Legislator Case Law & Legislation
DU_1949_243 PL

Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 maja 1949 r. o ogłoszeniu jednolitego tekstu kodeksu postępowania karnego.

400 Articles / Provisions · Poland
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Table of Provisions (400)

Art. 1 Art. 2 Art. 3 Art. 4 Art. 5 Art. 6 Art. 8 Art. 9 Art. 12 Art. 14 Art. 15 Art. 17 Art. 18 Art. 19 Art. 22 Art. 23 Art. 24 Art. 25 Art. 26 Art. 27 Art. 28 Art. 29 Art. 30 Art. 31 Art. 32 Art. 33 Art. 34 Art. 35 Art. 36 Art. 37 Art. 38 Art. 44 Art. 45 Art. 46 Art. 47 Art. 48 Art. 49 Art. 50 Art. 51 Art. 61 Art. 62 Art. 63 Art. 64 Art. 65 Art. 66 Art. 67 Art. 68 Art. 69 Art. 70 Art. 72 Art. 73 Art. 74 Art. 75 Art. 76 Art. 77 Art. 78 Art. 79 Art. 80 Art. 81 Art. 82 Art. 83 Art. 84 Art. 85 Art. 86 Art. 87 Art. 88 Art. 89 Art. 90 Art. 91 Art. 92 Art. 93 Art. 94 Art. 95 Art. 96 Art. 98 Art. 99 Art. 100 Art. 101 Art. 102 Art. 103 Art. 104 Art. 105 Art. 106 Art. 107 Art. 108 Art. 109 Art. 110 Art. 112 Art. 113 Art. 114 Art. 115 Art. 116 Art. 117 Art. 119 Art. 120 Art. 121 Art. 122 Art. 123 Art. 124 Art. 125 Art. 126 Art. 127 Art. 128 Art. 129 Art. 131 Art. 132 Art. 133 Art. 134 Art. 137 Art. 139 Art. 140 Art. 141 Art. 142 Art. 143 Art. 145 Art. 146 Art. 149 Art. 150 Art. 151 Art. 153 Art. 154 Art. 155 Art. 156 Art. 157 Art. 158 Art. 159 Art. 160 Art. 161 Art. 162 Art. 163 Art. 168 Art. 169 Art. 170 Art. 171 Art. 173 Art. 174 Art. 175 Art. 177 Art. 178 Art. 179 Art. 180 Art. 181 Art. 185 Art. 186 Art. 187 Art. 188 Art. 190 Art. 191 Art. 192 Art. 193 Art. 194 Art. 196 Art. 197 Art. 198 Art. 199 Art. 200 Art. 201 Art. 202 Art. 203 Art. 204 Art. 205 Art. 207 Art. 208 Art. 209 Art. 210 Art. 211 Art. 212 Art. 213 Art. 214 Art. 215 Art. 216 Art. 217 Art. 218 Art. 219 Art. 220 Art. 221 Art. 228 Art. 231 Art. 233 Art. 234 Art. 235 Art. 236 Art. 237 Art. 240 Art. 241 Art. 242 Art. 243 Art. 244 Art. 245 Art. 248 Art. 249 Art. 250 Art. 251 Art. 252 Art. 253 Art. 254 Art. 255 Art. 256 Art. 257 Art. 258 Art. 259 Art. 261 Art. 271 Art. 272 Art. 273 Art. 274 Art. 275 Art. 276 Art. 277 Art. 278 Art. 280 Art. 293 Art. 294 Art. 295 Art. 296 Art. 297 Art. 298 Art. 299 Art. 300 Art. 301 Art. 302 Art. 303 Art. 304 Art. 305 Art. 306 Art. 307 Art. 311 Art. 312 Art. 313 Art. 314 Art. 318 Art. 320 Art. 322 Art. 323 Art. 327 Art. 328 Art. 330 Art. 331 Art. 333 Art. 334 Art. 335 Art. 336 Art. 337 Art. 338 Art. 339 Art. 340 Art. 341 Art. 342 Art. 343 Art. 344 Art. 345 Art. 346 Art. 347 Art. 351 Art. 352 Art. 353 Art. 354 Art. 355 Art. 358 Art. 359 Art. 360 Art. 361 Art. 363 Art. 364 Art. 366 Art. 367 Art. 368 Art. 371 Art. 373 Art. 374 Art. 375 Art. 376 Art. 377 Art. 378 Art. 379 Art. 381 Art. 382 Art. 385 Art. 387 Art. 388 Art. 389 Art. 390 Art. 391 Art. 392 Art. 393 Art. 394 Art. 395 Art. 396 Art. 397 Art. 398 Art. 399 Art. 400 Art. 401 Art. 403 Art. 404 Art. 407 Art. 410 Art. 411 Art. 412 Art. 414 Art. 415 Art. 419 Art. 420 Art. 432 Art. 433 Art. 434 Art. 435 Art. 436 Art. 437 Art. 438 Art. 439 Art. 440 Art. 441 Art. 443 Art. 444 Art. 445 Art. 446 Art. 447 Art. 448 Art. 449 Art. 450 Art. 451 Art. 452 Art. 453 Art. 454 Art. 455 Art. 457 Art. 459 Art. 460 Art. 461 Art. 462 Art. 463 Art. 465 Art. 466 Art. 467 Art. 468 Art. 469 Art. 471 Art. 472 Art. 473 Art. 474 Art. 475 Art. 476 Art. 477 Art. 478 Art. 479 Art. 480 Art. 481 Art. 482 Art. 483 Art. 484 Art. 485 Art. 486 Art. 487 Art. 488 Art. 489 Art. 490 Art. 491 Art. 492 Art. 493 Art. 494 Art. 495 Art. 505 Art. 506 Art. 507 Art. 508 Art. 509 Art. 510 Art. 511 Art. 512 Art. 514 Art. 516 Art. 517 Art. 518 Art. 519 Art. 520 Art. 521 Art. 522 Art. 524 Art. 525 Art. 528 Art. 530 Art. 531 Art. 532 Art. 533 Art. 534 Art. 535 Art. 537 Art. 545 Art. 551 Art. 552 Art. 553 Art. 554 Art. 555 Art. 557 Art. 558 Art. 559 Art. 561 Art. 562 Wstęp

Statutory Text (400 Articles)

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 1. Postępowanie w sprawach o przestępstwa ,

do właściwości sądów powszechnych, odbywa

się w e dług przepisów niniejszego kodeksu.

należące

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 2. § 1. Sąd wszczyna postępowanie na żą­

danie uprawnionego oskarżyciela.

§ 2. Oskarżyciel powinien wyjednać zezwolenie

na ściganie określonej osoby, jeżeli takiego zezwolenia . wymaga szczególny przepis ustawy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 3. Sąd nie wszczyna postępowania, a wszczę­

te umarza, w razie śmierci oskarżonego, przedawnie. nia lub innej. okoliczności wyłączającej ściganie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 4. Sąd może za zgodą oskarżyciela umorzyć

postępowanie, jeżeli naj wyższa kara grożąca oskarżo""

KARNEGO.

obwieszczenia Ministra Spradnia 18 maja 1949 r. (poz. 243).

•

nemu nie przekracza jednego roku pozbawienia wolności i musiałaby z mocy ustawy ulec pochłoni ęciu

przez k a rę już prawomocnie wyrze czoną ..

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 5. W razie nieujęcia oskarżonego lub jego

choroby psychicznej postępowanie zawiesza się na

czas trwania przeszkody. W miarę potrzeby należy

zebrać i zabezpieczyć dowody.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 6. O wszczęciu tudzież o ukończeniu postę­

powania karnego przeciwko osobom, podlegającym

publicznej władzy dyscyplinarnej, oraz wychowańcom

zakładów naukowych zawiadamia się właściwą władzę.

Art • .,. Sąd karny rozstrzyga samodzielnie wszelkie zagadnienia prawne, wynikające w toku postęPo­

wania, i !lie jest związany orzeczeniem innego sądu

lub urz~du.

.

Daienn.ik. Ustaw Nr 33.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 8. § 1. Władze państwowe cywi:tne i woj'skowe jako też władze samorządowe są obowiązane

do udzielanią PQInocy sądom i prokuratorom.

§ 2. W szczególności milicja obywatelska wykonywa w zakresie ścigania przestępstw polecenia sądu

i prokuratora.

§ 3. . Sąd lub prokurator może bezpeśreclnio· zwracać się do władzy wojskowej o pomoc zbrojną.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 9. Wszystkie władze, powołane do udziału

w dochodzeniu i ściganiu przestępstw, mają obowią­

zek uwzględniania zarówno okoliczności przemawiających za oskarżonym, jak i przeciw niemu.

Ad. 10.

Sędziowie (\)rzekają i1.a mocy przekon'alllia

~Jllartego na swoIDodnej. ecen,ie dowodów.

KSIĘGA

§ 1.

Sąd

I.

Uznając

niewłaściwość,

sąd

przeka-

zuje sprawę komt; nal e ży.

§ 3. Na postanowienie w przedmiocie właściwości

sŁuży zażalenie ..

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 12. Orzeezen.ne wydane pJlzez sąd powszechny względem 050hy, kUma w danej. spraw!e- nie :f)odlega: oczeezn.ictwu sącWw powszec:b.n,ych.,. j,ęst z ~(i!Jf

"'i

Ari. U. § 1. Oł'aeezerue, wyllla1JIe przez - sąd wsz-egQ rzędu z obł'azą' przerri-sól\illl o wla'ŚeL'W(i)śei :rze:cz-o,..

wej, jest z mocy pra.wa nieważDe; nie. dotycy to jednak Oł'zeezeiI. w . sp17Rwach,. dla których sąd wyżs2ega.

17Zędu r stał się właściwym. z mocy art. 2;9, § 2-.

§ 2. Orzeczenie sądu wyżs2ego r~du, wydaI'le

w zakresie działania sądu niższego rzędu, nie jest

z tego powodu nieważrre.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 14. § 1. W

wypadkach,

przewidzianych

wart. 12 i 13, nieważność stwierdza postanowieniem

sąd bezpośrednio wyższy nad sądem, który wydał nie'WaŹne orzeczenie'.

§ 2. Orzeczenie o nieważności sąd wydaje ź' włas­

nej inicjatywy albo na wniosek stron.

§ 'l. Stwierdzenie dopiero na rozprawie

sprawa należy dQ właściwości sądu niż­

szego rzędu, nie wstrzymuje dalszego toku rozprawy.

§ 2. Jeżeli joed.t1ak zajdzie potneba. odroczenia.

rozprawy z innej przyczyny, sąd może

przekazać

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 17. Do właściwości sądów grodzkich nie nasprawy o przestępstwa, wymienione w kodeksie

karnym. 1932 r .. wart.. 151 §. 2, 164 § 1, 215§. 2, 216

§ 2, 217 § 2, 243 § 2 i wart. 255, 256, jeżeli zniewagę

popełniono

treścią druku, oraz o przestępstwa, które

ustawy szczególne przekazują do właściwości sądów

leżą

okręgowycn.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 18. Sąd grodzki wykonywa zlecone mu czynw sprawach naLeżących do właściwoś,d .innych

ności

instancji

wszystkie

innych

właściwości

sądów;

z urzędu rozstrzyga o swojej

swoją

dowość' lub nawyknienie grozi:la przestępcy kara wyż­

sza, niż przewidziana w § 1! lub w przepisach, wymienionych w § 2.

b) rozp9znaje śrud,1di odwoławcze od orzeczeń są­

właści wości.

§ 2.

grod2:ki nie przestaje być, właściwym,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 19. Sąd okręgowy

a) rozpoznaje W pierwszej

sprawy nie należące do

Zakres działania, sądów.

Art. 11.

Sąd

sąd.ów .

ł.

SĄDY.

Rozdział

§ 3..

choćby ze względu na powrót do przestęilstwal zawo-

dów grodzkich;

c) orzeka

w

innych

w ustawie.

wypadkach

wskazanych

Art. 2&. § l. Sąd Okręg0wy orzeka w składzie

jednego sędziego i dwóch ławników,' jeżeli przepis

S2t:z1l!glilbny nie stanowi iJila\i:Zej.

§ 2'. Sąd okręgowy r<'lZp071I1aje w siHadlzie trzech

sędziów środki odwom'WCz-e od (')1'zeczeń sąd6w grod'z'ltich.

§ 3'. Prezes sądu okręgowego ' może zarząd'ziĆ'

rozpoznanie s.(lrawy, nuleżącej d'o właściwości sądu

okręgowego,

jCl'ko pierwszej' instancj'i;' w skfadzie

trzech sę,dziów, ieżeli uzna to za wskazane ze względu'

na szczególną zawiłość sprawy.

§, 1. W sąd.a'!i!n ok.ręgowyCi:h" w który<:h

oso1!lm.e wydziały d1a lIlie]etrhldr (iSąd1y ci!ra

nieletnich}, sprarwy l'titrleimcn z wyjątkiem 5J.illI!aw.

wskazal!l:yeh wart. 5114 §. 2, rozp<DI1:naje się w tych wy;dziiała€h bez. względu na. ogi>ł.ae JjllTZepisy o , włól6eiwo­

ści rzeczowej.

§ 2. Sąd okręgowy rozpoznaje sprawy nielejnich

w składzi~ jednego sęd ziego i dwóch ławników.

§ 3. Prezes sądu okręgowego może zarządzić rozpoznanie tych spraw w składzie jednego sędziego.

Przepisur ant. 20 § 3 nie stosuje się.

Ad.:n.

usta:ntDwi'OłTO'

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 22. § 1. Sąd apelacyjny rozpoznaje w pierwszej instancji sprawy~

1) o przestępstwa umyślne określone w rozdziałach

:XVII - XIX i XXXIII oraz wart. 12'5 i: 165-167

kodeksu karnego;

s}'lłlawę właściwemu- sądC!>wi.

2) o przestępstwa oltreśhme- w rozdZiale rr ~raz wart.

Art. 16. ~ 1. Sąd grodzki rozpoznaje sprawy

39, i 41 dekretu z dnia. 13. czerwca 1946 Ir. o przeo przestępstwa, za które ustawa przepisuje karę postępstwach szczególnie niebezpie€z.nych w okresie

zbawienia wolności do dwóch lat' lub grzywnę albo '

odbudowy Państwa;

obie te kary łącznie, ni~zależnie od kar clodatkElwych

3) o zbrodnie określone w dekreeie z dnia 31 sierpnia

i środków za.boezpiecz~j:ących.

1944 r. o wymiarze kary dra faszystowsko-hitle§ 2. Sądy grl!l(j}zkie- EIlIzp10znają nadvC!> ~awy

rowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęca­

ma się mad l~o:ścią ~óJ i j;emcami oraz dla

o Bl11zestęps.twa T wynmi;eni~t! w: koc1eksie karnym 119:3l2: Ir.~

a) wart. 1.29, 130, 131, 133 i 200;

ZWra:jiC" NaOOu Pmliskieg~

4) o :ał:mD:dme &kreśhlme' w ~ z: dni,Q 2'2 styc:rbJ wart. 16'0', 257, ~62 § 1: i 2', 2'6'4, 2"67, 2'68' r 2'69~

nia 1946. r. Q odpowiedzialności za klę.skę wrześnio­

". jeżeli. wartość mienia nie przenosi s.tu tysi~cy

, Wfl: i faszpacfę życia państwowęgo;

z~clr.

głównej,

że

na szkodę Skarbu Państwa, sainstytucji prawa publicznego

lub

spółdzielni oraz na szkodę przedsiębiorstw, stanowiących własność

bądź pozostających pod

zarządem Państwa,

samorządu,

instytucji prawa publicznego lub spółdzielni oraz

b) o inne przestępstwa jeżeli interesy gospodarcze Polski Ludowej

zostały narażone na znaczną szkodę;

6) o inne przestępstwa, jeżeli prokurator ze względu

na szczególne okoliczności sprawy wniesie akt

oskarżenia do sądu apelacyjnego.

§ 2. Sąd apelacyjny może · jednak na wniosek

prokuratora przekazać do rozpoznania sądowi ok~ę~o­

wemu sprawę o przestępstwo, wymienione w § 1, Jezeli uzna to za wskazane ze względu na okoliczności

sprawy.

§ 3. Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń sądów okręgowych oraz orzeka

w innych wypadkach przewidzianych w ustawie.

5) a) o

przestępstwa

morządu,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 23. § 1. Sąd apelacyjny orzeka w składzie

jednego sędziego i dwóch ławników.

§ 2. Przepis art. 20 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 3. Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoław­

cze w składzie trzech sędziów.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 24. Sąd Najwyższy rozpoznaje środki odwood orzeczeń sądów apelacyjnych oraz orzeka

w innych wypadkach przewidzianych w ustawie.

ławcze

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 25. § 1. Właściwy miejscowo jest przede

wszystkim sąd, w którego okręgu przestępstwo popełniono.

§ 2. Jeżeli przestępstwo popełniono w okręgu

kilku sądów, właściwy jest ten z nich, w którym najpierw wszczęto postępowanie.

§ 3. Przestępstwo uważa się za popełnione w tym

miejscu, gdzie wykonano działanie przestępne albo

gdzie skutek przestępny nastąpił lub według zamiaru

sprawcy miał nastąpić.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 26. § 1. Jeżeli w chwili wszczęcia postępo­

wania nie można ustalić miejsca popełnienia przestęp­

stwa, właśchvy jest sąd, w którego okręgu

a) przestępstwo wyszło na jaw;

b) ujęto osobę podejrzaną;

c) osoba ·podejrzana mieszka zależnie od tego, w którym z tych sądów najpierw

wszczęto postępowanie.

§ 2.

jeżeli

Przepis § 1 ma odpowiednie zastosowanie,

podlegaj ące orzecznictwu sądów

za granicą.

przestępstwo,

polskich, popełniono

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 27.

Jeżeli

w chwili

wszczęcia

sprawy nie

można ustalić właściwości sądu w myśl art. 25 i 26,

Sąd- Najwyższy

postanawia,

który sąd ma sprawę

rozpoznawać.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 28. Sąd właściwy dla sprawców przestępstwa

jest również właściwy dla podżegaczy, pomocników

oraz innych osób, których działanie przestępne pozostaje w ścisłym związku z działaniem s,Prawcy, jeżeli

postępowanie przeciw nim toczy się jednocześnie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 29. § 1. J eże!i tę samą osobę oskarżono

o., kilka przestępstw, a sprawy należą do właściwości

różnych sądów tego samego rzędu, właściwy jest sąd,

w którym najpierw wszczęto postępowanie.

Poz. 243

--

§ 2. Jeżeli sprawy należą do właściwości sądów

różnego rzędu, sprawę rozpoznaje sąd wyższego rzędu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 30. § 1. Sąd właściwy w myśl art. 28 lub

29 może wyłączyć sprawę względem danego oskarżonego

lub danego przestępstwa, jeżeli uzna, że odrębne jej

rozpoznanie przyczyni się do uproszczenia lub przyśpieszenia

postępowan ~a.

Wyłączona sprawa przechodzi

ściwego według zasad ogólnych.

§ 2.

do

sądu wła­

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 31. § l. Jeżeli przeciwko tej samej osobie

z powodu kilku przestępstw zapadły prawomocne wyroki skazujące w różnych sądach, a w pierwszej instancji rozpoznawały sprawy sądy tego samego rzędu,

natenczas ten z tych sądów, który wydał ostatni wyrok skazujący, wydaje wyrok orzekający karę łączną.

§ 2. Przy zbiegu wyroków sądów różnego rzędu

o karze łącznej orzeka sąd wyższego rzędu.

§ 3. W razie zbiegu wyroków sądu powszechnego

i wojskowego, o karze łącznej orzeka ten z tych są­

dów, który wymierzył karę sllrowszą.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 32. § 1. Orzecznictwu polskich sądów karnych nie podlegają

a) uwierzytelnieni w Polsce przedstawiciele dyplomatyczni państw obcych;

b) personel dyplomatyczny przedstawicielstwa;

c) członkowie rodzin osób, wymienionych pod lit. a)

i b);

d) personel kancelaryjny przedstawicielstwa;

e) służba przedstawicieli, posiadająca obywatelstwo

tego samego, co oni, państwa;

f) inne osoby, korzystające z prawa zakrajowości

na mocy ustaw, umów lub ustalonych zwyczajów międzynarodowych .

§ 2. Przep·is § 1 nie ma zastosowania do obywateli

polskich i nie stoi na przeszkodzie stosowaniu retorsji.

§ 3. Sądy porozumiewają się z osobami, wymienionymi w.§ 1, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 33. § .1. O niewłaściwości mIeJscowej sąd

może orzec z urzędu lub na wniosek strony do czasu

rozpoczęcia

przewodu sądowego w pierwszej instancji.

§ 2. Późniejsze podniesienie kwestii niewłaści­

wości miejscowej sądu jest nieważne.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 34. § 1. Spory o właściwość między sądami

równorzędnymi rozstrzyga ostatecznie sąd bezpośrednio

przełożony nad sądem, który pierwszy wszczął spór.

§ 2.

Orzeczenie

sądu

wyższego

w przedmiocie

właściwości wiąże sąd niższy, nawet nafeżący do innego

okręgu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 35. Jeżeli sąd wojskowy przekaże sprawę

sądowi powszechnemu lub nie przyjmie sprawy przekazanej mu przez sąd powszechny, sprawę rozpoznaje

sąd powszechny w zakresie prawa karnego powszechnego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 36. W toku sporu o właściwość każdy z są­

dów spór wiodących jest Clibowiązany spełniać w swoim

zakresie działania wszelkie czynności nie cierpiące

zwłoki.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 37.

Jeżeli większość świ3.dków,

których na-

leży wezwać na rcrjlrawę, mieszka poza okręgiem są­

du, w który m sprawa .;ię toczy, a przy tym w znacznej

odległości od tego sądu, to sąd bezpośrednio przełożony

. nad sądem, w którym sprawa się toczy, może przekazać sprawę sądowi, w którego okręgu mieszka więk-

wniosek o wyłączenie najpóźniej przy rozpoczęcIu roz..

prawy głównE!j.

sześć świadków.

§ 3.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 38. Sąd Najwyższy władny j€st na wniosek

pierv.;:;zego prokuratora lub z inicjatywy sądu właści­

wego przekazać sprawę innem" ' sądowi równorzędne­

mu, jeżeli ze względu na zabezpieczenie prawidłowego

wymiaru sprawiedliwości zachódzi potrzeba wyjęcia

sprawy spod rozpoznania sądu miej scowo dla niej

Późniejsze zgłoszenie

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 44.

wniosku jest nieważne.

W razie wyłączenia całego sądu, sąd

przekazuje sprawę innemu sądowi

bezpośrednio wyższy

równorzędnemu.

Rozdział

właściwego.

III.

Orzeczenia i zarządzenia.

R o z d z i a ł

II.

Wyłączenie sędziego.

Art. 39. § 1. Sędzia nie może brać udziału w prowadzeniu spraw y

a) jeżeli sprawa d{)tyczy go bezpośrednio;

b) jeżeli jest małżonkiem oskarżyciela, pokrzywdzonego, oskarżonego albo ich pełnomocnika lub

obrońcy;

c) jeżeli jest krewnym lub powinowatym w linii

prostej b ez ograniczenia, a w linii bocznej aż

do stopnia między dziećmi rodzeństwa osób wymienionych pod lit. b), albo jeżeli jest związany

z jedną z tych osób z tytułu przysposobienia,

opieki lub kurateli;

d) jeżeli w t ej samej sprawie był przesłuchany

jako świadek lub biegły albo jeżeli był świad­

kiem czynu, o który sprawa się toczy;

e) jeżeli brał udział w tej samej sprawie jako prokurator, obrońca albo jako pełnomocnik oskarżyciela lub powoda cywilnego;

f) jeżeli w tej samej sprawie prowadził śledztwo;

g) jeżeli w niższej instancji brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia;

h) w razie uchylenia wyroku, jeż eli br ał udzi ał

w jego wydaniu, o ile ustawa inaczej nie stanowi.

§ 2. Powody wyłączenia trwają nawet po ustaniu

uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki

lub kurateli<

Art. 40. § 1. O przyczynie wyłączenia sędzia zawiadamia właściwy sąd i wstrzymuje się od udziału

w sprawie, z wyjątkiem czynności nie cierpiących

zwłoki.

§ 2. Każda ze stron może zawiadomić sąd o przyczynie wyłączającej sędziego.

Art. 41. O ' wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd,

w którym sprawa się toczy, a gdy chodzi o sędziego

grodzkiego - sąd okręgowy.

Art. 42. Niezależnie od przyczyn wymienionych

wart. 39, sąd właściwy w myśl art. 41 wyłącza sę­

dziego na własne jego żądanie lub na wniosek strony,

jeżeli pomiędzy nim a jedną ze stronżachodzi stosunek

osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwość

co do jego bezstronności.

* o wyłączenie

"

Art. 43. § 1. Wniosek stróny

w myśl

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 45. § 1. Sąd wydaje orzeczenia w postaci

wyroków lub postanowień. Orzeczenie, którego ustawa

nie nazywa wyrokiem jest postanowieniem.

§ 2. W kwestiach, nie wymagających orzeczenia

sądu, prezes sądu wydaje zarządzenia.

W sądach, podzielonych na wydziały, zarządzenia wydaje przewodniczący wydziału.

§ 3.

rządzenia

W sądzie grodzkim wszystkie orzeczenia i zawydaje sędzia grodzki.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 47. § 1. Postan owienia zapad a ją albq na

rozpl'awie, albo na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Postanowienia na rozprawie zapadają po wy_

słuchaniu obecnych stron.

§ 3. Postanowienia poza rozprawą zapadają po

wysłuchaniu ustnego lub odczytaniu pisemnego wniosku prokuratora. Postanowienia sądu grodzkiego zapadają bez wysłuchania prokuratora, chyba że kodeks

nini~jszy inaczej stanowi lub prokurator wniosek swój

złożył.

Jeżeli

zachodzi potrzeba sprawdzenia

faktycznych celem wydania postanowienia

na posiedzeniu niejawnym, sąd może delegować sę­

dziego tegoż sądu albo miejscowo właściwego sędziego

grodzkiego d o przeprowadzenia odpowiednich czyn..,

ności; od świadka lub biegłeg o można odebrać przy"

rzeczenie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 49. § 1. Sąd nie ma obowiązku uzasadnienia

postanowienia

a) zarządzającego p rzeprowadzenie dowodu lub

wezwanie kogoś do sądu;

b) uwzględniającego wniosek strony, któremu się

inna strona nie sprz eciwiła.

§ 2.

Inne orzeczenia

sąd

powmlen

uzasadniać,

z wyjątkiem wypadków, w których ustawa wyraźnie

go od tego zwalnia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 50. O ile przepis szczególny nie stanowi ina..,

czej, sąd oznajmia swoje orzeczenia, zapadłe na roz ..

prawie, przez ogłoszenie ustne, zapadłe zaś poza roz ..

prawą bądź przez ogłoszenie ustne, bądź przez doręczenie odpisu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 51. § 1. Oczywiste omyłki pisarskie worze"

czeniu lub zarządzeniu moma każdego czasu sprostować.

art. 42 należy zgłosić najpóźniej na trzy dni przed ter§ 2. Postanowienie sprostowania podpisuje się

minem wyznaczonym do rozprawy głównej.

w ten sam sposób, jak akt ulegający spr<lStowaniu.

§ 2. W sądzie grodzkim, jeżeli strony zawiadomiono o terminie rozprawy tak późno, że termin wska- .

§ 3. Na postanowienie zarządzające sprostowanie

zany w § l nie może być zachowany, należy złożyć

służy zażalenie.

-

KSIĘGA

735

Poz. 243

R o z d z i a ł

II.

II.

Pokrzywdzony.

STRONY, OBROŃCY i PEŁNOMOCNICY.

Oskariyciel publiczny.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 61. Za pokrzywdzonego uważa się osobę,

której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone

lub zagrożone.

publiczny w zakresie , ściga­

jest przedstawicielem władzy pań.,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 62. Jeżeli pokrzywdzony nie ukończył lat 17

lub jest ubezwłasnowolniony, prawa jego wykonywają

ojciec, matka, opiekun lub osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje.

Art. 53. Oskarżyciel publiCzny fest obowiązany

i popierać oskarżenie w sprawach o przestęp­

stwa ścigane z urzędu.

powyżej lat 17, to prawa jego na równi z ' nim mogą

Rozdz

Art. 52.

ał

I.

