Ustawa z dnia 18 lipca 1950 r. o licencjach na wykonywanie wynalazków i wzorów użytkowych.

1.

Właściciel patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego jest obowiązany przed upływem

trzech lat od daty uchwały Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej o udzieleniu

patentu lub zarejestrowaniu wzoru użytkowego przystąpić do wykonywania w Polsce wynalazku

lub wzoru w sposób wytwórczy. Obowiązek ten winien być dopełniony w rozciągłości,

odpowiadającej potrzebom gospodarki narodowej.

2.

Za wykonywanie uważa się również wykonywanie przez osoby inne na podstawie licencji.

1.

Urząd Patentowy może w każdym czasie żądać od właściciela patentu lub zarejestrowanego

wzoru użytkowego, aby wykazał, czy, w jaki sposób i w jakim zakresie wykonuje wynalazek

lub wzór.

2.

Urząd Patentowy może żądać od właściciela patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego,

a także od osób, wykonujących patent lub wzór na podstawie licencji, przedstawienia

szczegółowych sprawozdań i dowodów wykonywania oraz wysyłać na miejsce swego przedstawiciela,

który ma prawo badać księgi, korespondencję i urządzenia przedsiębiorstwa, przesłuchiwać

strony, świadków i biegłych oraz sporządzać protokoły z dokonanych przez siebie czynności.

1.

Jeżeli właściciel patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego nie dopełnia obowiązku,

o którym mowa w art. 1, Urząd Patentowy może podjąć niezwłocznie czynności, przewidziane

w art. 23 i 24.

2.

W przypadku stwierdzenia przez Urząd Patentowy, że właściciel patentu lub zarejestrowanego

wzoru użytkowego nie poczynił przygotowań do dopełnienia obowiązku, o którym mowa

w art. 1, Urząd Patentowy może podjąć czynności, przewidziane w art. 23 i 24 także

przed upływem terminu, określonego w art. 1.

Jeżeli właściciel patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego nie dopełnił obowiązku,

o którym mowa w art. 1, ani nie udzielił licencji w trybie, przewidzianym w art. 23

i 24, może być ustanowiona licencja przymusowa.

1.

Jeżeli w ciągu roku po upływie terminu, określonego w art. 1, nie ustanowiono licencji

przymusowej albo jeżeli ustanowieni licencjobiorcy nie wykonują wynalazku lub wzoru

użytkowego w rozciągłości, odpowiadającej potrzebom gospodarki narodowej, Urząd Patentowy

(wydział spraw spornych) może na skutek skargi umorzyć patent lub prawo z rejestracji

wzoru użytkowego.

2.

Zwiększenie rozciągłości produkcji po dniu wniesienia skargi nie ma wpływu na treść

orzeczenia.

Przepisów art. 1-5 nie stosuje się do patentów i zarejestrowanych wzorów użytkowych,

będących własnością przedsiębiorstw lub instytucji gospodarki uspołecznionej.

W rozumieniu niniejszej ustawy przedsiębiorstwami lub instytucjami gospodarki uspołecznionej

są

1)

wszelkiego rodzaju zakłady pracy, będące własnością Państwa lub osób prawnych prawa

publicznego, przedsiębiorstw państwowych, państwowo-spódzielczych, central spółdzielczo-państwowych,

spółdzielni oraz ich central i związków,

2)

zakłady pracy, będące pod zarządem Państwa lub osób prawnych, określonych w pkt 1),

3)

zakłady pracy, należące do spółek prawa cywilnego lub handlowego, w których Państwo lub osoby prawne, określone w pkt 1), posiadają

udział lub wkład, przenoszący 50% kapitału zakładowego.

Przepisy niniejszej ustawy, odnoszące się do patentów i zarejestrowanych wzorów użytkowych,

których właścicielem jest przedsiębiorstwo lub instytucja gospodarki uspołecznionej,

stosuje się odpowiednio również do patentów i zarejestrowanych wzorów użytkowych,

których właścicielem jest Państwo.

