Ustawa z dnia 30 marca 1939 r. o powszechnym obowiązku świadczeń rzeczowych.

Powszechny obowiązek świadczeń rzeczowych obejmuje

1)

obowiązek udzielania danych o przedmiotach świadczeń rzeczowych;

2)

obowiązek przysposobienia się do działalności, odpowiadającej potrzebom obrony Państwa

lub warunkom wojennym (obowiązek przysposobienia do świadczeń rzeczowych);

3)

obowiązek odstępowania na rzecz Państwa przedmiotów świadczeń rzeczowych i podporządkowania

się dla tego celu innym zarządzeniom władzy (obowiązek świadczeń rzeczowych).

(1)

Powszechny obowiązek świadczeń rzeczowych wykonywa się na żądanie władzy, określonej

w ustawie niniejszej.

(2)

Żądanie władzy następuje w formie zarządzenia ogólnego, lub nakazu, skierowanego do

oznaczonej osoby.

(3)

W przypadku niewykonania zarządzenia lub nakazu w czasie, miejscu i w sposób określony

- wykonanie nastąpi przy użyciu środków przymusowych,

W razie wybuchu wojny lub zarządzenia mobilizacji, tudzież w przypadkach, gdy tego

wymagać będzie interes obrony Państwa, stwierdzony uchwałą Rady Ministrów - Rada Ministrów

jeżeli dane uprawnienie nie służy innej władzy - może

1)

zakazać wywozu wszelkiego rodzaju ruchomości za granicę, lub przywozu z zagranicy

na obszar Państwa lub do pewnych jego części, albo też wywóz lub przywóz ograniczyć;

2)

normować oraz poddawać kontroli obrót towarowy i pieniężny, oraz działalność instytucyj

z tym obrotem związanych, zarówno na rynkach wewnętrznych, jak i wstosunkach z zagranicą;

3)

wprowadzać na rzecz Państwa lub innych podmiotów prawnych wyłączność wytwórczości

i obrotu surowców, półfabrykatów i fabrykatów;

4)

normować wytwórczość i spożycie;

5)

nakazać lub też zakazać wytwarzania lub przerobu pewnych produktów;

6)

tworzyć przymusowo związki i zrzeszenia gospodarcze, mające na celu organizowanie

wytwarzania, przetwarzania, gromadzenia i rozdziału przedmiotów świadczeń rzeczowych.

(1)

Przedmiotem świadczeń rzeczowych może być rzecz (ruchoma lub nieruchoma), albo prawo,

potrzebne do celów obrony Państwa.

(2)

Przedmiotem świadczeń rzeczowych mogą być zarówno rzeczy i prawa już istniejące, jak

i te, które dopiero powstaną (wytwory pracy, płody natury).

(1)

Powszechnemu obowiązkowi świadczeń rzeczowych nie podlegają

1)

rzeczy i prawa, wolne od obowiązku świadczeń rzeczowych z mocy przepisów prawa międzynarodowego

lub zwyczajów międzynarodowych;

2)

świątynie i domy modlitwy wszystkich uznanych w Państwie wyznań religijnych wraz ze

znajdującymi się w nich przedmiotami, przeznaczonymi bezpośrednio do służby Bożej;

3)

przedmioty kultu;

4)

mające charakter publiczny: archiwa, biblioteki, muzea oraz zbiory naukowe i artystyczne,

tudzież prywatne zbiory i poszczególne przedmioty sztuki ikultury o stwierdzonej wartości

zabytkowej; rozporządzenie Ministrów: Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

oraz Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych określi, które

archiwa, biblioteki i zbiory naukowe i artystyczne uważać należy za mające charakter

publiczny oraz rodzaje prywatnych zbiorów i przedmiotów sztuki i kultury, które uważać

należy za mające wartość zabytkową;

5)

parki narodowe;

6)

rezerwaty roślinne i zwierzęce, które określi w rozporządzeniu Minister Rolnictwa

i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

(2)

Od powszechnego obowiązku świadczeń rzeczowych mogą być zwolnione przedmioty świadczeń

rzeczowych, które określi w drodze rozporządzenia Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu

z właściwymi ministrami. Rozporządzenie to określi również władze właściwe do udzielania

zwolnień oraz tryb postępowania w tych sprawach.

(1)

Zakłady lecznicze mogą być przedmiotem świadczeń rzeczowych jedynie dla celów sanitarno

- wojskowych za zgodą Ministra Opieki Społecznej, a jeżeli chodzi o zakłady weterynaryjne

- za zgodą Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.

(2)

Kliniki szkół akademickich (dla ludzi i zwierząt) mogą być przedmiotem świadczeń rzeczowych

jedynie dla celów sanitarno - wojskowych za zgodą Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego.

(1)

Powszechnemu obowiązkowi świadczeń rzeczowych podlegają wszystkie osoby, w których

posiadaniu na obszarze Państwa znajdują się przedmioty świadczeń rzeczowych.

(2)

Za posiadacza w rozumieniu ustawy niniejszej uważa się osobę, która ma rzecz w swym

faktycznym władaniu, lub z prawa pewnego korzysta baz względu na tytuł prawny. Jeżeli

chodzi o osoby prawne, za posiadaczy uważa się osoby, sprawujące zarząd majątkiem.

(1)

Obowiązki posiadacza ciążą na ustanowionym według ustawy niniejszej pełnomocniku,

jeżeli zarządzenie lub nakaz (art. 2) nie stanowi inaczej.

(2)

Pełnomocnik jest z mocy ustawy niniejszej upoważniony do występowania wobec władzy

imieniem posiadacza; wszelkie jego wystąpienia w zakresie obowiązków, wynikających

z ustawy niniejszej, mają moc wiążącą posiadacza.

(1)

Pełnomocnika ustanawia na żądanie władzy posiadacz przedsiębiorstwa przemysłowego

lub górniczego, handlowego lub składowego, albo też gospodarstwa wiejskiego spośród

osób, odpowiadających warunkom, wymaganym ustawą niniejszą.

(2)

Jeżeli przedsiębiorstwo lub gospodarstwo wiejskie obejmuje kilka zakładów pracy, będących

odrębnymi jednostkami administracyjnymi, posiadacz obowiązany jest ustanowić na żądanie

władzy również pełnomocników dla każdego zakładu z osobna. Pełnomocnik przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa wiejskiego koordynuje załatwienie spraw przez pełnomocników poszczególnych

zakładów.

(3)

Posiadacz przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego na żądanie władzy obowiązany

jest ustanowić również zastępcę pełnomocnika.

(4)

Do zastępcy pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy, odnoszące się do pełnomocnika.