Oskarżyciel

nia przestępstw

stwowej.

wnosić

Art. 54. Prokurator może jednak umorzyć śledz­

two, jeżeli wniesienie oskarżenia do sądu byłoby niecelowe ze względu na znikomą szkodliwość społecZną

czynu.

Art. 55: Przestępstwa, których dochodzenie i ści­

ganie są zależne od wniosku pokrzywdzonego, stają się

z chwilą złożenia wniosku przestępstwami ściganymi

z urzędu.

Art. 56.

kim~ sądami

Oskarżycielem publicznym przed wszyst-

jest prokurator.

Art. 57. § 1. Oskarżycielami publicznymi przed

grodzkimi są

a) milicja obywatelska;

b) ponadto inne organa administracji - w granicach, zakreślonych przez poszczególne ustawy.

sądami

.

§ 2. Przepis powyższy nie ma zastosowania, o ile

prokurator sam działa.

Art. 58.• § 1. Oskarżyciel publiczny, co do którego . zachodzi jedna z okoliczności, wskazanych

wart. 39 pod lit. a), b), c), d), lub który brat udział

w sprawie jako sędzia lub obrońca, powinien się wyłączyć i zawiadomić

o tym swego bezpośredniego

zwierzchnika.

§ 2. O przyczynie wyłączającej oskarżyciela publicznego każda ze stron może zawiadomić jego bezpośredniego zwierzchnika, który, skoro uzna, że przyczyna taka zachodzi, wyznacza innego oskarżyciela.

§ 3. Czynność dokonana przez oskarżyciela pubncznego, który powinien się był wyłączyć, nie jest

z tego powodu nieważna.

Art. 59. § 1. Oskarżyciel publiczny może już

w toku śledztwa złożyć wniosek o zabezpieczenie grozącej oskarżonemu kary pieniężnej lub konfiskaty sposobami, wskazanymi w ustawie postępowania cywilnego dla zabezpieczenia powództwa.

§ 2. Przepis § 1 ma odpowiednie zastosowanie do

zabezpieczenia na mieniu osób odpowiedzialnych mająt­

kowo za oskarżonego.

§ 3. W przedmiocie zabezpieczenia rozstrzyga na

posiedzeniu niejawnym sąd karny, do którego właści­

wości sprawa należy.

§ 4. Na postanowienie w tym przedmiocie służy

zażalenie.

Art. 60.

oskarżenia

sądu.

Odstąpienie

po wniesieniu

oskarżyciela

aktu

publicznego od

nie wiąże

oskarżenia

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 63.

Jeżeli

pokrzywdzony jest

niepełnoletni

wykonywać

pełnoletni

osoby, wymienione wart. 62, o ile nietemu się nie sprzeciwi.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 64. Jeżeli pokrzywdzoną jest osoba prawna,

to prawa osoby tej wykonywa jej ustawowy przedstawiciel.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 65. W razie śmierci pokrzywdzonego prawa

jego wykonywa: m a łżonek, rodzice, dzieci i wnuki.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 66. § 1. W sprawach o przestępstwa, ściga­

ne z urzędu, a należące . do właściwości sądów grodzkich, pokrzywdzony ma prawa strony, a zwłaszcza

może wnosić i popierać oskarżenie zamiast lub obok ~

oskarżyciela publicznego. Przepis art. 60 ma tu odpo-··

wiednie zastosowanie.

§ 2. Prawa strony służą pokrzywdzonemu, jeżeli

wniósł samodzielnie do sądu

akt oskarżenia albo

jeżeli przed rozpoczęciem przewodu sądowego w pierwszej instancji oświadczył, że popiera oskarżenie wniesione przez oskarżyciela publicznego .

§ 3. - Jeżeli śledztwo zostało prawomocnie umorzone, pokrzywdzony może wnieść akt oskarżenia tylko

w razie wykazania, że po umorzeniu ujaWIiiły się nowe

okoliczności uzasadniające oskarżenie.

Gdy akt oskarżenia nie przytacza

nowych okoliczności

albo gdy

przytoczone okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy lub po sprawdzeniu nie potwierdziły się - sąd

grodzki odmawia wszczęcia postępowania sądowego.

Na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowa­

nia służy pokrzywdzonemu .zażalenie do sądu okrę­

gowego.

Rozdział

Oskarżyciel

III.

prywatny.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 67. § 1. W sprawach o przestępstwa, ścigane

z oskarżenia prywatnego, pokrzywdzony wnosi i popiera oskarżenie, jako oskarżyciel prywatny.

§ 2. Przepisy art. 62-65 mają tu odpowiednie

zastosowanie.

Jeżeli postępowanie wszczęto

wskutek

wniesionego przez jednego lub kilku pokrzywdzonych, inne osoby, pokrzywdzone tym samym

czynem,rrlog ą się do tego postępowania przyłączyć aż

do rozpoczęcia rozprawy głównej, choćby nawet upły­

nął termin zastrzeżony do wniesienia oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 69. Jeżeli śmierć pokrzywdzonego nastąpiła

pó wniesieniu przezeń oskarżenia, to' prawa pokrzywdzonego służą osobom, wymienionym wart. 65, o ile

przystąpią do sprawy w terminie zavvitym

trzymiesięcznym od daty śmierci pokrzywdzonego.

R o z d z i a ł

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 70. Odstąpienie oskarżyciela prywatnego od

przed rozpoczęciem rozprawy głównej powoduje umorzenie postępowania.

()skarżenia

Art; 71. - Odstąpienie oskarżyciela prywatnego po

rozprawy głównej, a przed uprawomocnieniem się wyroku, powoduje umorzenie postępowania

tylko wtedy, gdy nastąpiło za zgodą oskarżonego lub

na rozprawie zaocznej .

rozpoczęciu

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 72. § 1. W sprawie, już wszczętej na żąda­

nie oskarżyciela prywat nego, prokurator może objąć

oskarżenie, jeżeli uzna, że tego wymaga interes publiczny.

§ 2. Postępowanie toczy się w dalszym ciągu

z urzędu, lecz oskarżyciel prywatny zachowuję prawo

popierania oskarżenia.

§ 3. W razie odstąpienia prokuratora sprawa toczy się z oskarżenia prywatnego.

R o z d z i

CI ł

IV.

Powód cywilny.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 73. § 1. Pokrzywdzony może nie później mz

przy rozpoczęciu rozprawy głównej wytoczyć powództwo cywilne celem dochodzenia w drodze procesu

karnego roszcz eń majątkowych wynikających z przestępstwa.

§ 2. W razie śmierci pokrzywdzonego powództwo

cywilne o roszczenie majątkowe, wynikające dla nich

z przestępstwa, mogą wytoczyć w terminie, przewidzianym w § 1

a) małżonek, rodzice; dzieci i wnuki pokrzywdzonego;

b) inne osoby, które z mocy uprawnienia ustawowego pozostaw a ły na utrzymaniu pokrzywdzonego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 74. Sąd karny pozostawia bez rozpoznania

powództwo cywilne

a) jeżeli wyjdzie na jaw, że proces o te same roszczenia już się toczy w postępowaniu cywilnym

lub został rozstrzygnięty w tym postępowaniu;

b) jeżeli roszczenia nie mają bezpośredniego związ­

ku z przedmiotem oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 75. Powód cywilny ma prawo dowodzenia

tych tylko okoliczności, na których opiera swoje roszczenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 76. § 1. Powód' cywilny JUZ w toku śledz­

twa może żądać zabezpieczenia powództwa sposobami

wskazanymi w ustawie postępowania cywilnego.

§ 2.W przedmiocie zabezpieczenia rozstrzyga na

posiedzeniu niejawnym sąd karny, do którego właści­

wości sprawa należy.

§ 3. Na postanowienie.<w tym przedmiocie służy

zażal eni e.

§ 1. Powód cywilny zamieszkały poza

w którym sprawa się toczy, powinien

wskazać

osobę zamieszkałą w siedzibie sądu, której

mają być doręczane

pisma dla niego przeznaczone.

Sąd może go od tego obowiązku zwolnić.

.

§ 2. W razie nieodnalezienia pod wskazanym

adresem powoda cywilnego lub osoby, której mają być

doręczane pisma, albo w razie niewskazania t ej osoby,

pismo załącza się do akt i uważa się za doręczone.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 78. § 1. Ten, przeciwko komu toczy się

nazywa się podejrzanym, a ten, przeciw komu wszczęto postępowanie sądowe - oskarżonym.

§ 2. Gdy kodeks mmeJszy używa w znaczeniu

ogólnym wyrazu "oskarżony", odnośne przepisy mają

zastosowanie także do podejrzanego.

śledztwo,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 79. Podejrz~ny już w toku śledztwa może

aby mu' wyjasniono, jakie przestępstwo mu za-o

rzucono i jakie dowody przeciw niemu zebrano.

żądać,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 80. Oskarżony

dawane mu pytania.

może

nie

odpowiadać

na za-

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 81. Co do każdego oskarżonego zbiera się

dane, dotyczące jego tożsamości, wieku, pochodzenia

społecznego i przynależności społecznej, zawodu, stosunków rodzinnych i majątkowych oraz wzmianek

o nim w rejestrach karnych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 82. § 1. Oskarżony, pozostający na wolności,

jest obowiązany stawić się na każde wezwanie sądu

lub prowadzącego śledztwo i zawiadomić o każdej

zmianie miejsca zamieszkania

§ 2. W razie nie usprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego, można go sprowadzić przymusowo.

Rozdział

Obrońcy

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 83. § 1.

z pomocy obrońcy.

§ 2.

VI.

pełnomocnicy.

Oskarżony, ma

Oskarżony może mieć

nie

prawo

korzystac

więcej niż

trzech .

obrońców.

jest niepełnoletni lub

prawo wybrania dlań obrońcy

służy również jego ojcu, matce, opiekunowi i osobie,

pod której stałą pieczą pozostaje.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 85. Obrońcą w sprawach karnych przed

wszystkimi sądami w granicach Polski może być tylko

a) osoba wpisana w Polsce na listę adwokatów;

b) profesor lub docent prawa polskiej szkoły ak a ..

demickiej państwowej lub przez Państwo uzna ..

nej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 86. § l. Przed wszystkimi sądami oskar..

musi mieć obrońcę

a) jeżeli nie ukończył lat siedemnastu, a nie staje

przed sądem dla nieletnich;

b) jeżeli jest głuchy albo niemy;

c) jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do

jego poczytalności.

§ 2. Ponadto każdy oskar żony musi mieć obrońcę

w postępowaniu przed sąd em apelacyjnym jako pierwszą instancją oraz dla wniesienia wywodu rewizji . od

wyroku tegoż sądu.

żony

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 87. Jeżeli oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, prezes sądu wyznacza mu obrońcę z urzędu

a) w wypadkach wskazanych wart. 86;

b) na pro śbę oskarż onego, który z powodu ubóstwa nie może ponieść kosztów obrony.

.......

Wyznaczenie pełiIomocnika z urzędu dla

lub powoda cywilnego może nastąpić

w sposób wskazany w ustawie postępowania cywilnego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 89. Jednego obrońcę dla kilku współoskarżo­

nych można wyznaczyć tylko wtedy, gdy obrona jednego z nich nIe jest w sprzeczności z obroną drugiego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 90. § 1.

Do obrony z urzędu wyznacza się

adwokata zamieszkałego w mieJscowoSCI, w której

odbywa się rozprawa albo toczy się śledztwo.

§ 2. Gdyby powierzenie obrony z urzędu adwokatowi natrafiało na szczególne trudności, do obrony

z urzędu wyznacza się asesora, aplikanta lub urzęd­

nika sekretariatu sądowego, w sprawach zaś nieletnich - także kuratora nieletnich lub członka patronatu nad nieletnimi.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 91. Z oskarżonym aresztowanym obrońca do

czasu wniesienia aktu oskarżenia może porozumiewać się

tylko za zgodą i w obecności prokuratora; po wniesieniu zaś aktu oskarżenia wolno mu porozumiewać się

z nim sam na sam.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 92. § 1. Pełnomocnikiem oskarżyciela prywatnego, pokrzywdzonego (~rt. 66) lub powoda cywilnego może być osoba wymieniona w arŁ 85, a powoda

cywilnego - nadto osoba, mająca prawo prowadzenia

w danym sądzie spraw cywilnych.

§ 2.• Przepis art. 83 § 2 ma odpowiednie zastosowanie do pełnomocników.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 93. Strony mogą udzielać pełnomocnictwa

na piśmie, bądź ustnie wobec sądu.

bądź

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 94. Pełnomocnictwo upoważnia do prowadzenia sprawy we w szystkich instancjach, o ile nie zawiera pod tym względem wyraźnego ograniczenia.

KSIĘGA

HI.

DOWODY.

Rozdział

1.

ŚV'li:.Hlkowi~.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 95. Ka ż da osoba, wezwana na świadka, stapowinna w m iejscu, dniu i godzinie, wskazanych w wezwaniu, i pozostać aż do zwolnienia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 96. Świadka, który nie może się stawić z powodu choroby lub kalectwa, można przesłuchać w jego

mieszkaniu.

Art. 9'1. VI r azie potrzeby przesłuchania Prezydenta Rzeczypospolitej sąd zwraca się do niego pisemnie o wyznaczenie miej sca i czasu prz esłuchania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 98. Nie wolno przeshichiwać jako świadka

a) duchownego co do faktów, . o których dowiedział się na spowiedzi;

b) obrońcy oskarżonego - co do faktów, o których się od niego dowiedział przy udzielaniu

porady prawnej lub prowadzeniu sprawy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 99. § 1. Poza wypadkami, wskazanymi wart.

98, sąd

lub prokurator może przesłuchać świad­

ka, który odmawia zeznań z powodu taj emnicy zawodowej, tylko wtedy, jeżeli nie uzna za możliwe

zwolnić go od zezn a ń.

§ 2.

Przesłuchanie

odbywa

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 100. § 1. Urzęfiników publicznych i wojskowych, chociażby jut, nie pozostawali w czynnej

służbie, wolno słuchać jako świadków Co do okolicz"

ności, na które rozciąga się ich obowiązek zachowania

tajemnicy urzędowej, jedynie za zezwoleniem ich obec- .

nej lub ostatnio przełożonej władzy służbowej. § 2. Zezwolenia wolno odmówić jedynie wtedy,

gdyby złożenie zeznania wyrządzić miało poważną

szkodę Państwu.

§ 3. Sąd lub prokurator może zwrOCiC się o zwolnienie urzędnika lub wojskowego z obowiązku tajemnicy do władzy naczelnej odnośnego działu zarządu

państwowego . .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 101. § 1. Mają prawo odmówić zeznań

a) małżonek oskarżonego;

b) krewny i powinowaty oskarżonego w linii prostej;

c) krewny oskarżonego w linii bocznej aż do stoQnia między dziećmi rodzeństwa;

d) brat i siostra małżonka oskarżonego;

e) osoba związana z oskarżonym z tytułu przysposobienia.

§ 2. Prawo odmowy zeznań trwa nawet po ustaniu małżeństwa lub przysposobienia.

§ 3. O prawie odmowy zeznań należy osoby te

uprzedzić.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 102. Jeżeli osoba, wymieniona wart. 101,

zeznanie, a następnie przed złożeniem zeznania na przewodzie sądowym pierwszej instancji oświad­

czy, ze chce z prawa odmowy skorzystać, poprzednie

jej zeznanie nie może służyć za dowód i nie może być

odczytane ani odtworzone.

złożyła

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 103. Świadek ma prawo nie odpowiadać na

pytania Co do okoliczności, których ujawnienie mogłoby nar azi ć na odpowiedzialność za przestępstwo jego

samego lub osobę pozostającą z nim w stosunku wskazanym wart. 101.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 104. Świadka, po uprzedzeniu go o odpowie...

za nieprawdziwe zeznania, należy przede

wszystkim zapytać , o imię, nazwisko, wiek, zajęcie,

miejsce zamieszkania i stosunek do stron.

dzia lności

wić się

zamkniętych•.

; Poz. 24~'

737

się

przy drzwiach

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 105. Sąd ne>. rozprawie · głównej odbiera od

przyrzeczenie, według przepisanej roty, chyba

że strony zwolnią świadka od przyrzeczenia, a sąd nie

uzna, że złożenie przyrzeczenia jest konieczne.

świadka

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 106. Nie składają przyrzeczenia

a) nieletni do lat czternastu;

b) osoby, które z powodu choroby psychicznej lub

innego zakłócenia czynno ści psychicznych nie

zdają sobie sprawy ze znaczenia przyrzeczenia;

c) podejrz:mi o udział w czynie, będącym przedmiotem postępowania, lub o działalność przestępną, pozostającą w ścisłym związku z dzia..,

laniem osk arżone go .

Świadek

składa przyrzeczenie ,według

roty

" Świadomy wagi mych słów i odpowiedzialności

przed prawem przyrzekam uroczyście, że będę mówił

szczerą prawdę, niczego nie ukrywając z tego, co mi

jest wiadome".

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 108.

powtarz aj ąc

§ 1. Świadek składa przyrzeczenie,

za odbierającym przyrzeczenie lub odczy..,

-

tując

Poz. 243

738

R o z d z i a ł

na głos jego rotę, przy czym wszyscy, nie wy-

łączając sędziów, stoją·

Oględziny,

§ 2. Niemi plsmwnni składają przyrzeczenie

przez podpisanie jego roty. Niemi niepiśmienni i głusi

.ni epiśmienni przyrzekają przy pomocy biegłego.

§ 3. Przed odebraniem przyrzeczenia odbierający

przyrzeczenie uprzedza świadka o znaczeniu tego aktu

i o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 109. Świa dkom, którzy w danej sprawie

przyrzeczenie, przypomina się je przy ponownym przesłuchaniu, chyba że sąd uzna, iż konieczne

jest ponowne odebranie przyrzeczenia.

skład ali

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 110. Prz esłuchanie co do samej sprawy zaczyna się od wezwania świadka, aby opowiedział

wszystko, co mu wiadomo w sprawie, po czym sąd,

a następnie strony mogą zadawać mu pytania.

, Art. 111.

dą

Jeżeli między

sprzeczności,

można

zeznaniami świadków zajzarządzić stawienie ich sobie

do oczu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 112. § 1. Za nie usprawiedliwione niestawiennictwo sąd lub prokurator skazuje świadka na

grzywnę do dWudziestu pięciu tysięcy złotych oraz na

zapłacenie kosztów, wywołanych odroczeniem rozprawy

z powodu jego niestawiennictwa. Grzywnę, w razie

niemożności jej ściągnięcia, zamienia się na areszt do

dwóch tygodni.

§ 2. Ponadto sąd lub prokurator w razie potrzeby

zarządza przymusowe sprowadzenie świadka.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 113.

§ 1. Skutki wymieIlione wart. 112

mają również zastosowanie w razie nie usprawiedlivvionej . odmowy złożenia zeznań lub przyrzeczenia, przy

czym w razie ponownej odmowy sąd lub prokurator

mocen jest skazać świadka ponownie na grzywnę do

pięćdziesięciu tysięcy złotych, z zamianą w razie niemożności ściągnięcia na areszt do jednego miesiąca.

§ 2. Niezależnie od powyższych kar, sąd lub prokurator może nakazać niezwłoczne aresztowanie świad­

ka, odmaWIając ego zeznań lub przyrzeczenia, na czas

nie przekraczający jednego miesiąca. Areszt uchyla

się, jeżeli świadek złoży zeznania, względnie przyrzeczenie lub jeżeli sprawę w danej instancji ukończono.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 114. O przymusowe sprowadzenie lub o ukaranie osoby, podlegającej sądownictwu wojskowemu,

io zastosowanie względem niej środka, przewidzianego

wart. 113 § 2, sąd lub prokurator zwraca się do wła­

dzy wojskowej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 115. Jeżeli rozprawę odroczono z powodu

niestawiennictwa

albo odmowy zeznań lub przyrzeczenia przez kilka osób, wszyscy, których nieusprawiedliwione niestawiennictwo lub odmowa stały się powodem odroczenia rOzprawy, ponoszą odpowiedzialność

solidarną za zwrot związanych z tym kosztów, o ile

sąd . inaczej nie postanowi.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 116. Sąd lub prokurator zwalnia świadka od

kary, zwrotu kosztów i przymusowego sprowadzenia,

jezeli świadek w ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia go udowodni, że niestawiennictwo jego było usprawiedliwione.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 117. Na postanowienia, wydane

art. 112, 113, 115 i 116, służy zażalenie.

w

myśl

biegli i

II.

tłumacze.

A:rt. 118. W razie potrzeby dokonywa się oględzin

. miejsca, rzeczy lub ciała.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 119. W wypadka.::h, wymagających wiadospecjalnych, wzywa się biegłych .

mości

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 120. § 1. Do pełnienia czynności biegłego

jest nie tylko biegły sądowy, lecz także

każdy, kto uprawia zawód stwierdzający jego wiedzę

wdanej dziedzinie.

,

§ 2. Okoliczność, że ktoś jest świadkiem w d anej

sprawie, nie wyłącz.a przesłuchania go jako biegłego.

obowiązany

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 121. § 1. Nie mogą być biegłymi osoby,

których w myśl art. 98 nie wolno przesłuchiwać jako

świadków, lub które w myśl art. 101 mają prawo od~

mówić zeznań.

§ 2. Jeżeli strona przytoczy ważne powody, osła­

zaufanie do danego biegłego, wzywa się w jego

miejsce innego.

biające

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 122. Do oględzin zwłok zawsze wzywa

lekarza, w miarę możności biegłego sądowego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 123.

§ 1.

się

Gdy zachodzi podejrzenie zadania

otwarcie zwłok przez

gwałtownej śmierci, zarządza , się

lekarza.

§ 2. Do otwarcia zwłok należy, w miarę możności,

prócz biegłego zawezwać również lekarza, który ostatnio udzielał pomocy zmarłemu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 124. § 1. Gdy zachodzi podejrzenie śmierci

z otrucia, należy przez chemika lub odpowiedni urząd

albo zakład dokonać badania wnętrzności i innych

przedmiotów, mogących mieć związek z otruciem.

§ 2. Do badania należy w razie potrzeby zawezwać róvvnież lekarza.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 125. § 1. Jeżeli zachodzi potrzeba zbadania

stanu psychicznego oskarżonego, sąd lub prokurator

wzywa przynajmniej dwóch lekarzy, w miarę możności

psychiatrów.

, § 2. Biegli mogą żądać oddania oskarżonego pod

obserwację w zakładzie leczniczym . .

§ 3. Potrzebę, czas trwania oraz mIeJsce obserwacji określa sąd lub prokurator. Obserwacja powinna trwać nie dłużej niż sześć tygodni. W wypadkach

wyjątkowych sąd lub prokurator na wniosek biegłych

może przedłużyć ten termin na czas ściśle ·określony.

§ 4. Na postanowienie, nakazujące obserwację

w zakładzie leczniczym, służy zażalenie.

§ 5. Jeżeli karalnośĆ czynu oskarżonego zależy

od ustalenia stanu psychicznego pokrzywdzonego, to

przepis § 1 ma zastosowanie i do pokrzywdzonego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 126. Oględzin połączonych z obnażeniem ciała

dokonywa się, w miarę możności, przez biegłego tej

samej płci. Jeżeli sędzia lub prowadzący śledztwo

jest innej płci, niż osoba poddawana oględzinom, może

być przy tym obecny tylko w razie konieczności.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 127. Biegły składa ustnie lub pisemnie do~

sprawozdanie ze swoich spostrzeżeń oraz opartą na nich opinię.

kładne

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 128.

następującej

§ 1,

roty

Biegły składa przyrzeczeni~ według

73łJ

-

D.ziennik Ustaw Nr 33

"Świadomy wa-g i mych saów i @dlpIDwiedzia:lnClŚci

przed prawem, .p~rzek<łm uroczyście,. że powier.zone

mi obowiązki biegłego wykol'lam z .całą sumiennością

i bezstronnością"·

§2. Biegły sądowy składa przyrzeczenie tylko

przy objęciu stanowiska, a składając opinię w poszczególnych sprawach powolujesię na nie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 129.

Biegli mogą za zgodą sądu :lub prowa-

.dzącego śledztwo przeglądać .a kta sprawy w .całości

lub w części oraz zadawać oskarżonemu i świadkom

pytania potrzebne do ustalenia opin ii.

Art. no. Sąd 1ub [prowadzący śledztwo kieruje

badaniem dokonywanym przez bieglych, a jeżeli warunki badania tego wymagają, może wyznaczyć biegłym

termin do złożenia opinii .oraz wydać im za pokwitowaniem przedmioty ulegające badaniu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 131. Jeżeli przedmiot badania mo~ ulec

zniszczeniu lub zmianie przy badaniu, najeży, w miarę

możności, pozostawić część tego przedmiotu w przechowaniu sądow ym.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 132. Jeżeli opinia biegłych jest niejasna lub

sprzeczna, sąd lub prowadzący śledztwo może zarzą­

dzić ponowne przesłuchanie tych samych biegłych lub

wezwać innych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 133.

Zamiast wzywania

biegłych

lub nieza-

leżnie od ich wezwania sąd ~lub prowadzący śledztwo

może zasięgnąć opinii odpowiedniego urzędu lub zakła-

du.

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 134. § 1. W sprawach o podrabianie polskich pieniędzy sąd lub- prowadzący śledztwo zasi ęga

opinii urzędu ' lub zakładu, pow olanego do drukowania

banknotów lub bicia monet.

.

§ 2. W .sprawach o podrabianie pieniędzy obcych

sąd lub prowadzący . śl.edztwo w razie potrzeby zasięga

za pośr.e.dnictwem

Ministra

Sprawiedliwości opinii

właściwego urzędu lub zakładu zagranicznego.

Art. 133. § 1. Sąd lub · prowadzący śledztwo

wzywa odpowiedniego tłumacza, jeżeli zachodzi potrzeba

a) przesłuchania głuchego l ub niemego, z którym

sąd lub prowadzący śledztwo nie może porozumieć się bezpośrednio;

b) przesłuchania

zrozumiałym

osoby, nie mówiąc ej językiem

dla sądu lub prowadzącego śledz­

two;

. S) przekładu .pisma

zyku.

·

sporządzonego

w obcym

ję-

.

§ 2. Do tłurnaczó'w mają odpowIednie zastosowanie przepisy dotyczące biegłych. .

Art. i36, § L Art. 95, 104, 105, 108 § 1 i 3

i art. 109 - 117 mają odpowiednie zastosowanie do

biegłych i tłumaczów.

§ 2. Przymusowe ~rowadzenie biegłych i tłuma­

czów należy stosować tylko w wypadkach wyjątko­

wych.

R o z d z i a ł

III.

Rewizja i zatrzymanie ·r~ecZ'y.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 137.

przestępstwa

§ 1.

U 6sób podejrzanycq o popełnienie

wolne dak-Qllywać rewizji osobistej lub

domowej celem ich ujęcia, wykry:cia d0wodów winy

.Poz. 243

-

albo przedmiotów uzyska~ych przez przest ępstwoJub

ulegaj ących konfiskacie.

§ 2. U innych oS0b lub w innych miejscach wolnO

dokonywać rewizji tylko wteqy, jeże li zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że się tam znajdują: osoba

podejrzana o , przestępstwo albo przedmioty stanowiące

dowód przestępstwa, u zyskane prwz przestępstwo lub

ulegające konfIskacie.

ATt. 138. Rewizji osobistej należy d o konywać

w miarę m02;ności za pośrednictwem osoby tejże płci.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 139. Rewizjid@m0wej w porze nocnej dokowolno tylko

a) w wypadkach nie cierpiących zwłoki, jeżeli chodzi o przestępstwo, za które ustawa przepisuje

karę pozbawienia wolności do sześciu miesięcy

lub karę cięższą;

b) w lokalach otwartych w tej porze dla publicz-

nywać

ności;

'które służą za miejsce schadzek

albo do przechowywania rzeczy

pochodzących z przestępstwa, albo do zawododego upr a\\'iania nierządu lub gier hazardowych.

c) w lokalach,

przestępców

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 140. § 1. Za porę nocną uważa się czas od

godziny dziewiątej wieczorem do siódmej rano.

