Ustawa z dnia 20 marca 1950 r. zmieniająca ustawę o urlopach dla pracowników zatrudnionych w przemyśle i handlu.

W ustawie z dnia 16 maja 1922 r. o urlopach dla pracowników zatrudnionych w przemyśle

i handlu

(Dz. U. R. P. z 1949 r. Nr 47, poz. 365) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

Wszystkim pracownikom fizycznym, objętym przepisem art. 1, przysługuje prawo do corocznego

nieprzerwanego urlopu w następującym wymiarze

a)

12 dni - po roku pracy,

b)

15 dni - po trzech latach pracy,

c)

jednego miesiąca - po dziesięciu latach pracy, przy czym wymienione okresy pracy oznaczają

nieprzerwaną pracę w danym zakładzie pracy.

”

,

2)

w art. 2 ust. 2 dodaje się w końcu wyrazy: „z wyjątkiem przypadku, określonego w ust. 1 pkt c)”,

3)

w art. 2 ust. 5 po wyrazach: „z powodu powołania pracownika do ćwiczeń wojskowych” dodaje się wyrazy: „a także przeniesienia go do innego zakładu pracy”,

4)

w art. 2 dodaje się ustęp ostatni o brzmieniu

„

Rada Ministrów określi przypadki, w których przerwy w zatrudnieniu oraz zmiany zakładu

pracy, powstałe w związku z wojną 1939-1945, nie będą miały skutków, pozbawiających

pracownika praw do korzystania z urlopu lub ograniczających go w tych prawach.

”

,

5)

po art. 9 dodaje się nowy art. 10 o brzmieniu

„

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia wprowadzić dla poszczególnych grup pracowników

dodatkowe płatne urlopy w przypadkach, gdy będzie to wskazane z uwagi na rodzaj wykonywanej

pracy lub warunki pracy szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia.

”

,

6)

dotychczasowe artykuły: 10, 11 i 12 otrzymują kolejną numerację: 11, 12 i 13.

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.