Władzą właściwą do żądania ustanowienia pełnomocnika oraz do spraw, związanych z jego

ustanowieniem, jest władza uprawniona według ustawy niniejszej do zarządzenia przysposobienia

do świadczeń rzeczowych danego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego.

(1)

Pełnomocnikiem można ustanowić osobę, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

włada biegle językiem polskim w słowie i piśmie;

3)

posiada pełne zaufanie władz państwowych;

4)

należy do stałych pracowników przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego i zajmuje

w nich stanowisko kierownicze, albo należy do zarządu przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

wiejskiego, albo też jest jednym z ich współwłaścicieli lub posiadaczy; w przypadkach

wyjątkowych można ustanowić pełnomocnikiem pracownika przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

wiejskiego, nie odpowiadającego powyższym wymogom, lecz posiadającego odpowiednie

kwalifikacje zawodowe.

(2)

W przedsiębiorstwach i gospodarstwach wiejskich, które Minister Spraw Wojskowych uzna

za szczególnie ważne dla obrony Państwa, pełnomocnik lub jego zastępca powinien posiadać

wykształcenie techniczne, odpowiednie dla danej gałęzi produkcji, a nadto kwalifikacje

specjalne, które określi w drodze rozporządzenia Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrami: Przemysłu i Handlu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych.

(1)

Pełnomocnika należy ustanowić w terminie, oznaczonym przez właściwą władzę, termin

ten nie będzie krótszy niż dwa tygodnie,

(2)

O ustanowieniu pełnomocnika należy zawiadomić władzę, która zażądała jego ustanowienia,

dołączając równocześnie pisemną deklarację odnośnej osoby o gotowości przyjęcia obowiązków

pełnomocnika.

(1)

Pełnomocnik może pełnić swe czynności po zatwierdzeniu go przez właściwą władzę.

(2)

Władza może odmówić zatwierdzenia lub udzielone zatwierdzenie cofnąć, jeżeli pełnomocnik

nie odpowiada lub przestał odpowiadać warunkom, określonym w art. 11.

(3)

W razie niezatwierdzenia pełnomocnika lub cofnięcia zatwierdzenia, władza właściwa

wyznaczy nowy termin, nie krótszy niż dwa tygodnie, na ustanowienie pełnomocnika.

(1)

W razie nieustanowienia przez posiadacza przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego

w terminie nakazanym przez władzę pełnomocnika, albo jeżeli władza dwukrotnie odmówiła

zatwierdzenia pełnomocnika ustanowionego przez posiadacza - władza wyznaczy na czas

określony w zarządzeniu pełnomocnika komisarycznego.

(2)

Władzą właściwą do ustanowienia pełnomocnika komisarycznego jest minister właściwy

do zarządzenia przysposobienia do świadczeń rzeczowych danego przedsiębiorstwa lub

gospodarstwa wiejskiego.

(3)

Do pełnomocnika komisarycznego stosuje się odpowiednio przepisy, odnoszące się do

pełnomocnika.

(1)

Pełnomocnik komisaryczny otrzymuje od przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego

wynagrodzenie, według przeciętnych wynagrodzeń osób, zajmujących stanowiska kierownicze

w danej gałęzi i rodzaju przedsiębiorstw lub gospodarstw wiejskich, w wysokości, ustalonej

przez właściwą władzę (art. 10) w drodze polubownej z danym przedsiębiorstwem lub

gospodarstwem wiejskim.

(2)

W razie niemożności polubownego uzgodnienia wysokości wynagrodzenia dla pełnomocnika

komisarycznego, władza skierowuje wniosek do sądu okręgowego o ustalenie wysokości

wynagrodzenia. Sąd rozpoznaje wniosek taki w postępowaniu niespornym (incydentalnym),

którego koszty ponosi przedsiębiorstwo lub gospodarstwo wiejskie.

(3)

Do czasu ustalenia wysokości wynagrodzenia, przedsiębiorstwo lub gospodarstwo wiejskie

wypłaca pełnomocnikowi komisarycznemu, jako zaliczkę, kwotę, odpowiadającą wynagrodzeniu

przez nie proponowanemu.

(1)

Posiadacz przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego obowiązany jest niezwłocznie

zawiadomić władzę o wypowiedzeniu pracy lub zwolnieniu z pracy pracownika, pełniącego

obowiązki pełnomocnika (pełnomocnika komisarycznego, zastępcy).

(2)

Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z interesowanymi ministrami określa wzajemne obowiązki i prawa posiadacza przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa wiejskiego i pełnomocnika.

(1)

Osoby, na których ciąży powszechny obowiązek świadczeń rzeczowych, obowiązane są już

w czasie pokoju udzielać na własny koszt w czasie, miejscu i w sposób przez władze

wskazany ustnych lub pisemnych danych o przedmiotach świadczeń rzeczowych.

(2)

Dane o przedmiotach świadczeń rzeczowych obejmują wszelkie informacje, niezbędne dla

władzy, celem poznania przedmiotów świadczeń rzeczowych (stwierdzenia ich ilości,

jakości, miejsca położenia, stanu itp.), tudzież do zaprojektowania zmian i kontroli.

(3)

Dane o przedmiotach świadczeń rzeczowych mają być na koszt obowiązanego, stosownie

do żądania władzy, uzupełniane zestawieniami, sprawozdaniami, wykresami, obliczeniami,

rysunkami itp.

Posiadacze przedsiębiorstw przemysłowych i górniczych oraz handlowych i składowych

obowiązani są na żądanie władzy przesyłać okresowe sprawozdania o zmiennych elementach

przedsiębiorstwa, tudzież powiadamiać władzę bezzwłocznie o wypadkach technicznych.

Władzą właściwą do żądania danych o przedmiotach świadczeń rzeczowych są

1)

w stosunku do posiadaczy przedsiębiorstw przemysłowych i górniczych, handlowych i

składowych oraz gospodarstw wiejskich - władze uprawnione do zarządzenia przysposobienia

do świadczeń rzeczowych tych przedsiębiorstw i gospodarstw;

2)

w stosunku do wszystkich innych osób, podlegających powszechnemu obowiązkowi świadczeń

rzeczowych, - powiatowe władze administracji ogólnej, działające w porozumieniu z

władzą wojskową, określoną przez Ministra Spraw Wojskowych.

(1)

Rozporządzenie Ministrów: Przemysłu i Handlu, Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Skarbu

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych i innymi właściwymi ministrami określi,

co w rozumieniu ustawy niniejszej uważać należy za przedsiębiorstwa przemysłowe i

górnicze, przedsiębiorstwa handlowe i składowe oraz za gospodarstwa wiejskie.

