Ustawa z dnia 28 czerwca 1939 r. o zmianie niektórych przepisów w sprawach pracowniczych na ziemiach odzyskanych, włączonych do województwa śląskiego.

Do czasu jednolitego unormowania sprawy przedstawicielstwa pracowniczego w zakładach

pracy, działalność rad zakładowych na obszarze ziem odzyskanych, włączonych do województwa

śląskiego, normować będą przepisy, stosowane w tym zakresie w górnośląskiej części

województwa śląskiego, jeżeli ustawa niniejsza nie stanowi inaczej.

(1)

Zamiast komisyj pojednawczo-rozjemczych, przewidzianych w przepisach, określonych

w art. 1, tworzy się komisję rozjemczą, składającą się z obwodowego inspektora pracy,

jako przewodniczącego oraz dwóch ławników - jednego ze strony pracodawców, drugiego

ze strony pracowników. Ławników powołuje okręgowy inspektor pracy spośród osób, odpowiadających

warunkom, przewidzianym dla ławników sądów pracy i będącvch przedstawicielami pracodawców

i pracowników.

(2)

Podstawą zaskarżenia orzeczenia komisji rozjemczej mogą być tylko zarzuty

1)

przekroczenia przez komisję Swej właściwości;

2)

pogwałcenia formalności postępowania, jeżeli uchybienia te mogły wpłynąć stanowczo

na wynik sprawy;

3)

naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

(3)

W przypadkach, wymienionych w ust. (2), służy w terminie dwutygodniowym od dnia ogłoszenia

orzeczenia odwołanie do sądu pracy, właściwego dla siedziby obwodowego inspektora

pracy, a do czasu powołania sądu pracy - do sądu okręgowego. Sąd pracy (sąd okręgowy)

wyrokiem bądź uchyla orzeczenie komisji rozjemczej i zwraca sprawę komisji do ponownego

rozpatrzenia, bądź odwołanie oddala. Od wyroku sądu pracy (sądu okręgowego) nie ma

środków odwoławczych. Komisja rozjemcza jest związana wykładnią prawa, zawartą w wyroku

sądu pracy (sądu okręgowego). Prawomocne orzeczenie komisji rozjemczej jest tytułem

egzekucyjnym. Klauzulę wykonalności nadaje sąd pracy (sąd okręgowy).

(4)

Postępowanie przed komisją rozjemczą jest wolne od kosztów i opłat. W postępowaniu

sądowym, przewidzianym w ust. (3), stosuje się przepisy 6 kosztach sądowych w sprawach,

wszczętych przed sądami pracy.

(5)

Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Skarbu ustala w drodze zarządzeń

wynagrodzenie członków komisji oraz wysokość diet i kosztów podróży, a także sposób

pokrycia przez Skarb Państwa wydatków, związanych z działalnością komisji.

(1)

Z majątku b. okręgowej rady górniczej oraz z majątku pracowniczych organizacyj zawodowych,

które działały na obszarze ziem wymienionych w art. 1, a zostały rozwiązane przez

władze polskie, tworzy się osobny fundusz, mający osobowość prawną. Fundusz ten służyć

będzie celom samopomocowym, opiekuńczym i kulturalno-oświatowym pracowników ziem wymienionych

w art. 1.

(2)

Rozporządzenie Ministra Opieki Społecznej, wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw

Wewnętrznych i Sprawiedliwości, określa organizację funduszu, skład jego władz i współudział

w nich przedstawicieli pracodawców i pracowników, jak również zasady rozporządzania

należącym doń majątkiem.

(3)

Przepisanie na rzecz funduszu prawa własności nieruchomości, należących do b. okręgowej

rady górniczej i pracowniczych organizacyj zawodowych (ust. (1)) oraz przysługujących

im praw rzeczowych na nieruchomościach, następuje na podstawie ustawy niniejszej,

na wniosek władz funduszu, przy czym datę przeniesienia tych praw ustala się na dzień

11 października 1938 r. Postępowanie z tym związane wolne jest od wszelkich opłat.

(4)

Akty prawne, dokonane od dnia 11 października 1938 r. z naruszeniem przepisów ust.

