Ustawa z dnia 13 lipca 1939 r. o popieraniu melioracyj wodnych dla potrzeb rolnictwa.

Państwo może udzielać pomocy na wykonywanie prac, mających na celu

1)

ochronę gruntów przed zalewem;

2)

ochronę gruntów przed zrywaniem brzegów;

3)

zakładanie zbiorników wody do celów melioracyjnych;

4)

meliorację gruntów przez odwodnienie i nawodnienie;

5)

zakładanie stawów rybnych;

6)

zaopatrzenie w wódę ludności wiejskiej;

7)

inne zabiegi techniczne, zmierzające do trwałego zwiększenia użytkowej wartości zmeliorowanych

terenów.

1.

Pomoc Państwa może polegać na

1)

udzielaniu pomocy technicznej (przeprowadzanie ekspertyz, dostarczanie planów technicznych,

kierownictwo i nadzór techniczny przy robotach wykonawczych i konserwacyjnych);

2)

przyznawaniu bezzwrotnych zasiłków, w szczególności pokrywaniu udziałów Państwa w

publicznych przedsiębiorstwach melioracyjnych (art. 14);

3)

udzielaniu pomocy kredytowej.

2.

Można w przypadkach wyjątkowych pokrywać z Funduszu Melioracyjnego (art. 6) zastępczo

koszty wykonania robót przed utworzeniem publicznego przedsiębiorstwa melioracyjnego.

1.

Można przy udzielaniu zasiłków i pomocy kredytowej zastrzegać warunki, mające na celu

racjonalne wykonanie robót, utrzymanie i wykorzystanie wykonanych urządzeń. Niedochowanie

zastrzeżonych warunków uprawnia władze do cofnięcia przyznanych zasiłków lub kredytów

i żądania zwrotu w całości lub w części zasiłków lub kredytów już wypłaconych.

2.

Można udzielenie zasiłku uzależnić od uwzględnienia przez zainteresowanych przy wykonywaniu

robót specjalnych celów, związanych z obroną Państwa lub z innym interesem publicznym.

1.

Projekty i kosztorysy robót, na które pomocy udziela Państwo, powinny być sporządzane

przez organa państwowe lub przez osoby i instytucje, posiadające odpowiednie uprawnienia.

2.

Izby rolnicze są w zakresie zagadnień rolniczo-gospodarczych oraz ustalenia kolejności

wykonania organami opiniodawczymi przy opracowywaniu projektów melioracyj podstawowych,

półpodstawowych i szczegółowych o szerszym zasięgu.

3.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wewnętrznych,

Spraw Wojskowych i Komunikacji wyda przepisy, określające sposób sporządzania projektów

oraz osoby i instytucje uprawnione do ich sporządzania.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych udziela pomocy finansowej Państwa na zasadach,

ustalonych z Ministrem Skarbu; może on uprawnienia swe przekazać częściowo wojewodom,

starostom lub odpowiedniej instytucji kredytowej.

Melioracje wodne dlapotrzeb rolnictwa są finansowane przez Fundusz Melioracyjny, którym

zarządza Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.

Fundusz Melioracyjny stanowią

1)

saldo na dzień 1 kwietnia 1939 r. Państwowego Funduszu Melioracyjnego, utworzonego

ustawą z dnia 26 października 1921 r. o popieraniu publicznych przedsiębiorstw melioracyjnych

(Dz. U. R. P. Nr 91, poz. 671);

2)

saldo na dzień 1 kwietnia 1939 r. Pożyczkowego Funduszu Tymczasowego Wydziału Samorządowego

we Lwowie na cele meljoracyjne;

3)

dotacje Skarbu Państwa;

4)

przelewy z Funduszu Obrotowego Reformy Rolnej;

5)

należności i wpływy z tytułu udzielanych pożyczek z Funduszu Melioracyjnego lub innych

wydatków zwrotnych z tego Funduszu;

6)

oprocentowanie gotowizny Funduszu Melioracyjnego;

7)

inne wpływy.

Prace, wymienione w art. 1, obejmujące melioracje podstawowe, półpodstawowe i szczegółowe,

będą finansowane z Funduszu Melioracyjnego.

1.

