Ustawa z dnia 21 czerwca 1939 r. o zniesieniu służebności w województwach: krakowskim, lwowskim, stanisławowskim, tarnopolskim i cieszyńskiej części województwa śląskiego.

Na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego, tarnopolskiego

i cieszyńskiej części województwa śląskiego ulegają zniesieniu na podstawie ustawy

niniejszej

1)

prawa wrębu, poboru drzewa i innych produktów leśnych, obciążające cudze grunty leśne

lub rolne;

2)

prawa paszy na cudzych gruntach;

3)

prawa poboru traw, szuwarów lub innych roślin, rosnących na cudzych wodach stojących;

4)

wszelkie inne służebności, obciążające grunty rolne lub leśne, które powstały przed

dniem 1 stycznia 1909 r.

(1)

Należy znosić jednocześnie służebności, obciążające dziedzinę służebną na rzecz gospodarstw

kilku wsi.

(2)

Można znosić służebności, obciążające dziedzinę służebną na rzecz gospodarstw kilku

wsi, oddzielnie w stosunku do gospodarstw poszczególnych wsi w razie uznania przez

władzę, że zmniejszenie dziedziny służebnej o obszar, wydzielony tytułem wynagrodzenia

za służebności na rzecz gospodarstw jednej wsi, nie spowoduje uszczuplenia uprawnień

służebnościowych gospodarstw pozostałych wsi lub utrudnienia ich racjonalnego znoszenia.

(3)

Zwalnia się część dziedziny służebnej- wydzieloną tytułem wynagrodzenia za zniesione

służebności - od obciążeń na rzecz gospodarstw pozostałych wsi.

(1)

Znosi się służebności czerpania wody, pojenia bydła, przechodu, przegonu i przejazdu,

kopania piasku, wapienia i innych materiałów tylko wówczas, gdy korzyści gospodarcze,

osiągane z tych służebności przy uwzględnieniu warunków miejscowych, można odpowiednio

zastąpić.

(2)

Nie znosi się służebności w razie uznania przez władzę, że wynagrodzenie za służebności

w gruntach leśnych, nie podlegających zmianie rodzaju użytkowania, nie mogłoby zastąpić

korzyści gospodarczych, osiąganych ze służebności.

Ustala się wynagrodzenie za służebności w wysokości trzydziestokrotnej rocznej wartości

znoszonych służebności.

Wynagrodzenie za służebności wydziela się w gruncie, a w przypadkach, przewidzianych

w art. 18, wyznacza się je w gotówce.

Wynagrodzenie za służebności wydziela się w przydatnych dla uprawnionych do korzystania

ze służebności użytkach rolnych, leśnych lub innych.

Wynagrodzenie za służebności wydziela się przede wszystkim z obszarów, na których

służebności mogły być prawnie wykonywane.

(1)

Można wydzielić wynagrodzenie za służebności z całego obszaru dziedziny służebnej,

niezależnie od tego, czy służebności były wykonywane na całym jej obszarze, czy też

tylko na poszczególnych częściach, wyodrębnionych po ustanowieniu służebności w odrębne

jednostki hipoteczne. Wydzielenie takie jest dozwolone wówczas, gdy jest to niezbędne

do zachowania racjonalnej struktury gospodarczej dziedziny służebnej oraz władnącej.

(2)

Zastosowanie przepisu ust. (1) nie narusza prawa żądania odszkodowania przez właściciela

jednostki hipotecznej, z której wydzielono wynagrodzenie za służebności, od właścicieli

pozostałych jednostek hipotecznych.

Wydzielenie wynagrodzenia za służebności z nieruchomości - nieobciążonych służebnościami,

a należących do tego samego właściciela - może nastąpić jedynie za zgodą właściciela

i uprawnionych do korzystania ze służebności oraz osób, których prawa na tych nieruchomościach

są ujawnione w księdze hipotecznej.

(1)

Wydziela się za służebności pastwiskowe wynagrodzenie w użytkach rolnych lub gruntach

spod lasu bez drzewostanu, a za służebności leśne w gruntach leśnych wraz z drzewostanem.

Za zgodą stron lub w przypadkach, uzasadnionych interesami gospodarczymi dziedziny

służebnej i władnącej, za służebności pastwiskowe można wydzielać wynagrodzenie w

gruntach leśnych z drzewostanem, a za służebności leśne - w gruntach leśnych bez drzewostanu

lub w użytkach rolnych.