(2)

Rozporządzenie, wymienione w ust. (1), może zaliczyć do przedsiębiorstw przemysłowych

również określone typy zakładów rzemieślniczych, tudzież grupy i organizacje przemysłowe,

handlowe, rzemieślnicze i rolne o charakterze administracyjno - gospodarczym (koncerny,

syndykaty, kartele, związki i zrzeszenia przemysłowe, handlowe, rolne, cechy rzemieślnicze

itp.).

(3)

Rozporządzenie, wymienione w ust. (1), może zaliczyć do przedsiębiorstw handlowych

również banki komunalne, komunalne kasy oszczędności, gminne kasy pożyczkowo - oszczędnościowe,

spółdzielnie kredytowe oraz inne instytucje kredytowe i oszczędnościowe.

(4)

Ilekroć ustawa niniejsza używa ogólnie określenia przedsiębiorstwa, należy przez to

rozumieć przedsiębiorstwa przemysłowe i górnicze oraz przedsiębiorstwa handlowe i

składowe, określone w rozporządzeniu wymienionym w ust. (1).

(1)

Posiadacze przedsiębiorstw oraz gospodarstw wiejskich obowiązani są, niezależnie od

ogólnego obowiązku udzielania danych o przedmiotach świadczeń rzeczowych, udzielać

danych o przedmiotach świadczeń rzeczowych delegatom właściwych ministerstw.

(2)

Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami określa

właściwość władz, uprawnionych do wysyłania delegatów imieniem ministra, tryb ustanawiania

delegatów oraz ich obowiązki i prawa.

Delegaci właściwego ministra, okazujący polecenie władzy, mają prawo wstępu do wszystkich

pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstw i gospodarstw wiejskich, celem zebrania danych

o przedmiotach świadczeń rzeczowych.

Posiadacze przedsiębiorstw obowiązani są na żądanie delegatów właściwego ministra

1)

poczynić wszelkie ułatwienia przy przeglądzie przedsiębiorstwa oraz przy sporządzaniu

planów i szkiców danego przedsiębiorstwa (terenów z dojazdami, budowli, składów, magazynów,

maszyn i urządzeń technicznych itp.), oraz okazywać lub dostarczać do wglądu na żądanie

posiadane plany i rysunki, dotyczące przedsiębiorstwa;

2)

udzielać ustnie lub pisemnie wyjaśnień, dotyczących maszyn i urządzeń technicznych,

składu osobowego władz i personelu, produkowania, zdolności wytwórczej, pojemności

składów i magazynów oraz sposobu przechowywania i magazynowania;

3)

okazywać zapasy i podawać ich ilość, a w szczególności paliwa, materiałów pędnych

i smarów, surowców, półfabrykatów i fabrykatów, również części wymiennych, narzędzi

i innych ruchomości;

4)

okazywać księgi i dokumenty rachunkowe oraz przedstawiać wszystkie elementy i sposoby

kalkulacji kosztów własnych;

5)

wskazywać źródła zakupów oraz nazwiska dostawców;

6)

podawać do wiadomości wysokość, pochodzenie oraz rodzaj kapitału i obrotów handlowych

przedsiębiorstwa.

Posiadacze gospodarstw wiejskich obowiązani są na żądanie delegatów właściwego ministra

1)

poczynić wszelkie ułatwienia przy przeglądzie gospodarstwa wiejskiego oraz przy sporządzaniu

planów i szkiców danego gospodarstwa (terenów z dojazdami, budowli, składów, magazynów,

maszyn, ich części, urządzeń itp.), oraz okazywać lub dostarczać do wglądu na żądanie

posiadane plany i rysunki, dotyczące gospodarstwa;

2)

udzielać ustnie lub pisemnie wyjaśnień, dotyczących ilości i jakości środków produkcji,

składu osobowego zarządu i personelu, inwentarza żywego i martwego, wszelkich posiadanych

zapasów i sposobów ich przechowywania oraz sposobu i planu prowadzenia gospodarki.

(1)

Minister Spraw Wojskowych oraz inni ministrowie w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych

mogą już w czasie pokoju zarządzić rejestrację przedmiotów świadczeń rzeczowych.

(2)

Rejestracja przedmiotów świadczeń rzeczowych obejmuje informacje, niezbędne dla władzy,

celem ustalenia ilości i jakości przedmiotów świadczeń rzeczowych, miejsca ich położenia,

tudzież osób ich posiadaczy.

(3)

Osoby, na których ciąży powszechny obowiązek świadczeń rzeczowych, obowiązane są stosownie

do zarządzenia, wymienionego w ust. (1), ustnie lub pisemnie, w czasie, miejscu i

w sposób wskazany przez władzę, zgłaszać posiadane przedmioty (ruchomości i nieruchomości,

prawa), jako przedmioty świadczeń rzeczowych.

Obowiązkowi przysposobienia do świadczeń rzeczowych podlegają

1)

przedsiębiorstwa przemysłowe i górnicze,

2)

przedsiębiorstwa handlowe i składowe,

3)

gospodarstwa wiejskie,

określone w rozporządzeniu Ministrów: Przemysłu i Handlu, Rolnictwa i Reform Rolnych

oraz Skarbu, wydanym na podstawie art. 20.

Przysposobienie do świadczeń rzeczowych polega

1)

na przygotowaniu przedsiębiorstw i gospodarstw wiejskich, albo też ich części, do

działalności, odpowiadającej potrzebom obrony Państwa lub warunkom wojennym;

2)

na przystosowaniu przedsiębiorstw i gospodarstw wiejskich do przejścia na wytwórczość

wojenną.

Przysposobienie do świadczeń rzeczowych może zarządzać władza zarówno w czasie pokoju,

jak i podczas wojny.

(1)

Do występowania z żądaniem przysposobienia do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstw

przemysłowych i górniczych właściwe są władze następujące

1)

w stosunku do przedsiębiorstw przemysłu drzewnego przerabiającego surowce - Minister

Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrami: Przemysłu i Handlu, Spraw

Wojskowych oraz Skarbu;

2)

w stosunku do przedsiębiorstw przemysłowych, przerabiających surowce pochodzenia roślinnego

i zwierzęcego oraz przemysłu spożywczego - Ministrowie: Rolnictwa i Reform Rolnych,

Przemysłu i Handlu oraz Skarbu, każdy w zakresie swej właściwości w porozumieniu z

Ministrami: Spraw Wojskowych i Skarbu;

3)

w stosunku do przedsiębiorstw przemysłowych, których produkcja wojenna ma być przygotowana

i w całości wykorzystana dla potrzeb Sił Zbrojnych - Minister Spraw Wojskowych;

4)

w stosunku do pozostałych rodzajów przedsiębiorstw przemysłowych oraz w stosunku do

przedsiębiorstw górniczych - Minister Przemysłu i Handlu, w porozumieniu z Ministrami

Spraw Wojskowych i Skarbu oraz innymi interesowanymi w danej gałęzi przemysłu lub

górnictwa ministrami.

