Ustawa z dnia 26 kwietnia 1950 r. o zaniechaniu postępowania karnego w sprawach o niektóre przestępstwa dewizowe i skarbowe.

Nie wszczyna się postępowania karnego, wszczęte zaś umarza się, jeżeli przy dopełnianiu

obowiązków, określonych w rozporządzeniach, wydanych na podstawie

1)

art. 10 ust. 2 dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 kwietnia 1936 r. w sprawie

obrotu pieniężnego z zagranicą oraz obrotu zagranicznymi i krajowymi środkami płatniczymi

(Dz. U. R. P. z 1938 r. Nr 86, poz. 584 i z 1939 r. Nr 87, poz. 549),

2)

art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1950 r. o zgłaszaniu zobowiązań wobec zagranicy

oraz znajdującego się w kraju mienia cudzoziemców ujawni się przestępstwo, przewidziane w powołanym wyżej dekrecie z dnia 26 kwietnia

1936 r. albo w prawie karnym skarbowym.

Nie wszczyna się postępowania karnego, wszczęte zaś umarza się, jeżeli przestępstwo,

przewidziane w art. 1, ujawni się przy nabywaniu niektórych przedmiotów za zagraniczne

środki płatnicze pod warunkiem zachowania szczególnych przepisów prawnych o nabywaniu

tych przedmiotów.

Przepisy art. 1 i 2 stosuje się pod warunkiem dopełnienia wszystkich obowiązków, wynikających

z rozporządzeń, o których mowa w art. 1, oraz ze szczególnych przepisów, przewidzianych

w art. 2.

Pochodzenie sum, ujawnionych przy dopełnianiu obowiązków, przewidzianych w rozporządzeniach,

określonych w art. 1, oraz przy nabywaniu w kraju niektórych przedmiotów za zagraniczne

środki płatnicze (art. 2), nie podlega dochodzeniu.

Wykonanie ustawy porucza się Ministrom Finansów i Sprawiedliwości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.