1.

Wynalazek opatentowany lub wzór użytkowy, zarejestrowany na rzecz przedsiębiorstw

lub instytucji gospodarki uspołecznionej, może być w całości lub w części wykonywany

nieodpłatnie również przez inne przedsiębiorstwa lub instytucje gospodarki uspołecznionej

na potrzeby narodowych planów gospodarczych.

2.

Zasady oraz tryb przekazywania i udostępniania wynalazków i wzorów użytkowych, o których

mowa w ust. 1, innym przedsiębiorstwom i instytucjom gospodarki uspołecznionej ustala

w drodze zarządzenia Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.

Prawo wykonywania w całości lub w części cudzego opatentowanego wynalazku lub zarejestrowanego

wzoru użytkowego nabywa się przez licencję.

1.

Z patentu na wynalazek lub z zarejestrowanego wzoru użytkowego, którego wykonanie

wkraczałoby w zakres cudzego wynalazku, wzoru lub prawa autorskiego, chronionych w

Polsce, można korzystać tylko na podstawie licencji, udzielonej przez właściciela

wcześniejszego prawa (patent zależny, wzór użytkowy zależny).

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, można również ustanowić licencję przymusową stosownie

do postanowień art. 26.

3.

Po wygaśnięciu wcześniejszego prawa patent zależny lub wzór użytkowy zależny zamienia

się na niezależny.

Ze względu na sposób powstania licencja może być

1)

dobrowolna na podstawie umowy, zawartej przez właściciela patentu lub zarejestrowanego

wzoru użytkowego (licencjodawcę) z licencjobiorcą,

2)

przymusowa - na podstawie decyzji Urzędu Patentowego, wydanej w przypadkach, przewidzianych

w niniejszej ustawie.

Ze względu na zakres uprawnień licencjobiorcy licencja może być

1)

wyłączna, stwarzająca uprawnienia dla jednego tylko licencjobiorcy,

2)

niewyłączna, stwarzająca uprawnienia dla kilku licencjobiorców.

Ze względu na zakres wykonywania licencja może być

1)

pełna, stwarzająca uprawnienia do wykonywania wynalazku lub wzoru użytkowego w całości,

2)

ograniczona, stwarzająca uprawnienia do wykonywania wynalazku lub wzoru użytkowego

w części.

Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, a decyzja Urzędu Patentowego

lub umowa o licencję nie zawiera odmiennych postanowień, domniemywa się, że licencja

jest pełna i niewyłączna, jak również, że licencja wyłączna nie pozbawia właściciela

patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego prawa wykonywania wynalazku lub wzoru

niezależnie od licencjobiorcy.

1.

Jeżeli licencję wpisano do rejestru patentów lub rejestru wzorów, prawo licencjobiorcy

jest skuteczne wobec osób trzecich.

2.

Wpis licencji do rejestru patentów lub rejestru wzorów może nastąpić tylko na podstawie

dokumentu publicznego albo na podstawie dokumentu prywatnego, na którym podpis licencjodawcy

jest notarialnie uwierzytelniony.

1.

Licencjobiorca może udzielać sublicencji tylko za zgodą właściciela patentu lub zarejestrowanego

wzoru użytkowego.

2.

Do sublicencji stosuje się odpowiednio przepisy o licencjach. Jednakże udzielanie

dalszych sublicencji jest niedopuszczalne.

Do umowy licencyjnej stosuje się przepisy prawa cywilnego.

Umowa licencyjna powinna być pod rygorem nieważności zawarta na piśmie.

Przedsiębiorstwa lub instytucje gospodarki uspołecznionej mogą zawierać umowy, których

przedmiotem jest udzielanie licencji na wykonywanie za granicą wynalazku opatentowanego

lub wzoru użytkowego, zarejestrowanego na ich rzecz za granicą, albo też uzyskanie

przez nie licencji na wykonywanie w kraju wynalazku opatentowanego lub wzoru użytkowego,

zarejestrowanego w Polsce na rzecz osób zagranicznych, tylko za zezwoleniem Przewodniczącego

Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania

Gospodarczego może powyższe swoje uprawnienia przekazać w drodze zarządzenia podległym

mu organom, a także - w porozumieniu z właściwymi ministrami - organom podległym tym

ministrom.