(2)

W stosunku do przedsiębiorstw samorządowych wymienieni w ust. (1) ministrowie działają

również w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

(3)

Rada Ministrów może przekazać pod czasowy zarząd Ministra Spraw Wojskowych lub też

innego ministra pewne kategorie przedsiębiorstw przemysłowych i górniczych lub też

poszczególne zakłady tych przedsiębiorstw.

(4)

Właściwi ministrowie mogą przekazywać swe uprawnienia w całości lub części władzom

i organom podległym, które działają w porozumieniu z władzą wojskową, określoną przez

Ministra Spraw Wojskowych.

Celem przygotowania przedsiębiorstw przemysłowych i górniczych do działalności, odpowiadającej

potrzebom obrony Państwa, albo warunkom wojennym, posiadacze przedsiębiorstw przemysłowych

i górniczych, tak istniejących, jak i nowo zakładanych, obowiązani są juz w czasie

pokoju na żądanie władzy

1)

dostosować budowę lub przeróbkę obiektu przedsiębiorstwa do potrzeb tej działalności

oraz wyposażyć je w potrzebne urządzenia, maszyny, narzędzia oraz inne ruchomości

- wedle wymagań władzy;

2)

posiadać i utrzymywać w należytym stanie oraz w miejscu i w sposób, wskazany przez

władze, materiały ruchu, surowce, półfabrykaty i inne materiały w ilości niezbędnej

do zapewnienia ciągłości produkcji wojennej, nakazanej przez władzę.

Celem przystosowania przedsiębiorstw przemysłowych i górniczych do przejścia ich na

wytwórczość wojenną, określoną przez właściwą władzę, posiadacze tych przedsiębiorstw

obowiązani są już w czasie pokoju na żądanie władzy

1)

opracować na własny koszt i utrzymać w stanie aktualności plan eksploatacyjny przedsiębiorstwa,

odpowiadający potrzebom wytwórczości wojennej, a obejmujący: plan przeprowadzenia

potrzebnych adaptacyj technicznych, plan gromadzenia i uzupełnienia zapasów, surowców

i półfabrykatów oraz plan organizacji pracy, przy uwzględnieniu uzupełnień personalnych

oraz przeszkolenia personelu;

2)

zmontować i zainstalować wskazane przez władzę urządzenia techniczne i maszyny;

3)

dostosować na własny koszt kwalifikacje osobowe i fachowe personelu przedsiębiorstwa

do potrzeb wytwórczości wojennej;

4)

uruchomić tytułem próby wytwórczość wojenną.

(1)

Posiadacze przedsiębiorstw przemysłowych i górniczych obowiązani są w czasie wojny,

mobilizacji, tudzież w przypadkach, gdy tego wymagać będzie interes obrony Państwa,

stwierdzony uchwałą Rady Ministrów, podporządkować się wszelkim żądaniom władzy, mającym

na celu przystosowanie przedsiębiorstwa do wytwórczości wojennej lub działalności,

stosownie do żądania władzy.

(2)

W szczególności wymienieni w art. 29 ministrowie, każdy w swoim zakresie działania,

lub upoważnione przez nich władze i organa podległe, mogą;

1)

normować działalność przedsiębiorstwa pod każdym względem tak co do metod wytwórczości,

rodzaju i jakości wytworów, jako też co do rodzaju i jakości surowców i półfabrykatów,

które mają być przy tym użyte;

2)

zarządzić dokonanie w przedsiębiorstwie, stosownie do swego uznania, zmian i przeróbek,

dotyczących zmiany zarówno charakteru, jak i rodzaju dotychczasowej wytwórczości.

(1)

Do występowania z żądaniem przysposobienia do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstw

handlowych i składowych właściwe są władze następujące

1)

w stosunku do przedsiębiorstw trudniących się handlem lub składem przedmiotów powszedniego

użytku w rozumieniu dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lutego 1938 roku o poruczeniu spraw

aprowizacyjnych Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych

(Dz. U. R. P. Nr 13, poz. 89) - Minister Rolnictwa i Reform Rolnych, Minister Przemysłu i Handlu i Minister Skarbu,

każdy w zakresie swej właściwości, w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych i

Skarbu;

2)

w stosunku do aptek publicznych, składów aptecznych, oraz składnic (aptek) z materiałem

sanitarnym ubezpieczalni społecznych, instytucyj o charakterze samorządowym, tudzież

w stosunku do hurtowych składów materiału sanitarnego - Minister Opieki Społecznej

w porozumieniu z Ministrami; Spraw Wojskowych i Skarbu;

3)

w stosunku do banków i instytucyj bankowych w rozumieniu prawa bankowego, oraz w stosunku do innych instytucyj kredytowych i oszczędnościowych, które podlegać

mogą obowiązkowi przysposobienia do świadczeń rzeczowych wedle rozporządzenia, wydanego

na podstawie art. 20 ust. (3) - Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych;

4)

w stosunku do wszystkich innych przedsiębiorstw handlowych i składowych - Minister

Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych, Skarbu i innymi

interesowanymi w danej gałęzi handlu ministrami.

(2)

W stosunku do przedsiębiorstw samorządowych, wymienieni w ust. (1) ministrowie działają

również w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

(3)

Rada Ministrów może przekazać pod czasowy zarząd Ministra Spraw Wojskowych lub też

innego ministra pewne rodzaje handlu lub poszczególne ich przedsiębiorstwa.

(4)

Właściwi ministrowie mogą przekazywać swe uprawnienia w całości lub w części władzom

i organom podległym, które działają w porozumieniu z władzą wojskową, określoną przez

Ministra Spraw Wojskowych.

(1)

Posiadacze przedsiębiorstw handlowych i składowych obowiązani są już w czasie pokoju,

celem przysposobienia tych przedsiębiorstw do świadczeń rzeczowych, na żądanie władzy

1)

posiadać i utrzymywać w należytym stanie oraz wilości, miejscu iw sposób wskazany

przez władze przedmioty handlu i składu, jako zapasy wojenne;

2)

dokonać nakazanej przez władzę przeróbki zakładu, celem pomieszczenia zapasów wojennych,

lub też podporządkować się wszelkim zarządzeniom władzy co do stworzenia odpowiednich

warunków na pomieszczenie i rozdział zapasów wojennych;

3)

podporządkować się wszelkim żądaniom władzy w zakresie kontroli zapasów wojennych,

tudzież sposobów ich odświeżenia.