§ 2. Rewizję r-o-zpoczętą za dnia można prowadzić

nadal mimo nastania pory nocnej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 141. Rewizji w pomieszczeniu urzędu pań­

stwowego lub ' samorządowego dokonywa się po zawiadomieniu przełożonego lub jego zastępcy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 142. Rewizji w pomies.zczeniu zajęty m przez

. wojsko dokonywa się w obecności bezp ośre dniego

przełożonego lub wyznaczonego przezeń zastępcy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 143. Rewizji w biurze lub mieszkaniu osób

wymienionych wart. 32 wolno dokonyw a ć tylko za

zgodą właściwego przedstawiciela dyplomatycznego.

Al·t. 144. § 1. Osobę, u któr ej r ewizja ma się

zawiadamia się o celu rewizji i w zywa się do

::;becności przy niej .

§ 2. Jeżeli gospodarza lokalu nie ma na miejscu,

wzywa się do obecności przy rewizji przynajmniej jednego dorosłego domownika lub są siada .

odbyć,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 145. § 1. Jeżeli r ewizji dokonywa milicja

obywatelska, to winna okaz ać osobie , ukt6re j rewizja

ma się odbyć, polecenie sędziego lub prokuratora .

§ 2. W wypadkach nie cierpiących zwłoki, jeżeli

polecenie nie mogło być wydane przed rewizj ą, należy

okazać nakaz kierownika . wł aściw ej j ednost k i milicyjnej lub l egitymację służbową, a nast ę pnie zwrócić się

do sądu .luh prokuratora o zatwierdzenie rewizji; na.

żądanie osoby, li której przeprowadzon o rewizję, należy

doręczyć jej postanowienie o zatwIerdzeniu

rewizji

w ciągu '] dni od zgłoszenia . żądania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 146. Przedmioty zabrane przy rewizji należy

na żądanie osoby, od której je odebrano, wy~

dać jej pokwitowanie.

spisać, ił

, Art; 147. § 1. Przedmioty, mogące słlizyć do usta_

lenia istoty czynu łub do wykrycia sprawcy, należy~

po dokonaniu oględzin i sporządzeniu dokładnego opisu,

albo ,dołączy~ do akt sprawy, albo oddać na przechowanie właścicielQw.i ,. luQ innej osobie godnej ·z aufania·

z obowiązkiem . pr!2leós<tawi~ia ich na ikai.de.ż'ldanię

.-

są du lub prowadzącego śledztwo i z zakazem ich zbycia

lub przekształcenia.

§ 2. Dowody rzeczowe należy odpowiednio zabezpieczyć i w miarę możności opieczętować.

Art: 148. § 1. Jeżeli osoba, mająca u siebie przedmioty stanowiące dowód przestępstwa, uZ'yskane przez

przestępstwo lub ulegające konfiskacie, odmawia ich

wydania, można zarządzić ich odebranie.

§ 2. J eżeli przedmioty odebrała milicja obywatelska, należy zwrócić się niezwłocznie · do sądu lub

prokuratora o zatwierdzenie odebrania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 149. § 1. Osobę, która odmówiła wydania

rzeczy, następnie u niej znalezionych, sąd skazuje .na

grzy"vnę do dwudziestu pięciu tysięcy złotych z zamianą, w razie niemożności ściągnięcia, na areszt do dwóch

tygodni.

§ 2. Jeżeli osoba, której udowodniono, że posiada

u siebie przedmioty wymienione wart. 148, odmówiła

ich wydania; a drogą rewizji nie można ich odnaleźć,

to sąd może skazać tę osobę na grzywnę do dwudziestu

pięciu tysięcy złotych z zamianą, w razie niemożności

ściągnięcia, na areszt do dwóch tygodni, w razie zaś

ponownej odmowy - na grzywnę do pięćdziesięciu

tysięcy złotych, z zamianą,

w ·r azie niemożnoscl JeJ

ściągnięcia, na areszt do jednego miesiąca.

§ 3. Niezależnie od powyższych, kar, sąd może

w wypadku, wskazanym w § 2, nakazać niezwłoczne

aresztowanie osoby, odmawiającej wydania, na czas nie

.przekraczający jednego miesiąca. Areszt uchyla się,

jeżeli przedmioty wydano albo jeżeli sprawę w danej

instancji ukończono.

§ 4. Przepisy nini ejszego artykułu nie mają zastosowania do tego, kto bądź sam jest podejrzany

o dane przestępstwo, bądź może zwolnić się od skła­

dania zeznall.

§ 5. Uprawnienia, służące z mocy niniejszego

artykułu sądowi, posiada również prokurator.

§ 6. Na postanowienie, wydane na zasadzie niniejszego artykułu, służy zażalenie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 150. § 1. Jeż eli urząd, od którego zażądano

dokumentu, odmawia wydania go, można zwrócić się

do władzy naczelnej odnośnego zarządu państwowego

o polecenie wydania dokumentu.

§ 2. Wydania wolno odmówić jedynie wtedy,

gdyby ujawnienie dokumentu wyrządzić miało poważną

szkodę Państwu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 151. § 1. Korespondencję i inne papiery,

znalezione przy rewizji, można przeglądać bez zgody

osoby, u której je znaleziono.

§ 2. Jeżeli u osoby ni.e podejrzanej o popełnienie

przestępstwa (art. 137 § 2) dokonywa rewizji nie sę­

dzia i nie prokurator, a zachodzi potrzeba przejrzenia

takiej korespondencji lub papierów mimo sprzeciwu

osoby, u której je znaleziono, należy nie przeglądając

opieczętować je i przesłać do sądu lub do prokuratora.

Osoba, od której papiery odebrano, może je opieczęto­

wać własną pieczęcią.

Ad. 152. Do obecności przy rozpieczętowaniu

przejrzeniu korespondencji i papierów wzywa się

w miarę możności osobę, od której je odebrano.

i

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 153. § 1. Urzędy pocztowe, telekomunikacyjne, kolejowe i celne oraz instytucje żeglugi wodnej

Poz. 243

i powietrznej są obowiązane wydawać sądowi lub

prokuratorowi na ich żądani.e korespondencję i przesyłki, mające znaczenie dla toczącego się postępowania;

tylko sąd lub prokurator mają prawo je otwierać.

§ 2. Na postanowienie w tym przedmiocie służy

zażalenie .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 154. P rzedmioty uzyskane za pomocą przestępstwa, o ile nie są niezbędne do ustalenia istoty

przestępstwa albo do wykrycia sprawcy,

zwraca się

pokrzywdzonemu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 155. § 1. Jeżeli zachodzi wątpliw ość co do

osoby lub praw właściciela przedmiotów odebranych

od oskarżonego, oddaje się je aż do czasu rozstrzygnięcia sądowego na przechowanie sądowe lub osobie

godnej zaufania,

pod warunkami

przewidzianymi

w art . . 147 § 1.

§ 2. Przedmioty ulegające szybkiemu zepsuciu

i zniszczeniu sprzedaje się w tym wypadku z przetargu

publicznego przez zarząd gminny lub milicję, a osiąg­

nięte pieniądze składa się do sądu.

K S I Ę G A

IV.

ZAPOBIEGANIE UCHYLANIU

Rozdział

SIĘ

OD

SĄDU.

I.

Stosowanie środków zapobiegających uchylaniu się

od sądu •

Srodki zapobiegające uchylaniu się od

tylko sędzia lub prokurator w razie istnienia dostat~cznych poszlak przeciwko oskarżo­

nemu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 157. · .Nadzór nad przestrzeganiem przeplsow

o zatrzymaniu i stosowaniu środków zapobiegających

uchylaniu się od s ądu należy do sądu i prokuratora.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 158.

Na postanowienie w przedmiocie środka

zapobiegającego uchylańiu się od sądu służy zażalenie.

R o z d z i, a ł

II.

Tymczasowe aresztowanie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 159. § 1.

Tymczasowe aresztowanie może

tylko na mocy postanowienia sądu lub prokuratora.

§ 2. Prokurator może stosować tymczasowe aresztowanie tylko w toku śledztwa.

nastąpić

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 160. _§ 1.

się

Tymczasowe aresztowanie stosuje

a) w sprawach określonych wart. 22 f 1 · pkt 1),

3), 4) i 5),

b) w razie wydania w pierwszej instancji wyroku

skazującego na karę pozbawienia wolności powyżej 2 lat albo w razie skazania przestępcy

zawodowego lub recydywisty.

§ 2. Sąd lub prokurator może w w ypad'{ach,

określonych w § 1, odstąpić od stosowania tymczasowego aresztowania jedynie wówczas, gdy ze wzgl ędu

na szczegÓlne okoliczności sprawy zastosowąnie tymczasowego aresztowania uzna za niewskazane.

§ 3. W innych wypadkach tymczasowe aresztowanie może nastąpić, jeżeli

Dziennik: tjstaw Nr 33

a) żachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony bę­

d zie się ukrywał, nakłaniał do fałszywych zeznań albo w inny b ezprawny sposób będzie się

starał utrudnić postępowanie k arne;

b) gdy oska rżony nie ma w kraju stałego miejsca

zamieszkania,

określonego źródła utrzymania

l ub gdy nie można ustalić jego tożsa mości, albo

c) gdy oskarżony jest przestępcą zawodowY,m lub

rec ydywistą · § 1. Sch\"lytanego na gorącym uczynk u

lub be zpośrednio po tym w czasie pościgu każdy m~

prawo zatrzym ać nawet ·bez postanowienia sądu lub

prokuratora, j eżeli zachodzi obawa u cieczki schwytan ego lub jeżeli nie można ustalić j ego tożsamości.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 161.

§ 2. Schwytanego n al eży natychmiast oddać w r ę­

ce milicji obywatelskiej, organów b ezpieczeńshva publicznego, prokuratora lub sądu grodzkiego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 162. Milicji obywatelskiej lub organom bezpublicznego służy w każd ej chwili prawo

zatrzymania podejrzanego, gdy zachodzą wa.r unki n iezbędne do wydania p ostanowienia o aresztowaniu,

a zwłoka mogłaby spowodować uci eczkę podejrzanego

lub zatarcie śladów prz estępstwa.

pieczeństwa

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 163. P odejrzan ego zatrzymanego należy spronatychmiast do n ajbliższego prokuratora lub

sądu grodzkiego, który prz esłuchuje zatrzymanego i po

zapoznaniu się z zebranymi poszlakami bądź zarz ądza

aresztowanie pod,=jrzanego, b ą dź wypuszcza go na wolwadzić

ność.

Poz. 243

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 168. Zamiast zażądania kaucji lub poręcze­

nia od wojskowego w służbie czynnej można poprzestać na dozorze jego władzy prz e ł ożonej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 169. Kau cję może złożyć. albo sam oskarżony,

albo inna osoba . .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 170. Kaucj,,: składać należy "IN gotowiźnie lu b

w papierach wartościowych, przyjmowanych za kaucje

przez u rzędy skarbowe.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 171. Wpis hipoteczny m oże zastąpić zł ożenie

g otowizny lub papierów. wartościow yc h tylko wówczas,

jeż eli j ednoc ześnie złoż ono dow ód, że wartość obcią­

żanej ni e ruchomo ści, po potrąceniu hipotek maj ą cych

pierwszeńs two, dostatecznie

zabezpiecza wyznaczoną

sumę kaucji.

Art.. 172. § 1. Poręczenie składać mo że tylko

osoba, m ając a st a łe zamieszkanie w kraju i przedstawiająca dostateczne dowody, że j ej majątek wystarcza

na pokrycie poręczenia.

§ 2. Można nie przyjąć poręczenia, jeżeli osoba

poręczyci ela nie budzi zaufania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 173. § 1. Składającego kaucję lub poręcze­

nie uprzedza się, że w r<l.zie ucieczki oskarżonego lub

nie usprawiedliwionego jego niestawiennictwa na wezwanie sądu lub prokuratora kaucja ulegnie przepadkowi, a od poręczyci e l a ściągnięta b ędzie suma poręczenia.

§ 2. Do składając ego kaucj ę lub poręczenie mają

zastosowanie przepisy art. 77.

Z przyjęcia kaucji lub po rę czenia nal eż y

który podpisuj ą składaj ą cy oraz

przyjmuj ący kau cję lub por<;:czenie.

VI protokole -tym

zaznacz yć należy zachowanie przepisu art. 173.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 174.

sporz ądzić protok6ł,

Art. 164. Je żeli w ciągu czterdziestu ośmiu god zin

od chwili za trzymania przez władzę nie doręczono p odejrzanemu odpisu postanowienia o aresztowaniu, nal eży zatrzymanego wypuści ć na wolność.

Art. 165. § 1. Aresztowanego tymczasowo na leży

natychmiast wypuścić na wolność, jeżeli ustaną przyczyny, dla których aresztowanie nastąpiło.

§ 2. Zatrzymanego może zwolnić organ bezpiecz eńs twa publicz1\.ego lub milicja obywatelska.

Art. 166. § 1. A resztowanie podejrzanego może

w toku śledztwa n ajw yżej trzy miesiące. N:ależy to uwidocz nić w p ostanowieniu o zastosowaniu

tymczasowego aresztowania.

§ 2. Prok urator sądu apelacyjnęgo może przedłu­

żyć areszt do sześciu miesięcy.

trwać

§ 3. Sąd właściwy do rozpoznania sprawy może

na wniosek prokuratora udzielić dalszego przedłużenia

aresztu na czas oznaczony, j eżeli ze względu na szczególne 6koliczności sprawy, śledztwa nie można było

ukończyć w t erminie wskazanym w § 2.

R o z d z i a ł

Kaucja i

III.

poręczenie.

Art. 167. S ą d lub prokurator może od aresztowania oskarżonego odstąpić lub ju ż ·aresztowanego

zwolnić pod warunkiem zlożenia kaucji lub poręcz e nia

w określ one j sumie pien iężne j , przy której wyzna czeniu uwzględnia się sto p ień zamożności oskar ż onego

i _składającego kaucję lub poręcz yciela, wysokość wyrządzonej szkody i grożąc ą kar~.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 175. § 1. O przepadku kaucji lub o SCląg ­

sumy poręczen ia rozstrzyga: w toku śledztwa prok u rator, w innych wypadkach - sąd, do którego

właściwości sprawa należy.

§ 2. Przed wydaniem postanowienia nale ży ·' osobę,

która złożyła kau cję lub poręcz enie, wezwać do zł9że ­

nia wyjaśn ień.

§ 3. Na postanowienia w tym przedmiocie służy

ni ęci u

zażal enie .

przepadłej kaucji lub ściągn ię­

przelewa się do Skarbu Pańs twa,

wszakże pokrzywdzony ma pierwszeństwo do zaspokojenia z tej kwoty rosz czeń o odszkodowanie za wyrząd zoną przez prz estęp stwo krzywdę, o ile odszkodowania tego nie może uzyskać z majątku sprawcy lub

osoby za jego czyn odpowiedzialnej.

Art. 17G.

tego

Kwot ę

poręczenia

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 177. Os obę , która zło żyła kaucję lub porę­

czenie, zawiadamia się o terminach wyznaczonych do

stawiennictwa oskar żonego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 178. Sąd lub prokurator może na kazać aresztowanie os karżon ego wyp uszczonego na woln oś ć za

kau cj ą lub poręcz enie m, j eżeli wyjdą na jaw n m,v e okoliczności wymagaj ące aresztowania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 179. § 1. W razie cofni ęcia kaucji lub porę­

czenia należy os karżonego niezwłocz nie aresztować.

§ 2. Odpowiedzialność osoby, która cofn ęła kauc ję

lub poręcz enie, u staje dopiero z chwilą aresztowania

o :oI>;: :trżonego albo złożenia n owej kaucji lub po n~cz e­

nia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 180. § 1. Z chwilą aresztowania oskarzonego, umorzenia post.;powania lub wydania wyroku uniewinmaJącego, poręczenie ustaje, a kaucję zwraca się

osobie, która ją złożyła.

§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy kaucji lub poręcze­

nia, co do których już zapadło postanowienie o ich

p rzepadku lub ściągnięciu .

R o zd zi ał

IV.

Zah.az w ydalani.:! się, dozór milicji obywatelskiej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 181. § 1. Uznając potrzebę zastosowania

środka zapobiegawczego, sąd lub prokurator może zakazać oskarżonemu wydalania się ze stałego miejsca

zamieszkania albo oddać go pod dozór milicji obywatelskiej, wójta lub sołtysa albo pod dozór innej wła­

dzy, która tego się podejmie, jeżeli środki te są w danym wypa<iku wystarczające.

§ 2. iN razie zakazu wydahnia się nie wolno

oskarż onemu opuszczać stałego miejsca zamieszkania

bez zezwolenia sądu, a w toku śledz twa - bez zezwolenia prokuratora.

§ 3. Oddany pod dozór ma nadto obowiązek zgła­

szania się do \vladzy dozorujące j VI odstępach czasu,

określonych w postanowieniu sądu lub prokuratora,

który prócz tego· zobowiązać może oskarżonego do

innych ograniczeń jego swobody, ulCl.twiajr.cych wykonywanie dozoru.

§ 4. J eżeli oskarżony nie stosuje się do zarzą­

dzeń wydany ch na zasadzie nmLeJ ~JZegb artykułu, sąd

lub prokurator władny jest zastosować skuteczniejszy

środ ek zapobiegawczy.

R o z d z i a ł

V.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 185. Sposób rozpovvszec:ll1i~nia listów 'goń:'

c:iych, w ybór pism, w któr ych maj ą być ogłoszone,

oraz miejscowości, w których mają być plakatowane,

zależy od uznania wł ad zy , która roz syła listy gończe .

przebywający za grast awi się do sądu w ozna ...

czonym t erminie pod warunkiem odpowiadania z wolnej stopy, sQd moż e mu wydać list żęlazny.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 186.

§ 1. Jeżeli oskarżony, wzg~dem którego zapadło postanowienie o aresztowaniu,. ukrywa

się, sąd lub prokurator może zarządzić rozesłanie . listów gończych.

§ 2.. Rozesłanie listów gOi1.czych za skazanym, który się ukrywa, zarządza władza wykonywająca wyrok.

Art. 183.

Art;. 184. iN listach gończych wymienia się

a) władzę, która je rozsyła;

b) imię i nazwisko, a w miarę mo ż ności - dokładny rysopis oskarżon eg o z d ołączeniem jego

podobizny;

c) zarzucane mu przestęp stwo ;

d) ostatnie znane miejsce zamieszkania i gminę,

do której oskarżony nale ży ;

e) postanow ienie o aresztowaniu lub wyrok skazujący;

f) wezwanie każdego , kto zna miejsce pobytu oskarżonego,

do zaw iadomienia o nim najbliższej

wład zy sądowej lub milicyjnej i do zatrzymania oskarżonego w miarę możności.

oskarżony

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 187. List żelazny zapewnia osk arżonemu

pozostawanie na wolności aż do z apadnięcia wyroku

pierwszej instancji, o ile oskadony

a) stawi się w oznaczonym pnez sąd t erminie;

b) nie będzie się wy dalał bez pozwolenia sądu

z obranego miejsca pobytu w kraju;

c) nie będzie nakłaniał świadków do f ałszywych

zeznań lub starał się w inny sposób usuwać

d owodów prze stęp s twa.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 188. § 1. Sąd moż e wydanie listu żelaznego

od złożenia kau cj i lub. poręczenia.

§ 2. 'V takim r azie nie dotrzymanie warunków

wymienionych wart. 187 p ociąga nie tylko aresztowanie oskarżo n ego , lecz ta l:że pi'zepadek kaucji lub

ściągnięcie sumy poręczenia.

uzależnić

KSIĘGA

V.

PRZEPISY PDRZ.c\DKOWE.

Rozdział

Do ręczanie wezwall

I.

i innych pism sądowych. ....

Art. 18·9 . Wezwanie w ysyłane przez sąd powinno

opatrzone podpisem sędzi eg o lub sekretarza, a wysyłane przez prokuratora podpisem prokuratora lub

sekretarza.

być

Listy gończe i żelazne.

A r t. 182. § 1. Jeż e li m iejsce' pobytu oskarżonego

j·e st nie znane, sąd z wIasrrej inicjatywy lub na wniosek _ oskarżyciela zarządza poszukiwanie oskarżonego

przez milicję o1::-ywatel ską·

§ 2. iN toku śledztwa zarządzenia takie wydaje

prokurator, a przy wykonaniu wyroku

władza

wykonywająca wyrok.

.Jeżeli

nic ą złoży oświadczenie, że

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 190. iN wezwaniu należy wskazać

a) imię, nazwisko i adres ·w ezwanego;

b) w jakim charakterze i w jakiej sprawie się go

wzywa;

c) miejsce, . dzierl i godzinę stawiennictwa;

d) nazwę i d o kładny aclres wzywającego , sądu lub

urzędu prokuratorskiego;

·e) skutki niestawiennictwa.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 191. § 1. Pism a sądowe doręcza się pocztą

w listach z pokwitowaniem zwrotnym lub · przez funkcjonariuszów sądowych lub prokuratorskich, a osobom

pozostającym w wi ęzi~ni u tak że prżez funkcjop~5ill,:- .

szów zarządu wię zienn ego.

.

§ 2. Adresat może odebrać pismo bezpośrednio

w sekretariacie sądu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 192. Pisma adresowane do mIejSCOWOSCI,

w których nie ma urzę du pocztowego ani nie jest zorganizowane stałe doręczanie korespondencji poleconej,

doręcza się za pośr ednictw em \vładz gminnych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 193. Milicja obywatelsk a , doręcza pisma są­

dowe, je żeli doręcz enie pozostaje w związku z czynnością, pol econą milic) przez sąd lub prokuratora.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 194. iNeEwania i inne pisma sądowe przesyła

dla doręczenia wojskc;,vym w słu żbie czynnej ich

bezpośredniemu dowództwu.

się

AJ."t. 195. O \vezwaniu osoby, będącej w służbie

kolei albo żeglu~ i wodnej luh pClw:2trzn" j , zawiadamia

się jednocześnie

b ezpośredni ~

:zwierzchność

osbby

wezwanej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 196. Pisma sądowe doręcza się adresatom,

w miarę możności, do rąk własnych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 197. § 1. Jeżeli z powodu n ieobe cności adresata nie można doręczyć mu pisma do rąk własnych, dorę­

cza się je dorosłemu domownikowi, a w jego braku sąsiadowi lub dozorcy domu.

§ 2. Jeżeli się nikt nie znajdzie, kto by pism'o chciał

przyjąć, zostawia się je bądź w miejscowym urz ę dzie

gminnym, bądź w urzędzie pocztowym.

§ 3. W razie doręczenia pisma sąsiadowi lub dozorcy

domu albo pozostawienia go w urzędzie gminnym lub

pocztowym, przybija się na drzwiach adresata zawiadomienie, komu pismo doręczono.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 198. Pi~mo, przeznaczone dla korporacji, spół­

ki, stowarzyszenia, zakładu lub zwią?:ku albo dla obroń­

cy lub pełnomocnika strony, można w razie nieobecności w lokalu biurowym osoby, upoważnionej do przyjmowania pism, doręczyć także zastępczo do rąk każdej osobie, zatrudnionej w biurze, a w braku takich osób .:...- dozorcy domu, gdzie biuro się znajduje.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 199. Jeżeli strona, której doręczono wezwanie na rozprawę główną, zmieniła na stępnie miejsce zamieszkania i nie zawiadomiła o tym są du , to wezwania

i inne pisma sądowe, wysłane jej pod ostatnim znanym

adresem, uważa się za doręczone.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 200. § 1. Odbi erają cy pismo stwierdza jego doręczenie podpisem własnoręcznym ze wskazaniem daty

doręczenia, jeżeli zaś j est niepiśmienny

lub odmawia

podpisu, to doręczający sam oznacza datę doręczenia

oraz przyczynę braku podpisu.

§ 2. Dowód doręczenia przesyła się władzy wysyła­

jącej pismo.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 201. Jeśli ze względu na brak czasu lub z innych przyczyn doręczenie wezwania w sposób, przewidziany w niniejszym kodeksie, byłoby szczególnie utrudnione, świadków lub biegłych można wzywać telegraficznie, telefonicznie lub w inny sposób, najodpowiedn~ej­

szy ze względu na okoliczności.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 202 . . Niestawiennictwo osób wezwanych w

myśl art. 201 pociąga za sobą ustawowe skutki niestawiennictwa o tyle tylko, o ile nie ma wątpliwości, że wezwanie doszło zawczasu do wiadomości wezwanego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 203. Niezachowanie przepisów art. 189 - 201

nie powoduje nieważności doręczenia, j eśli osoba, dla

której wezwanie lub inne pismo sądowe było przeznaczone, oświadczy, że wezwanie to lub pismo otrzymała.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 204. § 1. Osoba, mająca przymusowo sprowadzić wezwanego do sądu lub prokuratora, okazuje wezwanemu nakaz dostawienia i wzywa go, aby się z nią

udał na miejsce wskazane w nakazie.

§ 2. W nakazie dostawienia n a leży wymienić szczegóły wskazane w art. 190

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 205. W razie oporu sprowadzający ma prawo

użyć siły, a w miarę potrzeby zwraca się ó pomoc do mIlicji obywatelskiej, a nawet do osób prywatnych, które

zgodzą się udzielić pomocy.

Rozdzi ał

Przeglądanie akt i

II.

otrzymywanie odpisów.

, ~rt. 206. § 1. Strony oraz ich obrońcy, pełnomoc­

mcy l ustawowi przedstawiciele mają prawo w kancelarii sądu przeglądać akta sprawy i robić z nich odpisy.

Poz. 243

§ 2. Uwierzytelnione odpisy z akt sprawy można

razie uzasadnionej, potrzeby tylko za zezwoleniem przewodniczą ceg o lub sądu, po ukończeniu zaś

postępowania także za zezwoleniem kierownika sądu.

otrzymywać w

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 207. W toku śledztwa zezwolenie stronom,

ich obrońcom, pełnomocnikom lub ustuvvowym przedstawicielom na przeglądanie akt i robienie odDisów oraz

otrzymywanie odpisów uwierzytelnionychzal~ży od prowadzącego śledztwo.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 208.

oskarżonemu

Nie można odmówić

lub jego obrońcy po

przejrzenia akt

wniesieniu aktu

oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 209. Prokurator ma prawo przeglądać akta

w każ dym czasie, nawet jeżeli nie jest stroną w danej

sprawie, oraz żądać przesłania mu akt, o ile to nie tamuje biegu postępowania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 210. Przesłanie akt innym \v:tRdzom, prócz są­

dowych i prokuratorskich, zależy oef uznania sądu. Po

ukończeniu postępowania przesłanie akt może zarzadzić

także kierownik sądu.

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 211. Oskarżony ma zawsze prawo otrzymać

bezpłatnie jeden odpis ka ż dego postanowienia i wyroku.

Rozdział

III.

łI·

Terminy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 212. Do biegu t erminu nie wlicza się dnia, od

którego ustawa liczy dany termin.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 213. Koniec terminu, który by miał upłynąć

w niedzielę lub inny dzień ustawowo uznany za święto

powszechne, przypada na następny dzień powszedni.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 214. Termin uważa się za zachowany, j eżeli

przed jego upływem pismo zostało nadane w polskim

urzędzie pocztowym lub telegraficznym, a . przez osobę

uwięzioną złożone w zarządzie więzienia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 215. § 1. Zawite są tylko terminy, które ustawa wyraźnie za takie uznaje.

§ 2. Czynność, spełniona po upływie t erminu zawitego, jest nieważna.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 216. § 1. Termin do zażaleń i sprzeciwów wynosi siedem dni i jest zawity.

§ 2. Zażalenia na niesłuszne aresztowanie można p:>dawać w każdym stadium sprawy, niezależnie od jakich-

kolwiek terminów.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 217. Termin do zażalenia liczy się od daty

ogłoszenia postanowienia, a jeśli ustawa nakazuje dorę­

czenie odpisu postanowienia - od daty dor ęczenia .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 218.

T ermin do sprzeciwu liczy się od daty dozaocznego.

ręczenia odpisu wyroku

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 219. § 1. Termin do zapowiedzenia rewizji wynosi siedem dni, liczy się od daty ogłoszenia orzeczenia

i jest zawity.

§ 2. Co do wyroków zaocznych, liczy się ten termin

. cd daty doręczenia odpisu sentencji wyroku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 220. Termin do wywodu r ewizji wynosi siedem dni, liczy się od daty doręczenia odpisu orzeczenia

z uzasadnieniem i jest zawity.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 221. § 1. Jeżeli uchybienie terminu zawitego

z przyczyn od s.trony niezależnych, strona

W. ąiędmiQdniQwy:m tę!.l11iDi~ z~witym od daty ustania

nastąpiło

.,..

