Ustawa z dnia 2 lipca 1947 r. o upamiętnieniu męczeństwa Narodu Polskiego i innych Narodów w Oświęcimiu.

Tereny byłego hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu wraz z wszelkimi

znajdującymi się tam zabudowaniami i urządzeniami zachowuje się po wsze czasy jako

Pomnik Męczeństwa Narodu Polskiego i innych Narodów.

Pomnik Męczeństwa w Oświęcimiu obejmuje część terenów dawnego obozu koncentracyjnego

w granicach, które szczegółowo określi rozporządzenie Ministra Kultury i Sztuki, wydane

w porozumieniu z Ministrami: Administracji Publicznej, Rolnictwa i Reform Rolnych

oraz Odbudowy po zasięgnięciu opinii Rady Ochrony Pomników Męczeństwa.

Na terenach tych tworzy się Państwowe Muzeum Oświęcim-Brzezinka.

1.

Państwowe Muzeum Oświęcim-Brzezinka ma za zadanie zbieranie i gromadzenie dowodów

i materiałów, dotyczących zbrodni hitlerowskich, udostępnianie ich społeczeństwu oraz

naukowe ich opracowanie.

2.

Zakres działania i organizację Muzeum określi statut, nadany przez Ministra Kultury

i Sztuki.

Organem opiniodawczym i doradczym w zakresie działalności Muzeum w Oświęcimiu-Brzezince

jest Rada Ochrony Pomników Męczeństwa.

Tereny, wymienione w art. 2, podlegają wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa i natychmiastowemu

zajęciu przez Ministra Kultury i Sztuki za odszkodowaniem.

Upoważnia się Ministra Kultury i Sztuki do przekazania w całości lub w części wywłaszczonych

terenów w zarząd Polskiemu Związkowi byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień

i Obozów Koncentracyjnych oraz do ustalenia zasad administracji gospodarczej.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Kultury i Sztuki w porozumieniu

z Ministrami: Administracji Publicznej, Rolnictwa i Reform Rolnych, Odbudowy i Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.