(2)

Właściwi ministrowie (art. 33) w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych i Skarbu,

mogą zarządzić już w czasie pokoju na całym obszarze Państwa lub też w poszczególnych

jego częściach sprawdzenie stanu przysposobienia do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstw handlowych i składowych w

sposób, określony w zarządzeniu tych ministrów.

Celem przysposobienia do świadczeń rzeczowych gospodarstw wiejskich posiadacze tych

gospodarstw obowiązani są już w czasie pokoju, na żądanie Ministra Rolnictwa i Reform

Rolnych, w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych i Skarbu lub upoważnionej przez

nich władzy

1)

posiadać i utrzymywać w należytym stanie oraz w ilości, miejscu i w sposób wskazany

przez władzę, maszyny, narzędzia i inne środki wytwórcze, tudzież pomieszczenia na

te ruchomości;

2)

prowadzić gospodarkę w nakazanym przez władzę kierunku oraz wykonywać określone prace

i inwestycje, związane z tym kierunkiem;

3)

przystosować gospodarstwa wiejskie pod względem terenowym do potrzeb obrony Państwa

w sposób nakazany przez władzę; rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych określi sposoby i warunki przystosowania

terenowego gospodarstwa.

W związku z nałożeniem obowiązku przysposobienia gospodarstw wiejskich do świadczeń

rzeczowych, wojewoda, na wniosek dowódcy okręgu korpusu (terytorialnego dowódcy równorzędnego),

może zarządzić

1)

wdrożenie z urzędu postępowania scaleniowego;

2)

włączenie do obszaru scalenia gruntów pod budynkami i podwórzami oraz gruntów otoczonych

murem, bez względu na brak zgody właścicieli;

3)

uwzględnienie nałożonego na uczestników scalenia obowiązku przeniesienia zabudowań na miejsce wskazane przez władzę

w projekcie scalenia (w warunkach objęcia w posiadanie scalonych gruntów) z określeniem

terminu przeniesienia zabudowań nie krótszego niż dwa lata, poczynając od wprowadzenia

uczestników scalenia w posiadanie wydzielonych im gruntów.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych, w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych

i Skarbu, może zarządzić już w czasie pokoju na całym obszarze Państwa lub w poszczególnych

jego częściach sprawdzenie stanu przysposobienia do świadczeń rzeczowych gospodarstw

wiejskich w sposób określony w zarządzeniu tych ministrów.

(1)

W czasie wojny, mobilizacji, tudzież w przypadkach, gdy tego wymagać będzie interes

obrony Państwa, stwierdzony uchwałą Rady Ministrów, posiadacze gospodarstw wiejskich

obowiązani są podporządkować się wszelkim zarządzeniom władzy, mającym na celu przystosowanie

gospodarstw wiejskich do wytwórczości wojennej lub działalności, stosownie do żądania

władzy.

(2)

W szczególności Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrami: Spraw

Wojskowych i Skarbu lub też upoważnione przez nich władze i organa mogą nakazać posiadaczom

gospodarstw wiejskich

1)

wykonanie określonych prac i inwestycyj, związanych z nakazaną produkcją;

2)

wykonanie określonych prac i inwestycyj, związanych z zabezpieczeniem środków wytwórczych

lub uzyskanych wytworów;

3)

wprowadzenie samopomocy rolnej, polegającej na obowiązku wzajemnej pomocy w obrębie

gmin (gromad) i mającej na celu uzyskanie jak najwydatniejszej wytwórczości rolnej, ogrodowej lub hodowlanej w zakresie ustalonym

przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych

i Spraw Wewnętrznych,

(1)

Dostarczane przez Państwo dla celów przysposobienia do świadczeń rzeczowych urządzenia,

maszyny, narzędzia, materiały ruchu, inwentarz żywy lub martwy, surowce, półfabrykaty,

fabrykaty, produkty rolne i inne ruchomości nie stają się własnością przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa wiejskiego.

(2)

Przepisu ust. (1) nie stosuje się, jeżeli z posiadaczem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

wiejskiego zawarto umowę w sprawie przysposobienia do świadczeń rzeczowych i w niej

postanowiono inaczej.

(1)

Przysposobienie do świadczeń rzeczowych odbywa się w zasadzie na koszt posiadacza

przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego.

(2)

Jeżeli jednak nakazane przysposobienie do świadczeń rzeczowych wykracza poza własny

gospodarczy interes przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego - koszt przysposobienia

w całości lub w części, wykraczającej poza własny gospodarczy interes przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa wiejskiego, obciąża Skarb Państwa.

(3)

Jeżeli nakazane przysposobienie do świadczeń rzeczowych powoduje dla przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa wiejskiego rzeczywiste szkody, może posiadacz żądać odszkodowania

w wysokości istotnie poniesionych strat.

(4)

Jeżeli posiadacz przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego przyjmie z mocy umowy

obowiązki nałożone przez władzę, a dotyczące przysposobienia, stosuje się zamiast

przepisu ust. (2) i (3) postanowienia umowy.

(1)

Minister, do którego zakresu działania należy wydawanie zarządzeń i nakazów w sprawie

przysposobienia do świadczeń rzeczowych, w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych

i Skarbu lub upoważniona przez nich władza rozstrzyga w drodze orzeczenia ostatecznego,

czy i w jakiej wysokości Skarb Państwa jest odpowiedzialny z tytułu nakazanego przysposobienia

do świadczeń rzeczowych.

(2)

Władza właściwa wydaje orzeczenie, na wniosek interesowanego posiadacza przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa wiejskiego.

(3)

Przed wydaniem orzeczenia należy

1)

ustalić szczegółowo i ściśle zakres nakazanego przysposobienia do świadczeń rzeczowych;

2)

ustalić stanowisko i żądania przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego, któremu

nakazano przysposobienie do świadczeń rzeczowych;

3)

zasięgnąć w razie potrzeby opinii rzeczoznawców, delegowanych przez odpowiednie zrzeszenia

gospodarcze oraz instytucje samorządu gospodarczego.

(4)

Interesowanemu służy prawo w terminie dni trzydziestu od dnia doręczenia orzeczenia

domagać się w trybie powództwa sądowego ustalenia, w jakiej wysokości Skarb Państwa

jest odpowiedzialny z tytułu nakazanego przez władzę przysposobienia do świadczeń

rzeczowych.

(5)

Wniesienie pozwu nie wstrzymuje obowiązku wykonania nakazanego przez władzę przysposobienia

do świadczeń rzeczowych.

(1)

W przypadku niewykonania w terminie oznaczonym czynności, dotyczących przysposobienia

do świadczeń rzeczowych, władza, która przysposobienie nakazała, może zarządzić wykonanie

nakazanych czynności w trybie administracyjnym.