(2)

Wydziela się lasy ochronne tytułem wynagrodzenia za służebności w razie niemożności

wydzielenia wynagrodzenia w użytkach rolnych lub w lasach nie uznanych za ochronne.

Nie można wynagrodzenia za służebności wydzielać w gruntach, których przynależność

do dziedziny służebnej jest przedmiotem sporu sądowego.

(1)

Wydziela się na wspólną własność wynagrodzenie za służebności grupowe (na rzecz grupy

gospodarstw) i gromadzkie (na rzecz wszystkich gospodarstw w gromadzie).

(2)

Udział poszczególnych uprawnionych w wartości wynagrodzenia, wydzielonego na wspólną

własność za służebności grupowe i gromadzkie, ustala się w ten sposób, że połowę wartości

wynagrodzenia dzieli się pomiędzy uprawnionych w równych częściach, drugą połowę -

w stosunku do posiadanego przez każdego z uprawnionych obszaru, z którym związane

jest prawo do korzystania ze służebności.

(1)

Wydziela się wynagrodzenie za służebności indywidualne (w których uprawnienie poszczególnych

gospodarstw określono indywidualnie), oddzielnie dla każdego uprawnionego w miarę

możności w jednej obwodnicy.

(2)

Wynagrodzenie za służebności indywidualne wydziela się na wspólną własność uprawnionych

w następujących przypadkach

1)

jeżeli jest to konieczne ze względu na miejscowe stosunki gospodarcze;

2)

jeżeli nie można określić uprawnień poszczególnych faktycznie istniejących gospodarstw

ze względu na nieuregulowany stan prawny;

3)

jeżeli grunty wydzielone za służebności

a)

położone są powyżej 1,000 m nad poziomem morza,

b)

położone są od 500 do 1.000 m nad poziomem morza i posiadają płytką warstwę rodzajną,

nie nadającą się na rolę lub łąkę,

c)

stanowią pastwiska, których zmiana użytkowania na rolę lub łąkę byłaby gospodarczo

nieuzasadniona,

d)

stanowią pastwiska, które należy zachować dla celów hodowlanych,

e)

stanowią lasy ochronne.

(1)

Ustala się udział poszczególnych uprawnionych w wynagrodzeniu, wydzielonym za służebności

indywidualne, w stosunku do wartości ich uprawnień.

(2)

Jeżeli gospodarstwo, na rzecz którego ustanowiono służebność indywidualną, zostało

podzielone, udział poszczególnych uprawnionych w wynagrodzeniu za służebności, przypadającym

na uprawnione gospodarstwo, ustala się - w braku umowy pomiędzy uprawnionymi - na

zasadach określonych w dokumentach, dotyczących podziału uprawnionego gospodarstwa,

w braku dokumentów - w stosunku do wartości ich rzeczywistych korzyści.

Wyznacza się wynagrodzenie za służebności w idealnej części wartości dziedziny służebnej

lub jej części, jeżeli dziedzina władnąca i służebna są objęte postępowaniem scaleniowym.

Wydzielenie wynagrodzenia w gruntach nastąpi w toku postępowania scaleniowego.

Grunty, wydzielone tytułem wynagrodzenia za służebności, są wolne od ciężarów i ograniczeń

prawo, własności, ujawnionych w księdze hipotecznej dziedziny służebnej, z wyjątkiem

służebności, uznanych przez władzę za konieczne ze względów gospodarczych.

Nie wolno wartości gruntów, które wydziela się, jako wynagrodzenie, zmniejszać bez

zezwolenia władzy przed wprowadzeniem uprawnionych w posiadanie gruntów. Właściciel

dziedziny służebnej, który zmniejsza wartość tych gruntów, jest zobowiązany do odszkodowania

na rzecz uprawnionych.

Można wyznaczać wynagrodzenie za służebności w gotówce w przypadkach, gdy

1)

strony się na to godzą;

2)

użytki rolne lub leśne, wchodzące w skład dziedziny służebnej, znajdują się w takiej

odległości od dziedzin władnących, że wydzielenie tych gruntów nie dałoby możności

prowadzenia racjonalnej gospodarki;

3)

znosi się służebności inne, niż pastwiskowy lub leśne;

4)

wskutek wydzielenia wynagrodzenia w gruntach obszar poszczególnych obciążonych gospodarstw

byłby niniejszy od 15 ha;

5)

dziedzina służebna należy do drobnych rolników i nie leży w szachownicy z dziedzinami

władnącymi.

