Ustawa z dnia 5 kwietnia 1939 r. o pożyczkach premiowych.

(1)

Prawo wypuszczania obligacyj pożyczek premiowych służy wyłącznie Państwu.

(2)

Pożyczkami premiowymi w rozumieniu ustawy niniejszej są takie pożyczki, które posiadaczom

obligacyj tych pożyczek, oprócz odsetek lub zamiast nich, dają możność wygrania oznaczonych

premij pieniężnych w drodze losowań.

(3)

Na równi z obligacjami pożyczek premiowych traktuje się odłączone od obligacyj tak

zwane „kupony premiowe”, „ceduły losowe” itp. dokumenty, uprawniające posiadacza do

udziału w losowaniu wygranych.

Przedmiotem obrotu prawnego na obszarze Rzeczypospolitej mogą być jedynie obligacje

pożyczek premiowych, wypuszczonych przez Państwo Polskie. Umowy, dotyczące innych

pożyczek premiowych, są nieważne z mocy prawa.

Wyłączenie z obrotu prawnego, wynikające z przepisów art. 2, nie dotyczy obligacyj

pożyczek premiowych, wypuszczonych przed wejściem w życie ustawy niniejszej, jeżeli

zostaną one ostemplowane w czasie i w sposób, ustalony przez Ministra Skarbu, który

może oznaczyć opłatę manipulacyjną za stemplowanie.

Przywóz z zagranicy obligacyj pożyczek premiowych, które w myśl ustawy niniejszej

nie mogą być przedmiotem obrotu prawnego, jest zakazany i będzie traktowany na równi

z uczestnictwem w niedozwolonych transakcjach obcokrajowymi papierami premiowymi.

Zawodowa sprzedaż lub kupno celem odprzedaży obligacyj pożyczek premiowych dozwolona

jest wyłącznie Bankowi Polskiemu, bankom państwowym, Pocztowej Kasie Oszczędności,

komunalnym kasom oszczędności, Centralnej Małopolskiej Kasie Oszczędności we Lwowie,

gminnym kasom pożyczkowo-oszczędnościowym, Centralnej Kasie Spółek Rolniczych oraz

przedsiębiorstwom bankowym, wymienionym w art. 2, 3, 4 i 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1928 r.

o prawie bankowym

(Dz. U. R. P. Nr 34, poz. 321).

(1)

Sprzedaż na raty obligacyj pożyczek premiowych może być dokonywana tylko na warunkach,

które ustali w drodze rozporządzenia Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

i tylko przez te instytucje i przedsiębiorstwa bankowe, wymienione w art. 5, które

uzyskają na taką sprzedaż szczególne zezwolenie Ministra Skarbu. Zezwolenie to może

być w każdej chwili cofnięte. Minister Skarbu decyduje w tych przypadkach według swobodnego

uznania.

(2)

Minister Skarbu ustalać będzie w drodze zarządzeń granicę największych korzyści majątkowych,

jakie wolno będzie sprzedającym wymawiać sobie w umowach sprzedaży.

(3)

Naruszenie ustalonych warunków sprzedaży na raty będzie traktowane na równi ze sprzedażą

papierów premiowych bez zezwolenia.

Sprzedaż na raty obligacyj pożyczek premiowych, określonych w art. 3, jest zakazana.

(1)

Sprzedaż promes na pożyczki premiowe jest zakazana.

(2)

Za promesę w rozumieniu artykułu niniejszego uważa się oświadczenie, mocą którego

właściciel obligacji pożyczki premiowej zobowiązuje się wypłacić nabywcy promesy całą

lub część wygranej, jaka może przypaść na tę obligację w rozgrywaniu wygranych danej

pożyczki premiowej.

Odpowiedzialność karną za naruszenie przepisów ustawy niniejszej określa prawo karne

skarbowe (art. 196 - 199).

Ustawa niniejsza nie narusza przepisów dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 kwietnia 1936 r. w sprawie obrotu pieniężnego

z zagranicą oraz obrotu zagranicznymi i krajowymi środkami płatniczymi

(Dz. U. R. P. z 1938 r. Nr 86, poz. 584).

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą wszelkie przepisy

prawne w sprawach, uregulowanych ustawą niniejszą, a w szczególności

1)

ustawa z dnia 7 listopada 1862 r. (Dz. U. P. austr. Nr 85) o interesie promesowym;

2)

ustawa z dnia 30 czerwca 1878 r. (Dz. U. P. austr. Nr 90) o sprzedaży losów na raty;

3)

ustawa z dnia 28 marca 1889 r. (Dz. U. P. austr. Nr 32) o obligacjach premiowych,

tudzież o obwieszczaniu i zalecaniu losów i loterii zakazanych;

4)

ustawa z dnia 8 czerwca 1871 r. (Dz. U. Rz. N. Nr 25, str. 210) o papierach wartościowych

z premiami;

5)

§ 7 ustawy z dnia 16 maja 1894 r. (Dz. U. Rz. N. str. 450) o interesach na raty.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.