(2)

Koszty wykonania tych czynności ponosi obowiązany do ich wykonania, chyba źe ciążą

one na Skarbie Państwa.

(3)

Władza, która zarządziła wykonanie nakazanych czynności w trybie administracyjnym,

orzeka o wysokości sumy, stanowiącej równowartość wykonania i zawiadamia obowiązanego

o treści tego orzeczenia, doręczając mu nakaz zapłaty.

(4)

Niewpłacona w terminie dni trzydziestu od daty doręczenia nakazu zapłaty, ustalona

kwota kosztów (ust. (3)) podlega ściągnięciu w trybie administracyjnym.

(5)

Interesowanemu służy prawo w terminie dni trzydziestu od daty doręczenia nakazu zapłaty

domagać się w trybie powództwa sądowego obniżenia ustalonych kosztów. Sąd może na

wniosek powoda w drodze zabezpieczenia powództwa zawiesić toczące się administracyjne

postępowanie egzekucyjne.

(1)

Przedsiębiorstwa i gospodarstwa wiejskie lub ich części przysposobione do świadczeń

rzeczowych na koszt Skarbu Państwa mogą być zbywane tylko za zezwoleniem władzy, która

nakazała przysposobienie.

(2)

Przepisu ust. (1) nie stosuje się przy przenoszeniu własności przedsiębiorstw i gospodarstw

wiejskich lub ich części, w drodze egzekucji.

(3)

Ograniczenie prawa zbywania podlega ujawnieniu w księgach hipotecznych (gruntowych)

i w rejestrach handlowych, na wniosek władzy, która nakazała przysposobienie.

Doprowadzenie do poprzedniego stanu przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego,

przysposobionego do świadczeń rzeczowych, może nastąpić tylko za zezwoleniem władzy,

która nakazała przysposobienie.

(1)

Doprowadzenie do poprzedniego stanu przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego na

koszt Skarbu Państwa następować będzie na żądanie interesowanego i tylko wówczas,

jeżeli utrzymanie stanu przysposobienia wykracza poza własny gospodarczy interes przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa wiejskiego lub powoduje rzeczywistą szkodę.

(2)

Orzeczenie w sprawie odpowiedzialności Skarbu Państwa wydaje ostatecznie minister,

który nakazał przysposobienie w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych i Skarbu,

lub też upoważniona przez nich władza, po wysłuchaniu interesowanego i zasięgnięciu

w razie potrzeby opinii odpowiednich zrzeszeń gospodarczych oraz instytucji samorządu

gospodarczego.

(3)

W razie odmówienia roszczeniu, interesowanemu służy prawo w terminie dni trzydziestu

od dnia doręczenia orzeczenia domagania się w trybie powództwa sądowego ustalenia

odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu obowiązku, wynikającego z ust. (1).

(1)

W razie wybuchu wojny lub zarządzenia mobilizacji powstaje z mocy samego prawa na

całym obszarze Państwa obowiązek odstępowania na rzecz Państwa za wynagrodzeniem przedmiotów

świadczeń rzeczowych, tudzież podporządkowania się w tym celu innym zarządzeniom władzy,

przewidzianym w ustawie niniejszej (obowiązek świadczeń rzeczowych).

(2)

Rada Ministrów może wprowadzić obowiązek świadczeń rzeczowych bądź na całym obszarze

Państwa, bądź też w poszczególnych jego częściach, gdy tego wymagać będzie interes

obrony Państwa, stwierdzony uchwałą Rady Ministrów.

(1)

Obowiązek świadczeń rzeczowych trwa przez czas wojny lub pozostawania wojska, albo

marynarki wojennej (ich części) w stanie zmobilizowanym. Termin ustania tego obowiązku ogłasza w drodze obwieszczenia

Minister Spraw Wojskowych.

(2)

W przypadku, określonym w art. 46 ust, (2), obowiązek świadczeń rzeczowych trwado

czasu zniesienia go przez Radę Ministrów.

(1)

Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z interesowanymi ministrami oznaczać będzie

w drodze zarządzeń, jakie rodzaje rzeczy (ruchomości i nieruchomości) oraz praw będą

podlegać obowiązkowi świadczeń rzeczowych.

(2)

Rzeczy i prawa, objęte obowiązkiem świadczeń rzeczowych wedle zarządzenia wymienionego

w ust. (1), mogą być z dniem, wskazanym w tym zarządzeniu zajęte na rzecz Państwa

dla celów świadczeń rzeczowych.

(3)

Z dniem zajęcia przedmioty, wymienione w zarządzeniu, zostają wyłączone z obrotu i

nie mogą być przerabiane, ani przenoszone na inne miejsce, jeżeli zarządzenie, wymienione

w ust. (1), nie stanowi inaczej.

(1)

W warunkach, wymienionych w art. 46, podlegają obowiązkowi świadczeń rzeczowych bez

potrzeby wydawania zarządzenia (art. 48 ust. (1)) o objęciu pewnych przedmiotów obowiązkiem

świadczeń rzeczowych

1)

artykuły żywności pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mineralnego;

2)

artykuły codziennej potrzeby, służące potrzebom higieny osobistej, mieszkania lub

zwierząt;

3)

pomieszczenia dla ludzi lub zwierząt.

(2)

Wykaz artykułów, wymienionych w ust. (1), określi rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych

w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych.

Obowiązek świadczeń rzeczowych obejmuje

1)

obowiązek odstąpienia na rzecz Państwa prawa własności, użytkowania, używania i innych

praw, odnoszących się do przedmiotów świadczeń rzeczowych lub ograniczenia tych praw;

2)

obowiązek oddania na rzecz Państwa nieruchomości do użytku łub do swobodnego rozporządzenia;

3)

obowiązek podporządkowania się żądaniom władzy w zakresie pewnego określonego wykonywania

praw majątkowych lub korzystania z tych praw.

(1)

Odstąpienie na rzecz Państwa prawa własności nieruchomości tytułem świadczenia rzeczowego

następuje w drodze wywłaszczenia.

(2)

Przy wywłaszczaniu nieruchomości nie stosuje się przepisów o obwieszczeniach, zawartych

w art. 8 § 2, art. 11 § 2, art. 13, art. 21 § 2 oraz w art. 25 § 1 prawa o postępowaniu

wywłaszczeniowym

(Dz. U. R. P. z 1934 r. Nr 86, poz. 776).

(1)

Oddanie do użytku nieruchomości uprawnia Państwo do urządzania na nich umocnień i

fortyfikacyj, stawiania fabryk i innych budowli, budowy mostów, lotnisk, dróg, kolei

żelaznych, urządzeń telekomunikacyjnych i innych urządzeń do celów wojennych, tudzież

do eksploatacji lasów i kopalin.