Kwoty, niezużyte w roku budżetowym, stanowią aktywa Funduszu Melioracyjnego.

2.

Zwroty i oprocentowania udzielonych pożyczek i zasiłków wpływają na tę część planu

gospodarczego (art. 11 ust. 1) Funduszu Melioracyjnego, z której były wydatkowane.

1.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych może poruczyć Państwowemu Bankowi Rolnemu administrowanie

Funduszem Melioracyjnym w zakresie i na zasadach, przez siebie ustalanych.

2.

Obrót gotówkowy Funduszu Melioracyjnego dokonywany będzie za pośrednictwem Państwowego

Banku Rolnego.

1.

Plan finansowo-gospodarczy Funduszu Melioracyjnego stanowi załącznik do projektu preliminarza

budżetowego Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych.

2.

Sprawozdanie rachunkowe Funduszu Melioracyjnego za każdy okres budżetowy będzie dołączane

do zamknięcia rachunków państwowych.

1.

Należności z tytułu pożyczek, udzielonych z Funduszu Melioracyjnego, nie uiszczone

w terminie oraz wszelkie inne należności tego Funduszu od stron, mogą być ściągane

w trybie administracyjnym.

2.

Do należności z tytułu udziału interesowanych w publicznych przedsiębiorstwach melioracyjnych

stosuje się rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 28 października 1933 r.

o przejmowaniu na własność Państwa gruntów za niektóre należności pieniężne (Dz. U.

R. P. Nr 85, poz. 658).

Podania o udzielenie pomocy z Funduszu Melioracyjnego oraz akty i dokumenty, dotyczące

tej pomocy, są wolne od opłat skarbowych i komunalnych.

1.

Pomoc finansowa z Funduszu Melioracyjnego może być udzielana na melioracje podstawowe,

podejmowane w interesie publicznym przez Państwo, związki samorządowe lub spółki wodne

(publiczne przedsiębiorstwa melioracyjne).

2.

Warunkiem udzielenia pomocy jest

1)

pokrycie przez wojewódzkie związki samorządowe i interesowanych (powiaty, gminy, gromady,

spółki wodne itd.) oznaczonego udziału w kosztach robót;

2)

zatwierdzenie projektu technicznego i kosztorysu przez Ministra Rolnictwa i Reform

Rolnych; zatwierdzenie to w stosunku do projektów wodociągów oraz robót nad ciekami

spławnymi i żeglownymi wymaga uprzedniego uzgodnienia założeń technicznych projektów

z właściwymi ministrami.

3.

Koszty, przypadające na wojewódzkie związki samorządowe na obszarach, na których nie

został zorganizowany samorząd wojewódzki, będą pokrywały do czasu wprowadzenia go

w życie;

1)

na obszarze województw: białostockiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego, nowogródzkiego,

poleskiego, warszawskiego, wileńskiego i wołyńskiego - powiatowe związki samorządowe

i miasta wydzielone zpowiatowych związków samorządowych;

2)

na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego

- Skarb Państwa zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1928 r. w

sprawie przekazania czynności b. Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie z zakresu

melioracyj publicznych i rolnych organom państwowym.

4.

Na obszarze m. st. Warszawy - koszty, przypadające na wojewódzki związek samorządowy,

pokrywa gmina m. st. Warszawy.

5.

O pokryciu udziału kosztów meljoracyjnych przez związki samorządowe decyduje samorząd

wojewódzki, a na obszarach, na których nie został zorganizowany, do czasu wprowadzenia

go w życie, wojewoda przy udziale wydziału wojewódzkiego z głosem stanowczym, na obszarze

zaś miasta st. Warszawy - Rada Miejska.

6.

Po ustaleniu przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych udziału Państwa i zasadniczych

warunków wykonania publicznego przedsiębiorstwa melioracyjnego oraz po powzięciu przez

samorząd wojewódzki uchwał o pokryciu udziału samorządu (ust. 5) wojewoda przy udziale

wydziału wojewódzkiego (w województwie poznańskim i pomorskim - przy udziale izb wojewódzkich)

z głosem stanowczym, a dla m. st. Warszawy Komisarz Rządu - po wysłuchaniu opinii

Rady Miejskiej m. st. Warszawy - wyda zarządzenie, dotyczące wykonania projektowanych

robót. Zarządzenie to powinno w szczególności zawierać

1)

wysokość sumy kosztorysowej, zatwierdzonej przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych;

2)

wymienienie udziału Państwa, wojewódzkiego związku samorządowego i interesowanych;

3)

oznaczenie organów, powołanych do wykonania robót;

4)

oznaczenie organów lub osób, obowiązanych do konserwacji wykonanych urządzeń oraz

wysokości ich udziałów w tych kosztach.