-----------------------

przeszkody może zgłosić do sądu , w którym sprawa się

toczy, wniosek o przyvvrócenie terminu .•

§ 2. Jednocześnie należy dopełnić czynności, która

miała być w t erminie wykonana.

§ 1. O przywróceniu terminu, dotyczące­

go środka odwoławczego, rozstrzyga na posiedzeniu niejawnym sąd, w którym środek n3.12Ż2J o złożyć. Na postanow:enie odmowne slu~y zaż,,-lcnie, które rozstrzyga

ostatecznie sąd, właściwy do l'ozpozn,,-nia środka odwoArt. 222.

ła\vc zeg o.

§ 2. O przywróceniu terrnibu w wypadkach, nie

p rzewidzianych w § 1, rozstrzyga sąd, do którego vmios ek zgłoszon o. Na postanowienie odmowne sąd·u pierwszej instancji służy zażalenie.

Poz. 243

godną po odebraniu od meJ przyrzcczei1ia, że sumiennie

wykona obowiązki protokolanta. Przepis § 2 ma odpowiednie zastosowanie.

§ 4. Do przepisó·w §§ 2 i 3 stosuje się odpowiednio

art. 103 §§ 1 i 3 oraz 8.rt. 123.

§ 5. J eiel i osoba wskazana w § 1 posiada biegle zna ...

stenografii, może sama s p isać protokół pismem

stencgro.ficznyIn i niezwłocznie po zakończeniu czynności przeiożyć stenogram na zwy ide pismo, czyniąc adnotację, j aki mp::du giwała się systemem stenografii.

§ 6. N a wniosek strony, sąd może przybrać stenografa na jej k oszt, stosując przepisy § 2 oraz art. 233

§ 4.

jomoś ć

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 228. Do protokolanta maj ą ~dpowiednie zasto..

Art. 223. Wniosek o przywrócenie terminu nie.

sowanie art. 39-43, a wszelkie wątpliwości i spory roz ...

wstrzymuje wykonania · zaskarżonego orzeczenia, lecz

. strzyg a ostatecznie osoba, która prowadzi czynności prosąd, który wydał orzeczenie, lub sąd odwoławczy może

tokolowane.

w strz ymać wy.o~anie . Odmowa wstrzymania nie wyArt. 229. Do p r otokołu wciąga się

_

maga uzasadniema.

a) dokładne oznaczenie m ieJsca i czasu dokonanej

R ozd zi a ł

czynności;

IV.

b) imiona i nazw·iska osób bionlcych w niej udział;

c) przebing ca ł ej czynności;

d) vvnioski i oświadCZEnia s t.:=". on;

e) zapadłe postanov:.le;--lia i Drządzenia .

Protokoły.

Art. 2:;4. Z p rzebiegu rozprawy sądowej, przesłu­

chania o skarżonego, świadka lu b biegłego, z prze~iegu

cZ;lędzin, rewizji i odebrania rzeczy ·Ol'az zatrzymania

korespondencji lub przesyłki należy .sp~sać protokół. Spisywania protokołu z przebiegu innych czynności śled­

czych m ożna zan~eCha 2, stwierdzając ich d okonanie odpowiednią notatką in formacyjną .

Art. 225. Z przebiegu rozprawy w Sądzie Najwyż­

szym tudzież z przebiegu posiedzenia meJawnego we

wszystkich sądach może być s porządzony wspólny prot ok6ł dla w szystl.:::ich spraw w tymże dniu rozpoznawan ych. Odpisy zawartych w takim protokole postanowień

załącza się do akt danej sprawy.

Art. 226. PTo;;okól sporządża się rówluez, jeżeli

strona zgłasza ustnie wniosek nie wymaga:ący podpisu

adwokata, a w szczególności - w razie zgłoszenia aktu

o skarżenia w sądzie grodzkim, sprzeciwu przeciw wyrokmui zaocznemu, wniosku o ·przyw rócenie terminu lub

wskazania dowodćw.

Art. 227. § 1. Spisać protokół może

a) s ędzia lub prokurator, choćby wykonywał czynność protokołowane;;

b) aplikant s ądow y;

c) urzędnik sekretariatu sądowego lub prokurator...

skiego;

~

d) funkcjonariusz milicji obywatelskiej lub bezpieczeńst\va publicznego, choćby wykonywał czynność protokołoY'laną.

""

§ 2. Obok osób wskazanych w § 1 może spisać protokół pismem stenograficznym stenograf sądowy. W braku stenografa sądowe go można powolać wiarogodną osobę biegłą w piśmie stenograficznym, po odebraniu

od

niej przyrzeczenia, że sumiennie wykona obowiązki pro..,

tokolanta. Niezwłocznie po zakończeniu czynności ste'"

nograf przełoży stenogram na zwykłe pismo, czyniąc adnotację, jakim posłu giwał

się

systemem stenografii.

W razie potrzeby można powołać kilku stenografów.

\f: 3. W braku osób wymienionych w § 1 można powołać

w charakterze protoj{olanta każdą osobę wiaro-

Art: . 230. Zeznania i oŚ"liaC.c z snia osoby przesłu­

ch iwanej wciąga si ę do p r oblwlll z możliw ą dokładno­

ścią ·

Osoby biorqce u dz iał w czynnoscl mogą

do pr Gto ~::JfU v,cszystkiego, co dotyczy

ich p r aw lub interesóvv.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 231.

żądać wciągnięcia

A.rt. 232. Protokół stano'Ni w .il~czny dowód zachowania form postępowania, chyb9 że udowodniono świa­

domy fałsz.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 233. § 1. Protokół rozprawy sądowej oraz po....

siedzenia niejaw nego po dpisują przewod niczący i prOtokolant.

§ 2. Każdy inny pro tokół podpisują wszystkie osoby

bio rące udział w danej cz ynnośc i.

Paed podpisaniem,.

protokołu n ależy go odczytać i zaL'nacz.yć to w protokole.

§ 3. psoba mająca pOG':Jisać protokół może zgłosić

zarzuty co do jego tr eści . Zm'z:lty t akie wciąga się do

prot oh:ołu .

§ 4. Protok ół spisany pismem stenograficznym pod...

pisuje stenograf, a przekład protokolu na zwykłe pismo

podpisują: przewodniczący

lub osoba ·wykonywająca

czynność protok ołowa ną, protokolant i stenograf oraz

w miarę możności inne osoby bi orąc e udzia~ w danej

czynności. Do przekładu stosuje się przepis § 3.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 234. Wszelkiego rodzaju poprawki i uzupeł..,

nienia należy umieścić w końcu protokołu przed podpi..

saniem lub w osobno podpisanym do [)isku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 235. § 1. Dopóki sąd, w k tó rym protokół roz..

prawy sporządzono, nie prZestał akt d·) wyższej instancji,

strony ma ją pra--"vo żądać sprostGw :mia protokołu, Vo'Ska..

zując na nieścisłości lub opuszczE·nia.

§ 2. Jeżeli przewodn icz~ey i protokolant przychylą

się do żądania strony, to prZeWO (b~ Cz.ący zarządza sprostowanie protokołu; w przeciwnym razie żądanie sprostowania protokołu r07:pOZl1,,-jc n" posiedzeniu niejaw-

nym sąd, orzekający w danej sprawie, po wysłuchaniu

protokolan ta.

KSIĘGA

POSTĘPOWANIE

VI.

PRZYGOTOWAWCZE.

Rozdział

Poz. 243

§ 2. Do zakresu śledztwa należy w szczególności

przesłuchanie świadków, biegłych i podejrzanych oraz

przeprowadzenie rewizyj i oględzin.

I.

Śledztwo.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 236. § 1. Każdy ma prawo, dowiedziawszy się

o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, zawi:;tdomić o tym prokuratora,

organa bezpieczeńsLwa publicznego, milicję obyw atelską, wójta lub sołtysa .

§ 2. Każdy urząd, przedsiębiorstwo państwovvle lub

samorządowe, instytucja prawa publicznego, organizacja

wykonywająca zlecone ' czynności w zakresie

zarządu

państwowego lub sam.orządowego, a także spółdzielnie

mają obowiązek, dowiedziaV':szy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, zawiadomić o tym niezwłocznie prokur ato ra, organa bezpieczeństwa publicz..

nego lub milicję o bywatelską.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 237. § 1. l'vElicja obywatelska, dowiedziawszy

o przestępstwie ściganym z u rzędu , przedsiębierze

wszystko co potrzeba, aby zabezpieczyć jego ślady i elowody, oraz zawiad:nnia natychmiast właściwego oskarży­

ciela publicznego o przestępstwie i o przedsięwziętych

się

czynnościach.

2. Jeżeli o prz estęps twie ściganym z urzędu dowie się wójt lub soltys - zawiadomi natychmiast milicję obywatelską, a do czasu jej przybycia przedsię­

bierze ws~ystko co potrzeba, aby zabezpieczyć ślady i dowody.

§

§ 1. Prokurator, dO'Niedziawszy się o poz urzędu, wydaje postanowienie o wszczęciu śledztwa, wskazując czyn będą­

cy jego przedmiotem, kwalifikację prawną tego czynu,

a w miarę wykrycia sprawców osoby podejrzane o jego

dokonanie oraz przeprowadza śledztwo bezpośrednio lub

za pośrednictwem milicji obywatelskiej.

§ 2. W spr~wach . o przestępstwa należące do wła­

ściwości sądu grodzkiego jeżeli prokurator nie zarządzi inaczej śledztwo prowadzi milicja obywatelska.

§ 3 ~ W sprawach o przestępstwa, należące ' do wła­

ściwości sądu grodzkwgo, bez osobnego zarządzenia prokuratora nie jest konieczne

a) zawiadamianie prokuratora o ujawnionych przeArt. 238.

pełnieniu przestępstwa, ściganego

stępstwach;

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 240.

Prowadzący śledztwo ma prawo wzywać

świadków i biegłych do stawienia się z oznajmieniem

skutków, przewidzianych wart. 112, a w razie ich niestawiennictwa może zarządzić przymusowe sprowadzenie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 241. Jeżeli oskarżyciel publiczny uzna że wyniki śledztwa dały dostateczną podstawę do prz~prowa ..

dzenia rozprawy głównej, wnosi akt oskarżenia. Może

również wnieść akt oskarżenia na podstawie otrzymaneg? zawiadomienia o przestępstwie oraz załączonych do

mego danych wyjaśnia'ących, lecz Wówczas obowiązany

jest dopełnić czynności śledczej, przepisanej przez art. 252.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 242. § 1. Jeżeli oskarżyciel publiczny uzna, że

okoliczności przytoczone w zawiadomieniu nie dają podstawy do przeprowadzenia śledztwa lub że wyni;d śledz­

twa nie uzasadniają wszczęcia postępowania sądO"Nego,

odmawia ścigania lub umarza śl edztwo.

§ 2. O odmowie ścigania lub umorzeniu śle dztwa zawiadamia się pokrzywdzonego oraz osobę, któq prze~

słuchano jako pod e jrzaną.

§ 3. Na postanowienie powyższe pokrzywdzonemu

służy zażalenie z wyjątkiem wypadku, przewidziariego

wart. 54.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 243. . § 1. Oskarżyciel publiczny, nie będą cy

prokuratorem, sam śledztwa nie umarza, lecz przesyła

je w tym celu stosownie do właściwości sądowi grodzkiemu lub prokuratorowi.

§ 2. Sąd grodzki, odmawiaj ąc umorzenia śledztwa,

przesyła sprawę prokuratorowi.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 244. § 1. W razie umorzenia śledztwa, sąd

grodzki lub prokurator zarządza, co potrzeba w przedmiocie dowodów rzeczowych.

§ 2. Na te zarządzenia służy zażalenie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 245. § 1. W razie umorzenia śledztwa sąd, do

którego właściwości sprawa należy, na posiedzeniu niejawnym, po wysłuchaniu podejrzanego lub jego obroń­

cy, wydaje w wypadkach przez prawo przewidzianych

postanowienie co do zastosowania względem podejrzanego środków wychowawczych lub zabezpieczających.

§ 2. Na te postanowienia służy zażalenie.

o wszczęciu śledztwa,

podejrzanego i wydanie

Art. 245. V1znowienie umorzonego śledztwa może

nastąpić tylko wtedy, gdy prokur ator uzna, że ujawnio~

postanowienia 6 zamknięciu śledztwa;

c) przedstawianie do zatwierdzenia prokuratorowi

aktu oskarżenia lub wniosku o umorzenie śledz­

twa.

no nowe, istotne okoliczności, nie znane w poprzednim

postępowaniu. Jednakże i w tym wypadku łączny czas

pozbawienia pode jr zanego wolności nie ·może przekraczać okresów wskazanych wart. 166.

Art. 239. § 1. Zadaniem śledztwa jest

a) ustalenie, czy istotnie popełniono przestępstwo;

b) wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawc6w

Art. 247; § 1. W sprawach o przest ępstwa zoskarżenia prywatnego milicja obywatelska na żądanie oskar-

b) wydanie postanowienia

końcowe przesłuchanie

przestępstwa;

c) wszechstronne wYJasmenie okoliczności sprawy

dr og ą zebrania potrzebnych wiadomości, śladów

i dowodów;

d) utrwalenie dla sądu wyrokującegó dowodów, które inaczej mogłyby zaginąć;

e) zebranie danych o podejrzanym, a zwłaszcza o jego stosunku do pokrzywdzonego, stopniu rozwoju

umysłowego, charakterze, dotychczasowym życiu

i zachowaniu się po spełnieniu przestępstwa oraz

O innych okolicznościach określonych wart. 81.

życiela przyjmuje j ego skargę i w razie potrzeby zabezpiecza dowody, po czym przesyła sprawę do właściwego

sądu.

§ 2. W sprawach należących do właściwości sądów

grodzkich oraz w sprawach z oskarżenia prywatnego sąd

po wniesieniu a~tu oskarżenia może zarządzić, aby milicja obywatels~a przeprowadziła śledztwo.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 248.

Jeżeli

w toku śledztwa powstaną wątpli­

wości co do poczytalności podejrzanego, prokurator może

przeprowadzić zbadanie przez pieglych stanu psychicznego . podejrzanego.

Dziennik Ustaw Nr. 33

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 249. Sąd grodzki dokona z urzędu nawet przed

'Wszczęciem śledztwa czynności śledczych nie cierpiących

zwłoki, jeżeli prokuratora nie ma na miejscu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 250. § 1. Dopuszczenie podejrzanego i jego

obrońcy oraz pokrzywdzonego i jego pełnomocnika do

obecności przy czynnościach śledczych zależne jest od

uznania przeprowadzaj ącego daną czynność. Osoby dopuszczone do obecności przy tych czynnościach mają prawo zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz

zgłaszania do protokołów wniosków i uwag.

§ 2. Pokrzywdzony i jego pełnomocnik oraz podej -

rzany i jego obrońca mogą składać wnioski o dokonanie

czynności śledczych ze wskazaniem okoliczności, które

m ają być ustalone. Pr owa dzący śledztwo nie może odmówić dokonania czynności, mającej istotne znaczenie

dla sprawy; w razie cdmow'y sporządza postanowienie

z uzas adnieniem.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 251. W sprawach, należących do właściwości

s ądu okręgowego i apelacyjnego, śledztwo mogą prowadzić organa b ezpieczel'lstwa publicznego, jeżeli nie zostaio ono wszczęte przez prokUi'atora. Oficerom śledczym

bezpieczeństwa publicznego służą wówczas wszelkie

uprawnienia pl"zewidziane w przepisach niniej szego

k odeksu dla organów prowadzących śledztwo z następu­

j ącymi ogi"aniczeniami

l) ó wszczęciu śledztwa zawiadamia się prokuratora;

\ 2) prokurator sprawuje nadzór nad śledztwem;

3) oficerowie śledczy bezpieczeństwa publicznego nie

mają prawa wydawać postanowień o zastosowaniu

środków zapobiegania uchylaniu się od sądu, o przedłu żeniu aresztu, przepadku kaucji lub ściągnięciu sumy poręc~enia oraz o wymierzeniu grzywny nie stawajqcym świadkom i bi egłym ;

4) postanowienia oficerów śledczy~h bezpieczeństwa

" publicznego o umorzeniu śledztwa oraz o uchyleniu

lub złagodzeniu środka zapobiegającego uchylaniu

( się od sądu wym.agają zatwierdzenia przez prokuratora;

5) akty oskarżenia, sporządzone przez oficerów śled­

czych bezpieczeństwa publicznego, przedstawia się

do zatwierdzenia prokuratorowi, który wnosi je do

sądu lub sporządza sam akty oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 252. § 1. Jeżeli prowadzący śledztwo uzna, że

dostarczy ło już ono podstawy do rozprawy główne;,

przesłuchuje raź jeszcze podejrzanego, wyjaśnia, jakie

_

przest ępstwo mu zarzucono i zaznajamia go z treścią zebranych do·w odów, po czym, jeżeli wobec wyjaśnień podejrzanego nie zajdzie potrzeba uzupełnienia śledztwa,

wydaje postanowienie zamykające śledztwo.

§ 2. Czynności wymienionych w § 1 można zaniechać w sprawach o przes tę pstwa należące do właściwo­

ści sądów grodzkich.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 253.

Na czynności prowadzącego śledztwo słu­

osobom, których prawa zostały przez te

zażalenie

czynno ści obrażone.

zy

R ozdzi a ł

II.

Akt oskarżen.i.a.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 254. ' § 1. Prokurator obowiązany jest wmesc

w ciągu dwóch tygodni od daty otrzymania akt zamknię­

t ego śledztwa albo od daty zamknięcia prowadzonego

przez siebie śledztwa akt oskarżenia do sądu bądż pow'ziąć postanowienie o u morzeniu śledztwa lub też zarzą­

dzić uzupełnienie śledztwa.

§ 2. Jeżeli podejrzany jest aresztowany, termin dla

czynności wymienionych w § l wynosi siedem dni-

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 255. Akt oskarżenia powinien zawierać

a) imię, n azwisko oskarżonego oraz inne szczegóły

niezb ędne do ustalenia jego tożsamości;

b) dokładne określenie zarzucanego czynu ze wska ...

zaniem czasu, miejsca i innych okoliczności jego

popełnienia;

c) wskazanie przepisu ustawy karnej, pod któryza-;

rzucany czyn podpadćl.;

d) wskazanie s ą du , przed którym ma się odbyć roz ..

prawa główna;

e) u zasadnienie oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 256. W sądzie grodzkim wystarcza, jeżeli akt

zawiera oznaczenie osoby oskarżonego i zarzucanego mu czynu.

oskarżenia

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 257. § 1. Do aktu o skarżenia dołącza się wy...

kaz osób, których wezwania oskarżyciel żąda, ze wskazarliem ich adresów, oraz wskazuje się inne dowody, których przeprowa dzenie na rozprawie głównej osk arży ciel

uważa za ni ezbędne .

§ 2, Do wykazu ' prokurator może dołączyć wniosek

o zaniechanie wezwania i odczytanie na rozprawie zez ..

nań świadków, zamieszkałych za granicą albo mających

stwierdzić okolicznoś ci, którym oskarżony w wyjaśnie­

niach swych nie zaprzeczył.

§ 3. Wraz z aktem osk arżenia przesyła: się sądowi

akta śledztwa oraz inne załączniki sprawy.

~

KS IĘGA

POSTĘPOWANIE

PRZED

VII.

SĄDEM

PIERWSZEJ

INSTANCJI.

DZIAŁ

L

POSTĘPOWANI E

PRZED SĄDElVI OKRĘGOWYM

I APELACYJNYM.

Rozdział

I.

.Przygotowanie do rozprawy głównej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 258. § 1. Jeżeli akt os ką{żenia nie odpowiada

warunkom formalnym, przepisanym wart. 255 i 257,

prezes sądu zwraca go oskarżycielowi w celu uzupełnie­

nia braków w terminie siedmiodniowym.

§ 2. Termin ten dla oskarżyciela prywatnego jest zawity.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 259. Prezes zarządza doręczenie oskarżonemu

odpisu aktu oskarżenia wraz z listą osób, które ma się

wezwać do sądu, i wykazem do.wodów, wskazanych przez

oskarżyciela.

A.rt. 250. § 1: Prezes nie zarządzaj ąc doręczenia od...

pi su aktu oskarżenia wnosi sprawę na posiedzenie n ie"

jawne, j eżeli zachodzi jeden z następujących wypadków~

a) brak znamion przestępstwa w czynie, zarzucan y m oskarżonemu;

b) złoż enie aktu oskarżenia przez nieuprawnionego

oskarżyciela;

.

c) istnienie okoliczności uzasadniających umorzenie

postępowania w myśl art. 3;

• d) niewł aściwość sądu;

e) konieczność uzu pełnienia śled ztwa lub wydania

in "lego zarządze;ia przekraczaj ącego władzę prezesa.

I

,DzIennik: Ustaw Nr 33'

Poz. 24'a

-- 747 """"

. {i :2. Na posiedzeniu niejawnym sąd umarza .postę?~

wanie w całości lub w części bądź uznając mewła sCl­

wość sądu przekazuje sprawę komu należy, b ądź wydajeinne stosowne p ostanowienie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 261. Niezwłocznie po doręczeniu aktu oskarże­

nia prezes sądu

a) wyznacza termin rozprawy głównej i zarządza

wysłanie w e zwań z u względni eniem czasu, potrzebnego stronom na przygotowanie się do 0brony;

b) zawiadamia powoda cywilnego o wpłynięciu a k tu

Art. -270. § 1. W sprawach o przestępstwa, za które

ustawa przepisuje jako najwyższe kary grzywnę lub

pozbawienia wolności do dwóch lat albo obie te kary łącz­

nie, niez ależnie od kar dodatkowych, tudzi eż w sprawach,

dotycżących tylko wydania łącznego wyroku osobiste

stawiennictwo oska rż onego jest obowiązkowe wtedy

t ylko, gdy sąd wyraźnie uzna je za niezbędne , co n ależy

zaznaczyć w w'ezwaniu.

§ 2. We wszystkich innych sprawach oskarżony j2st

obowi ązany stawić się do sądu o sobi śc ie.

oskarżonemu

§ 1. Pomiędzy doręczeniem wezwania

a t erminem rozprawy powinno upłyn ą ć

przynajmniej siedem dni.

§ 2. W razie n iezachowania tego t erminu - oskarżony może żądać odroczenia rozprawy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 271. § 1. Oskarżonego, osadzonego tymczasowo

w areszcie w siedzibie s ą du, sprowadza się w każslym

razie na rozprawę główną .

§ 2. W sprawach, w których stawien nictwo oskarżo­

nego nie jest obowi ązkowe , a oskarżony jest osadzony

w areszcie w innym okręgu sądowym, sprowadza się go

na' rozprawę vtedy tylko, gdy sąd uzna to za niezbędne.

Ad. 263. Jeżeli strona ma obrońcę, pełnomocnika

lub p rzedstawiciela u stawowego, należy ich również zawiadomić o terminie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 272. ,Oddalenie jClkiegokolwiek wniosku przed

nie tamuje podniesienia tego wniosku

na rozprawie, choćby się nie ujawniły nowe okolic zności.

Art. 264. Prokuratora zawiadamia się o terminie

przez doręczenie mu listy wyznaczonych spraw.

R o z d z i a ł II.

o sk arż eni a.

Art. 262.

Art. 265. § 1. Oskar żony ma prClwo wnosić w terminie siedmiodniowym od daty doręczenia odpisu aktu

oskarżenia o w ezwanie innych osób oraz sprowadzenie

innych dowodów, prócz wskazanych w wykazie, załączo­

nym do aktu oskarżenia, o czym należy uprzedzić oskarżoneg o przy doręczeniu odpisu aktu oskarżenia .

§ 2. Wskazując nowe osoby lub inne dowody, strona

powinna podać okoUczności, k tóre w t en sposób chce

stwierdzić .

§ 3. W terminie, okr eślonym w § 1, służy oskarżo­

nemu prawo złożenia uzasadnionego wniosku o wezwanie na . rozprawę świadków , co do których prokurator

wnosił o odczytanie ich

zeznań

na rozprawie (art.

257 § 2).

§ 4. Dla powoda cywilnego termin siedmiodniowy

liczy się od daty otrzymania przezeń zawiadomienia o

wpłynięci u do sądu aktu oskarżenia.

Art. 266. Wezwanie świadków ,i biegłych Qraz .sprowadzenie dowodów, wskazanych prżez stronę, ~arz ądza

prezes, sądu, a: wykaz ich dor ęcza się niezwłocznie stronie

przeciwnej.

Att. 267.

§ 1.

Prezes

sądu

zarządza

wezwanie

świadków, co do których strona złożyła w terminie wnio-

sek, przewidziany wart. 265 § 3.

§ 2. Wnioski stron o wezwanie nowych osób i 'Sprowadzenie innych dowodów, prócz wskazanych w wykazie załączonym d o ,a ktu oskarżenia, kieruje prezes sądu

na posiedzenie niejawne, jeżeli uznaje, że okoliczności,

które strona chce stwierdzi ć, nie mogą mieć wpływu na

treść wyroku.

§ 3. Jeż eli wniosek złożono po terminie, prezes kieruje go na niejawne posiedzenie sądu, który może p owziąć postanowienie odmowne, j eżeli zachodzą warunki,

przewidziane wart. 301.

§ 4. Przepisy powyższe nie dotyczą prokuratora.

Art. 268. Strona, której w myśl art. 267 odmówiono

wezwania świadków lub biegłych, może sama sprowadzić

ich do sądu.

Art. 269. Niezależnie od żą dania stron, prezes sądu

ma prawo wzywać świadków i bi egły ch oraz sprowadzać

inne dowody.

rozpr awą główną

Ogólny porządek rozprawy głównej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 273. Przewodniczący kieruje ro zprawą i czuwa nad jej pravvi dłowym tokiem, bacząc, aby, o ile szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie,dowody

na poparcie os karżenia były przedstawione przed dowodami służącymi do obrony.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 274. § l. Oskarżonemu, świadkom i biegłym

zarówno sędziowie jak strony zadają pytania bezpośred­

' nio, o ile przewodniczący inaczej nie zarządzi.

§ 2. Prz ewodni czący uchyla ' pytania, które uznaje

za niestosowne.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 275. § 1. Przewodniczący daje stronom możność

wypowiedzenia się co do wszystkich przedmiotów ulegających r ozstrz ygnięc iu.

§ 2. Jeżeli w jakiejkolw.iek kwestii jedna ze stron

zabiera głos, prawo głosu służy również wszystkim innym

stronom, w każdym jednak razie · oskarżonemulub jego

obrońcy służy głos ostatni.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 276. Prz ewodniczący Tozstrzyga ostatecznie

o przychylny m załatwieniu każdego wniosku strony,

j eżeli inna stroniJ. się nie sprzeciwia. W przeciwnym razie

musi zapaść postanowienie sądu.

'

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 277. Przewodniczący wydaje wszelkie zarzą­

dzenia ,niezbędne do utrzymania w sali sądowej spokoju

i porządku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 278. Przewodniczący może wydać ,zarz ą dż enia

ce1em uniemożliwi enia oskarżonemu wydalan ia się z są­

du przed ukończeniem rozprawy.

Art. 219. § 1. Jeżeli oskarżony, pomimo u p omnienia przez przewodnicząceg o, zachowuje się n adal w sposób zakłócający porz ą dek rozp r awy lub ubliżaj ą cy powadze sądu, przewodniczący może wydalić go czasowo

z sali s ądowej.

§ 2. Po powrocie osl<;:arżonego do sali, przewodniczą­

cy zawiadamia go o wszystkim, co się odbywało w jego

nieobecności, i daj'€IDu możność złożenia w tej mierze

wyj a śnień.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 280. Jeże li obrońca lub pełnomocnik strony,

mim() upomnienia przez przewodniczącego, zachowuje

DZ~J?~ik Ustaw Nr 33

się nadal w sposób zakłócający porządek rozprawy lub

ubliżający

'powadze sądu, przewodniczący odbiera mu

głos, a sąd może usunąć go od udziału w sprawie.

Poz. 243

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 293. Świadek, który nie ukończył lat siedemnastu, może być obecny na sali sądowej wtedy tylko,

gdy obecność jego jest dla sądu niezbędn~.