(1)

Można wynagrodzenie za służebności w gotówce rozłożyć na raty płatne półrocznie. Spłata

nie może trwać dłużej niż dziesięć lat. Do czasu spłaty wynagrodzenia uprawnieni korzystają

ze służebności.

(2)

Współwłaściciele dziedziny służebnej, nie podzieleni faktycznie ani prawnie w chwili

wszczęcia postępowania, odpowiadają solidarnie za spłatę wynagrodzenia za służebności.

Należy złożyć wynagrodzenie w gotówce do depozytu sądowego, jeżeli okaże się, że w

postępowaniu brała udział osoba, co do uprawnienia której istnieją uzasadnione wątpliwości.

Depozyt będzie wydany osobie, która brała udział w postępowaniu, jeżeli w ciągu lat

trzech nie zgłosi się osoba, która wykaże swoje prawa do gruntu.

(1)

Władza może przeznaczyć wynagrodzenie w gotówce na zmeliorowanie lub zagospodarowanie

gruntów, posiadanych przez uprawnionych, lub na kupno gruntów na wspólną własność

oraz zarządzić złożenie wynagrodzenia w gotówce do depozytu Państwowego Banku Rolnego.

Depozyt będzie wydany po przedstawieniu zaświadczenia władzy, stwierdzającego istnienie

warunków, umożliwiających zużycie wynagrodzenia zgodnie z przeznaczeniem oraz ustalającego

osoby, uprawnione do podjęcia wynagrodzenia.

(2)

Wynagrodzenie w gotówce wypłaca się uprawnionym w razie niezużycia go w ciągu pięciu

lat na cele, określone w ust. (1).

(1)

Dziedzina służebna jest wolna od obciążeń po wprowadzeniu uprawnionych w posiadanie

gruntów, wydzielonych tytułem wynagrodzenia za służebności lub po wypłacie wynagrodzenia.

(2)

Osoby, którym wydzielono wynagrodzenie za służebności w użytkach leśnych bez drzewostanu,

mogą korzystać ze służebności do czasu usunięcia drzewostanu przez właścicieli dziedziny

służebnej lub przejścia drzewostanu na ich własność (art. 42 ust. (2)),

(1)

Uczestnikami postępowania, unormowanego w ustawie niniejszej, są

1)

uprawnieni do korzystania ze służebności;

2)

właściciele lub posiadacze nieruchomości obciążonych służebnościami.

(2)

Współwłaściciele lub wspólposiadacze nieruchomości obciążonych lub nieruchomości,

z którymi związane jest prawo korzystania ze służebności oraz właściciele nieruchomości,

podzielonej po wszczęciu postępowania, działają przez wybranego spośród siebie przedstawiciela,

który w postępowaniu bierze udział, jako uczestnik. W razie niewybrania przedstawicieli,

wyznacza ich władza spośród współwłaścicieli lub współposiadaczy tych nieruchomości.

Uczestnicy, gdy ich jest więcej niż trzech, działają w postępowaniu, przewidzianym

w ustawie niniejszej, przez przedstawicieli, jeżeli przepisy ustawy niniejszej nie

przewidują inaczej. Przedstawicieli w liczbie najwyżej trzech wybiera się na zebraniach

uczestników. Niewybranie przedstawicieli nie wstrzymuje postępowania.

(1)

Władza wyznacza zastępcę

1)

dla osób zamieszkałych poza obszarem gminy, objętej postępowaniem, przewidzianym w

ustawie niniejszej, które nie wzięły udziału w zebraniu, dotyczącym wyboru przedstawicieli;

2)

dla osób niezdolnych do działań prawnych oraz nieobjętych mas spadkowych, jeżeli nie

mają przedstawiciela ustawowego.

(2)

Władza zawiadamia właściwy sąd o wyznaczeniu zastępcy dla małoletnich i bezwłasnowolnych.

(1)

Wszystkie sprawy, wymagające zgodnie z ustawą niniejszą udziału uczestników, rozstrzygane

są na zebraniach.

(2)

Sołtys gromady (wójt, burmistrz) zwołuje zebranie w terminie, wyznaczonym przez władzę

lub w ciągu czternastu dni od otrzymania od uczestników wniosku o zwołanie zebrania.

Zarząd gromady zawiadomi uczestników o terminie zebrania na siedem dni przed wyznaczonym

terminem. Wniosek o zwołanie zebrania może złożyć właściciel (współwłaściciel) dziedziny

służebnej oraz jedna czwarta uprawnionych do korzystania ze służebności.

(3)

Zebraniu przewodniczy sołtys (wójt, burmistrz) lub obecny na zebraniu przedstawiciel

władzy.