1.

Obywatele polscy, stale w Polsce zamieszkali cudzoziemcy oraz mające w Polsce siedzibę

osoby prawne prawa prywatnego mogą zawierać umowy, których przedmiotem jest udzielenie

licencji na wykonywanie za granicą wynalazku opatentowanego lub wzoru użytkowego,

zarejestrowanego za granicą, tylko za zezwoleniem Przewodniczącego Państwowej Komisji

Planowania Gospodarczego. Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego

może powyższe swoje uprawnienia przekazać w drodze zarządzenia podległym mu organom,

a także - w porozumieniu z właściwymi ministrami - organom podległym tym ministrom.

2.

Umowy, zawarte z pominięciem przepisów ust. 1, są z mocy samego prawa pozbawione skutków

prawnych w Polsce.

Przepisy art. 18 - 21 stosuje się odpowiednio do umów, dotyczących przekazywania za

granicę, udostępniania za granicą albo otrzymywania z zagranicy wiadomości lub doświadczeń,

będących przedmiotem własności przemysłowej, nie chronionym patentem lub świadectwem

ochronnym.

1.

W przypadku, przewidzianym w art. 3, Urząd Patentowy podaje do wiadomości ogólnej

przez opublikowanie dwukrotne w najbliższych zeszytach „Wiadomości Urzędu Patentowego”,

że na wykonywanie opatentowanego wynalazku lub zarejestrowanego wzoru użytkowego może

być udzielona licencja.

2.

Opublikowanie odbywa się na koszt właściciela patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego.

1.

Zgłoszenia w celu zawarcia umowy licencyjnej składa się w Urzędzie Patentowym.

2.

Urząd Patentowy zawiadamia o złożeniu tych zgłoszeń niezwłocznie właściciela patentu

lub zarejestrowanego wzoru użytkowego.

3.

O zawarciu umowy licencyjnej właściciel patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego

powinien niezwłocznie zawiadomić Urząd Patentowy.

Jeżeli właściciel patentu lub zarejestrowanego wzoru użytkowego nie dopełni obowiązku,

o którym mowa w art. 1, lub jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od chwili zgłoszenia się

w celu zawarcia umowy licencyjnej (art. 24) nie nastąpiło zawarcie tej umowy, Urząd

Patentowy na skutek skargi ustanowi po upływie okresu, przewidzianego w art. 1, licencję

przymusową, ustalając równocześnie jej zakres i warunki. Udzielenie Licencji nawet

wyłącznej nie przeszkadza ustanowieniu licencji przymusowej na rzecz innej osoby.

1.

Właściciel patentu zależnego lub zarejestrowanego wzoru użytkowego zależnego może

żądać w drodze skargi ustanowienia na jego rzecz licencji przymusowej na wykonywanie

wcześniejszego patentu lub wzoru użytkowego.

2.

Urząd Patentowy, na skutek skargi, zawierającej żądanie ustanowienia licencji (ust.

1), orzeka o ustanowieniu licencji przymusowej po wysłuchaniu stron oraz ustala równocześnie

szczegółowe warunki licencji.

3.

Licencja gaśnie po upływie roku, jeżeli licencjobiorca nie korzystał z niej w tym

terminie. Ponowne żądanie ustanowienia licencji nie jest dopuszczalne. Przepisy niniejszego

ustępu nie mają zastosowania, jeżeli licencjobiorcą jest przedsiębiorstwo lub instytucja

gospodarki uspołecznionej.

1.

Przedsiębiorstwa i instytucje gospodarki uspołecznionej mogą ze względu na dobro publiczne

żądać w drodze skargi ustanowienia na ich rzecz licencji przymusowej na wykonywanie

opatentowanych wynalazków lub zarejestrowanych wzorów użytkowych, będących własnością

obywateli polskich oraz polskich osób prawnych prawa prywatnego, jeżeli wynalazek

lub wzór użytkowy leży w zakresie produkcji tych przedsiębiorstw lub instytucji.