Art. 281. § 1. Jeżeli usunięto obrońcę, przewodniczący na żądanie oskarżonego, a gdy obrona jest z mocy

ustawy niezbędna - to z urzędu, wyznacza mu nowego

R o z d z i a ł III.

obrońcę·

§ 2. Jeżeli vvyznaczony obrońca nie może objąć niezwłocznie obrony, należy rozprawę przerwać lub odroczyć.

Art. 282. § 1. O ile art. 278 - 281 nie stanowią inaczej, mają zastosowanie przepisy art. 60 - 64 ustroju

sądów powszechn ych.

§ 2. Względem oskarżonego areszto'.vanego stosuje

się VI wypadku art. 61 ustr oju sądów powszechnych zamknięcie odosobnione na czas do dwóch tygodni.

Art. 283. Od zarządzenia przewodniczącego służy

odwołanie do sądu.

Art. 284. § 1. Przy wejściu sądu na salę wszyscy

obecni stoją, aż póki sędziowie nie zajmą swoich miejsc.

§. 2. Wstaje również każda osoba, do której sąd się

zwraca lub która do sądu przemawia.

Art. 285.

Rozprawa odbywa

się

ustnie i

jawnie.

Wyjątki od tej zasady wskazuje ustawa.

Art. 286. Sąd zarządza prowadzenie przy drzwiach

zamkniętych całej rozprawy iub jej części, jeżeli jawność

postępowania mogłaby obrażać dobre obyczaje, wywołać

niepokój publiczny, albo ujawnić okoliczności, których

zachowanie w tajemni'cy jest niezbędne ze względu na

bezpieczeństwo Państwa lub inny ważny interes publiczny.

Art. 287. Sąd może zarządzić prowadzenie przy

drzwiach zamkniętych całej rozprawy lub jej części,

jeżeli choćby jeden z osl{arżonych nie ukończył

lat

siedemnastu.

Art. 288. W sprawie o zniesławienie rozprawa jest

jawna wtedy tylko, gdy oskarżyciel tego zażąda.

Art. 289. § 1. Podczas rozpoznawania sprawy przy

drzwiach zamkniętych, oprócz osób biorących udział

w sprawie, mogą być obecne po dwie osoby wskazane

przez oskarżyciela i oskarżonego.

§ 2. Jeżeli jest kilku oskarżycieli lub oskarżonych,

ka:~dy z nich może żądać pozostawienia na sali jednej

osob:-?

~ 3. Ponadto sąd może, bez wysł~chania stron, zezwolić poszczególnym osobom na obecność przy rozprawie.

§ 4. W razie prowadzenia rozprawy przy drzwiach

zamkniętych ze względu na bezpieczeństwo Państwa, sąd

może odmówić żądaniu, zgłoszonemu na zasadzie § 1 i 2,

jeżeli uzna to za potrzebne celem ścisłego zachowania

tajemnicy.

Art. 290.

jawnie.

Ogłoszenie

wyroku odbywa

się

zawsze

Art. 291. § 1. Podczas jawnej rozprawy, oprócz

osób biorących udział w sprawie, mogą być obecne tylko

osoby . pełnoletnie, nie uzbrojone.

§ 2. Przepis § 1 co do uzbroienia nie dotyczy osób

obowiązanych do noszenia broni. .

Art. 292. Niepełnoletni słuchacze zakładów naukowych mogą być obecni podczas jawnej rozpraviy za zezwoleniem przewodniczącego.

./

Rozpoczęcie rozprawy głównej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 294. Rozprawę główną rozpoczyna wywoła­

nie sprawy, po czym przewodniczący sprawdza, czy

wszyscy wezwani są obecni.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 295. Jeżeli nie stawił się oskarżony, którego

jest niezbędna, sąd bądź zarządza jego natychmiastowe dostawienie, bądź odracza rozprawę·

obecność

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 296. Jeżeli oskarżony pozostający na wolności

samowolnie przed ukończeniem rozprawy,

sąd może dokończyć rozprawę w jego nieobecności, o ile

go już przesłuchał i nie uznaje dalszej jego obecności

za niezbędną; wyroku w tym wypadku nie uważa się za

zaoczny.

wydalił się

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 297.

Nie usprawiedliwione niestawiennictwo

się za odstąpienie od

oskarżyciela prywatnego uważa

oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 298. W razie niestawiennictwa powoda cywilnego w chwili rozpoczęcia rozprawy sąd pozostawia bez

rozpoznania powództwo cywilne, chyba że powód wnosił

o rozpoznanie powództwa w jego nieobecności.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 299.

W razie

niestawiennictwa

świadka

lub

biegłego, sąd, jeżeli uzna jego przesłuchanie za niezbędne,

a zarządzenia zastosowane w celu spowodowania jego

stawiennictwa pozostaną beż skutku, przerywa lub odracza rozprawę.

•

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 300. § 1. Przed rozpoczęciem przewodu sądo­

wego przewodniczący zarządza usunięcie świadków do

osobnego pokoju.

§ 2. Biegli pozostaJą na sali, o ile sąd uzna to za potrzebne.

§ 3. Oskarżyciel prywatny oraz powód cywilny pozostają na ~ali, choćby mieli składać zeznania jako świadkowie.

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 301. § 1. Sąd uwzględni zgłoszony na rozpra~

wie wniosek o przesłuchanie świadków i biegłych oraz

o przeprowadzenie innych dowodów wtedy tylko, jeżeli

okoliczności, na których stwierdzenie dowód wskazano

mogą mieć wpływ na treść wyroku.

.

,

§ 2. Sąd może odrzucić na rozprawie nie zgłoszony

w terminie, przewidzianym wart. 265, wniosek o przesłuchanie świadków i biegłych oraz o przeprowadzenie

innych dowo<:lów

a) jeżeli dowód dotyczy jedynie okoliczności, mogą­

cych mieć wpływ na treść orzeczenia o karze lub

o środkach zabezpieczających;

b) jeźeli dowód, który dotyczy okoliczności, mogą­

cych mieć wpływ na treść orzeczenia o winie,

znany był stronie· tak wcześnie, że mogła go zgło­

sić w terminie.

§ 3. Sąd postanawia według swego uznania o nie

zgłoszonym w terminie wniosku strony co do wezwania

na rozprawę świadków, zamiast odczytania ich zeznań

(art. "265 § 3) •

R o z d z i a ł IV.

Przewód sądowy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 302. Przewód sądowy rozpoczyna si ę od odczy.,.

tania aktu oskar żeni a . .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 303. Następnie przewo dniczący zap ytuje oskarżonego, czy przyznaj e się do zarzuconego mu czynu i jakie wyjaśni e nia chce zł ożyć są do wi.

Po wysłuchaniu oska rż onego przewodnipo stę po w ani e dow odow e oraz poucza

oskarżonego , że w olno mu czynić uwagi i skł a da ć wyj aś­

nienia co d o każ deg o dowodu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 305. Je żeli wyj a śnieni a osk arżon eg o przy zna ją­

cego się do winy nie budz ą wątp l i wo ści, sąd moż e za zg odą stron nie przeprow adza ć p ostępowania dowodow ego

lub prz eprowadzić je tyl k o częściowo.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 306. § 1. O sk arż c ny ma prawo być obecny przy

wszystkich czynności a ch postępowania dowodowego.

§ 2. Tylko w yjątkowo, jeż eli należy si ę obawiać, że

obecność oskarżonego oddziaływać by mogła krępująco

na wYJasmenia współoskarżonego albo na zeznania

świadka lub biegłego, prz ewodniczący może zarządzić,

aby na czas przesłuchania danej osoby oskarżony wydalił

się Z sali sądowej . Przepis art. 279 § 2 ma zastosowanie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 307. Każdego świadka wzywą. się na salę osobno i przesłuchuje się w nieobecności tych świadków, któ!zy jeszcze nie zeznawali.

2) protokoły oględzin i rewizji, sporządzone w śledz­

twie lub przez sąd;

3) orzeczenia karne już poprzednio przeciwko oskarżonemu zapadłe ;

4) zaświadczenia leka rskie ;

5) opinie bieglych, złożone wobec sądu lub w §ledztwie;

6) inne złożone do akt dokumenty urz ę dowe lub prywatne.

§ 2. Przepis art. 308 § 6 m a tu od powiednie zastosowanie.

Al·t. 310. Zł oż on e w t oku r ozprawy dokumenty,

o ile m a ją znaczenie dla sprawy, s ą d okazu je str onom,

doł ącza do akt i odczytuje w c a łości lub cz ęś ciowo.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 311. In ne d owody r zeczow e, o ile t emu nie

n a przeszkodzie rozm iary lub wła ś ciwości przedmiotu, wnosi się n a salę i okazuje s ęd ziom i stronom .

stają

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 312. Ś w ia dkom i bi egłym okazuje się dowody

rzeczowe dotyczące ich zezn ań.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 313. Po przeprowadzeniu każ dego dowodu

strony mają prawo zabierać głos w celu złożenia wyjaś­

nień.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 314. § L Jeżeli na rozprawie 9każe się , że zaistotne braki w przeprowadzeniu śledztwa, których na rozprawie uzupełnić nie można, sąd zwraca akta

oskarżycielowi publicznemu celem uzupełnienia śledztwa,

wskazując zarazem, w jakim kierunku winno być ono

chodzą

uzupełnione.

§ 2.

Po uzupełnieniu śledztwa oskarżyciel publicznowy akt oskarżenia, bądż umarza

Art. 308. § 1. Wolno odczytywać na !,ozprawie protokoły przesłuchania świadków, sporządzone w śledztwie

lub na rozprawie, jeżeli świadkowi nie można było doręczyć · w ezwania albo jeżeli świadek nie stawił się z powodu przeszkód, nie dających się usunąć albo zbyt trudnych do usunięcia, albo z pow odu znacznej odległości

o'liejsca poby tu, bądź też stawiwszy się JIleznał inaczej

niż w po s tępowaniu poprzednim albo odmówił zeznań,

albo oświadczył, że pewnych szcz egółów nie pamięta.

§ 2. \Volno również odczytywać na r ozpra',vie protokoły prz esłuchania świadków, sporządzone w śl e dztwie

lub na rozprawie w innej $prawie, je ż eli świadkowie byli

badani w danej sprawie, a z a chodzą warunki, przewidziane w § 1.

I

§ 3. Wolno o dczytywać na rozprawie protokoły przesłuchania świadków w śl edz twie lub p r zed sąd em, j eżeli

prokurator o to wnosił w akcie oskarż enia, a strona nie_

złożyła w t erminie okr e ślony m wart. 265 wniosku o wezwanieich na rozprawę.

§ 4. Wolno o d cz ytywać na rozprawie protok oły przesłuchania oskarżonego, sporządzone w śledztwi e lub na

rozprawie w tej lub innej sprawie, j eżeli oskarżony, '

którego stawiennictwo nie jest obowiązkowe, nie stawił

się osobiście na rozprawę, albo jeżeli oskarżony, stawiwszy się na rozprawę, bądź złożył Wyjaśnienia inne niż

w postępowaniu poprzednim, bądź odmówił wyjaśni e ń,

bądź oświadczył, że pe\vnych szczegółów nie pamięta.

§ 5. Poza t ym wolno odczytywać za zgodą stron wszelkie protokoły przesłuchania świadków i oskarżonych

sporządzone w śledztwie lub przez sąd oraz opinie biegłych złożone poza sądem lub śledztwem.

§ 6. Sąd może zaniechać za zgodą stron odczytywania

protokołów i opinii biegłych i zaliczyć je w poczet dowopó-w: ujawnionych na rozprawie.

ny

Art. 309. § 1. Wolno również odczytywać

1) zawiadomienia pokrzywdz9nych o przestępstwie;

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 318. § 1. Rozprawę przerwaną prowadzi si~ po

przerwie w dalszym ciągu.

bądź składa

sprawę·

Art. 315. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania oglę­

dzin na miejscu, sąd dokonywa ich w całym składzie lub

wyznacza w tym celu jednego ze swoich członków lub

innego sędziego. Art. 316 § 2 ma odpowiednie zastosowa- '. '~'

n::.~.

Art. 316. § 1. Jeżeli świadek, który nie może się stalub którego stawiennictwo jest utrudnione z powodów, wymienionych wart. 308, nie· złożył już p oprzednio w śl e dztwie lub na rozpra w ie zeznania co do okoliczności, której stwierdzenie sąd uzna za ni e zbędne, sąd

przerywa lub odracza rozprawę i poleca przesłuchanie

świadka jednemu ze swoich członków lub sądowi grodzkiemu, w którego okręgu świade k przebywa.

§ 2. O terminie czynności sądowych sąd zawiadamia w miarę możnoś ci oskarż yci e la or az osk a rżon ego

i jego obrońcę. P odejrzanego aresztowanego sprow adza

się tylko wtedy, gdy sąd uzna to za ni ezbędne. Strony,

jeżeli się stawią , maj ą prawo być

obecne przy czynnościach i zadaw a ć pytania, Niestawiennictwo stron nie

wstrzymuje czynności.

wić

§ 1. Przewodniczący może przerwać rozdla wypoczynku, b e zzwłocznego sprowadzenia dowodów lub inny.ch ważnych przyczyn.

§ 2. Przerwa rozprawy może trwać najwyż ej czterdzieści dwa dni.

. § 3. Jeżeli przewodnicz ą cy, zarządzaj ą c przerwę,

oznaczy jednocześnie czas i m iejsce, w których odbędzie

się dalszy ciąg rozpr awy, wówczas osoby obecne na

przerwanej rozprawie obowiązane są stawić się w nowym terminie bez osobnego wezwania. Przepis art. 112

ma tu odpowiednie zastosowanie.

Art. 317.

prawę główną

§ 2. Jednakże należy ją przeprowadzić od początku

a) jeżeli sąd z własnej inicjatywy lub na wniosek

stron uzna to za potrzebne;

b) jeżeli skład sądu uległ zmianie.

Al·t. 319. § 1. o.droczenie rozpoczętej rozprawy mo~e nastąpić tylko na mocy pośtanowienia sądu.

§ 2. W razie odroczenia rozprawy prowadzi się ją

w nowym terminie od początku.

Po Z&k Ol'lczeniu postępowania dowodowego prze7/odn icz ący zapytuj e strony, czy nie życzą sobie

uzupełnienia przewodu s ądowego, a w razie odpowiedzi

odmownej ogł asz a, . że przewód sądowy jest zamknięty.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 320.

Ad. 121. Przewód sądowy można vnnowić tylko na

mocy p C0t&Ilo',vieTIia sądu~

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 322. J eźeli na podstawie okoliczności, które

wvszly n~ js.w yJ t oku rozprawy, oskarżyciel zarzucił

o sk a rżan emu inr,y czy n prócz tego, który akt oskarżenia

wskazll}:C, !:ćl d może przystąpi ć do natychmiastoweg o rozp oznania n c;>wego oska rżenia tylko za zg odą osk arży ci e la

i oskarżo n eg o .

W· r azie

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 323.

odroczenia

rozprawy

w

m yś l

art. 322 oskarżycie l w nosi nO"'ly .akt · o skarżenia.

R ozdzi a ł

V.

Gksy shan.

Po z amknięciu przewodu s ą dowego p rze-

P,,"d. :':'4.

w od~:i cz~cy

t:dziela gł os u stronom, które

"Vn astC;;Juj ący m pOt'Z::,;dku : oskarżyciel

vJ'atny,

po\v~d

cywilny,

obr ońca

przemawI aJ ą

publiczny, pryoskarżonego i oskar-

żony .

..

Fu·t. 3:;::;. O sk arżon e mu, z którym sąd porozumi ewał

, . się przez tłumacza, nal eż y przed udzieleniem głosu przet łumaczyć z głosów st ron przyn3.j mniej ostateczne wnioski osk. arżyciela, powoda cywilnego i obrońcy.

Art. 32G. J eżeTi oskarżyciel htb powód cywilny pon ownie zabi er aj.ą głos, należy w kolejności przemó\vi eń

u dzielić o:JI' ońcy i oskarzonemu głos u ostatni.e""J.

.R o z d z i ał

VI.

Wyrokowanie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 327. P o wysłuchaniu głosów stron sąd przystę­

puje niezwlocznie do narady.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 328. N arana i gł osowanie sędziów są tajne.

Prócz s ędziów na1e żący ch do składu sądzącego może być

przy nich obecny tylko protokolant.

Art. 3 2:ł. P od s tawę orzeczenia stanowi całokszt ał t

oko licznoś ci ujawnionych w toku przewodu sądow ego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 330. § 1. Narada i -głoso\vanie .odbywają się

z osobna co do winy oraz co do kary i środków zabezpiecz ają cych.

.

§ 2. :Narada i głosowanie co do winy obe~mują

rówmez okoIiczno·ś ci, które według ustawy wyłącz.ają,

zmniejszają lub zwiększają prz e stępność czynu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 331. pCJ omówieniu ·s prawy przewodniczący

zbiera :głosy sędziów, począwszy od najmłodsz:ego. Przewodnicz ą cy głosuje ostatni.

Pat. 332.

szością głosów.

Poz. 243

750

Dziemiik Ustaw Nr 33

§ 1. Orz.ecz21,'1e ,zapada bezwzględną więk­

§ 2.. Jeżeli przy, rozstrzyganiu innego pylania, prócz

pytania ·: co do winy, 2dania tak się podzie lą, że żadne

z nich nie uzyska bezwzględnej większości, zdanie najmniej przychylne dla oskarżone:;o przyłącza się do zdania n:ótjbardziej d o ń zbli żon e go.

§ 3. Sędzia , który g łosow ał ZOl u Eiewinnieniem, może

się wstrzymó:ć od głosowani a co

do k ary, ale wtedy

g~os jego przyłącza się do zdania naj przych yln i e js~ eg o dla

oskarżoneg o.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 333. § 1. Jeżeli przy n aradzie u jawni się" po­

trzeba uzupełn Ienia mf\te riału dowodo1ivego, s ą d tfroże

wznowić pr:aewód sądowy, przer w ać lub odr oczyć rozprawę i z"-rządzić zebranie materi a łu dowodowego, choć­

by strony tego nie ż ądał y.

§ 2. J eżeli na p odstawie okolicz~1 0ści, k tóre wyszły

na jaw w toku rozpra wy, s ą d stwierdzi możn ość zakwalifikowania czynu, zarzucanego oskarżo n e mu, pod S~­

rowszy przepis karny, to wzna\via p rzewód sąd o wy

i uprzedza o tym strony.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 334. Po Ukoc1czeniu głosowani~ jeden z sędziów

lub protokolant pisze sentencję w y roku, którą wszyscy

s ę dziow ie podpisują, .nie wyłącz ając prz egł o sowanego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 335. Sędzia przegłos owany ma prawo złożyć

na piśmie u zasadnienie swego odrębn eg o zdania przed

upływem termin

Cl do uzas.adnienia v/yroku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 336. Vl spr awie zawiłej sąd może odroczyć

wydanie senhmcji n a jwyż e j na trzy dni. D zie ń i godzin ę.

ogłoszenia sentencji nal eży niezwłoczn ie obwie ścić w sali

sqdowej .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 337.

K aż da

sentencja

wyroku

p owinna za-

~lli erać

2.) oznaczenie sąd u, który go wydał;

bl n azwiska sędzi ów, prokuratora i protokolanta;

e) datę i ~ ie jsce rozpoznawania sprawy i wydania

wyroku;

d) imię i n azwisko oraz inne dane ustalające tożsa­

mo ś ć osk arżon ego ;

e) dokładne określenie zarz'.lcanego oskarżonemu

.czy nu z p odaniem czas.u

miejsca jego popełnienia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 338. Sentencja wyroku skazuj ą cego pow inna

p(imadto Z2wierać

a) ust2Jenie .crynu przypisanego o ska rż onemu;

b) wskaz2.nie przepisuzastosDwanej tlSt2:",VY karnej;

cl karę, ·na j akąo sk.a rżonego skazano.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 339. Prócz danych wskazanych w c.rt. 337

i 338 sentencja wyroku zawiera VI miarę potrzeby orZ2czenie co

środków wychowawczych lub zabezpieczających,

do

warunkowego zawieszenia wykonania kary,

u~\Volnienia od kary,

umorzenia postępowania, co do

kosztów sądovvych, powództwa cywilnego, .d owodów

rzeczowych i innych kwestii, rozstrzygniętych przez sąd ..

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 340. VI razie umorzenia postępowania lub wyds.nia wyroku uniewinniającego oraz w razie uznania, że

rtlateriał zebrany w sprawie karnej

nie wystarcza do

rozstrzygnięci a !Dowództwa cywilnego, sąd

pozostawia

powództwo bez rozpoznania w całości lub w cz ęści.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 341. § 1. Rzeczy ulegające wydaniu s ą d wydaje osobie uprawnionej.

§ 2. Jeżeli wyniknie spór o pl'ilWO własności do rzeczy ulegających wydaniu, a nie ma das.tatecznych d.anych

do natychmiastowego ro zstrzygnięcia, sąd odsyła strony

na dl'{9gę procesu ·cywiłnego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 342.

Po podpisaniu sentencji wyroku przewod-

niczący ogłasza ją publicznie, a obecni, z wyjątkiem

"

du, wysłuchują jej stojąc.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 343.

wodniczący

I

są-

§ 1. Zaraz po ogłoszeniu sentencji przeprzytacza ustnie najważniejsze powody

wyroku.

§ 2. Sąd może zaniechać przytoczenia powodów wyroku w sprawie, w której cała rozprawa odbyła się przy

drzwiach zamkniętych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 344. W razie uniewinnienia oskarżonego aresztowanego przewodniczący zarządza natychmiastowe wypuszczenie go na wolność.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 345. Po ogłoszeniu sentencji przev"odniczący

wskazuje stronom sposób i termin odwołania się od

wyroku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 346. § 1. Sąd sporządza na piśmie wyrok z uzasadnieniem wtedy tylko, gdy strona w terminie zapowiedziała odwołanie się od wyroku.

§ 2. Wyrok z uzasadnieniem należy sporządzić w cią­

gu tygodnia od daty zapowiedzenia i odpis wyroku doręczyć stronie, która zgłosiła zapowiedzenie.

§ 3. Jeżeli zapowiedzenie zgłosił obrońca lub jeżeli

sąd na żądanie oskarżonego wyznaczył obrońcę z urzędu,

odpis wyroku doręcza się obrońcy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 347. § 1. Uzasadnienie każdego wyroku powinno zawierać

a) dokładne ustalenie jego podstawy faktycznej przez

wskazani.e, jakie fakty sąd uznał za udowodnione

lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł

się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;

b) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem zastosowanych przepisów ustawy.

§ 2. Uzasadnienie wyroku skazującego powinno nadto zawierać przytoczenie okoliczności, które sąd miał na

względzie przy wymiarze kary

i stosowaniu środków

wychowawczych lub zabezpieczających.

Poz. 243

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 351. Zazalimia na postanowienia, wydane

przez sędziego poza rozprawą, rozpoznaje sąd okręgowy

w "składzie trzech sędziów.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 352. Poza wyjątkami, wymienionymi w poprzednich artykułach, do postępowania przed sądem

jednoosobowym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ogólne, dotyczące postępowania przed sądem okręgo­

wym, wyrokującym w pierwszej instancji.

Rozdział

VIII.

Stosowanie środków wychowawczych i zabezpieczających.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 353. O zastosowaniu środków zabezpieczają­

cych orzeka sąd właściwy do rozpoznania danej sprawy,

z wyjątkiem wypadków przewidzianych wart. 515 i 516.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 354. § 1. Orzeczenia co do

a) skazania nieletniego na umieszczenie w zakładzie

poprawczym;

b) zastosowania środków wychowawczych zamiast

umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym;

c) wymierzenia kary nieletniemu, przeciw któremu

wszczęto postępowanie karne po. ukończeniu 17

roku życia - w wypadku uznania za niecelowe

umieszczenia go w zakładzie poprawczym;

d) zastosowania środków wychowawczych wzglę­

dem nieletnich, nie ulegających karze;

e) oddania skazanego pod dozór ochronny na czas

warunkowego zawieszenia wykonania kary;

f) umieszczenia sprawcy w zakładzie leczniczym;

g) umieszczenia przestępcy w domu pracy przymuso~

wej lub w zakładzie dla niepoprawnych sąd zamieszcza w wyro~u (art. 339).

§ 2. Orzeczenia co do

a) zastosowania środków wychowawczych (§ 1 lit. d);

b) umieszczenia niepoczytalnego sprawcy w zakła­

dzie leczniczym;

Art. 348. Wyrok z uzasadnieniem podpisują sędzio- .

c) umieszczenia w zakładzie leczniczym sprawcy

wie, którzy brali udział w jego wydaniu. Jeżeli który

czynu, pozostającego w związku z nadużywaniem

z sędziów nie może podpisać, prezes sądu zaznacza przynapojów ~yskokowych lub innych środków oduczynę tego na wyroku. '

rzających, oraz ewentualnego odbycia przezeń

wymierzonej kary;

d) oznaczenia osoby lub instytucji, której sąd poR o z d z i a ł VII.

wierza wykonanie dozoru ochronnego sąd zamieszcza w postanowieniu, jeżeli nie uczyniono tePostępowanie przed sądem jednoosobowym.

go w wyroku.

§ 3. W wypadkach, przewidzianych w § 2 pod lit. b)

Art. 349. W postępowaniu przed sądem jednoosoboc), sąd stosuje przepisy art. 245 § 1.

wym sędzia ma prawa i obovviązki przewodniczącego

oraz składu sądzącego, w szczególności należy do niego

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 355. Orzeczenia co do

powzięcie wszystkich postanowień poza rozprawą głów­

a) wykop.ania zawieszonej kary;

ną, do których powołany jest sąd okręgowy, o ile rozbl ewentualnego wykonania kary po zwolnieniu

. dział niniejszy nie zawiera postanowień odmiennych.

przestępcy z zakładu leczniczego;

c) zwolnienia z zakładu leczniczego, z domu pracy

Art. 350. § 1. Jeżeli w toku czynnoscl przygotoprzymusowej i z zakładu dla niepoprawnych;

wawczych do rozprawy głównej sędzia z własnej inicjad)

zastosowania

środków zabezpieczających w wytywy lub na wniosek prokuratora uzna, że postępowa­

padku umorzenia sprawy;

nie przed sądem jednoosobowym jest bądź niedopuszczale) umieszczenia nieletniego w więzieniu zamiast

ne, . bądź niewskazane z uwagi na zawiłe okoliczności

w zakładzie poprawczym sprawy, to wnosi sprawę na posiedzenie niejawne sądu

okręgowego w składzie trzech sędziów.

wydaje sąd pierwszej instancji w postaci postanowienia.

§ 2. Jeżeli okoliczności, wskazane w § 1, wyjdą na

jaw w toku rozprawy głównej, to sędzia odracza rozprawę i sam przekazuje sprawę pod rozpoznanie sądu

kolegialnego.

-

~rt. 356. Przed wydaniem postanowienia o zwo1meniu skazanego z zakładu leczniczego, z domu pracy

przymusowej i z zakładu dla niepoprawnych sąd zbiera

wiadomości od zarząd?w wymienionych zakładów za-

--~.~----------------

bezp ie czających

co do stanu zdrowia

skaz.~71, p'-<' () .

zachowania się

Art. a51. § 1. W wypadkach, przewidzianych w ustawie, sąd pierwszej Instancji, który orzekł umieszczenie

n .iele-tniego w zakładzie Poprawczym, może na wniosek

tego Z'd..lth.d u łub z: własnej inicjatywy, po zebraniu wi<ł­

com o ści z zakładu,. wydać na posiedzeniu niej.awn~lm

p ost:lp.owienic co do warunkowego zwolnienia wychow a ńca i odd:mia go pod dozór wyznacznego w tym celu

kurs.tora .

." 2. Również na posiedzeniu niejawnym sąd postan C'.WLa odwołanie zwolnienia w wypa d kach, p ru'wem

przewidzia nych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 358.

Na postanowienia, wymienione wart. 354

§ 2, 355, 337 służy zażalenie .

R o z d zi a ł

IX.