(4)

Każdy z uczestników rozporządza na zebraniu taką ilością głosów, ile gospodarstw reprezentuje.

Sołtys (wójt, burmistrz) nie bierze udziału w głosowaniu, jeżeli nie jest uczestnikiem.

(5)

Uchwały zapadają większością głosów przy obecności przynajmniej połowy ogólnej liczby

uczestników.

(6)

Na zebraniach, dotyczących wyboru przedstawicieli, uczestnicy mogą ustalić warunki,

na których można zawierać umowę.

(1)

Można na podstawie umowy o zniesieniu służebności znieść całkowicie lub częściowo

poszczególne uprawnienia służebnościowe.

(2)

Należy umowę przedstawić władzy do zatwierdzenia.

(3)

Władza po przedstawieniu umowy do zatwierdzenia wnosi do księgi hipotecznej dziedziny

służebnej wpis o wszczęciu postępowania. Wpis do księgi hipotecznej ma ten skutek,

że zmiany własności, powstałe po wniesieniu wpisu, pozostają bez wpływu na bieg postępowania.

(1)

Zawiera się umowy, dotyczące zniesienia służebności, w formie aktu notarialnego lub

prywatnego, sporządzonego w obecności dwóch świadków niezainteresowanych. Notariusz,

powiatowa władza administracji ogólnej lub zarząd gminy uwierzytelnia podpisy uczestników,

przedstawicieli oraz świadków.

(2)

Strony nie są związane przy zawieraniu umów przepisami art. 4, 5, 7, 8, 10 ust. (1),

art. 12, 13 (ust. 1), art. 14, 15, 19 ust. (1).

(3)

Umowa wiąże strony od czasu jej zawarcia. Uprawomocnienie się orzeczenia, odmawiającego

zatwierdzenia umowy, powoduje jej wygaśnięcie.

(4)

Należy przed zawarciem umowy uzyskać zezwolenie władzy ochrony lasów na zmianę użytkowania,

jeżeli tytułem wynagrodzenia za służebności mają być wydzielone grunty spod lasu bez

rosnącego na nim drzewostanu.

(1)

Władza odmówi zatwierdzenia umowy o zniesieniu służebności, jeżeli

1)

umowa jest niezgodna z przepisami ustawy niniejszej lub innymi przepisami prawnymi;

2)

treść umowy jest niejasna lub niewątpliwie nadmierne wynagrodzenie, wydzielone za

służebności w gruncie, pozwala domniemywać, że umowa jest pozorna;

3)

umowa ustala zasady pod względem gospodarczym nieracjonalne lub wykonanie umowy utrudniałoby

przebudowę ustroju rolnego dziedziny służebnej lub władnącej;

4)

granice obszaru, wydzielonego tytułem wynagrodzenia w gruncie, nie są wyraźnie oznaczone.

(2)

Władza może wyznaczyć termin do uzupełnienia lub zmiany umowy celem przystosowania

jej do przepisów ustawy niniejszej.

(3)

W razie uznania, że dla niektórych uprawnionych zostało wydzielone wynagrodzenie nadmierne,

z krzywdą dla pozostałych uprawnionych, władza zatwierdza umowę z tą zmianą, że wynagrodzenie

wydziela się na wspólną własność uprawnionych. W tych przypadkach władza może ustalić

udział uprawnionych w wynagrodzeniu, wydzielonym na wspólną własność na zasadach art.

14.

(4)

Władza w orzeczeniu, zatwierdzającym umowę o zniesieniu służebności, wyznaczy stronie,

która się zobowiązała do pokrycia kosztów sporządzenia dokumentów pomiarowych, termin

przynajmniej trzymiesięczny do złożenia tych dokumentów.

(5)

W razie braku w umowie o zniesieniu służebności warunku o zobowiązaniu jednej ze stron

do dostarczenia i pokrycia kosztów dokumentów pomiarowych, władza zobowiązuje obie

strony do sporządzenia dokumentów pomiarowych i poniesienia za to kosztów, wyznaczając

im na dostarczenie dokumentów termin przynajmniej trzymiesięczny.

(6)

Władza może sporządzić dokumenty pomiarowe na koszt zobowiązanych, jeżeli w wyznaczonym

terminie nie dostarczą dokumentów.