(2)

Oddanie nieruchomości do swobodnego rozporządzenia nadaje Państwu, oprócz uprawnień,

określonych w ust. (1), również prawo istotnej zmiany lub zburzenia budynków.

(3)

Na żądanie właściciela nieruchomości, oddanej do użytku lub swobodnego rozporządzenia,

przeprowadza się jej wywłaszczenie; zgłoszenie tego żądania nie wstrzymuje przejęcia

nieruchomości.

(1)

W zakresie podporządkowania się żądaniom władzy (art. 50 pkt 3) ministrowie, właściwi

do zarządzenia przysposobienia do świadczeń rzeczowych lub upoważnione przez nich

władze i organa, mogą

1)

nakazać przedsiębiorstwu przemysłowemu lub górniczemu prowadzenie pewnego rodzaju

wytwórczości przemysłowej lub wydobycia górniczego, lub zakazać dotychczasowej produkcji;

2)

nakazać przedsiębiorstwu przemysłowemu lub górniczemu magazynowanie i przechowywanie

wyprodukowanych lub wydobytych przedmiotów;

3)

nakazać przedsiębiorstwu handlowemu w zakresie jego obrotów magazynowanie i przechowywanie

przedmiotów świadczeń;

4)

mianować w przedsiębiorstwach przemysłowych i górniczych delegatów w charakterze instruktorów,

inspektorów, kontrolerów i dozorców robót;

5)

zarządzać wytwarzanie lub wydobywanie przedmiotów, albo też wykonywanie pewnych robót

we własnym zakresie działania przez swoje organa przy użyciu całości lub części należących

do przedsiębiorstwa: pomieszczeń, maszyn, silników, urządzeń, sprzętu, inwentarza,

surowców, fabrykatów, półfabrykatów wszelkiego rodzaju zapasów i innych ruchomości;

6)

wziąć przedsiębiorstwo w przymusowy zarząd lub w przymusową dzierżawę.

(2)

Minister, właściwy do zarządzenia przysposobienia do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstw

przemysłowych i górniczych, może w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych zarządzić łączenie przedsiębiorstw w przymusowe organizacje

i tak powstałym organizacjom nadawać statuty. Na uczestników przymusowej organizacji

może być nałożony obowiązek pokrycia kosztów założenia i działalności organizacji

oraz kosztów nadzoru rządowego. Spory uczestników organizacji między sobą oraz spory

uczestników z organizacją, wynikłe w zakresie działalności organizacji, rozpatrywane

będą przez sądy polubowne, których tryb powoływania określa statut.

(1)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych lub

upoważnione przez nich władze i organa mogą w zakresie art. 50 pkt 3) nakazać posiadaczom

gospodarstw wiejskich

1)

uprawę pewnych roślin, jej rozszerzenie, zmniejszenie lub zaniechanie;

2)

hodowlę pewnych zwierząt, jej zwiększenie, zmniejszenie, zmianę kierunku lub zaniechanie;

3)

wyróbkę pewnych sortymentów drzewnych lub pozyskiwanie użytków ubocznych, związanych

z produkcją leśną, lub też jej ograniczenie albo zaniechanie;

4)

kopanie torfu opałowego według nakazanego systemu oraz zbiór torfu ściółkowego lub

też wzmożenie, ograniczenie bądź zaniechanie kopania albo zbiórki;

5)

magazynowanie i przechowywanie w sposób określony środków wytwórczych lub uzyskanych

wytworów.

(2)

Władze, wymienione w ust. (1), mogą ustanawiać dla oznaczonych gospodarstw wiejskich

przymusowy zarząd lub przymusową dzierżawę, jeżeli tego wymaga interes obrony Państwa,

albo też jeżeli

1)

gospodarstwo zostało opuszczone przez posiadacza bez ustanowienia zastępcy;

2)

posiadacz gospodarstwa wiejskiego zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa;

3)

gospodarstwo lub część gospodarstwa leży odłogiem, albo jest zupełnie zaniedbane;

4)

posiadacz gospodarstwa wiejskiego nie stosuje się do nakazów lub zakazów, wydanych

na podstawie ust. (1).

(3)

Sposób stwierdzenia warunków, uzasadniających ustanowienie przymusowego zarządu lub

przymusowej dzierżawy w gospodarstwach wiejskich, określi rozporządzenie Ministra

Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych,

Rozporządzenie Ministrów: Przemysłu i Handlu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych, wydane

w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wojskowych i Skarbu, określi tryb postępowania

przy obejmowaniu przedsiębiorstw lub gospodarstw wiejskich w przymusowy zarząd lub

przymusową dzierżawę, obowiązki i prawa osób, sprawujących przymusowy zarząd lub przymusową

dzierżawę, tudzież tryb postępowania przy likwidacji przymusowego zarządu lub przymusowej

dzierżawy,

(1)

Przedsiębiorstwa i gospodarstwa wiejskie lub ich części, wzięte w przymusowy zarząd

lub przymusową dzierżawę i przysposobione w tym czasie na koszt Skarbu Państwa do

świadczeń rzeczowych, mogą być zbywane tylko za zezwoleniem władzy, która nakazała

przysposobienie.

(2)

Ograniczenie prawa zbywania podlega ujawnieniu w księgach hipotecznych (gruntowych)

i rejestrach handlowych, na wniosek władzy, która nakazała przysposobienie,

(3)

Doprowadzenie do poprzedniego stanu przysposobionych do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstw

i gospodarstw wiejskich, wziętych w przymusowy zarząd lub przymusową dzierżawę, może

nastąpić w trybie i na warunkach, określonych w art. 44 i 45.

Prawo zgłaszania zapotrzebowań na przedmioty świadczeń rzeczowych służy Ministrowi

Spraw Wojskowych oraz innym ministrom w zakresie ich działalności, a także władzom

i organom przez nich upoważnionym.

Przy zgłaszaniu zapotrzebowań na przedmioty świadczeń rzeczowych oraz przy ich pobieraniu

należy w miarę możności kierować się zasadą równomiernego obciążenia ludności świadczeniami.

Władze, upoważnione do zgłaszania zapotrzebowań świadczeń rzeczowych, kierują zgłoszenia

te celem wykonania zapotrzebowania do władz administracyjnych, które określi rozporządzenie

Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z interesowanymi ministrami.

(1)

Władze administracyjne, określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 59, wydają

na podstawie otrzymanych zapotrzebowań odpowiednie zarządzenia i nakazy, oraz doręczają

je osobom, obowiązanym do świadczeń bezpośrednio lub za pośrednictwem władzy, odbierającej

przedmiot świadczeń.