\Vyrok zaoczny.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 359. § 1. Jeżeli oskarżony, któremu wezwani,~

nie stawil się na rozpr awę główną ,a ni też

VI jego imieniu nie stawił S].ę obrońca, a sprawa me w y m s.,ga osobistego stawie:..nnictwa oskarżonego, sąd albo

przeprowadza r\}zpraw~ i wydaje wyrok zaoczny, albo

odr acza rozpraw ę i nakazuje os.karżom~m1:l stawiĆ' się osoc oręczono,

bi ście.

§ 2. Przy zaocznym roztXF12:waniu sprnwy sąd. odwyja;nienia oskarżonego poprzednio przez mego

czyt~ ,j e

z';:o źon e .

§ 3. \Vyrokiem, zaocznymni e 'moŻlla orzec umieszczenia w domu pracy przymusowej lub w zakładzie· dla niepoprawnych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 360. Odpis sentencji wyroku zaocznego dorę­

C2:a się osk arżonemu, zawiadamiaj ą c go równocześ..'lie, że

termin do zapowiedzenia środka odwoławczego lub wnies ienia sp:rzeciwu liczy się od daty doręc~~mia tego odpisu.

§ 1. Os karżony może b ą dź zapowiedzi e ć

od wyroku, bądź wnieść sprzeciw

z prośbą o zarządzenie nowej rozprawy w sądzie pierwszej instancji. W sprzeciwie oskarżony obowiązany jest

usprawie dliwić swe niestawiennictwo

oraz uzasadnić,

dlaczego nie mógł o przyczynie niestawiennictw a zawiadom ić sąd u przed wydaniem wyroku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 361.

środek odwoławczy

. ~ 2. W ybór jedneg o ze środk6w

obrony powoduje

drugiego, chyba że oskarżony połączy ze sprzec iwem , na wypadek j ego odrzucenia, zapowiedzenie

utr atę

środ k~ odwoławczego.

Ad. 362. Sąd na posiedzeniu niejawnym rozpa truje

sprzeciw i, jeżeli uzna niestaw ien..nictw o oskarż on 2 1 0

i nieza'wiadomienie sądu o przyczynie niestawiennictwa

za usr:~-awiedliv"ione, zarządza ponowną rozprawę.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 363. § 1. Wyrok zaDcżny traci moc z chwilą,

gdy oskarżony lub jego obro ńca stawi się na rozpr awę

w t erminie pono\vnym.

o 2. VI razie nie usprawiedliwionego n iestawien!1ictwa OS~{a.i·ż.onego lub jeg o obrońcy na rozpravrę ponowną,

wyrok zaoczny pozostaje w mocy.

__-'--_ _ _ _-,-_ _ _ _ _ _ _-.:.._ _ Poz. 243

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 364. Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego na rozprawę ponowną niJe tamuje rozpoznania sprawy.

DZIAL l i

POSTĘPOWANIE PRZED Si\DE1Vr GRODZKIM.

Art. 3G5. Przepisy art, 2fil, 263-282, 284--348

i 353--364 stosuje się odpowiednio do postępowania przed

sądem grodzkim ze zmianami i uzupełnieniami wskazanymi w niniejszym dziale.

§ 1. Sąd grodzki może także i przed rozwarunki,

'Wskazane wart. 260 § 1 łit. a}, b), c), lub w razie oczywistej bezzasadnoś ci oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 366.

prawą umorzyć post ępowanie, jeżeli zachodzą

§ 2. Wnioski, przewidziane- wart. 2'65, składać mo~­

na n~ pierwszej rozprawie główllej. Do wl1ios~ców, zgło­

s zonych po t y m t erminie, ma zastosowanie przepis

art. 301 § 2.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 367. Niestawiennictwo oskarżyciela p u blicznego lub pokrzywdzonego, mającego prawa st rony (art. 66),

nie t amuje rozpoznania sprawy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 368. Jeżeli świadek mieszka w okręgu innego

s Cldu grodzkiego, sąd m o":e zwrócić się o jego przesłucha ­

n ie do miejscowego sądu grodzkiego. I-"rzeprs art. 316

§ 2 stosuje się odpowiednio.

Art. l6~. § L P:rzepis art. :l00 § 3 ma zastosowanie

i do. ';)OkrzY'vdzonego. jako strony.

§ 2. Pokrzywdzony. jako strona (art. 66), ma prawo

głosu po oskarżycielu publicznym.

Art. 319. § 1. Jeżeli oskarżony, któremu doręczono

wezwanie na rozprawę, :nie stawił się, a stawiennictwo

j ego jest obawrązkowe (art" 270 § 2), sąd odracza rozprawę i zarządza jego przymusowe sprowadzenie.

§ 2. Gdyby przymusowe sprQwadzenie oskarżonego

mia ło być połączone z nlewsp6łmiernymi tn1:dnościami

i kosztami, a według okoliczności danego wypadku moż­

na przewi dywać, że wymierzona będzie t ylko kara

g rzywny lub pozbawienia wolności nle ponad rok albo

obie te kary łącznie, niezależnie od kar dodatkowych to sąd może rozprawę przerwać lub odro czyć i zwrócić

się o przesluchanie os karżoneg o do miejscowego s ądu

grodzkiego. Vlyja śnienia os l{arżonego w tym trybie zlożone n ależy odczytać na rozprawie .

§ 3. Przepis § 2 nie ma zastosowania w wypadkach

po\vrotu do przestępstwa oraz do przestępców zawodowych lub z nawyImienia (art. 60 kodeksu. karn ego).'

§ 4. Je ż eli sąd na podstaw ie wyników rozprawy,

przeprow adzonej w ni e obecn o ści os k2 rżonego p r zesluch,,:nego w drodze pomocy s ;;,dowe j, uzn a, że należy . wyr.l:.i~~l" z y Ć · k a rę w yższą niż vV3~~ aZ9.::!. a V\T § 2 a l bo zarz ądzi ć

u mieszczenie oskar';;onego \"1 u;:r,nu pracy pnyi"ilUSowej

lub w zakładzie' dla n iepopra w n y ch -- n atenczas przer y vva lub odracza rozp !' 3w ę i zarz3,dza przymusowe

Sl)rO\vadzerrie o s ka r żon e go .

§ 1. Wyroom wyda.nego w nieobecności

który przes l uchany był w drodze pomocy

sądowej, n ie uwa ża się za zaoCzny.

§ 2. Oskarż onemu, l;:tóry nie był obecny na rozprawie i nIe miał na niej o~) rońcy, da ręcza się odpis sentenc ji wyroku, zavviacbmi r:]"lc go r 6VJ;laCz23:ue, ż 'e termi n

00 za::awi edzenia r e WIzji liczy siq od daty doręczenia

tEego odpisu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 371.

oskarżonego,

•

------------------------

KSIĘGA

753

VIII.

ŚRODKI ODWOŁAWCZE.

Rozdział

I.

Za ża l enia.

PHt. 372. § 1. Na postanowien ie sądu lub p rok urator2, zamykająC? dr ogę do wydania wyroku, służy zaż a­

lenie.

§ 2. N a inne postanowienie sądu lub prokuratora

zażalenie służy tylko w wypadkach określonych w u stawie.

§ 3. Z ażalenie służy tylko da jedne j instancji.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 373. § 1. Zażal enie na dokol').ane W śledztwie

czynności milicji obywatelskiej rozstrzyga prokur~tor

sądu oĘręgowego, i!. ni!. czynności dokonane przez oficer ów śledczych bezpieczeństwa publicznego - prokurator

.s ądu apelacy jnego.

§ 2. Z ażal en i = na p ostanowienie, wydane przez prokuratora s ądu okręgowego, rozstr~ga prokurator s ądu

a pelacyjnego, na postanowienie zaś w y dane przez pi"oku··

ratora sądu a pelacyjnego - pr'' Jkurator S ądu Najwyż­

s zego~

§ 3. Zażal eni(~ na p osta nowienie prokurator a s ą du

wydane w przedmiocie tymcziCsowego

aresztowania lub n3 zasadzie art. 112, 113, 116, 149 § 3,

r ozstrzyga s ąd apelacyjny, a na p ostano\'.'ienie p rokuratora sądu apelacyjnego - Sftd Najwyższy .

§ 4. W r azie u ch yl enia postanowienia prokuratora

o odmowie ściganla lub o umorzeniu śl edztw a prokurator

rozstrzygaj 2,cy za~:alenie p oleci!. sporządzenie aktu oskarż enia, określając przy t ym czyn zarzucany oskarżone mu,

b ądź n akazuje uzupełn ienie śledztwa w okre ślon ym

kierunku.

okręgowego,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 374. § 1. Do za żal enia na postanO\vienie sądu

grodzkiego lub prokuratora co do odmowy ścigania lub

UlilOrzenia śledztwa w sprawie o przestęps two, nal eżące do

właściwości s ąd u

grodzkiego, pokr'zywdzony powinien

d ołą cz yć akt OSkaTŻ€Ilia (art. 65), bez czego zażaleni a nie

przyjmuje się .

§ 2. Uchylając postan o'.:vienie o odmowie ścig ani a

lub umorzeniu śl edztwa , sąd okręgowy zwraca akta są­

dowi grodzkiemu i nakazuje b ą dź wyznaczenie rozprawy

głównej na p od.c.:t'iwie aktu oskarżenia, złożonego przez

pokrzy"vdzonego, bądź wszczęcie lub uzupełni enie

śled z twa.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 375. § 1. Zażalenie wnosi się do sądu lub prokuratora, który wydał zaskarżone postanowienie.

§ 2. Prezes s ą du l ub prokurator odmawia przyjęcia

z ażalenia, któ re nie odpowiada przepisanym warun...1w m

for malnym. Na zarządzen ie o odmow ie przyjęcia służy

zażal enie do władzy. ,właściwej do rozpoznania nie przyjętego zażal en ia.

§ 3. Z ażalenie na nieshlszne aresztowanie oraz na

lub pisma odwoławczego

' m ożna wnosić t akże b ezpośre dnio do sądu odwoławczego .

o dmowę przyjęci a sprz€ ciwu

§ 1. J€żeli sąd lub prokurator, któn,mu

uzna je za zasadne, to sam się do

n ieg o przychyla, a w przeciwnym razie przesyła j e wraz

z odpisem zaskarżoneg o postanowieni:a do insta.'1cji odwoławczej w ciągu h'zech dn i, a gdy zażalenie dotyczy

aresztowania, to w ciągu doby.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 376.

złożono za żal enie,

Poz. 243

§ 2. Akta sprawy przesyła się instanc ji odwoławczej,

o ile to nie powoduje zwłoki w postępowaniu. Instancja

odwoławcza może zażądać przesłania akt, o ile u zna to

za n i ezbędn e.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 377. Zażalenie samo przez się nie w strzymuje

wykonania zaskarżonego postanowienia, lecz sąd l ub pr o kllrator, który wyd ał postanowienie, lub instan cja odwoławc za m oj:e wstrzyma ć wykonanie . Odmowa wstrzym ania nie wymaga uzasadnienia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 378. Sąd odwoławczy r ozpoznaje zażalenie na

posiedzeniu niejawnym .

'

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 379. P rzepisy art. 372, 375-378 stosuje się odpow'lednio do zażal.eń n a zarządzenia prezesa s ądu .

•

R oz d zi a ł

II.

Rewizja.

A rt. 380. Strony m ogą zak ładać r eWiZje od w y danych w pierwszej instan cji wyroków s,ą dów grodzkich,

okręg ow ych i apelacyjnych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 381. Strona, zamierzająca zaskarżyć wyrok,

pow inna z apowi edzieć to n a piśmie w t erminie zawitym,

'wskazanym war t . 219.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 382. R ewizję n a kor zyść oskarżonego mo że zaprokurator, a w razie n iepeł nolc~no ści lub

ubezwhsnowolnienia oskarżonego - także jego oJCieC,

m a tka, m ałżon .:=k, opiekun, kurator lub osoba, pod której

opieką oskCl.rżony faktycznie p ozostaje.

łożyć tak że

A rt. 333.

§ 1. R ewizj ę na

ni ekorzyść oskarżon e go

może zał ożyć tylko oskarż yciel.

§ 2. W s p rawach o przeStępstwa, n ':'tl eżą ce do właś ci­

woś ci sądów grodzkich, a ścigane z oskarżenia publicznego, pokrzywdzony, który brał udzi ał .w sprawie w cha'rakterze strony, może założyć rew izję tylko co do orze-

czenia o winie.

§ 3. VV razie śmi erci oskarżyciela prywatnego lub pokrzywdzonego, m ająe€go pra wa strony, przed u pływ.e m

termin u do zapowiedzenia. r ewizji albo też po jej zapowiedzeniu, lecz przed upływem ter m inu d o je j w ywodu - małżonkO-Ni zma rłego, dzieciom i w n.ukoffi w terminie zawitym jednego miesiąca od dnia śmierci służy prawo do zgł oszeni a, iż wst ępują VI p rawa strony. Os oby te

mogą pono wić zapowiedzenie i żądać

dOTl~czenia sobie

wyroku z u zasadnieniem, w celu wniesienia wywodu rewizji, chociazby zmarłemu wyrok t aki już do r ęczono .

Art. ~84.

§ 1. Oskarżony mo że c ofnąć rewIzj ę, zało ­

to nie

służy jednak o skarżonym, wymienionym w art. 86.

§ 2. Do cO:L71 ięci a rewizji, zał ożonej przez osoby, wymienion e wart. 382, lub na korzyść oskarżcnego przez

prokuratori!., k on ieczna jest zgoda oskarżon ego.

żoną przez siebie lub przez swego obroń c ę; prawo

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 385. § 1. Powód cywilny mo że założyć re wizję

tylko wtedy, gdy oskarzyciel lub oskarżony zap owiedział

założenie r ,e wizji.

§ 2. Jeż eli osk a rżyciel lub oska rżony, który zapowiedz~ał rewizję, nie wniósł jej wywodu lub rewizję

cofn ął , sąd pozostawia b ez rożp oznania r ew izj ę powoda

cywiln ego i zwra,c a mu wniesioną z tytułu rewizji opł a tę.

Art. 38G. PowódcywHny, któremu nie służy prawo

rewizji z przyczyn, wskazanych wart. 385, m oże wytoczyć sprawę przed sądem cywilny m

roszczenie, k tórego

mu w postępowaniu karnym nie zasądzono.