1.

Udział Państwa w kosztach publicznych przedsiębiorstw melioracyjnych wynosić będzie

1)

do 70% sumy kosztorysowej - przy zabudowie potoków górskich wraz z zalesieniem stoków;

2)

do 50% sumy kosztorysowej - przy obwałowaniu i regulacji wód płynących;

3)

do 50% sumy kosztorysowej - przy wykonaniu głównych kanałów i rowów odwadniających

i nawadniających z odnośnymi budowlami, stanowiących całość techniczną z robolami,

wymienionymi w punkcie poprzedzającym;

4)

do 60% sumy kosztorysowej - przy budowie zbiorników wody do celów melioracyjnych.

2.

Przy ustalaniu wysokości udziału Państwa powinny być brane pod uwagę obciążenia związków

samorządowych, warunki gospodarcze interesowanych i osiągane korzyści.

3.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Skarbu może - w przypadkach,

uzasadnionych interesem publicznym - ustalić udział Państwa, przekraczający normy,

wskazane w ust. 1.

1.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych może przyznawać na czas z góry ustalony zasiłki

na koszty konserwacji wykonanych urządzeń, przy czym wysokość tych zasiłków w stosunku

do ogólnych kosztów konserwacji nie może być wyższa od procentowego udziału Państwa

w kosztach budowy,

2.

Jeżeli za użytkowanie zbiorników wody pobierane będą opłaty, to powinny być one dzielono

między uczestników kosztów budowy w stosunku do ich udziału w kosztach; opłaty te

jednak mogą być przeznaczone na pokrycie zobowiązań przedsiębiorstwa oraz kosztów

konserwacji,

Udział związków samorządowych i interesowanych, przewidziany w art. 14 ust. 2 pkt

1), może być pokryty bądź gotówką, bądź też częściowo lub całkowicie świadczeniami

w naturze na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1935 r. o świadczeniach w naturze na

niektóre cele publiczne (Dz. U. R. P. Nr 27, poz. 204), przy czym w odniesieniu do

robót, wyszczególnionych w rozdziale niniejszym, odpada konieczność stosowania art.

2 ust. 2 wymienionej ustawy.

Grunty, wyłączone czasowo od obowiązku parcelacyjnego na podstawie przepisów ustawy

niniejszej, mogą być poddani temu obowiązkowi przed upływem terminów, wskazanych w

art. 32 i 34, jeżeli dokonane na gruntach tych melioracje ulegną zniszczeniu wskutek

zaniedbania ze strony właściciela.

Władza wodna może - jeżeli zarządzenie wojewody przewidywało utworzenie spółki wodnej,

a rozpoczęcie robót nastąpiło przed jej zawiązaniem z przyczyn, uzasadnionych interesem

publicznym - w zastępstwie przyszłej spółki sporządzić tymczasowy rozkład ciężarów

w celu umożliwienia ściągania udziałów oraz zaliczenia należności i świadczeń w naturze,

dostarczonych przez zainteresowanych na poczet tych udziałów.

Pomoc finansowa z Funduszu Melioracyjnego może być udzielana na melioracje półpodstawowe

i szczegółowe, na zakładanie stawów rybnych i zaopatrzenie ludności wiejskiej w wodę,

podejmowane przez związki samorządowe, gromady, spółki wodne oraz osoby fizyczne i

prawne, będące właścicielami lub użytkownikami gruntów. Warunkiem udzielenia pomocy

jest zatwierdzenie projektu technicznego i kosztorysu robót przez wojewodę lub instytucję

upoważnioną przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych, z wyjątkiem projektów wodociągów

i urządzeń do usuwania wód opadowych z osiedli, co do których przepisy szczególne

stanowią inaczej.

