Ustawa z dnia 19 kwietnia 1950 r. o wyścigach konnych.

Wyścigi konne w rozumieniu niniejszej ustawy są to publiczne próby koni, których zadaniem

jest sprawdzanie stopnia dzielności koni w celu wybrania odpowiedniego materiału zarodowego

dla ulepszania rasy koni.

Wyścigi konne może urządzać jedynie przedsiębiorstwo państwowe, utworzone w tym celu

na podstawie przepisów o tworzeniu przedsiębiorstw państwowych.

Wyścigi konne pod względem technicznym powinny odbywać się zgodnie z prawidłami wyścigowymi,

ustalanymi przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych i ogłaszanymi w Monitorze Polskim.

Za bilety wejścia na wyścigi konne mogą być pobierane opłaty przez przedsiębiorstwo

urządzające wyścigi w wysokości, zatwierdzonej przez Przewodniczącego Państwowej Komisji

Planowania Gospodarczego na wniosek Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.

Prawo wydawania, ogłaszania i sprzedaży programów wyścigowych służy wyłącznie przedsiębiorstwu

urządzającemu wyścigi.

Wzajemne zakłady (totalizator) może urządzać tylko przedsiębiorstwo, powołane do urządzania

wyścigów konnych, w ramach przepisów statutu.

1.

Zasady przeprowadzania wzajemnych zakładów określi rozporządzenie Ministra Rolnictwa

i Reform Rolnych.

2.

Sposób prowadzenia rachunkowości i sprawozdań z wzajemnych zakładów określi Minister

Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Finansów.

Od stawek we wzajemnych zakładach odliczać się będzie 12% na rzecz przedsiębiorstwa

urządzającego wyścigi.

1.

Powołuje się „Komitet do spraw wyścigów konnych” jako organ doradczy Ministra Rolnictwa

i Reform Rolnych w sprawach wyścigów konnych.

2.

Skład Komitetu i zakres jego czynności ustala Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.

W składzie Komitetu powinni być uwzględnieni dwaj przedstawiciele Ministra Obrony

Narodowej.

3.

Członkowie Komitetu za udział w posiedzeniach otrzymują wynagrodzenie w wysokości,

ustalonej przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Finansów.

1.

Kto ofiarowuje zakład, bierze udział albo pośredniczy w zakładzie, pozostającym w

związku z wyścigami, a urządzonym wbrew przepisom art. 6 - podlega karze aresztu do

trzech miesięcy i grzywny do 150.000 zł albo jednej z tych kar.

2.

Kto wydaje lub ogłasza programy wyścigów konnych, nie posiadając do tego uprawnienia

(art. 5) - podlega karze aresztu do jednego miesiąca i grzywny do 50.000 zł albo jednej

z tych kar.

3.

Stawki w zakładach, urządzanych wbrew przepisom art. 6, ulegają przepadkowi.

4.

Orzekanie następuje w postępowaniu karno-administracyjnym.

Kto został ukarany za czyny, wymienione w art. 10, może być niedopuszczony na wyścigi

konne.

Uznaje się za rozwiązane: „Towarzystwo Zachęty do Hodowli Koni w Polsce” z siedzibą

w Warszawie oraz „Towarzystwo Wyścigów Konnych Ziem Zachodnich” z siedzibą w Poznaniu.

Majątek (aktywa i pasywa) tych towarzystw przejmuje Skarb Państwa.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy traci moc obowiązującą ustawa z dnia 22 czerwca 1925 r. o wyścigach konnych

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 79, poz. 552).

2.

Do czasu ustalenia prawideł wyścigowych stosownie do art. 3 i wydania rozporządzenia,

przewidzianego w art. 7, stosuje się odpowiednio przepisy, wydane na podstawie art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1925 r. o wyścigach konnych.

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.