2.

Urząd Patentowy, na skutek skargi zawierającej żądanie ustanowienia licencji (ust.

1), orzeka o ustanowieniu licencji przymusowej po wysłuchaniu stron oraz ustala równocześnie

szczegółowe warunki licencji.

Od orzeczeń Urzędu Patentowego (wydziału spraw spornych), wydanych w sprawach, o których

mowa w art. 25, 26 ust. 2 i 27 ust. 2, służy odwołanie do Wydziału Odwoławczego Urzędu

Patentowego w ciągu dwóch miesięcy od daty doręczenia orzeczenia.

Państwowa Komisja Planowania Gospodarczego prowadzi wykazy umów, wymienionych w art.

20 - 22. Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego może obowiązek

ten przekazać w drodze zarządzenia podległej sobie władzy lub instytucji.

1.

Kto nie uzyskawszy zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego

lub upoważnionego organu albo niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem zawiera w imieniu

własnym lub cudzym umowę, przewidzianą w art. 21 lub 22, ulega karze wiezienia do

lat pięciu lub grzywny albo obu tym karom łącznie.

2.

W sprawach o przestępstwa, wymienione w ust. 1, orzekają sądy okręgowe.

1.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o ochronie wynalazków,

wzorów i znaków towarowych

(Dz. U. R. P. z 1928 r. Nr 39, poz. 384, z 1933 r. Nr 10, poz. 63, z 1945 r. Nr 58, poz. 334, z 1948 r. Nr 24, poz. 164 i Nr 44, poz. 315, z 1949 r. Nr 63, poz. 495 i 496) wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 7, 13, 14, 20, 23, 54 - 58, 59 ust. 1 i 67 - 70,

2)

w art. 21 skreśla się wyrazy „i 20”.

2.

Przepisów art. 94, 99, 100, 106, 107, 109, 140 - 144, 145 ust. 1 i 153 - 156 rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r., powołanego w ust. 1, nie stosuje

się do wzorów użytkowych.

Przepisy art. 11 ust. 4, 22, 24, 33, 53, 59 ust. 2 - 4, 60 ust. 1 lit. a), 71, 72

97 ust. 4, 108, 110, 118, 139, 145 ust. 2 - 4, 146 ust. 1 lit. a), 157 i 158 rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r., powołanego w art. 31, pozostają

w mocy także co do przedmiotów, unormowanych w niniejszej ustawie.

Powołanie się w poszczególnych przepisach rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o ochronie wynalazków,

wzorów i znaków towarowych na przepisy, uchylone niniejszą ustawą, zastępuje się następująco

1)

powołanie się na art. 7 rozporządzenia - powołaniem się na art. 11 ustawy,

2)

powołanie się na art. 13 ust. 1 rozporządzenia - powołaniem się na art. 1 ustawy,

3)

powołanie się na art. 13 ust. 2 - 5 rozporządzenia- powołaniem się na art. 3 i 5 ustawy,

4)

powołanie się na art. 14 rozporządzenia - powołaniem się na art. 6 ustawy,

5)

powołanie się na art. 20 ust. 1 rozporządzenia - powołaniem się na art. 10 ustawy,

6)

powołanie się na art. 20 ust. 2 rozporządzenia - powołaniem się na art. 16 ustawy,

7)

powołanie się na art. 23 rozporządzenia - powołaniem się na art. 26 ustawy,

8)

powołanie się na art. 54 - 58 i 59 ust. 1 rozporządzenia - powołaniem się na art.

2 i 4 ustawy.

Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają postanowień ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o wynalazkach i wzorach użytkowych, dotyczących obrony

Państwa

(Dz. U. R. P. Nr 63, poz. 496).

Wykonanie ustawy porucza się Przewodniczącemu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego,

a co do art. 30 - Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.