Zasiłki bezzwrotne mogą być udzielane przede wszystkim na

1)

wykonanie wraz z budowlami głównych kanałów i rowów odwadniających lub nawadniających,

wspólnie użytkowanych przez interesowanych, lecz o znaczeniu miejscowym, przy czym

zasiłek na te roboty nie może przekraczać 50% zatwierdzonego kosztorysu, a udzielenie

go zależne jest od pokrycia reszty kosztów przez związek samorządowy, spółki wodne

lub interesowanych albo wyłącznie przez tych ostatnich;

2)

zaopatrzenie w wodę ludności wiejskiej oraz na melioracje szczegółowe o charakterze

propagandowym lub doświadczalnym lub w warunkach specjalnie uzasadnionych stosunkami

gospodarczymi;

3)

zakładanie stawów rybnych, mających specjalne znaczenie dla interesu publicznego.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Skarbu ustali w rozporządzeniu

warunki i tryb udzielania pomocy, przewidzianej w art. 2 ust. 1, na cele wymienione

w rozdziale niniejszym.

Należy przy przeprowadzaniu prac nad przebudową ustroju rolnego, w miarę potrzeby

z urzędu

1)

wykonywać studia w terenie oraz sporządzać projekty melioracyjne i hydrotechniczne

szczegółowe lub ogólne;

2)

przeprowadzać roboty melioracyjne;

3)

budować studnie i wodociągi wiejskie.

1.

Decyzja o potrzebie przeprowadzania prac, wymienionych w art. 22 oraz zatwierdzanie

projektów, prócz projektów wodociągowych, należy do starosty, prace zaś będą wykonywane

albo przez techniczne organa rządowe, albo przez osoby lub instytucje fachowe, którym

organa te zlecą wykonanie robót. Starosta może pozostawić uczestnikom przebudowy ustroju

rolnego przeprowadzenie robót na gruncie we „własnym zarządzie; nieterminowe lub niezgodne

z zasadami technicznymi wykonywanie prac uprawniać będzie władzę do przejęcia ich

i wykonania z urzędu.

2.

Decyzja starosty o potrzebie przeprowadzenia prac, wymienionych w art. 22 pkt 1),

jest ostateczna.

Starosta może - po zakończeniu prac agrarnych - zarządzić wykonanie robót hydrotechnicznych

w całości lub w części, jeżeli ich przeprowadzenie wymaga dłuższego okresu czasu i

może opóźniać zakończenie prac argarnych; decyzja o wykonaniu robót powinna być jednak

wydana przed zatwierdzeniem projektu prac agrarnych.

Postępowanie administracyjne będzie przeprowadzone po opracowaniu projektu technicznego;

ograniczy się ono do przedstawienia interesowanym projektu i wysłuchania oraz zbadania

ich zarzutów i żądań.

Starosta wydaje decyzję w sprawie zgłoszonych zarzutów i żądań, zatwierdzenia projektu

technicznego, przystąpienia do wykonywania robót oraz o przyznaniu odszkodowania na

podstawie postępowania, przewidzianego w art. 25.

1.

Zatwierdzenie projektów technicznych w trybie ustawy niniejszej zastępuje pozwolenie

wodno-prawne, przewidziane ustawą wodną.

2.

Starosta przy wykonywaniu robót konserwacyjnych nie jest obowiązany do sporządzania

projektów technicznych i przedstawiania ich stronom oraz osobom interesowanym; decyzje

o wykonaniu robót konserwacyjnych są ostateczne.

3.

Decyzje o wykonaniu robót konserwacyjnych nie mogą przewidywać dostarczania świadczeń

w naturze w okresie od 15 czerwca do 15 sierpnia.

Uczestnicy przebudowy ustroju rolnego mogą być - przy przeprowadzaniu prac, wymienionych

w art. 22 - pociągani, niezależnie od świadczeń w naturze na podstawie ustawy z dnia

26 marca 1935 r. o świadczeniach w naturze na niektóre cele publiczne (Dz. U. R. P.

