Ustawa z dnia 23 czerwca 1939 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej w przypadkach zbiegostwa do nieprzyjaciela lub poza granice Państwa.

W razie skazania za przestępstwo, wymienione

1)

w art. 34, 39, 40, 46, 47 i 48 kodeksu karnego wojskowego lub

2)

w art. 173 ust. (1) lit. b) i ust. (2) ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 r. o powszechnym

obowiązku wojskowym

(Dz. U. R. P. Nr 25, poz. 220) jeżeli sprawca zbiegł do nieprzyjaciela lub poza granice Państwa - sąd może orzec

obok kar, przewidzianych za dane przestępstwo, następujące szczególne kary dodatkowe

a) przepadek majątku oraz b) utratę zdolności do dziedziczenia i otrzymywania darowizn.

1.

Przepadek majątku obejmuje utratę mienia nieruchomego, ruchomego oraz wierzytelności

i wszelkich praw majątkowych z wyjątkiem przedmiotów, nie podlegających egzekucji

sądowej.

2.

Przepadły majątek przechodzi na własność Skarbu Państwa z przeznaczeniem na Fundusz

Obrony Narodowej.

3.

Przepisy, określające tryb postępowania przy przekazywaniu na własność Skarbu Państwa

(Funduszu Obrony Narodowej) przepadłego majątku wvdadzą Ministrowie Sprawiedliwości

i Spraw Wojskowych.

1.

Utrata zdolności do dziedziczenia dotyczy zarówno dziedziczenia ustawowego, jak i

otrzymania jakichkolwiek korzyści majątkowych Z czynności prawnych, zdziałanych na

wypadek śmierci. W miejsce skazanego wstępuje z mocy prawa Skarb Państwa (Fundusz

Obrony Narodowej); za wszelkie zobowiązania, które by z tego tytułu obciążały Skarb

Państwa, odpowiada Skarb Państwa tylko otrzymanym majątkiem.

2.

Utrata zdolności do otrzymywania darowizn polega na pozbawieniu skazanego wszelkich

korzyści majątkowych, wynikających z aktu darowizny; korzyści te przechodzą na Skarb

Państwa (Fundusz Obrony Narodowej).

Utrata zdolności do dziedziczenia i otrzymywania darowizn następuje na zawsze.

1.

Wszelkie czynności prawne, zdziałane przez zbiegłego po ucieczce albo w ciągu dwóch

lat przed ucieczką w zamiarze uchylenia majątku spod grożących szczególnych kar dodatkowych,

będą uznane przez sąd za nieważne, jeżeli nabywca wiedział lub powinien był wiedzieć

o tym zamiarze zbiegłego.

2.

Jeżeli z czynności prawnej zbiegłego osiąga korzyść osoba, będąca w bliskim z nim

stosunku, domniemywa się, że wiedziała o zamiarze zbiegłego.

3.

Jeżeli osoba trzecia osiągnęła korzyść pod tytułem darmym, czynność prawna zbiegłego

będzie uznana za nieważną bez względu na to, czy obdarzony wiedział lub powinien był

wiedzieć o zamiarze zbiegłego.

1.

W przypadku wszczęcia dochodzenia lub śledztwa o przestępstwo, wymienione w art. 1,

prokurator może złożyć wniosek o zabezpieczenie grożącego sprawcy przepadku majątku

sposobami, wskazanymi w kodeksie postępowania cywilnego dla zabezpieczenia powództwa.

2.

W sprawie zabezpieczenia rozstrzyga na posiedzeniu niejawnym sąd, do którego właściwości

sprawa należy.

3.

Na postanowienie to służy zażalenie.

1.

Jeżeli oskarżony o jedno z przestępstw, wymienionych w art. 1, nie został ujęty wobec

przebywania w mocy nieprzyjaciela, za granicą lub niemożności ustalenia jego miejsca

pobytu w kraju, sąd zarządza postępowanie przeciwko zbiegłemu.

2.

Postępowanie przeciwko zbiegłemu toczy się według zasad kodeksu wojskowego postępowania karnego, jeżeli zbiegły podlega właściwości sądów wojskowych, a według zasad kodeksu postępowania karnego, jeżeli zbiegły podlega właściwości sądów powszechnych - ze zmianami, wskazanymi

w dalszych przepisach.

1.

W postępowaniu karnym nawet w toku dochodzenia lub śledztwa zbiegły musi mieć obrońcę.

Jeżeli zbiegły nie ma obrońcy z wyboru, wyznacza się obrońcę z urzędu. Prawo wyboru

obrońcy służy także ojcu, matce, opiekunowi, małżonkowi, dzieciom i rodzeństwu zbiegłego.

2.

Obrońcy zbiegłego służą wszystkie prawa oskarżonego.

1.

Rozprawa główna przeciw nieobecnemu zbiegłemu, oskarżonemu o przestępstwo określone

w art. 1, odbywa się zawsze przy udziale obrońcy.

2.

Jeżeli przewód sądowy nie dostarczył dostatecznych dowodów do przyjęcia winy lub niewinności

zbiegłego, sąd zawiesza postępowanie.

3.

Podjęcie zawieszonego postępowania nastąpi na wniosek prokuratora po wyjściu na jaw

nowych okoliczności, uzasadniających winę lub niewinność zbiegłego.

1.

Wyroku, wydanego w postępowaniu przeciwko zbiegłemu, nie uważa się za zaoczny.

2.

Wyrok powinien zawierać uzasadnienie na piśmie. Wyrok z uzasadnieniem należy sporządzić

w ciągu tygodnia od dnia ogłoszenia.

1.

Postępowanie przeciwko zbiegłemu przestaje się, toczyć z chwilą, w której znajdzie

się on w rozporządzeniu sądu lub prokuratora.

2.

Jeżeli zbiegły znajdzie się w rozporządzeniu sądu lub prokuratora przed uprawomocnieniem

się wyroku, wyrok, wydany w postępowaniu przeciwko zbiegłemu, traci moc, po czym sąd

na posiedzeniu niejawnym zarządza dalsze postępowanie w trybie zwyczajnym.

1.

Wznowienie postępowania, zakończonego wyrokiem prawomocnym, wydanym w postępowaniu

przeciwko zbiegłemu, może nastąpić na korzyść skazanego również w przypadku przytoczenia

takich nowych faktów i dowodów nieznanych przedtym sądowi, które bądź same, bądź w

związku z innymi, stwierdzają, że oskarżony jest niewinny albo że skazano go za przestępstwo

cięższe niż to, które popełnił.

2.

O prawie, wynikającym z ust. 1, prokurator poucza skazanego niezwłocznie po jego doprowadzeniu.

1.

Jeżeli w wyroku, wydanym w postępowaniu przeciwko zbiegłemu, orzeczono karę śmierci,

prokurator w razie doprowadzenia skazanego zarządza niezwłocznie jego przesłuchanie

oraz poucza go o prawie złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

2.

W razie, gdy skazany oświadczy, że zamierza złożyć wniosek o wznowienie postępowania,

sąd zarządza protokolarne przesłuchanie go w sprawie tego wniosku w ciągu dni trzech,

jeżeli wniosku takiego nie sporządzi wcześniej sam skazany lub jego obrońca.

3.

Wniosek o wznowienie postępowania na korzyść skazanego wstrzymuje wykonanie kary śmierci,

orzeczonej w postępowaniu przeciwko zbiegłemu.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Sprawiedliwości i Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.