(1)

Władza wszczyna postępowanie w trybie przymusowym z urzędu

1)

przy przebudowie ustroju rolnego, obejmującej dziedzinę służebną lub władnącą;

2)

przy przeprowadzaniu melioracyj;

3)

w związku z zatwierdzeniem lub wykonaniem planu urządzenia gospodarstwa leśnego na

wniosek władzy ochrony lasów;

4)

jeżeli w ciągu dziesięciu lat od wejścia w życie ustawy niniejszej postępowanie, dotyczące

zniesienia służebności, nie zostało wszczęte.

(2)

Ponadto władza może wszcząć postępowanie w trybie przymusowym na wniosek uczestników,

z wnioskiem o wszczęcie postępowania może wystąpić przynajmniej jedna czwarta uprawnionych

do korzystania ze służebności.

(3)

Władza wnosi do księgi hipotecznej dziedziny służebnej wpis o wszczęciu postępowania.

Wpis do księgi hipotecznej ma ten skutek, że zmiany własności, powstałe po wniesieniu

wpisu, pozostają bez wpływu na bieg postępowania.

Uczestnicy mogą zawrzeć umowę o zniesienie służebności w toku postępowania w trybie

przymusowym. Z chwilą przedstawienia jej do zatwierdzenia postępowanie przymusowe

zawiesza się, a w razie jej zatwierdzenia postępowanie w trybie przymusowym umarza

się.

Należy w toku postępowania przymusowego znieść wszystkie służebności, obciążające

dziedzinę służebną na rzecz gospodarstw, położonych w tej samej wsi.

(1)

Rodzaj i rozmiar służebności ustala się na podstawie orzeczeń, wydanych w trybie patentu

cesarskiego z aaadnia 5 lipca 1853 r., wpisów w księgach gruntowych lub innych dokumentów

urzędowych, wydanych przed wejściem w życie ustawy niniejszej.

(2)

Jeżeli rodzaj służebności został ustalony w dokumentach, określonych w ust. (1), rozmiar

zaś nie został ustalony lub został ustalony niejasno, rozmiar służebności ustala się

na podstawie materiałów, zebranych w związku z dokonaną regulacją służebności, a w

braku tych materiałów, na podstawie rzeczywistego wykorzystywania służebności w latach

1911, 1912 i 1913.

W razie braku dokumentów z powodu nieuregulowania służebności w trybie patentu cesarskiego

z aaadnia 5 lipca 1853 roku lub zaginięcia dokumentów, rodzaj i rozmiar służebności

ustala się w drodze zeznań stron i świadków na podstawie przeciętnego rzeczywistego

wykorzystywania służebności w latach 1911, 1912 i 1913.

Władza stwierdza wygaśnięcie służebności, jeżeli

1)

własność dziedziny służebnej i władnącej zjednoczy się w jednej osobie;

2)

służebność stała się bezprzedmiotowa w wyniku przebudowy ustroju rolnego.

(1)

Władza na podstawie stanu rzeczywistego oraz zeznań stron i świadków ustala granice

gruntów, przypadających do wydzielenia tytułem wynagrodzenia za służebności,

(2)

Postępowanie sądowe o odnowienie lub sprostowanie granicy gruntów, przypadających

do wydzielenia tytułem wynagrodzenia za służebności, zawiesza się po otrzymaniu zawiadomienia,

że władza przystąpiła do ustalenia granic w trybie, przewidzianym w ust. (1). Po uprawomocnieniu

się orzeczenia władzy o ustaleniu granic sąd umorzy postępowanie.

Wartość służebności oraz wartość gruntu i drzewostanu, przypadających do wydzielenia

jako wynagrodzenie za służebności, ustala się według przeciętnych miejscowych cen

rynkowych, obliczonych na podstawie cen z ostatnich trzech lat kalendarzowych, poprzedzających

wszczęcie postępowania.

(1)

Komisja szacunkowa opracowuje projekt zniesienia służebności.

(2)

Komisja szacunkowa składa się z trzech członków: przedstawiciela władzy, który jest

jej przewodniczącym oraz dwóch biegłych. Biegłych oraz ich zastępców wybierają po

jednym przedstawiciele dziedziny władnącej oraz służebnej spośród osób niezainteresowanych

w sprawie.

(3)

Władza wykonywa czynności komisji, jeżeli w wyznaczonym przez nią terminie przedstawiciele

nie zgłoszą członków komisji lub wybrani przez nich członkowie nie stawią się na jej

posiedzenie.

(4)

Biegli, powołani przez władzę, mogą brać również udział w opracowaniu projektu.

(1)

Projekt zniesienia służebności powinien zawierać

1)

wymienienie rodzaju i rozmiaru znoszonych służebności;

2)

ustalenie szacunku znoszonych służebności;

3)

określenie obszaru, położenia i rodzaju gruntów, wydzielanych tytułem wynagrodzenia

za służebności lub wysokość wynagrodzenia w gotówce, z ustaleniem należności, przypadającej

na rzecz każdego uczestnika i od każdego z uczestników.

(2)

Ponadto projekt zniesienia służebności może zawierać

1)

ustalenie udziału poszczególnych uprawnionych w wartości wynagrodzenia w razie wydzielenia

wynagrodzenia w gruncie na wspólną własność;

2)

podział wynagrodzenia za zniesione służebności, jeżeli został zgłoszony wniosek o

dokonanie podziału wynagrodzenia lub została przedstawiona uchwała, dotycząca podziału

wynagrodzenia za służebności.

(1)

Należy projekt zniesienia służebności okazać uczestnikom.

(2)

Władza zawiadamia uczestników o terminie i miejscu okazania projektu. Należy termin

zebrania uczestników tak wyznaczyć, aby między wysłaniem zawiadomienia a okazaniem

projektu upłynęło przynajmniej czternaście dni.

Władza może badać świadków pod przysięgą w toku postępowania, przewidzianego w ustawie

niniejszej.

(1)

Władza ustali termin, w którym właściciel dziedziny służebnej powinien usunąć drzewostan,

jeżeli tytułem wynagrodzenia za służebności wydzielono grunt spod lasu bez drzewostanu.

Termin ten nie może przekraczać lat trzech, licząc od dnia, w którym orzeczenie, zatwierdzające

projekt lub umowę o zniesieniu służebności, stało się wykonalne. Na wniosek właściciela

dziedziny służebnej, zgłoszony najpóźniej na trzy miesiące przed upływem terminu wyznaczonego

do usunięcia drzewostanu, władza może ze względu na ogólne stosunki gospodarcze termin

ten przedłużyć do lat pięciu.

(2)

Drzewostan nie usunięty w terminie, ustalonym przez władzę, przechodzi bez odszkodowania

na własność osób, którym wydzielono wynagrodzenie.

Władza zarządza wprowadzenie uczestników w posiadanie gruntów, wydzielonych tytułem

wynagrodzenia za służebności oraz sporządzenie ostatecznych dowodów pomiarowych na

podstawie wykonalnego orzeczenia, zatwierdzającego projekt lub umowę o zniesieniu

służebności

Prawomocne orzeczenie łącznie z projektem lub umową stanowi tytuł do dokonania w księgach

hipotecznych na wniosek uczestników postępowania albo władzy następujących czynności

1)

przepisania prawa własności gruntów, wydzielonych tytułem wynagrodzenia za służebności

i nabytych w drodze zamiany;

2)

wykreślenia służebności;

3)

wpisania prawa zastawu, zabezpieczającego niezapłacone wynagrodzenie za służebności,

ustalone w gotówce.

Orzeczenia, dotyczące ustalenia wynagrodzenia w gotówce, ulegają wykonaniu w trybie

egzekucji sądowej.

(1)

Doręcza się zawiadomienia, wezwania i orzeczenia jednemu z przedstawicieli uprawnionych

oraz jednemu z przedstawicieli lub właścicielowi dziedziny służebnej.

(2)

Doręcza się zawiadomienia, wezwania i orzeczenia władzy lub organowi, pod którego

zarządem znajduje się dziedzina władnąca lub służebna, stanowiąca własność Skarbu

Państwa, jeżeli jest on uczestnikiem postępowania.

(3)

Jeżeli tytułem wynagrodzenia za służebności mają być wydzielone grunty obciążone prawami

na rzecz osób trzecich, ujawnionych w księdze hipotecznej, zawiadomienie o zamierzonym

wydzieleniu gruntów tytułem wynagrodzenia oraz orzeczenie o zniesieniu służebności

należy doręczyć bezpośrednio tym osobom. Jeżeli miejsce zamieszkania tych osób jest

nieznane, treść zawiadomienia ogłasza się w Monitorze Polskim.

(4)

Ponadto wezwania, zawiadomienia i orzeczenia ogłasza się publicznie przez zarząd gminy

w sposób odpowiadający miejscowym zwyczajom. Jeżeli postępowanie dotyczy więcej niż

jednej miejscowości, ogłoszenie następuje w każdej gromadzie (gminie).

Zarząd gminy obowiązany fest na żądanie osób interesowanych dawać do przeglądania

ogłaszane orzeczenia i dokumenty, znajdujące się w gminie oraz wydawać odpisy orzeczeń.

Opłaty za sporządzenie odpisów orzeczeń pobiera zarząd gminy w wysokości, ustalonej

w zarządzeniu Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Spraw

Wewnętrznych.

(1)

Grunty, wydzielone za służebności na wspólną własność na podstawie ustawy niniejszej,

mogą podlegać podziałowi.

(2)

Grunty, określone w ust. (1), są wyłączone od podziału, jeżeli odpowiadają warunkom,

wymienionym w art. 13 ust. (2) pkt 2).

(3)

Można wyłączyć od podziału grunty, określone w ust. (1), jeżeli jest to konieczne

ze względu na miejscowe stosunki gospodarcze.

Każdy z uprawnionych otrzymuje przy podziale wynagrodzenia za służebności obszar,

odpowiadający jego udziałowi, ustalonemu na zasadach, zawartych w art. 12 lub 14.

(1)

Uchwały o podziale wynagrodzenia za służebności oraz wnioski o dokonanie przez władzę

podziału wynagrodzenia, złożone przed zatwierdzeniem projektu lub umowy, ulegają zatwierdzeniu

jednocześnie z projektem lub umową o zniesieniu służebności.

(2)

Uchwały o podziale wynagrodzenia za służebności zapadają na zebraniach uprawnionych

większością dwóch trzecich głosów przy obecności przynajmniej połowy uprawnionych.

(1)

Przy zawieraniu umów, dotyczących zamiany dziedziny służebnej i władnącej, w związku

ze znoszeniem służebności stosuje się przepisy art. 28 ust. (1) i ust. (3).

(2)

Nie stosuje się do umów, określonych w ust. (1), przepisów ustawy z aaadnia 7 czerwca

1883 r. o oczyszczaniu lasów z cudzych enklaw i zaokrągleniu granic lasowych (Dz.

P. P. Austr. Nr 93).

Władza zatwierdza umowy, dotyczące zamiany gruntów, jednocześnie z projektem lub umową

o zniesieniu służebności.

Do właściwości starosty należy wydawanie decyzyj oraz wykonywanie czynności w sprawach,

które nie zostały zastrzeżone właściwości władz, wymienionych w art. 54 i 55.

(1)

Do właściwości wojewódzkiej komisji ziemskiej należy

1)

orzekanie o rodzaju i rozmiarze służebności w przypadkach, przewidzianych w art. 33

ust. (2) i art. 34;

2)

stwierdzanie wygaśnięcia służebności;

3)

orzekanie o ustaleniu granic gruntów, wydzielanych tytułem wynagrodzenia za służebności;

4)

zatwierdzanie projektów, dotyczących zniesienia służebności;

5)

zatwierdzanie projektów podziału wynagrodzenia wydzielonego na wspólną własność, jeżeli

wniosek o dokonanie podziału złożony został po zniesieniu służebności;

6)

zatwierdzanie umów, dotyczących zamiany gruntów, zawieranych w postępowaniu w trybie

przymusowym;

7)

rozpoznawanie odwołań od orzeczeń starosty, zatwierdzających umowy o zniesieniu służebności

oraz umowy o zamianie gruntów, zawierane w postępowaniu w trybie umownym;

8)

rozpoznawanie odwołań od orzeczeń starosty, zatwierdzających złożone po zniesieniu

służebności uchwały o podziale wynagrodzenia za służebności, wydzielonego na wspólną

własność.

(2)

Główna Komisja Ziemska oraz wojewódzkie komisje ziemskie orzekają na posiedzeniach

jawnych.

Do właściwości wojewody należy wydawanie zarządzeń

1)

o wprowadzeniu uprawnionych w posiadanie gruntów, wydzielonych tytułem wynagrodzenia

za służebności;

2)

o sporządzeniu ostatecznych dokumentów pomiarowych i map hipotecznych.

(1)

Uczestnicy postępowania, przewidzianego w ustawie niniejszej, zobowiązani są do świadczeń

w naturze przy prowadzonych przez władzę pracach, na gruncie, a mianowicie do

1)

dostarczania odpowiedniego lokalu na kreślarnię z opałem, światłem i usługą, mieszkania

z opałem oraz podwód do najbliższej stacji kolejowej, autobusowej lub przystani rzecznej

dla wszystkich osób, zatrudnionych przy prowadzonych przez władzę pracach;

2)

Dostarczania robocizny pieszej lub konnej oraz materiału, niezbędnego przy prowadzonych

pracach.

(2)

Wymiar świadczeń w naturze należy do zarządów gminnych, a w gminach podzielonych na

gromady - do sołtysa.

(3)

Świadczenia, przewidziane w ust. (1), obciążają uczestników ze strony dziedziny służebnej

i władnącej po połowie. Uczestnicy ze strony dziedziny władnącej zobowiązani są do

ponoszenia świadczeń w stosunku do obszaru gruntów, z którymi związane jest prawo

do korzystania ze służebności.

Ujawnienie w księgach hipotecznych wyników postępowania, przewidzianego w ustawie

niniejszej, wolne jest od opłat sądowych (hipotecznych).

(1)

Kto zmniejsza bez zezwolenia władzy wartość wynagrodzenia za służebności przed oddaniem

go w posiadanie uprawnionym, podlega karze aresztu do 3 miesięcy lub grzywny do 3.000

zł, albo obu tym karom łącznie.

(2)

Powiatowe władze administracji ogólnej są powołane do orzekania o przestępstwach,

przewidzianych w ust. (1).

Stosuje się przepisy ustawy niniejszej do spraw, wszczętych przed wejściem w życie

ustawy niniejszej. Wszystkie czynności prawnie dokonane i zgodnie z przepisami ustawy

niniejszej oraz zawarte umowy zachowują moc obowiązującą w dalszym postępowaniu.

(1)

Nie można nabyć przez zasiedzenie prawa wrębu, poboru drzewa i innych produktów leśnych

na cudzych gruntach leśnych lub rolnych, prawa paszy na cudzych gruntach oraz wszelkich

służebności na cudzych gruntach leśnych.

(2)

Do nabycia służebności, określonych w ust. (1), w drodze umowy potrzebne jest zezwolenie

władzy. Zastrzeżenie w umowie, że ustanowionej służebności nie będzie można wykupić,

jest nieważne.

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą

1)

patent cesarski z aaadnia 5 lipca 1853 r. o regulacji i wykupnie prawa poboru drzewa,

paszy i produktów lasowych, tudzież niektórych praw służebności, nie mniej praw wspólnego

posiadania i używania produktów (Dz. P. P. Austr. Nr 130);

2)

ustawa z aaadnia 25 grudnia 1869 r. o ponoszeniu kosztów pertraktacyj, przedsięwziętych

wskutek spóźnionego zgłoszenia się z prawami według § 6 patentu z aaadnia 5 lipca

1853 r., podlegającymi z urzędu wykupowi lub regulacji (Dz. U. i Rozp. Kraj. z 1870 r.,

Nr 2);

3)

ustawa z aaadnia 26 kwietnia 1871 r., rozciągająca postanowienia o wykupnie lub regulacji

z urzędu na pobory roślin z cudzych gruntów stawowych i na pobory drzewa z cudzych

gruntów (Dz. U. i Rozp. Kraj. Nr 18);

4)

ustawa z aaadnia 13 października 1871 r. o ponoszeniu kosztów pertraktacyj, przedsięwziętych

wskutek spóźnionego zgłoszenia się z poborami, podlegającymi na mocy ustawy z aaadnia

26 kwietnia 1871 r. z urzędu wykupowi lub regulacji, w myśl powyższego cesarskiego

patentu z aaadnia 5 lipca 1853 r. (Dz. U. i Rozp. Kraj. Nr 31);

5)

ustawa z aaadnia 24 marca 1895 r., obowiązująca w Królestwie Galicji i Lodomerii z

Wielkim Księstwem Krakowskim, którą zmienia się niektóre postanowienia cesarskiego

patentu z aaadnia 5 lipca 1853 r. (Dz. P. P, Nr 130) i ustawy krajowej z aaadnia 26

kwietnia 1871 r. (Dz. Ust. i Rozp. Kraj. Nr 18) o wykupie i regulacji ciężarów gruntowych

(Dz. Ust. i Rozp. Kraj. Nr 20);

6)

ustawa z aaadnia 8 stycznia 1889 r., obowiązująca Księstwo Śląsk, przez którą wprowadzają

się pojedyncze zmieniające postanowienia o postępowaniu według cesarskiego patentu

z aaadnia 5 lipca 1853 r. (Dz. P. P. Nr 130) z prawami, podlegającymi wykupowi lub

regulacji Pz. U. Kraj. Nr 11)

- oraz wszelkie przepisy w zakresie, objętym ustawą niniejszą.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Rolnictwa i Reform Rolnych oraz

Sprawiedliwości.

Ustawa mniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.