Nr 27, poz. 204), do dostarczania

1)

odpowiedniego lokalu na kancelarię z opatem, światłem i usługą, mieszkania z opałem

oraz podwód dla przejazdów służbowych dla personelu, zatrudnionego w tych pracach;

2)

robocizny pieszej i konnej oraz materiałów niezbędnych przy pomiarach.

Przepisy rozdziału niniejszego dotyczą gruntów objętych przebudową ustroju rolnego;

jeżeli jednak w związku z pracami, wymienionymi w art. 22, zajdzie konieczność, uzasadniona

względami natury technicznej, wykonania tych prac i na gruntach, położonych poza obszarem,

objętym przebudową ustroju rolnego, przepisy tego rozdziału, z wyjątkiem art. 28,

stosuje się również do tych gruntów.

1.

Zawiadomienia, wezwania i orzeczenia, dotyczące robót, objętych rozdziałem niniejszym,

doręczane będą interesowanym przez przesłanie ich zarządowi gminy, który obowiązany

będzie je ogłosić publicznie w sposób, odpowiadający zwyczajom miejscowym w zainteresowanych

gromadach, za pośrednictwem sołtysa.

2.

Zawiadomienia, wezwania i orzeczenia, dotyczące robót, przewidzianych w rozdziale

niniejszym, jeżeli chodzi o grunty, stanowiące własność Skarbu Państwa, będą doręczane

organom, które tymi gruntami zarządzają.

Przepisy rozdziału niniejszego dotyczą gruntów, na których melioracje szczegółowe

zostały przeprowadzone bez pomocy finansowej Państwa lub związków samorządowych.

Grunty orne, zdrenowane lub nawodnione oraz łąki i pastwiska, na których bezpośrednio

po przeprowadzeniu melioracyj technicznych (odwodnieniu i nawodnieniu) dokonano zagospodarowania,

nie podlegają obowiązkowi parcelacyjnemu na przeciąg lat dziesięciu, jeżeli odpowiadają

następującym warunkom

1)

wymienione melioracje techniczne i rolne przeprowadzone zostały po dniu 24 marca 1928 r.;

2)

wymienione melioracje zostały przeprowadzone na podstawie projektów technicznych urządzeń

melioracyjnych i ich kosztorysów, opracowanych zgodnie z obowiązującymi przepisami,

nadto od daty wejścia w życie niniejszej ustawy, zatwierdzonych przez wojewodę;

3)

celowość i wartość użytkowa wymienionych melioracyj została w każdym poszczególnym

przypadku stwierdzona przez organa Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z zasięgnięciem

w razie potrzeby opinii izby rolniczej.

1.

W razie wyczerpania zapasu ziemi - podlegającego obowiązkowi parcelacyjnemu - na terenie

powiatu, na którym są położone grunty, wymienione w art. 32 albo w razie konieczności

upełnorolnienia tymi gruntami gospodarstw karłowatych, objętych postępowaniem scaleniowym,

grunty te mogą być poddane obowiązkowi parcelacyjnemu przed upływem dziesięciu lat

na następujących warunkach

1)

odszkodowanie za niezamortyzowaną część dokonanych na meliorację nakładów będzie wypłacone

właścicielowi gruntów w gotówce w takiej części, w jakiej zobowiązania, zaciągnięte

przez niego na przeprowadzenie melioracyj, nie zostaną przejęte przez Skarb Państwa;

2)

oprócz odszkodowania, wymienionego w pkt 1), właściciel otrzyma nadto odszkodowanie

w gotówce w wysokości 25% dokonanych na melioracje nakładów, jeżeli przymusowy wykup

nastąpi w pierwszym roku po ukończeniu robót melioracyjnych; odszkodowanie to będzie

zredukowane proporcjonalnie do czasu, który upłynął od chwili ukończenia robót melioracyjnych

do chwili przymusowego wykupu w przypadkach, jeżeli wykup ten nastąpił w ciągu okresu,

w którym nie odbywa się właściwa amortyzacja dokonanych na melioracje nakładów w rozumieniu

przepisów, dotyczących sposobu określenia wartości nakładów melioracyjnych w majątkach

przymusowo wykupywanych.

2.

Wymiar odszkodowań, przewidzianych w artykule niniejszym, będzie dokonywany przy odpowiednim

zastosowaniu przepisów o sposobie określania wartości nakładów melioracyjnych w majątkach

wykupywanych, wydanych w wykonaniu ustawy o reformie rolnej.