°

~~~~_ 1J"st~w Nr 3:...:3~____________

-

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 387.

Poz. 243

754

§ 1. Wywód rewizji składa się na piśmie

w terminie za\vitym, wskazanym wart. 220, do sądu,

który wydał zaskarżony wyrok. .

§ 2. Wywód rewizji od wyroków sądów apelacyjnych, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, winie:l być

spurządzony przez obrońcę, wymienionego wart. 8::>.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 388. W razie zapowiedzenia lub złożenia wywodu rewizji po terminie lub przez osobę nieupoważnio­

ną, prezes odmawia przyjęcia i zawiadamia o tym skła­

dającego rewizję·

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 389. § 1. O przyjęciu reWlZJI zawiadamia się

strony lub ich obrońców i pełnomocników.

§ 2. Jeżeli oskarżyciel założył "rewizję od wyroku

uniewinniającego, przepis art. 199 nie ma do oskarżone­

go zastosowania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 390. Po przyjęciu rewizji prezes sądu przesyła

ją niezwłocznie wraz z aktami do sądu, właściwego dla

rozpoznania rewizji.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 391. Podstawę rewizji mogą stanowić wyłącz­

nie zarzuty

1) obrazy przepisów prawa materialnego;

2) uchybień, określonych w 2.rt. 398 § 1 lit. b)-f), lub

obrazy przepisów prawa procesowego, jeżeli mogła

mieć wpływ na treść wyroku;

3) błędnej oceny okoliczności faktycznych, przyjętych

za podstawę wyroku;

4) rażącej niewspółmierności kary w stosunku do przypisanego czynu albo nieodpowiedniego zastosowania

lub niezastosowania środka zabezp,eczającego lub

wychowawczego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 392. § 1. Rewizja może dotyczyć całości wyroku lub jego części.

§ 2. Rewizję założoną od orzeczenia w przedmiocie

winy uważa się za zwróconą przeciwko całości orzeczenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 393. § 1. W wywodzie reWIZJl należy podać,

na czym zarzucana obraza lub uchybienie polega, i wskazać te części wyroku, o których uchylenie lub zmianę

strona wnosi.

§ 2. Wywód rewizji od wyroków sądów grodzkich

i okręgowych, choćby nie czynił zadość przepi::;owi § 1,

podlega rozpoznaniu przez sąd rewizyjny w granicach

określonych wart. 391.

§ 3. W wywodzie reWIZJI można zarzucać tylko

uchybienia obrażające prawa strqny, na której korzyść

założono rewizję.

§ 4. Można podnosić zarzuty, które nie stanowiły lub

nie mogły stanowić podstawy zażalenia.

§ 5. Nie można żądać przeprowadzenia nowych dowodów co do istoty sprawy z wyjątkiem przewidzianym

wart. 409 § 2.

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 394. Prezes sądu po rozważeniu, czy istnieją

formalne warunki rewizji oraz czy sąd władny jest rozpoznać rewizję na posiedzeniu niejawnym (art. 397 i 398),

.w nosi sprawę na posiedzenie niejawne lub wyznacza

termin rozprawy rewizyjnej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 395. Sąd rewizyjny rozpoznaje rewizję na rozprawie, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią

inaczej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 396. Sąd rewizyjny na posiedzeniu niejawnym

pozostawia rewizję bez rozpoznania, jeżeli zachodzi brak

•

formalnych warunków rewizji, zwłaszcza przewidzianych wart. 391, 393 § 1-3.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 397. Sąd rewizyjny na posiedzeniu niejawnym

uznaje wyrok za nieważny i przekazuje sprawę komu

należy

a) jeżeli wyrok zapadł z obrazą art. 12 lub 13;

b) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nie

uprawniona do wydawania wyroków albo jeżeli

orzekał sędzia lub ławnik, który z mocy art. 39

ulegał wyłączeniu;

c) jeżeli zachodzi inna przyczyna nieważności z mocy samego prawa.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 398. § 1. Sąd rewizyjny na posiedzeniu niejawnym uchyla wyrok niezależnie od zarzutów podniesionych w rewizji, jeżeli: .

a) W czynie oskarżonego nie ma znamion przestęp­

sh'la;

b) sprawę rozpoznano bez skargi lub bez wniosku

pokrzywdzonego, w wypadkach, gdy ustawa takiego wniosku wymaga albo zachodzą przyczyny

powodujące umorzenie postępowania w myśl

art. 3;

c) sąd był nienależycie obsadzony - lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie;

d) rozprawa odbyła się w nieobecności oskarżonego,

chociaż obecność jego była obowiązkowa;

e) oskarżony nie miał obroń"cy w wypadkach wskaza-"

nych wart. 86;

f) sentencja wyroku nie zawiera ustalenia czynu

przypisanego oskarżonemu.

§ 2. Uchylając wyrok z powodów, wskazanych

pod lit. a) i b), sąd rewizyjny uniewinnia ośkarżonego

lub umarza postępowanie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 399. Jeżeli rewizja nie może być rozpoznana

w całości na posiedzeniu niejawnym, ze względu na inne uchybienia, aniżeli objęte art. 397 i 398, wówczas rewizję należy rozpoznać na rozprawie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 400. § L (j terminie rozprawy zawiadamia się

strony, ich obrońców i pełnomocników.

§ 2. W Sądzie Najwyżsl':ym i apelacyjnym oskarżo­

nego aresztowanego nie sprowadza się na rozprawę rewizyjną, sąd okręgowy zaś może zarządzić sprowadzenie go

na rozprawę, jeżeli uzna to za celowe.

§ 3. Niestawiennictwo stron nie tamuje rozpoznania

sprawy, jednak obecność prokuratora jest konieczna.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 401. § 1. Rozprawę rozpoczyna ustne sprawozdanie, w którym sędzia sprawozdawca

1) przedstawia przebieg dotychczasowego postępowania

karnego, treść zaskarżonego wyroku, przytoczone

w rewizji zarzuty oraz okoliczności faktyczne w granicach potrzebnych do rozstrzygnięcia;

2) w miarę potrzeby odczytuje zaskarżony wyrok

w częściach, będących przedmiotem postępowania

" rewizyjnego, oraz z akt sprawy poszczególne części,

istotne dla rozpoznania rewizji;

3) podnosi okoliczności, jakie sąd rewizyjny powinien

rozważyć z urzędu;

4) wskC'czuje zagadnienia, nasuwające się do rozstrzygnięcia.

§ 2. Strony mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia

i wnioski osobiście lub przez swoich obrońców i pełno­

mocników ustnie lub na piśmie; przed sądami apelacyjnymi i Sądem Najwyższym mogą być obrońcami lub pel-

Dzienn.ik Ustaw Nr 33

755,

nomocnikami tylko osoby, wymienione' VI aTt. 85. Przewodniczący udziela głosu stronom, przy czym pierws-zy

głos słu ży stronie, która założyła rewizję ·

. A r t. 402. W postępowaniu re-lVizyjnym stosuje się

odpowiednio przepisy art. 273, 274, 276, 277, 279-294,

3?2 323 325 327-344 348, 353 i 354 § 1 i 2, a w postę­

p~~ani~ r ewizyj n y m p~zed sądem okręgowym i apelacyjnym stosuje się również przepisy art. 304 i 306-321,

j eżeli u zup ełnia si ę przewód sądowy pierwszej instancji.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 403.

Sąd rewizy jny uchyla zaskarżony wyrole

1) j eżeli sąd wydal

wyrok uni ewinniający pomimo

istnienia w czynie oskarżonego znamion przest ęp­

s twa lub umarzający postępowanie pomimo braku

warunków umorzenia;

2) je ~eli re'ivizja zasactnie zarzuca inną obrazę przepis ów prawa materialneg o;

3) j eżeli rewizja zasadnie zarżuca uchybienia procesowe

lub błąd w ocenie okoliczno ści faktycznych, pr zyj ę­

t y ch za podstawę wyroku, j eżeli te uchybienia lub

bł ą d mog ły mieć wpływ na treść wyroku;

4) j eżeli za chodzą okoliczności , określone VI art. 398,

a stwierd.zone dopiero na rozpr a wie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 404. Sąd r ewizy jny zmienia w yrok w częś ci

40tycz ącej kary or az śro dków zabezpie czających luh wychowawczych :.

_ 1): ni ezależni e od granic rewizji, jeżeli sąd na niekor zyść

oskarżonego zastosował do niego karę n ie przepisaną

w u stawie za dane przestępstwo;

<

2) jeżeli rewizja zasadnie zarzuca rażącą niewspółmier­

ność kary w stosunkt: do szkodliwości społecznej

przestępstwa albo n ieodpowiedni:! zastosowanie lub

niezastosowanie środka wychowawczego lub zabezpieczaj ącego.

Art. 4g5. Sąd rewizyjny niezależnie od zarzutów,

przytoczonych w rewizjI,. uchyla wyrok w całości lubw części na kOTZYŚĆ strony, która założyła rewizję, jeżeli

utrzymanie w mocy zas karżonego wyroku byłoby oczywiście niesprawiedliwe.

Art. 40e.

S ąd

rewizyjny uchyla lub zmienia w y rok

na kor zyść współoskarżonych, cho ćby nie założyli rewizji,

jeżeli go uch ylił lub zmi enił na rzecz współo s karżonego,

na którego k orzyść rewizja była założona, a te same

względy przema\via ją za u chylenie m lub zmian ą na r zecz

tamtych .

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 407.

Jeż e li VI zaskarżonym wyroku s ąd za sto-

sował błędną kwalifikację

czynu, lecz wymi erzył t aką

na podstawie właści w ego

przepisu, sąd rewizyjny może ruezależnie od granic re'

wizji popra wić błędn ą kwalifika cję czynu.

§: 2. Sąd rewizyjny może jednak w wyj ątkowych

wypadkach, uznając potrzebę użupełni eni a przewodu są­

dowego, przeprowadzić dowód bezpośrednio na rozprawie, jeżeli przyczyni się to d o przyśpi eszenia post ę powa­

nia, a nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości lub w znacznej części. S ąd może przed

rozprawą powzi ąć postanowienie o dopuszczeniu d owodu.

§ 3. Przepisu § 2 nie stosuje się w p o!O t ęp owaniu

przed Sąd em Najwyżs z ym.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 410. § 1. Jeżeli przy rozpoznawaniu r e wizji

wyniknie kwestia, wymagaj ąca zasE:dniczej wyk ładni

usta wy, wówczas s ąd rewizyjny może od :'oczyć w ydi:m_ie

orzeczenia i przekazać kwestię 'tę do rozstrzygniE;cia: Sąd

Najwyższy -- powiększonemu składowi t ego S ądu. a sąd

a pelacyjny lub okręgowy - Sądowi Najwyższem u.

§ 2. Uchwa ł a Sądu Najvvyż szeg o zapada na p osiedzen iu n iejawn ym, lecz po wysłuchaniu ~tron , jeżeli się stawią·

§ 3. Uchwała Sądu Najwyższego wiąże s .ądy niższego

danej spr2.wie.

rz ędu w

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 411. Sąd r ewizyjny sporządza uzasadnienie

swych orzeczeń w granicach koniecznych dla wyj aśnienia

podstaw orzeczenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 412. Uzas:tdnienie orzeczenia sądu r ewizyjnego

wiąże w danej sprawie sąd, któremu sprawę przekazano.

Art .. 413. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy

któremu. sprawę przekazano, nie m oie zwiększyć

kary orzeczon ej w uchylonym wyroku, jeżeli wyrok .

uchy lono na żądanie oskarżonego, chXba że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wys z ły na jaw nowe okoliczności, mające istotne zn2czenie dla wymiaru kary.

sąd,

R o z ci z i a ł

P..ewizja nadzwyczajna.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 414.

§ 1. Sąd r ewizyjny nie może przep rowadzać pos tępowania dowodowego co do istoty sprawy.

Art. 4.G9.

Od każdego

prawomocnego o:'zecz:!nla,

kończą c ego pos tępowanie sąd owe , może b yć za łożo na re-

wizja nadzwyczajna do Sądu Najwyżs zeg o.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 415. Do po s tępowania w tym t rybie stosu je się

odpowiednio przepisy o rewi zji, chyba że p rz'2pi.sy ninIejszego rozdziału stanowią inaczej.

Art.. 416. § 1. Na dzwyczE:jną reWIZJę mo~~e wmesc

tylko Pierwszy Prokurator S ą du Najwyż s z ego .

. § 2. Nadzwyczajną rewiz j ę wnosi s i ę bez zElpowiedzenia bezpośrednio do Są du Naj w yżs zego.

.

AI·t. 417. Uwzgl ędniając inc1zwycza j i1ą re\v:zj~, z c!ło­

karę, jaką mógł wymierzyć

Art. 4.08. § 1. Sąd r ewizyjny, uchylaj ą c wyrok,

orzeka co do istoty sprawy w t y m wypadku, gdy dowody, ujawnione n a przewodzie sądowym pien-vszej instancj i, po z w a l ają n a wyd 'lnie wyroku. W innych wypadka ó

s ą d r ewizyj ny przekazjlje spl'awę do ponow nego ro zp~) ­

znania w innym składzie sądowi, którego w yrok u chylono, lub innemu sądowi równm zę dn e mu.

§ 2. Orzeka j ą c co. do istoty sprawy, s ą d rewizy jny

może skazać oskarżonego uniewinnionego albo z a ostrzyć

orzeczoną karę jedynie w razie uchylenia w yroku skutkiem założ enia r ewizji na niekorzyść oskarżonego

III.

żon ą na niekor z yść OskCl.r żonego po u pływie s ześc:u mie-

sięcy od dnia u prC':womacnicnia się' o::zcczen i'l, S ąd Naj-

wyższy

ogranicza si ę tylko d o u stalenia u chyb ietl .

Art.. 418. § 1. Sld n daj ąc nCl.dzw yczajn ą r eW IZJę

przed up ł y wem sześc i u mie się cy od u prav.JOm;)Cniellia się

o rzeczenia, m ożna złożyć wniosek o zastosow:-'nie śr odka

z a pobiegają cego uchyla niu s ię od sądu. j 2że li zacho dzą

w a runki przewidziane wart. 159-162§ 2. Wniosek t en ro zpozp.aje Sąd Naj w yższy na posiedzeniu niejawnym .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 419. O terminie rozp rawy zavY'iad"'n1ia się stro-·

ny, ich obrońców i p e łno mocników. Art. 19J n i:! s tosuje

się·

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 420.

§ 1.

S pr awę

rozpozna ie Sąd Najwyższy

w składzie trzech stidziów na rozpraw.e.

..

:Oziennik Ustaw Nr 33

--~---------------------------------------------------------------

§ 2. Jeż eli nadzwyczajn ą rewIzJę założono od wyroku Sądu Najwyższego, sprawę rozpoznaje Sąd Najwy'z.szy w składzie siedmiu sędziów z wyłączeniem sę­

d ziów, którzy orzekali w danej sprawie.

§ 3. Niestawiennictwo stron nie tamuje rozpoznan ia sprawy. Udział prokuratora jest jednak obowiązkowy.

A rt. 421.

Sąd, któremu sprawę przekazano, nie j est

zwi ązany zapadłym w poprzednim pos tęp owaniu wyrokiem w zakresie, w j akim Sąd Najw yższy wyrok ten

uchylił.

§ 1. Po otrzymaniu protok ołu o ni emoż ­

wydał wyrok w

pierwszej instancji, wydaje, na wniosek

pro!wratora lub z własnej inicjatywy, postanowienie co

do kary zastępczej, jeże li j ej nie oznaczono w wyroku

s k azuj ącym.

stępczej zastosować

przepis o warunkowym zawieszeniu

wykonania kary z astępczej, jeżeli zachodzą warunki zawieszenia.

I.

§ 3. Na postanowienie wydane w myśl § 1 i 2 służy

Wykonanie wyreku.

się

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 432.

ności ściągnięcia grzywny lub kary pieniężnej, sąd, który

niężną , ktMej ściągnąć nie można, sąd m oże do kary za-

POSTĘPOWANIE WYKONAWCZE.

Art. 422. Wyrok wykonywa

uprawomocnieniu' się·

Art. 431. W razie niemożnoscl sClągnięcia w calub -w części z majątku skazanego zasądzonych

grzywien, kar pieniężnych i opłat sporządza się protokół,

który się przedstawia prokuratorowi lub sądowi grodzkiemu, stosownie do właściwości.

łości

§ 2. Na wniosek skazanego na grzywnę lub karę pie-

K S I Ę G A IX.

Rozdział

~oz. 243

- ---

zażalenie.

natychmiast

po

Art. 423. Wykonanie wyroku śmierci może nastadopiero po decyzji Prezydenta Rzeczypospolitej, że

nie korzysta z prawa ła ski.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 433. O wymiarze kary na podstawie art. 77

kodeksu karnego 1932 r. orzeka wyrokiem sąd, który

w danej sprawie wyrokovvał w pierwszej instancji.

pić

§ 1. Wykonanie wyroku sądu grodzkiego

lub okręgowego jako odwoławczego zarządza sąd grodzki.

§ 2. Wykonanie każdego innego wyroku zarządza

prokurator sądu, który wydał prawomocny wyrok.

VI sprav/ach rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy wykonanie wyroku zarz ądza prokurator sądu apelacyjnego.

Art. 424.

Art. 425. Odpis sentencji wyroku, którego wykon anie nah~ży do prokuratora, s ąd pr zesyła mu natychmiast po uprawomocnieniu się wyroku z oznaczeniem dat y j ego prawomocności.

Art. 426. W celu wykonania 'wyroku prokurator

d aje zlecenia władzom więziennym, milicyjnym i innym

wład zom.

§ 1. Wyrok śmi erci wykonywa się w miejscu zamkniętym, niepublicznie.

§ 2. Przy wykonywaniU wyroku śmierci powinien

być obecny prokurator, naczelnik więzienia, protokolant,

lekarz i duchowny wyznania, do którego należy skazany.

Poza tym może być obecny obrońca, którego o terminie

straCenia należy zawiadomić.

§ 3. Z przebiegu wykonania wyroku sporz ą dza się

Art. 427.

pr ot o kół.

.§ 4. Minister Sprawiedliwości może z uwagi na szczególny charakter pr zestępstwa zarządzić publiczne wykon anie wyroku.

Art. 428. Skazanemu na karę pozbawienia woln<;>ś­

ci zalicza się na poczet k ary okres tymczasowego aresztowania po ogłoszeniu wyroku pierwszej instancji, chyba

że sąd rewizyjny p ostanowi inaczej.

Art. 429. § 1. O zarządze!łi u wykonania kary warunkowo zawieszonej sąd pierwszej instancji, który

w danej sprawie wyrokował, orzeka na posiedzeniu

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 434.

§ 1.

Protokół, okreslony wart.

431, spo-

rządza się również w wypadku, gdyby ściągnięcie grzyw-

ny (kary pieniężnej) naraż ało skazanego na ruinę mająt­

kową. Protokó]: ten przedstawia się prokuratorowi.

§ 2. Po otrzymaniu protokołu o ni eściąga lności

g rzywny (art 431) lub protokołu, wymienionego w § 1,

sąd, który wyd ał wyrok w pierwszej instancji, wydaje

na wniosek prokuratora p ostanowienie co do wykonywania pracy na rachunek grzywny, jeże li pracy tej nie ozna'czono w wyroku.

§ 3. W tym samym trybie sąd wydaje postanowienie

co do zastępczej kary p ozbawienia wo lności , gdyby wy:'

konywanie pracy przez skazanego n a rachunek grzywny było niemożliwe lub gdyby skazany uporczywie się

wzdragał wykonywać pracę.

§ 4. Na postanowienie, wydane w myśl § 2 i 3, służy

zażalenie.

§ 1. Koszty ogłoszenia wyroku w pismach

prywatny, w sprawach zaś ściga­

nych z urzędu - Skarb Państwa.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 435.

wykłada oskarżyciel

§ 2. ' Koszty ogłoszenia wyroku, ściągnięte od skazan ego, zwraca się oska rżycielowi prywatnemu, który je

wyłożył .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 436. § 1. O warunkowym zwolnieniu z zakładu

poprawczego i wyznaczeniu kuratora oraz o odwołaniu

zwolnienia orzeka na posiedzeniu niejawnym sąd pierwszej instancji, który w danej sprawie wyrokował.

§ 2. Na postanowienie w tych przedmiotach

służy

zażalenie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 437. S ą d grodzki przy wykonywaniu wyroków odpowiednio stosuj e przepisy art. 426 i 428 - 436.

ni~jawnym.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 438. § 1. Wszelkie wątpliwości i zarzuty co do

§ 2. Na postanowienie w tym przedmiocie służy za- _ wykonania wyl'Oku, ,a w szczególności co do obliczenia

żal eni e .

kary, r ozstrzyga sąd pierwszej instancji, któr y w danej

sprawie

wyrokował.

_~l· ~ . 430. Sposób i tryb

p rzymusowego ściąl;(ania

grzywien, kar pieniężnych i opła t, nie wpłaconych przez

skazanego do kasy sądowej, określi osobna ustawa.

~

2. Na p ostanowienie w tym przedmiocie służy za-

żalenie.

--------------------757

R o z d zi a ł II.

Odroczenie i przerwa wykonania kary.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 439. Wykonanie kary śmierci na chor ych obi na chorych umys łowo odracza się do czasu ich

wyzdr owienia.

łożnie

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 440. Wykonanie kary śmierci na kobietach

brzemiennych odracza s i ę do upływu trzech miesięcy po

rozwiązaniu, o ile dziecko pozostaje przy życiu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 441. § 1. W yk on anie kary p ozbawienia woln o ś­

ci w wypadku choroby umys ło we j lub cięż ki e j choroby

fizycznej skazanego pozostającego na wolności odracza

się do czasu wyzdrowienia.

§ 2. Za chorobę ciężką uznać należy również taki

stan cielesny skazanego, przy którym umieszczenie go

w więzieniu lub areszcie może bezpośrednio zagrażać

,jego życiu albo nie dałoby się pogop.zić z istniejącymi

w więzieniu lub areszcie urządzeniami.""

, Art. 442. Na prośbę skazanego można odroczyć na

czas do jednego roku wykonanie kary pozbawienia wolności, jeżeli jej natychmiastowe wykonanie pociągnęłoby

dla skazanego lub jego rodziny skutki zbyt ciężkie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 443.

§ 1. Jeżeli stan zdrowia skazanego albo

poważne względy materialne 'lub rodzinne teg'o wymagają, a skazany posiada w kraju stałe miejsce zamieszkania

i określone źródło dochodu, można na jego prośbę udzie, lić mu przerwy w wykonaniu kary na okres do jednego

roku.

§ 2. Przerwę można każdej chwili odwołać.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 444. Odroczenie wykonania kary lub udzielenie przerwy można uzależnić od zobowiązania się skazanego do pobytu w.. oznaczonej miejscowości lub okręgu

tudzież od złożenia kaucji lub poręczenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 445. § 1. Odroczenia i przerwy wykonania kary

pozbawienia wolności udziela prokurator właściwego

sądu apelacyjnego.

§ 2. Jeżeli wykonanie kary należy do sądu grodzkiego, odroczenia i przerwy wykonania kary na czas do

sześciu miesięcy udziela prokurator sądu okręgowego,

na czas do ~ednego roku - prokur ator apelacyjny.

§ 3. Poaowne udzielenie ~rze r wy nie może nastąpić

przed upływem rok u od daty ukończ enia poprzedniej

przerwy, chybaby zachodził wypadek choroby umysłowej

lub ciężkiej chor oby fi zycznej skazanego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 446. § 1. Na prośbę skazanego prokurator lub

sąd grodzki, zarządzający wykonanie wyroku, może odroczyć ściągnięcie grzywny lub kary piemęznej

albo

rozłożyć ją na raty na czas nie przekraczający jednego

roku, jeżeli natychmiastowe ściągnięcie pociągnęłoby dla

skazanego lub jego rodziny skutki zbyt ciężkie.

§ 2. W wypadkach wyjątkowych, zasługujących na

szczególne uwzgl.ędnienie, można grzywnę lub karę pieniężną rozłożyć na raty na czas do trzech lat.

R o z d z i a ł III.

Ułaskawienie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 447. Jeżeli Minister Sprawiedliwości n ie zarzą­

d zi inaczej prośb ę o uł askawieni e paesyła się sądo wi,

który wydał wyrok w pierwszej instancji.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 448. Uznając, że skazany na ła skę nie zas łu­

guje, sąd pierw szej instancji wyd,3,je postanowienie o pozośtawieniu prośby b ez dalszego biegu.

Poz. 243

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 449. § 1. Przychylając się do prośby o ułaska­

wienie, jako też w tych wypadkach, kiedy Ministęr Sprawiedliwości zaż ą dał przedstawienia sobie akt celem rozważenia kwestii ułaskawienia, sąd pierwszej instancji

przesyła Ministrowi akta sprawy lub niezbędne ich częś­

ci ze swą opinią.

§ 2. Jeż e li sprawę rozpozmrl,vała w dr odze rewizji

wyższa instancja, sąd pierwszej instancji w wypadku

przewidzianym w § 1 przesyła akta ze swą opinią za po' średnictwem wyższej instancji, która doł ącza swą opinię.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 450. Ministe r Sprawiedliwości uzn a jąc, że

prośba o ułaskawi enie na uwzględnienie nie z a sługuje,

pozostawia ją bez dalszego biegu, o ile Prezydent Rzeczypospolitej inaczej nie postanowi.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 451. Pr ośba o ułaskawienie nie wstrzy muje

wykonania wyroku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 452. § 1. Minister Sprawiedliwości mocen jest

w razie otrzymania prośby o ułaskawienie lub z urzędu

wstrzymać wykonanie kary lub zarządzić przerwę jej

wykonania do czasu rozstrzygnięcia kwestii ułaskawienia.

§ 2. Uznając, że szczególnie ważne względy przemawiają za uwzględnfeniem prośby o ułaskawienie, sąd

pierwszej instancji, a w wypadku przewidzianym wart.

449 § 2 także sąd wyższej instancji, władny jest wstrzymać wykonanie kary lub zarządzić jej przerwę.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 453. § 1. Sąd rozważa sprawę o ułaskawienie

w miarę m6żności w tym samym składzie, w którym wydał wyrok.

§ 2. Postanowienia sądu przewidziane wart., 448 i 452

oznajmia się skazanemu jedynie z powołaniem się na

złożoną prośbę, bez dołączenia uzasadnienia.

§ 3. Sąd wydaje opinię na posiedzeniu niejawnym

po wysłuchaniu prokuratora. Opinii sądu skazanemu nie

oznajmia się.

K S I Ę G A X.

KOSZTY SĄDOWE.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 454. Postępowanie w sprawach karnych jest

wolne od wszelkiego- rodzaju opłat, oprócz wskazanych

w niniejszym kodeksie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 455. Wszelkie wydatki wykłada w toku postę­

powania Skarb Państwa, o ile kodeks niniejszy inaczej

nie stanowi.

Art. · 456. Koszty obrońcy i pełnomocnika wykłada

w toku postępowania strona, która go ustanowiła.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 457. , § 1. Oskarżyciel prywatny składa przy

akcie oskarżenia na rachunek kosztów postępowania

w sądzie grodzk im sześćset złotych, a w sądzie okręgo­

wym - tysiąc pięćset złotych.

§ 2. Jeżeli w związku z dowodami zapowiedzianymi

przez oskarżyciela należy przewidywać znacznie większe

wydatki, sąd może zażądać złożenia odpówiednio wyższej

zaliczki.

§ 3. Do czasu złożenia zaliczki sąd pozostawia sprawę bez biegu; wniesienie aktu osk~rżenia bez za~ic~i

przewidzianej w § 1 nie przerywa biegu przedawmema.

§ 1. Od po.woda cywilnego pobiera się

zasad postępowania cywilnego.

§ 2. Od oskarżonego pobiera się opłaty, wskazane

w § 1, o ile przedsięwzięta przezeń czynność odnosi się

wyłącznie do powództwa cywilnego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 459. § 1. Od zaliczek i opłat są wolne osoby,

którym sąd ~rzyznał prawo ubogich.

Art 458.

opłaty podług

----------------------------~

--------------------~------

§ 2. Sąd przY'zna prawo ubogich osobie, która wykaże na podstawie zaświadczenia władzy rządowej lub

samorządowej, zawierającego dokładne dane o j-ej stanie

rodzinnym, majątku i dochodach, że nie jest w .stanie

wyłożyć kosztów.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 460. VV wyro-lm oraz w postanowieniu o umorzeniu postępowania' należy zacwsze orzec, kto ma ponieść

koszty postępowania .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 461. .§ 1. Od skazanego sąd ' zasądza na rzecz

Skarbu Państwa koszty postępowania łącznie z wydatkami, poniesionymi w toku śledztwa oraz kosztami wykonania wyroku.

§ 2. Od skazanego w sprawie z oskarżenia prywatnego sąd ponadto zasądza na rzecz oskarżyciela poniesione przez tegoż koszty postępowania.

§ 3. Przepis § 2 ma odpowiednie zastosowanię

w sprawach, w których wyłącznym oskarżycielem był pokrzywdzony (art. 66).

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 462. W razie zasądzenia powództwa cywilnego

sąd zasądza od skazanego na rzecz powoda należne mu

koszty, jeżeli zaś powód cywilny był zwolniony od opłat

z tytułu prawa ubogich, sąd zasądza od skazanego odpowiednią sumę

na rzecz Skarbu.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 463. W r azie skazania oskarżonego nie za

wszystkie prz-estęps ewa, które mu zarzucano, koszty

związane jedynie z oskarżeniem, z którego go uniewinniono, ponosi Skarb P aństwa, względnie oskarżyciel prywatny lub pokrzywdzony, jeżeli był on wyłącznym

oskarżycielem (art. 66) .

Art. '46·1. ' Jeżeli oskarżonego uniewinriiono lub poumorzono, koszty postępowania ponosi

a) w sprawach z oska rżenia prywatnego - oskar-

st ępowanie

życiel;

b) w sprawach z oskarżenia publicznego, w których

wyłącznym osk a rżycielem był pokrzywdzony tenże pokrzywdzony;

c) w sprawach umorzonych wskutek poj ednania się

stron - oskarżony i oskarżyciel solidarnie;

d) w pozost a łych sprawach - Skarb Państwa, z wyjątki em k osztów, wymienionych wart. 470 pod

lit. h).

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 465. Koszty wynikłe z powództwa oddalonego

lub pozostawionego bez rozpoznania ponosi pov/ ód cyw iln y.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 466. W razie oddalenia środka odwoławczego,

założonego na ni ekorzyść oskarżonego, koszty p os tępo­

wania odwoławczego ponosi Skarb Państwa, względnie

oskarżyciel prywatny lub pokrzywdzony (art. 66) .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 467. Jeż e li za koszty postępowania odpowiada

kilku oskarżonych lub oskarżycieli, ponoszą ·oni tę odpowiedztalność solidarnie, prócz kosztów tymczasowego

aresztowania oraz wykonania kary, które każdy p onosi

Z osobna.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 468. Jeżeli . oskarżonego uwolniono od kary

z Rowodu wzajemności krzyWd, sąd według swego uznaJl-.ia odpowiednio 'dzieli między strony koszty postępowa­

nia;

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 469. Jeżeli oskarżony umarł przed uprawomocnieniem się wyroku, koszty postępowania, prócz wymienionych wart. 470 lit. h), ponosi Skarb Państwa.

Art. ~70. , ,Do kosztów postępawanianależą

a~ wydatki na doręczenie wezwań i innych pism

sądowych;

.

-

,

";

.

b) wydatk( zy.riązane z przejazdem sąd ż iów i innych

osób z powodu czynności sądowych;

c) koszty sprowadzenia, przewozu i konwojowania

oskarżonego, świadków i biegłych ;

d) należności świadków, biegłych i tłumaczów .;

e) koszty oględzin sądowych i innych badań, przedsięwziętych w toku postępowania,

oraz koszty

przesyłki i przechowania dowodów

zajętych

przedmiotów oraz ich sprzedaży;

f) koszty ogłoszeń sądowych w p ismach;

g) Jcoszty utrzymania tymczasowo aresztowanego;

h) należności obrońców i pełnomocn ików stron;

i) koszty wykonania wyroku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 471. § 1. Świadkowie zamieszkali poza siedzilub m iejscem dokonywania czynności sądowej

otrzymują zwrot niezbędnych kosztów przejazdu i strawne, jeżeli odległość ich miejsca zamieszkania lub pobytu od sądu ~y.nosi najmniej dwadzieścia pięć kilo- '

metrów.

§ 2. Śv.:iadkowie, żyjący z zarobku dziennego, otrzymują nadto wynagrodzenie za utracony wskutek stawiennictwa zarobek.

§ 3. Zwrot kosztów przejazdu nie może w żadnym

razie przekraczać ceny biletu kolejowego klasy trz€ciej

za daną odległość w 'Obie strony w pociągu osobowym

bez -względu na rodzaj środka lokomocji.

§ 4. Jeżeli kilku świadków korzystało z jednego pojazdu na wspólny koszt, należy przyzn ać ka żdemu świad­

kowi część kosztów na niego przypadających .

§ 5. Jeżeli ta sama osoba będzie w ezwana w charakterze świadka w kilku spravvach karnych na ten sam

dzień, n atenczas przyznaj e się jej należnoś ci z § 1 4

tylko raz oraz r ozdziela się je r ównomiernie p o między

wszystkie te sprawy (art. 460).

bą sądu

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 472. § 1. Biegli i tłumacze, prócz wynagrodzenia za pracę, otrzymują pokrycie wydatków niezbędnych

do jej wykonania.

§ 2. W r azie nieprzesł uchania wezwanego biegłego

lub tłum acza, nale ży mu się wynagrodzenie za stracony

czas i zarobek.

§ 3, B iegł emu lub tłumaczowi, zamieszlr-flłemu poza

siedzibą sądu, nal eży się ' strawne i zwrot niezbędnych

kosztów przejazdu .

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 473. Wys okość strawnego (art. 471 § 1 i 472 § 3

oraz wynagr<'Jdzenia biegłych i tłumaczów za ich pracę

lub za stracony czas i zarobek (art. 472 § 1 i 2) s ą d lub

prokurator określa według swego u znania. vVysokość

strawnego n ie m o że . VI żadnym r azie przekraczać dwieści e

zł dziennie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 474. Funkcjonariusze państwowi w czynnej

i osoby woj skowe w czynnej służbie otrzymują

koszty podróży i diety dzienne według norm, u stanowionych dla podróż y służbowych, j e'żeli okoliczności, o których m ają zeznawać, pozostają w zwią zk u z wykonywaniem ich urz ędu lu b służby; w innych wypadkach stosuje

się do nich zasady ogólne (a rt, 471, 472, 473).

.

służbie

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 475. Jeżeli świadek lub biegły niesłusznie odmawia złożenia zeznań, - opinii lub p rzyrzeczenia, nie ma

prawa do żadnych należności.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 476. § 1. Świadkowie, biegli i tłumacze powin...

ni zażądać wynagrodzenia niezwłoczn ie po wykonaniu

swegqobowiązku , a jeżeli byli wezwanoi .na rozprawę; ~a

najpóiniej nazajutrz ,PO j~j . zamknięciu. '. : '

-

§ 2. Osoby, które nie zgłosiły żądania w terminie

prawo do wynagrodzenia.

powyższym, tracą

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 477. § 1. Koszty utrzymania oskarżonego aresztowanego obejmują wydatki na .żywność, opał, światło,

odzież, bieliznę, a w razie potrzeby koszty leczenia.

§ 2. W ten sam sposób oblicza się koszty wykonania

kary pozbawienia wolności.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 478.

Koszty wykonania kary grzywny obejmuwszystkie

jego czynn ości podług taksy oraz k oszty ogłoszeń, przejazdów i przesyłek pieniężnych.

ją wynagrodzenie urzędnika egzekucyjnego za

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 479. Minister Sprawiedliwo ś ci, w porozumieniu w ~iarę potrzeby z odnośnymi ministrami, wydaje

taksy dla obliczenia należności

a) za doręczanie wezwań i innych pism sądowych;

b) za konwojowanie osób i rzeczy oraz za przecl;.owanie rzeczy;

c) za utrzymanie w więzieniach i aresztach.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 480. W wypadkach nie przewidzianych taksą

wynagrodzenia określa sąd.

wysokość

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 481.

§ 1. Sąd może uwolnić oskarżonego lub

oskarżyciela w całości lub częściowo od zwrotu kosztó""

postępowania, jeżeli uzna, że uiszczenie ich byłoby zbyt

uciążliwe

dla niego lub najbliższej rodziny, będącej na

jego utrzymaniu.

§ 2. Przepis § 1 nie ma zastosowania do zwrotu kosztów, należnych oskarżycielowi prywatnemu lub' pokrzywdzonemu (art. 461 § 3) od oskarżonego albo osttarżonemu od oskarżyciela oraz po\vodowi cywilnemu od

oskarżonego.

§ 3. Sąd lub prokurator, zarządzając wykonanie wyroku, może odroczyć ściągnięcie opłat i kosztów postę­

powania, należnych Skarbowi Państwa, lub rozłożyć je

na raty na czas, nie przekraczający jednego roku, jeżeli

natychmiastowe ich ściągnięcie groziłoby zobowiązanemu

zbyt ciężkimi skutkami.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 482.

§ 1. Do sposobu i trybu ściągania kosztów

sądowych .ma zastosowanie art. 430.

§ 2. Przy zbiegu należności w postępowaniu wyko- '

naw czym pokrzywdzony ma pierwszeństwo przed grzywnami, karami pieniężnymi i kosztami postępowania do

zaspokojenia należnego mu z wyroku o~zkodowania za

wyrządzoną przez przestępstwo krzywdę.

K S I Ę G A

POSTĘPOWANIA

XI.

SZCZEGÓLNE.

Rozdział

I.

Wznowienie postępowania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 483. Wznowienie postępowania zakończonego

wyrokiem prawomocnym może nastąpić na niekorzyś:'

oskarżonego tylko wtedy, gdy wyjdzie na jaw, że wyro: ~

wydano pod wpływem fałszywego zeznania świadka,

biegłego lub tłumacza, sfałszowania dokumentu lub dowodu rzeczowego albo przekupstwa.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 484. Popełnienie przestępstwa, dającego podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 483, powinno być ustalone wyrokiem prawomocnym, chyba że

wyrok nie może zapaść z powodu ustawowych okoliczności, wyłączających wyrokowanie co do tego prze-

-

Poz. 243

stępstwa

lub zawieszających postępowanie na czas nieograniczony.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 485. Wznowienie postępowania zakończonego

wyrokiem prawomocnym może nastąpić na korzyść

oskarżonego nie tylko z przyczyn wskazanych w art.A83,

lecz także wtedy, gdy po skazaniu ujawnią się nowe fakty

lub dowody nieznane przedtem ani stronie, która złoży­

ła wniosek o wznowienie, ani sądowi, stwi erdzające, że

skazany jest niewinny lub że go skazano za przestępstwo

cięższe niż to, które popełnił.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 486. § 1. ,Wniosek o wznowienie postępowa­

nia na korzyść oskarżonego mogą p od ać: oskarżony,

obrońca, prokurator oraz małżon ek oskarżonego, jego

krewni w linii prostej i jego bracia. i siostry.

§ 2. Wznowienie post ępowania na korzyść oskarżonego jest dopuszczalne bez względu na jego śmierć, wykonanie kary lub przedawnienie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 487. § 1. Wniosek o wznowienie postępowania

na niekorzyść oskarżonego może podać tylko oskarżyciel.

§ 2. Oskarżyciel prywatny, który odstąpił od oskarżenia, nie może żądać wznowienia postępowania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 488. Wniosek o wznowienie postępowania, nie

od prokuratora,powinien być sporządzony

przez adwokata.

pochodzący

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 489. O wznowieniu postępowania w sprawach,

należących do właściwości sądu grodzkiego, orzeka sąd

okręgowy, w sprawach należących do właściwości sądu

okręgowego sąd apelacyjny, w innych sprawach Sąd Najwyższy.

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 490. Sąd właściwy do orzekania o wznowieniu zarządza w razie potrzeby sprawdzenie wskazanych

we wniosku okoliczności.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 491. § 1. Sąd właściwy do orzekania o wznowieniu może zarządzić wstrzymanie wykonania wyroku.

§ 2. Wstrzymując wykonanie wyroku, sąd może zażądać kaucji lub poręczenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 492. W razie uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania, sąd uchyla wyrok i przekazuje

sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydal

uchylo.ny wyrok.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 493. § 1. Z chwilą uchylenia wyroku wykonanie kary ustaje.

§ 2. Sąd jednak może nakazać aresztowanie tymczasowe albo zastosować innl środek zapobiegawczy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 494. Wszystkie postanowienia w przedmiocie

wznowienia postępowania zapadają na posiedzeniu niejawnym.

ług

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 495. Postępowanie wznowione toczy się wedzasad ogólnych z następującymi wyjątkami

a) jeżeli sprawę wznowiono na korzyść oskarżonego,

sąd przy ponownym

rozpoznaniu sprawy nie

może orzec kary surowszej niż ta, na którą oskarżonego poprzednio prawomocnie skazano;

» jeżeli postępowanie, wznowione na korzyść

oskarżonego, toczy się po jego śmierci lub jeżeli

oskarżony jest umysłowo chory, sąd wyznacza do

obrony jego praw obrońcę z urzędu, o ile wnioskodawca sam nie ustanowił obrońcy.

Rozdział

Postępowanie

II.

w sprawach nieletnich.

Art, 496. Postępowanie w sprawach nieletnich,

którzy w chwili rozpoczęcia rozprawy głównej nie ukoń-

Dziennik Us~~w~N~r~3~3~__~~______~____~__~7~6~O______~__~____________________~~~P~o~z_._2_4~~

czyli Tatsiedemnastu, odbywa ~ię przed sądem dla nieletnich według zasad postępowania przed sądami grodż­

kimi z następującymi zmianami i uzupełnieniami.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 505., Prokuratorowi lub oSĘarżycielowi pry~

watnemu służy zażalenie na postanowienie umarzające

Art. 497. § 1. Przepis art. 66 nie ma zastosowania

w sprawach dla nieletnich.

§ 2. Powództwo cywilne jest niedopuszczalne.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 506. Sędzia może na rozprawę główną nie wzyuprzednio przez tegoż sędziego osobiście przesłuchanych i poprzestać na odczytaniu ich zeznań, o ile

wezwania tych osób nie zażąda oskarżyciel, obrońca lub

sam nieletni.

_ \~t. 498. § 1. Sędzia dla nieletnich zarządza lub

przeprowadza czynności niezbędne dla zebrania i utrwalenia dowodów.

§ 2. Wykonanie poszczególnych czynności, o których mowa w § l, można zlecić kuratorowi nieletnich,

członkowi patronatu nad nieletnimi, milicji obywatelskiej albo osobie ,prywatnej godnej zaufania.

Art. 499. W razie niestawiennictwa osób, wzywanych przez sąd dla nieletnich, mają odpowiednie zastosowanieprzepisy art. 112 - 117.

Art. 500. § 1. Czynności wskazane wart. 498 mają

na celu ustalenie

a) okoliczności czynu zarzucanego nieletniemu,

a zwłaszcza pobudek i sposobu działania oraz

stosunku do pokrzywdzonego;

b) stopnia rozwoju umysłowego i moralnego nieletniego oraz innych danych niezbędnych do ustalenia, czy nieletni działał z rozeznaniem;

c) charakteru i przeszłości nieletniego, warunków,

w jakich żył i wychowywał się, stosunków moralnych i materialnych jego i jego rodziny oraz

zachowania się po spełnieniu przestępstwa i środ­

ków nadających się do jego poprawy.

§ 2. W razie potrzeby sędzia zarządza badanie lekarskie.

Art. 501. Przy czynnościach wskazanych wart. 498

być obecni prokurator, a za zgodą sędziego obroiica nieletniego, jednakże sąd nie ma obowiązku

zawiadamiania ich o terminie.

mogą

Art. 502. § 1. Zamiast środków zapobiegawczych

wskazanych wart. 159 - 181 sędzia dla nieletnich stosuje

a) oddanie nieletniego pod dozór odpowiedzialny

rodziców, opiekunów lub innej osoby godnej zaufania, z dodaniem w razie potrzeby dozoru kuratora albo

b) zatrzymanie w specjalnym schronisku dla nieletnich.

§ 2. Obok środków, wskazanych w § 1 lit. a), można

zażądać poręczenia lub kaucji od osoby, której nieletniego powierzono.

Art. 503. Po ukończeniu czynnoscI, wskazanych

wart. 498, sędzia dla nieletnich

a) wyznacza rozprawę albo

b) umarza postępowanie, jeżeli bądź nie dopatrzy

się znamion przestępstwa, bądź uzna brak dostatecznych poszlak przeciwko nieletniemu, bądź

ustali inne powody wyłączaj ące postępowanie

karne.

. Art. 504. § 1. Umarzając postępowanie karne z powodu braku rozeznania lub wydając z tego powodu wyrok unieWinniający, sąd stosuje środki wychowawcze.

§ 2. Rodzice lub opiekuIlOwie, o ile to zarządzenie

usunęło nieletniego spod ich władzy, mogą wnieść zażalenie do sądu apelacyjnego.

postępowanie.

wać osób,

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 507. § 1. O terminie rozprawy zawiadamia się

rodziców nieletniego oraz osoby, pod których pieczą nieletni pozostaje, o ile doręczenie zawiadomień nie jest połączone ze szczególnymi trudnościami lub zwłoką.

§ 2. Osobom tym służy prawo dawania wyjaśnień

i składania wniosków.

§ 3. Sąd może zażądać stawiennictwa tych osób.

Mają wtedy odpowiednie zastosowanie art. 112-117.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 508. Niestawiennictwo osób, wymienionych

wart. 507, nie wstrzymuje sprawy, o ile sąd nie uzna

obecności ich za niezbędną.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 509.

§ 1. Rozprawa odbywa się przy drzwiach

zamkniętych.

§ 2. Oprócz osób, wskazanych wart. 289, na rozprawie mogą być obecni przedstawiciele towarzystwa patronatu nad nieletnimi.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 510. Podczas rozpra':vy sąd wysłuchuje wynieletniego, poza tym nieletni pozostaje w sali

posiedzeń o tyle tylko, o ile sąd uzna to za niezbędne.

jaśnień

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 511. Sąd może odroczyć wykonanie wyroku

w razie choroby nieletniego lub z innych ważnych przyczyn.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 512. Wyroki sądu dla nieletnich ulegają zaw drodze rewizji do sądu apelacyjnego, który

stosuje odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału.

skarżeniu

Al·t. 513. Rewizja od wyroku sądu dla nieletnich

nie wstrzymuje wykonania wyroku.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 514. § 1. Jeżeli przeciwko nieletniemu, który

nie ukończył lat siedemnastu, wszczęto sprawę wespół

z dorosłym, postępowanie co do nieletniego nąleży wyłączyć i przekazać sądowi dla nieletnich.

§ 2. Jeżeli jednak ze względu na dobro wymiaru

sprawiedliwości wyłączenie sprawy nieletniego jest niepożądane, sądzi sąd zwykły według właściwości, z zachowaniem art. 502, 507, 508 i 510. Tenże sąd orzeka

ostatecznie w przedmiocie możności wyłączenia sprawy.

Al·t. 515. Umarzając sprawę z powodu braku rozeznania lub wydając z tego powodu w y rok uniewinniający, sąd zwykły przesyła odpis orzeczenia sądowi dla

nieletnich celem wydania zarządzeń w myśl art. 504 § 1.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 516.

W razie skazania nieletniego sąd zwykły

niezwłocznie przesyła odpis wyroku z uzasadnieniem są­

_dowi dla nieletnich, do którego należą wszelkie dalsze

zarządzenia.

_.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 517. Jeżeli w sądzie okręgowym nie został

utworzony osobny wydział dla nieletnich, sprawy nieletnich rozpoznaje sąd zwykły według ogólnych zasad wła­

ściwości, stosując przepisy art. 502, 510, 515 i 516 .

R ozd zi a ł

III.

Przywrócenie praw i zatarcie skazania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 518. § 1. Podania skazanych o przywrócenie

praw lub o zatarcie skazania rozpoznaje sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji. Jeżeli wyrok wydał' sąd

grodzki, właściwy jest sąd okręgowy, w którego okręgu

sąd grodzki wydał wyrok.

§ 2. Jeżeli wyrokowało kilka ' sądow, właściwy jest

.

§ 3. Jeżeli -wyrokowało kilka sądów różnego rzędu,

właściwy jest sąd wyższego rzędu, który wydał ostatni

wyrok.

sąd, który wydał wyrok ostatni.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 519. Przed wydaniem postanowienia w przedmiocie przywrócenia praw lub zatarcia skazania, sąd

może zwrócić się do prokuratora o zebranie informacyj

o zachowaniu się skazanego po wyroku

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 520. § 1. Sąd rozpoznuje podanie o przywrócenie praw lub o zatarcie skazania na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Na postanowienie w tym przedmiocie służy zażalenie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 521. O przywróceniu ' praw lub o zatarciu skazania sąd, który wydał' postanowienie, zawiadamia

niezwłocznie władze prowadzące rejestry karne.

R ozd zi ał

Postępowanie w

IV.

sprawach karno-administracyjnych.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 522. § 1. Osoba, której wymierzono karę w

trybie postępowania karno-administracyjnego, może

zwrócić się w terminie zawitym siedmiodniowym od daty ogłoszenia jej orzeczenia do władzy administracyjnej

z żądaniem skierowania sprawy na drogę postępowania

sądowego; termin siedmiodniowy liczy się od daty dorę­

czenia, jeżeli orzeczenie należało doręczyć.

§ 2. Jeżeli osoba, której karę wymierzono, jest niepełnioletnia lub. bezwłasnowolna, żądanie w terminie

biegnącym dla tej osoby może złożyć także ojciec, matka, małżonek, opiekun lub kurator.

§ 3. W razie odmowy przyjęcia żądania wymienionego w § 1, 2-można w ciągu trzech dni od zawiadomienia

o odmowie złożyć żądanie skierowania sprawy do sądu

okręgowego celem rozpatrzenia zasadności odmowy. 2ą­

danie to można złożyć wprost do sądu.

§ 4. O przywróceniu terminu wymienionego w § 1

i 2 orzeka sąd okręgowy.

Ad. 523. § 1. W razie złożenia żądania wymienione,za wart. 522 § 1 i 2, orzeczenie władzy administracyjnej nie ulega wykonaniu, o ile ustawa szczególna nie stanowi inaczej.

§ 2. Władza administracyjna, o ile nie cofnie swego orzeczenia, przesyła akta sądowi.

§ 3. Orzeczenie władzy administracyjnej zastępuje

w postępowaniu sądov.rym akt oskarżenia.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 524.

Właściwym

do rozpoznania sprawy jest

sąd okręgowy, w którego okręgu znajdu~e się siedziba

władzy, która wymierzyła karę administracyjną.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 525.

Władza administracyjna, która wymierzy-

ła karę, albo w jej zastępstwie władza odpowiednia w siedzibie sądu okręgowego, może popierać oskarżenie za-

Poz. 243

~~----~----------------------~~~

§ 2. Przepisy art. 349 i 350 mają tu odpowiednie za,.

stosowanie.

§ 3. Niestawiennictwo oskarżyciela publicznego nie '

tamuje rozpoznania sprawy.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 528. § 1. Wnioski stron nie wiążą prezesa są­

du w zakresie zarządzeń dotyczących wezwania do rozprawy świadków i biegłych oraz sprowadzenia innych

dowodów.

§ 2. Prezes sądu może zarządzić przed wyznaczeniem

,rozprawy przesłuchanie oskarżonego, świadków i biegłych przez miejscowo właściwy sąd grodzki. Od świad­

ków i biegłych można odebrać przyrzeczenie.

§ 3. Aż do rozpoczęcia postępowania dowodowego

oskarżony może cofnąć żądanie skierowania sprawy na

drogę postępowania sądowego. W tym wypadku orzeczenie władzy administracyjnej staje się prawomocne.

§ 4. Jeżeli strona, wskazawszy swój adres w żąda­

niu skierowania sprawy na drogę sądową, następnie

zmieniła miejsce zamieszkania i nie zawiadomiła o tym

sądu, wezwania i pisma sądowe, wysłane pod jej ostatnim znanym adresem, uważa si~ za doręczone.

. Art. 529. § 1. Sąd orzekający postanawia według

syvego uznania, których świadków i biegłych przeSłucha

na rozprawie po odebraniu od nich przyrzeczenia lub

bez odbierania przyrzeczenia, a których zeznania będą

odczytane. W tym celu może zarządzić potrzebne jeszcze

przesłuchanie przez jednego ze swoich członków albo

przez innego sędziego lub sąd grodzki.

§ 2. Wolno odczytywać akta postępowania administracyjnego.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 530. Sąd okręgowy nie jest związany wymiarem kary, oznaczonym w orzeczeniu władzy administracyjnej.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 531. § 1. Wyroki sądów okręgowych, wydane

w postępowaniu karno - administracyjnym, są prawomocne z wyjątkiem wyroków

sprawach o przestęp­

stwa skarbowe.

§ 2. Założenie rewizji nie wstrzymuje wykonania

kary, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności.

w

Rozdzi ał

V.

Odszkodowanie za niesłuszne skazanie lub oskarżenie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 532. § 1. Osoba, skutkiem wznowienia postę­

powania prawomocnie uniewinniona lub skazana według

łagodniejszego przepisu karnego, może tytułemodszko­

dowania żądać wynagrodzenia od Skarbu Państwa za

szkody i straty materialne oraz krzywdę moralną, jeżeli

względem niej wykonano w całości lub w części karę,

którą następnie uchylono.

§ 2. To samo stosuje się do osób, względem których

postępowanie karne po wznowieniu prawomocnie umo~

rzono.

Art. 526. Sąd okręgowy rozpoznaje sprawę według

przepisów, obowiązujących w postępowaniu przed są­

dem pierwszej instancji, ze zmianami ' przewidzianymi

w następujących artykułach.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 533. § 1. Nie ma prawa do wynagrodzenia ten,

kto poprzednie swe skazanie spowodował umyślnie lub

przez oczywiste niedbalstwo.

§ 2. Sąd może odmówić wynagrodzenia, jeżeli poszlaki, zebrane w poprzednim postępowaniu, nie zostały

w sposób stanowczy odparte w postępowaniu wznowionym.

Art. 527. § 1. Sąd okręgowy rozpoznaje

w składzie jednego sędziego.

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 534. Uprawnienie do wynagrodzenia przechodzi w razie śmierci osoby uprawnionej na małżonka,

miast lub obok prokuratora.

sprawy

Dziennik Ustaw.Nr 33

dzieci i rodziców w granicach, w jakich skutkiem ukara-

nia nie otrzymały od skazanego należnego im według

ustawy utrzymania.

.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 535. § 1. Ządanie wynagrodzenia zgłosić mozna jedynie w ciągu trzech miesięcy po prawomocności

orzeczenia da:ącego podstawę do' odszkodowania.

§ 2. Jeżeli osoba, uprawniona do ządania wynagrodzenia w myśl art. 532, zmarła w ciągu terminu wskazanego w § 1 lub, zgłosiwszy żądanie w tym terminie,

zmarła przed. prawomocnym ukończeniem postępowania

o wynagrodzenie, to osohy wymienione wart. 534 żądać

mog ą wynagrodzenia w ciągu trzecll miesięcy od śmier- .

ci uprawnionego.

Art. ~'- Żądanie odszkodowania zgłosić należy

w sądzie apelacyjnym, w którego okręgu wydano wyrok

w pierwszej instancji.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 537. § 1. Sąd apelacyjny orzeka na posiedzp.niu niejawnym, po sprawdzeniu w razie potrzebyokoliczności faktycznych. Przepis art. 316 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Po ukończeniu śledztwa należy dać uprawQjonemu możność oświadczenia się na piśmie lub do protokołu-

__________~_______________________

Po~

243

się przeprowadzić, prezes sądu wzywa strony do złożenia

w terminie oznaczonym wniosków co do treści przepadłych akt oraz co do sposobu ieb ·odtworzenia.

§ 2. Wraz z wnioskami, wskazanymi w § 1, strony

obowiążane są złożyć posiadane na poparcie wniosków

dowody, jako to: odpisy prywatne oraz inne pisma i notatki, które mogą być po~ocne przy odtworzeniu akt.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 545. Niezależnie od wniosków stron sąd przeproWadza dochodzenia potrzebne do odtworzenia akt

i zarządza takie . postępowanie dowodowe, jakie uzna za

wskazane. W szczególności sąd bierze pod uwagę wpisy

do rejestrów karnych. repertoriów i innych ksiąg biurowych oraz może przesłuchać w charakterze świadków

sędziów, prokuratorów, protokolantów, adwokatów i inne

osoby, które uczestniczyły w ~tępowaniu lub ktąre mogą się wypowiedzieć co do tr e ści akt.

ArŁ 541. § 1. Sąd na posiedzeniu niejawnym postanawia, w jaki sposób i w j a~ zakresie akta przepadłe mają być odtworzone lub że odtworzenie akt jest

niemożliwe.

§ 2. Na postanowienie w tym przedmiocie służy zażalenie.

ArŁ 548.

Na postanowienie wydane w myśl art. 537

służy zażalenie do Sądu Najwyższego.

Art. 539. Przepisy art. 532 - 538 mają ~astosowa­

nie do cudzoziemców na zasadach wzajemności.

Art. 538.

Art. 54iJ. Wydając wyrok uniewinniający,sąd może przyznać oskarżonemu prawo do ' odszkodowania od

oskarżyciela prywatnego lub pokrzywdzonego, mającego

prawa strony, za doznaną krzywdę . materialną i moralną

a) jeżeli oskarżenie było świadomie fałszywe albo

b) jeżeli' oskarżyciel używał środków nieuczciwych

w celu uzyskania wyroku skazującego.

W przypadku, gdy akta sprawy bądź nie

w ogóle odtworzone, bą dź zostały odtworzone

w części nie wystarczającej do podję ci a dalszego po s tę ­

powania, sprawa. może być wszczęta ponownie. We

wszystkich innych przypadkach sąd podejmie postępo­

wanie w takim stanie, w jakim okaże się to możliwe

przy uwzględnieniu akt pozostałych i odtworzonych.

mogą być

Art. 5ł'. Jeżeli zaginęły lub uległy zniszczenia

akta sprawy prawomocnie zakończone:, odtworzeniu

podlega tylko ta część akt, która jest niezbędna do wykonania orzeczeń w tej sprawie zapadłych lub do wznowienia postępowania.

ArŁ

Rozdział

Postępowanie w

VI.

wypadku zaginięcia lub znmaema akt.

Art. 541. § 1. Postępowanie w przypadku zaginię­

cia lub zniszczenia akt sprawy, będącej w toku, przeprowadza sąd, w którym sprawa ostatnio się toczyła

§2. Jeżeliby w myśl § 1 właściwym był Sąd Najwyższy, sąd ten przekazuje sprawę do sądu apelacyjnego, chyba że chodzi o odtworzenie tylko akt Sądu Naj-

550.

.

Jeżeli zaginięcie

lub zniszczenie akt nastąpiło w związku z działaniami wojennymi lub klęska­

mi elementarnymi, odtworzeni.e akt następuje tylko na

wniosek. prokuratora, jeżeli wymaga tego szczególny interes publiczny, lub też na wniosek oskarżonego, oskarżyciela prywatnego

albo osób wymienionych wart.

6~ -- 65.

Rozdział

VII.

Wydawanie przestępców.

wyższego.

§ 3. Postępowanie w przypadku zaginięcia lub zniszczenia akt sprawy prawomocnie zakończonej przeprowadza sąd, w którym sprawa toczyła się w pierwszej

instan~ji.

Art. 542. JeŻEli akta sprawy albo część akt, maj ąca

istotne znaczenie dla sprawy, zaginęły lub uległy zniszczeniu, to akta przepadłe zast ęp uj e się urzędownie zaświadczonymi· odpisami.

Art. 543. Prezes sądu wzywa osoby, posiadaj ące

odpisy akt przepadłych, do złożenia ich sądowi, a w r azie

potrzeby zarządza ich odebranie. Przepisy art. 137 - 152

stosuje się odpowiednio.

Art. 544.

Jeżeli - zaświ adczóne urzędownie

odpisy

prezes sądu zarządza dołączenie ich do

akt. Odpis zarządzenia doręcza się stronom.

zost aną złożone,

A.rt. 545. § l. Jeżeli odtworzenie altt w trybie,

przewidzianym w artykułach poprzedzających, nie da

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 551. Przy wydawaniu przestępcy mają zastosowanie przepisy wskazane w rozdziale niniejszym, o ile

umowa międzynarodowa inaczej nie stanowi.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 552. § 1. Z wnioskiem o wydanie osoby przebywającej za granicą zwraca się do l\lIinistra Sprawiedliwości właściwy s ą d, a w toku śledztwa prokurator.

§ 2. Do wniosku należy doł ą czyć

a) jeżeli chodzi o osobę, przeciwko której wydany

jest już prawomocny wyrok skazujący - odpis

wyroku z z aświadczeniem prawomocności;

b) w innych wypadkach

odpis postanowienia

o tymczasowym aresztowaniu oraz opis przestęp­

stwa z przedstawieniem okoliczności f.aktycznych

i przytoczeniem odpowiednich przepisów karny ch.

§ 3. Nadto należy, w miarę możności, dołączyć fotoinne dane pozwalaj ące ustalić tożsamość osoby;

której wydania się żąda, oraz podaf: jej przynależność

grafię i

państwową,

-- 763

-------------------------------------------------------------------------------

§ 4. Czas trwania aresztu tymczasowego, przewidziany wart. 166, liczy się od chwili przejęcia aresztowanego przez władze polskie na obszarze Państwa.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 553. § 1. W wypadkach nagłych właściwy sąd

lub prokurator może zwrócić się bezpośrednio do wła­

ściwej władzy zagranicznej z wnioskiem o tymczasowe

aresztowanie osoby, której wydania się żąda; powinien

jednak zawiadomić o tym jednocześnie Ministra Sprawiedliwości z dołączeniem wniosku o wydanie (art. 552).

§ 2. W tych samych wypadkach prokurator może się

zwrócić bezpośrednio do właściwej władzy zagraniczne.,

o zatrzymanie osoby, co do której ma być złożony wniosek o wydanie.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 554. § 1. Jeżeli chodzi o przestępstwo zagrożo­

ne--w ustawie karą śmierci, a państwo obce wydało p rzestępcę z zastrzeżeniem, że względem wydanego nie będzie

zastosowana kara śmierci, sąd w razie skazania wymierza zamiast kary śmierci karę dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Jeżeli zaś z tym samym zastrzeżeniem pallstwo

obce wydało osobę skazaną prawomocnie na karę 'śmi e r­

ci, sąd na posiedzeniu niejawnym poweźmie postanowienie zmieniaj ące ~yrok w myśl § 1.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 555. § 1. Jeżeli osoba wydana b yła oskarżona

o kilka przestępstw, państwo obce zaś wydało ją z zastrzeżeniem ścigania tylko za niektóre

z tych przestępstw, to postępowanie karne może obejmować tylko

te przestępstwa, a co do innych powinno być zawieszone.

§ 2. Jeżeli przeciw takiej osobie zapadł już wyrok

prawomocny, obejmujący kilka przestępstw, wó,,,czas

sąd, który wydał wyrok, uchyli wyrokiem orzeczenie

o karze i wymierzy karę ~ylko za przestępstwa, objęte

zezwoleniem na wydanie.

§ 3. Postępowanie, zawieszone w myśl § 1, może być

podjęte, jeżeli oskarż ony z własnej winy nie opuści gra ...

nic Polski w ciągu dwóch mi esi ęcy lub jeśli, opuściwszy

je, powróci. Termin liczy się od daty prawomocnego

ukończenia postępowania w sprawie o przest ępst wo, ob..

jęte zezwoleniem na wydanie, a w razie skazania od

odbycia kary. W wypadku, przewidzianym w § 2, sąd

ograniczy się do wydania orzeczenia o karze.

§ 4. 'Vydając orzeczenie o karze, sąd nie może orzec

kary surowszej nad wymierzoną oskarżonemu poprzednio za dane przestępstwo.

§ 1. Żądanie władzy zagranicznej wydania

przestępcy przesyła się prokuratorowi sądu apelacyjnego

właściwemu według miejsca zamieszkania lub ujęcia

osoby poszukiwanej.

§ 2. W sprawach o przestępstwa dopuszczające wy. danie, prokurator przesłuchuje oskarżonego i nakażuje

jego aresztowanie.

§ 3. Prokurator po dołączeniu swoJeJ opmll co do

wydania przestępcy przekazuje sprawę sądowi apelacyjnemu, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie zarządzi

inaczej.

§ 4. Sąd apelacyjny po sprawdzeniu i rozpatrzeniu

wyjaśnień oskarżonego , o ile tenże powołuje się na dowody, znajdujące się w kraju, wydaje na posiedzeniu

niejawnym opinię w przedmiocie wydania pr zestępcy

i przesyła ją wraz z aktami Ministrowi Sprawiedliwości.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 557. § 1. S ąd lub prokurator wymieniony

w poprzednim artykule może także i bez wniosku o wydanie postanowić tymczasowe aresztowanie pr zestę pcy,

jeżeli chodzi o przestępstwo dopuszczające wydanie, a

a) dana osoba jest silnie podejrzana o popełnienie

tego przestępstwa albo

b) jest poszukiwana przez władze zagraniczne za

pomocą listu gończego ogłoszonego w polskim

dzienniku milicyjnym, albo

c) władza zagraniczna zażądała tymczasowego are':'

sztowania tej osoby, wymieniając rodzaj przestępstwa, o które oso~a poszukiwana j est oskarżona, i powołuj ąc się na wydany przeciw niej

prawomocny wyrok skazujący lub sądowe zarządzenie aresztowania.

§ 2. O dniu i miejscu tymczasowego zaaresztowania

należy bezzwłocznie i b ez pośre dnio zawiadomić zagraniczną władzę wzywającą lub ścigającą oraz Ministerstwo

Sprawiedliwości.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 558. Osobę aresztowaną w celu wydania obce_

mu państwu sąd lub prokurator wypuszcza na wolność

na żądanie Ministra Sprawiedliwości albo jeżeli władza

zagraniczna cofnie żądan ie wydania lub aresztowania.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 559. O zezwoleniu na wydanie postanawia Minister Spraw iedliwości.

Art. · 560. § 1. Na przewiezienie pod stra ż ą przez

terytorium Polski przes tępcy, którego jedno państwo

obce wydaje drugiemu, zezwala Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii sądu apelacyjnego w Warszawie, wydanej na posiedzeniu niejawnym po wysłuchaniu

prokuratora.

§ 2. Sąd ten lub prokurator wydaje potrzebny dla

przewozu nakaz aresztowania.

Przepisy końcowe

Art. 556.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 561. Wykonanie kodeksu postępowania karnego porucza się Ministrowi Sprawiedliwości.

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

Art. 562. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życi p

równoczesme z przepisami wprowadzaj ącymi kodek~

postępowania karnego z dniem l lipca 1929 roku.

OBWIESZCZENIE MINIST~A SPRAWIEDLIWOŚCI .

•

z dnia 18 maja 1949 r.

o ogłoszeniu jednolitego tekstu dekretu o postępowaniu doraźnym.

Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia

1949 r. o zmianie dekretu o postępowaniu doraźnym (Dz.

U . R. P. Nr 32, poz. 239) ogłaszam w załączniku do

obwieszczenia niniejszego jednolity tekst dekretu z dnia

16 listopada 1945 r. o postępowaniu doraźnym (Dz. U.

R. P. Nt: 53, PQz. 301)_ z .uwzględnieniem zmian, wy~i!{a.. _

Dz.U. 1949 nr 33 poz. 243 notInForce

RZ E C Z YP O SP OL I TEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 24 maja 1949 r.

Nr 33

TREŚC

OBWIESZCZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOSCI

Poz.

2~3

-

244 -

z dnia 18 maja 1949 r. o ogłoszeniu jednolitego

tekstu kodeksu

z dnia 18 maja 1949 r. o ogłoszeniu jednolitego tekstu dekretu o

postępowania

karnego

731

763

postępowaniu doraźnym

OBWIESZCZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI

z dnia 18 maja 1949 r.

() ogłoszeniu jednolitego tekstu kodeksu postępowania karnego.

•

Na podstawie art. 22 ustawy z dnia 27 kwietnia

poz. 249), dekretu z dnia 23 stycznia 194f r. o opłatach

1949 r. o zmianie przeplsow postępowania karsądowych w sprawach karnych

(Dz. U. R. P. Nr ' 19,

nego (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 238) ogłaszam w zapoz. 73), z prawa karnego skarbowego (Dz. U. R. P.

łączniku do obwieszczenia niniejszego jednolity tekst · z 1947 r. Nr 32, poz. 140), dekretu z dnia 3 kwietnia

kodeksu postępowania karnego z dnia . 19 marca 1928 r.

1948·-r.o zmianie kwot pieniężnych w p~zepisach ko(Dz. U. R. P. z 1939 r. Nr 8, poz. 44) z uwzględnieniem

deksu postępbwania karnego (Dz. U. R. :p. Nr 20,

zmian, wynikających z prawa o ustrojrt Sądów Wojpoz. 136)·i z dekretu z dnia 26 kwietnia 1948 r. o podskowych i Prokuratury Wojskovrej (Dz. U. R. P.

wyższeniu grzywien, kar pieniężnych, kar porządko­

z 1944 r. Nr 6, poz. 29), dekretu z dnia 1 grudnia 1944 r.

wych i nawiązek (Dz. U. R. P. Nr 24, poz. 161) oraz

o częściowej zmianie kodeksu postępowania karnego

z ustawy z dnia 27 kwietnia 1949 r. o zmianie przepi(Dz. U. R. P. Nr 13, poz. 70), dekretu z dnia 6 czerwca

sów postępowania karnego i z zastosowaniem ciągłej

1945 r. o zmianie przepisów kodeksu postępowania

numeracji artykułów.

karnego (Dz. U. R. P. Nr 25, poz. 148), dekretu z dnia

19 sierpnia 1946 r. o zm i.::. ,je niektórych przeplSOW Minister Sprawiedliwości: H , S'wiqtkowski

kodeksu postępowania karnego (Dz. U. R. P. Nr 43,

Załącznik do

wiedliwości z

KODEKS

POSTĘPOWANIA

Przepisy ogólne.

Need to analyze how this provision applies to your matter?

Cross-reference this statute against case law, commentaries, and related legislative provisions inside Legislator AI.

Open in Legislator →