(3), są nieważne. Spłaty długów, zabezpieczonych hipotecznie, dokonanie w dobrej wierze

na rzecz b. okręgowej rady górniczej lub pracowniczych organizacyj zawodowych (ust.

(1)) przed wejściem w życie ustawy niniejszej, zwalniają dłużnika od zobowiązań w

granicach dokonanych spłat.

(5)

Osoby, dotknięte zmianami wpisów w księgach wieczystych oraz skutkami zastosowania

innych przepisów artykułu niniejszego, nie mogą rościć z tego tytułu żadnych pretensji

do funduszu ani do Skarbu Państwa.

(1)

Przedsiębiorstwa górnicze na obszarze ziem, wymienionych w art. 1, obowiązane są,

poczynając od dnia 1 stycznia 1939 r., niezależnie od świadczeń, przewidzianych w

przepisach, określonych w art. 1, przeznaczać odpowiednie środki na utrzymanie istniejących

dotychczas instytucyj i urządzeń pracowniczych.

(2)

Wysokość i rodzaj tych środków Ustala układ zbiorowy pracy, a w przypadku sporu -

orzeczenie komisji rozjemczej, przewidzianej w art. 2. Do egzekucji tych świadczeń

stosuje się przepisy o egzekucji podatków i danin publiczno-prawnych.

(3)

Przepisy ust. (2) stasuje się odpowiednio przy ustanawianiu i ściąganiu składek od

pracowników na rzecz instytucyj i urządzeń pracowniczych, określonych w ust. (1).

(1)

Działalność rad zakładowych, powołanych przez władze polskie na ziemiach, wymienionych

w art. 1, kończy się z chwilą wybrania nowych rad zakładowych. Do tego czasu działają

one na podstawie przepisów, określonych w art. 1, z tym, że powoływanie i odwoływanie

całej rady albo poszczególnych jej członków należy do obwodowego inspektora pracy.

(2)

Wybór nowych rad zakładowych nastąpi w czasie do dnia 1 maja 1940 r. Terminy wyborów

w poszczególnych zakładach pracy ustali obwodowy inspektor pracy.

Uprawnienia władz, określone w ustawie z dnia 21 grudnia 1937 r. o środkach przeciwko

unieruchamianiu zakładów pracy i przeciwko masowemu zwalnianiu pracowników, jak również

o normowaniu terminów wymówień pracownikom tych przedsiębiorstw (Zb. ust. i rozp.

państwa czesko-słowackiego nr 253), przekazuje się okręgowemu inspektorowi pracy.

(1)

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc wszelkie przepisy w zakresie objętym

tą ustawą.

(2)

W szczególności tracą moc

1)

ustawa z dnia 25 lutego 1920 r. o radach zakładowych i okręgowych w górnictwie (Zb.

ust. i rozp. państwa czesko-słowackiego nr 144);

2)

ustawa z dnia 12 sierpnia 1921 r. o delegacjach zakładowych (Zb. ust. i rozp. państwa

czesko-słowackiego nr 330);

3)

ustawa z dnia 24 lutego 1920 r. o uczestnictwie górników w zarządzaniu kopalniami

i o udziale w czystym zysku (Zb. ust. i rozp. państwa czesko-słowackiego nr 143),

przy czym uchyla się skutki działania tej ustawy od dnia 1 stycznia 1939 r.;

4)

§ 13 ustawy z dnia 21 grudnia 1937 r. o środkach przeciwko unieruchamianiu zakładów

pracy i przeciwko masowemu zwalnianiu pracowników, jak również o normowaniu terminów

wymówień pracownikom tych przedsiębiorstw (Zb. ust i rozp. państwa czesko- słowackiego

nr 253).

Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości ogłosi w Dzienniku

Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolite polskie teksty przepisów, wymienionych w

art. 1 i 6, z uwzględnieniem odpowiedniego podziału na części, rozdziały i tytuły,

nową numeracją artykułów, jak również ze zmianami, wynikającymi z ustawy niniejszej

oraz z przepisów, wydanych do dnia ogłoszenia jednolitych tekstów, przy równoczesnym

dostosowaniu brzmienia przepisów do obowiązującego stanu prawnego.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.