Grunty wolne od podatku gruntowego z tytułu zaliczenia ich do nieużytków nie podlegają

po ich zmeliorowaniu obowiązkowi parcelacyjnemu na przeciąg lat dwudziestu, jeżeli

przy zmeliorowaniu tych gruntów zostały zachowane warunki, wymienione w art. 32 pkt

1), 2) i 3).

Nie stosuje się przepisów art. 32 - 34 do gruntów, ha których roboty melioracyjne

zostały rozpoczęte po zamieszczeniu tych gruntów w wykazie imiennym obszarów, poddanych

przymusowemu wykupowi, lub po wydaniu decyzji wojewody co do nałożenia na te grunty

obowiązku rozparcelowania w związku z postępowaniem scaleniowym.

Okresy czasu, wymienione w art. 32 i 34, będą liczone od stwierdzonego przez właściwego

wojewodę dnia rozpoczęcia robót melioracyjnych na gruntach użytkowych (art. 32) i

od dnia ukończenia robót melioracyjnych Da gruntach, stanowiących nieużytki (art.

34).

Grunty wolne od podatku gruntowego z tytułu zaliczenia ich do nieużytków, które po

ich zmeliorowaniu staną się gruntami użytkowymi, podlegającymi opodatkowaniu, wolne

są od podatków gruntowych i dodatków samorządowych na przeciąg lat 15 od chwili ukończenia

robót melioracyjnych,

1.

Kto uszkadza lub czyni niezdatnymi do użytku roboty lub urządzenia melioracyjne, wykonane

przy pomocy Państwa albo instytucyj lub Organizacyj, działających z udziałem finansowym

Skarbu Państwa albo korzystających z jego gwarancji lub pomocy finansowej, bądź też

nie dopełnia obowiązku konserwacji takich urządzeń podlega karze aresztu do miesiąca

lub grzywny do 1.000 zł.

2.

Powiatowe władze administracji ogólnej są powołane do orzekania o przestępstwach,

przewidzianych w ust. 1.

Roboty melioracyjne, prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem

w życie ustawy niniejszej, będą wykonane przy takim udziale czynników uczestniczących

w kosztach, jaki został oznaczony w odnośnych ustawach, statutach 1 rozporządzeniach;

udział w kosztach konserwacji może być jednak uregulowany osobnym zarządzeniem właściwej

władzy, stosownie do przepisów ustawy niniejszej, przy czym Art. 16 Stosuje się odpowiednio.

1.

Roboty, podejmowane lub wykonywane zastępczo przez organa państwowe, mogą być oddawane

do użytku i konserwacji związkom samorządowym i spółkom wodnym oddzielnymi częściami,

stanowiącymi pewną całość użytkową, niezależnie od terminu ukończenia całości robót,

przewidzianych odnośną ustawą, statutem lub rozporządzeniem.

2.

Stosuje się również przepisy ust. 1 do robot, prowadzonych na podstawie dotychczas

obowiązujących przepisów prawnych.

Ustawa niniejsza nie obowiązuje w województwie śląskim.

2 dniem wejścia w życie Ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą

1)

ustawa z dnia 26 października 1921 r. o popieraniu publicznych przedsiębiorstw melioracyjnych

(Dz. U. R. P. Nr 91, poz. 671) w brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 23 czerwca 1925 r.,

zmieniającą niektóre postanowienia ustawy z dnia 26 października 1921 r. o popieraniu

publicznych przedsiębiorstw melioracyjnych (Dz. U. R. P. Nr 75, poz. 524);

2)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o przeprowadzaniu

melioracji przy dokonywanej przez urzędy ziemskie przebudowie ustroju rolnego (Dz.

U. R. P. Nr 34, poz. 320) w brzmieniu, nadanym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 27 października 1933 r. W sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 16 marca 1928 r. o przeprowadzaniu melioracji przy dokonywanej przez urzędy

ziemskie przebudowie ustroju rolnego (Dz. U. R. P. Nr 84, poz. 620);

3)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 32 marca 1928 r. o popieraniu melioracyj

rolnych (Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 344).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia.