Ustawa z dnia 23 lutego 1939 r. o zmianie kodeksu karnego wojskowego.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 października 1932 r. Kodeks karny

wojskowy

(Dz. U. R. P. Nr 91, poz. 765) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się przy karze za przestępstwo

wojskowe.

”

;

2)

w art. 33 § 5 otrzymuje brzmienie

„

Przestępstwo jest wówczas popełnione wobec zebranych żołnierzy, gdy prócz przełożonego

i sprawcy zebranych było służbowo przynajmniej jeszcze trzech żołnierzy.

”

;

3)

w art. 46 § 1 skreśla się wyrazy: „albo jeżeli nieobecność w jednostce trwała dłużej niż 6 miesięcy.”;

4)

po art. 90 dodaje się art. 90-a o brzmieniu

„

Art. 90-a.

Żołnierz, który lekkomyślnie lub przez niedbalstwo powoduje zaginięcie broni lub amunicji,

podlega karze twierdzy lub aresztu wojskowego.

”

;

5)

art. 91 otrzymuje brzmienie

„

Żołnierz, który porzuca, uszkadza lub czyni niezdatnym do użytku przedmiot służbowy,

powierzony mu do użytku służbowego,

podlega karze więzienia do lat trzech lub twierdzy.

”

;

6)

art. 93 skreśla się;

7)

art. 99 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Oficer, odbywający karę aresztu wojskowego zwykłego, lub żołnierz, odbywający karę

dyscyplinarną aresztu domowego (kabinowego), który nie stosuje się do przepisanego

sposobu odbywania aresztu,

podlega karze więzienia do lat 2 lub twierdzy.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do żołnierzy, nie wymienionych w art. 3 § 1.

”

.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Żołnierz, który lekkomyślnie lub przez niedbalstwo powoduje zaginięcie broni lub amunicji,

podlega karze twierdzy lub aresztu wojskowego.