca z jego pomocy lub jej prawny zastępca, zezwolą na ujawnienie

tajemnicy,

3)

gdy zachowanie tajemnicy może spowodować istotne niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia

osoby, korzystającej z pomocy felczera (starszego felczera) lub dla otoczenia tej

osoby.

1.

W celu przygotowania kadr felczerów Minister Zdrowia prowadzi

1)

licea felczerskie dla osób, posiadających wykształcenie na poziomie ośmiu klas szkoły

podstawowej,

2)

szkoły felczerskie dla osób, wyróżniających się doświadczeniem w zakresie opieki nad

chorymi oraz wysokimi kwalifikacjami społecznymi, które

a)

posiadają stałe prawo wykonywania praktyki pielęgniarskiej oraz po uzyskaniu tego

prawa wykonywały zawód pielęgniarki (pielęgniarza) albo

b)

uzyskały zaliczenie trzech lat studiów na wydziale lekarskim polskiej szkoły akademickiej.

2.

Nauczanie w liceach felczerskich trwa trzy lata, w szkołach felczerskich zaś - rok

i sześć miesięcy.

3.

Do liceum felczerskiego mogą być przyjęte osoby bez względu na wykształcenie szkolne

pod warunkiem złożenia egzaminu wstępnego w zakresie, odpowiadającym wykształceniu

szkolnemu, określonemu w ust. 1 pkt 1).

4.

Minister Zdrowia w porozumieniu z Ministrem Oświaty ustala

1)

organizację i programy liceów i szkół felczerskich,

2)

warunki i tryb przyjmowania kandydatów, a w szczególności okres wykonywania zawodu

przez osoby, określone w ust. 1 pkt 2) lit a), nie krótszy jednak niż jeden rok oraz

3)

szczegółowy zakres egzaminu wstępnego (ust. 3).

5.

Uprawnienia Ministra Zdrowia, przewidziane w ustępach poprzedzających, przysługują

odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, który organizację i programy liceów i szkół

felczerskich, warunki przyjmowania kandydatów oraz szczegółowy zakres egzaminu wstępnego

ustala ponadto w porozumieniu z Ministrem Zdrowia.

1.

Felczer (starszy felczer), który przedsiębierze czynności, przekraczające jego uprawnienia

zawodowe lub odmawia udzielenia pomocy choremu wbrew obowiązkom, ustalonym w niniejszej

ustawie - podlega karze aresztu do roku i grzywny lub jednej z tych kar.

2.

Felczer (starszy felczer), który ujawnia tajemnicę zawodową wbrew obowiązkowi, określonemu

w art. 7 - podlega karze aresztu do trzech miesięcy i grzywny do 150.000 zł lub jednej

z tych kar.

3.

Do orzekania w sprawach, określonych w ust. 2, powołane są powiatowe rady narodowe.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do obywateli państw obcych na zasadach wzajemności.

Osoby, którym prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera przysługuje w myśl

art. 1 ust. 1 pkt 2), mogą wykonywać czynności zawodowe poza zakładami społecznymi

służby zdrowia.

Uchyla się ustawę z dnia 1 lipca 1921 r. o uprawnieniach do wykonywania czynności felczerskich

(Dz. U. R. P. z 1921 r. Nr 64, poz. 396, z 1934 r. Nr 110, poz. 976 i z 1946 r. Nr 55, poz. 312).

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Zdrowia w porozumieniu z Ministrem Oświaty.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.