Ustawa z dnia 25 maja 1939 r. o zmianie ustawy o wykupie przez dzierżawców gruntów, zajętych pod budynki oraz gruntów czynszowych w miastach i miasteczkach na obszarze sądów apelacyjnych w Warszawie, Lublinie i Wilnie.

Wprowadza się w ustawie z dnia 28 marca 1933 r. o wykupie przez dzierżawców gruntów, zajętych pod

budynki oraz gruntów czynszowych w miastach i miasteczkach na obszarze sądów apelacyjnych

w Warszawie, Lublinie i Wilnie

(Dz. U. R. P. Nr 29, poz. 250) następującą zmianę: art. 33 otrzymuje brzmienie

„

(1)

Ustawa niniejsza nie dotyczy

1)

gruntów, objętych prawem zabudowy (art. 542

2)

państwowych czynszów i dzierżaw wieczystych (rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 grudnia 1924 r.

Dz. U. R. P. Nr 118, poz. 1071);

3)

gruntów kolei żelaznych użytku publicznego;

4)

gruntów państwowych, które Minister Spraw Wojskowych według swego uznania określi

w każdym poszczególnym wypadku, jako niezbędne dla celów obrony Państwa;

5)

gruntów fundacyj o celach społecznych lub naukowych.

(2)

Prawo wykupu gruntów - należących do kościołów chrześcijańskich oraz do instytucyj

i fundacyj, z których dochody są lub powinny być zasadniczo przeznaczane na cele kultu

religijnego tych kościołów - służy wyłącznie dzierżawcom, którzy w dniu wejścia w

życie ustawy niniejszej należeli do wyznań chrześcijańskich.

”

.

Przepisy ustawy niniejszej stosują się również do spraw sądowych, jeszcze prawomocnie

nie zakończonych.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Sprawiedliwości w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.