(2)

Nakaz należy kierować bezpośrednio do posiadacza przedmiotu świadczeń rzeczowych lub

pełnomocnika, jeżeli przepisy ustawy niniejszej lub wydanego na jej podstawie rozporządzenia

nie stanowią inaczej.

(3)

Obowiązek wykonania nakazu ciąży na osobach, którym zgodnie z przepisami ustawy niniejszej,

lub wydanego na jej podstawie rozporządzenia nakaz doręczono.

W przypadku zgłoszenia zapotrzebowania na ten sam przedmiot świadczenia przez władze

wojskowe i inne władze państwowe, pierwszeństwo zaspokojenia zapotrzebowania służy

władzom wojskowym.

(1)

Organ, odbierający przedmiot świadczenia, obowiązany jest przy odbiorze doręczyć świadczącemu

dowód wykonania świadczenia.

(2)

Jeżeli posiadacz przedmiotu świadczenia jest nieobecny lub niewiadomy, należy pobrać

świadczenie w obecności dwóch świadków.

(3)

W przypadku, wymienionym w ust. (2), dowód wykonania świadczenia składa się u sołtysa

lub u przełożonego gminy, którzy obowiązani są doręczyć go posiadaczowi przedmiotu

świadczenia.

(1)

Organ, odbierający przedmiot świadczenia, ma prawo, bez osobnego zgłoszenia zapotrzebowania,

zarządzenia i pobrania przedmiotów służących do opakowania, oraz prawo czasowego środka

przewozowego, jeżeli celem dostarczenia przedmiotu świadczenia do oznaczonego miejsca

i w oznaczonym czasie okaże się konieczne odpowiednie jego opakowanie lub użycie środka

przewozowego. Środek przewozowy powinna na jego zapotrzebowanie dostarczyć powiatowa

władza administracji ogólnej.

(2)

Organ, odbierający przedmiot świadczenia, stwierdza pobranie przedmiotów, służących

do opakowania, oraz czasowe użycie środka przewozowego w dowodzie wykonania świadczenia,

odnoszącym się do głównego przedmiotu świadczenia, jeżeli opakowanie lub środek przewozowy

pobrano u tej samej osoby.

(1)

Jako przedmioty świadczeń rzeczowych, mogą być pobrane również ruchomości

1)

złożone i przechowywane w domach składowych, w składach i magazynach celnych, w magazynach

kolejowych, pocztowych oraz w magazynach lub składach innych przedsiębiorstw przewozowych;

2)

przewożone lob transportowane lądem. wodą lub powietrzom.

(2)

Wydanie przedmiotów świadczenia zwalnia w przypadkach, wymienionych w ust. (1), depozytariuszów

lub przewoźników od ciążących na nich obowiązków prawnych. Wynagrodzenie z tytułu

tych świadczeń służy interesowanym na zabezpieczenie tych samych praw, jakie im służyły

na wydanych przedmiotach świadczeń.

(3)

Rozporządzenie wykonawcze określi sposób pobierania przedmiotów świadczeń rzeczowych,

wymienionych w ust. (1).

(1)

Pobranie przedmiotów świadczeń rzeczowych może nastąpić także w drodze repartycji.

(2)

Repartycja polega na ustateniu ilości przedmiotów świadczenia, jakie mają być dostarczone

przez poszczególne okręgi administracyjne i w następstwie przez poszczególne podmioty

obowiązane do świadczeń.

(3)

Rozporządzenie wykonawcze określi wiedze, właściwe dla zarządzenia repartycji i do

pobrania w drodze repartycji przedmiotów świadczeń rzeczowych, oraz sposób pobrania

w drodze repartycji przedmiotów świadczeń rzeczowych.

(1)

Za świadczenia rzeczowe należy się wynagrodzenie.

(2)

Wynagrodzenie nie należy się za zużycie dróg prywatnych oraz nie przynoszących dochodów

placów niezabudowanych i budynków nieużytkowanych.

Podstawą określenia wysokości wynagrodzenia jest

1)

cennik przedmiotów świadczeń rzeczowych, albo

2)

orzeczenie powiatowej komisji świadczeń rzeczowych, albo

3)

orzeczenie specjalnej komisji świadczeń rzeczowych.

(1)

Dla ustalania ceny przedmiotów świadczeń rzeczowych masowej produkcji i zbytu powołuje

się wojewódzkie (stołeczną) komisje cennikowe i główną komisję cennikową.

(2)

Do przedmiotów świadczeń rzeczowych masowej produkcji i zbytu zalicza się przede wszystkim

przedmioty powszedniego użytku.

(3)

Rozporządzenie Ministrów: Spraw Wewnętrznych, Spraw Wojskowych, Skarbu, Przemysłu

i Handlu, Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Opieki Społecznej określi

1)

skład wojewódzkiej (stołecznej) komisji cennikowej i głównej komisji cennikowej; w

skład tych komisyj, obok przedstawicieli władzy, wchodzić będą również przedstawiciele

instytucyj samorządu gospodarczego oraz samorządu terytorialnego;

2)

właściwość tych komisyj oraz ich obszar działania;

3)

tryb postępowania przy ustalaniu ceny przedmiotów świadczeń rzeczowych.

(1)

Komisje cennikowe ustalają ceny przedmiotów świadczeń rzeczowych periodycznie lub

w miarę potrzeby i ogłaszają je w formie cenników, oznaczonych liczbami porządkowymi,

ze wskazaniem miejscowości i daty wydania cennika, tudzież obszaru, na którym cennik

ma obowiązywać.

(2)

Wymienieni w art. 68 ust. (3) ministrowie przygotują już w czasie pokoju wykaz przedmiotów

masowej produkcji i zbytu, które powinny być objęte cennikiem przedmiotów świadczeń

rzeczowych.

(1)

Dla ustalenia wysokości wynagrodzenia za świadczenia

1)

nie objęte cennikiem przedmiotów świadczeń rzeczowych i których ustalenie wysokości

wynagrodzenia nie należy do specjalnej komisji świadczeń rzeczowych;

2)

objęte cennikiem przedmiotów świadczeń rzeczowych w przypadku nieustalenia wynagrodzenia

przezorgan pobierający przedmiot świadczenia lub upoważniony do wypłaty, powołuje

się powiatowe komisje świadczeń rzeczowych.

(2)

Rozporządzenie Ministrów: Spraw Wewnętrznych, Spraw Wojskowych, Skarbu, Przemysłu

i Handlu, Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Opieki Społecznej określi skład powiatowych

komisyj świadczeń rzeczowych oraz tryb postępowania przy ustalaniu wynagrodzenia za

świadczenia rzeczowe.

(3)

W skład powiatowych komisyj świadczeń rzeczowych wchodzić będą, obok przedstawicieli

władzy, przedstawiciele instytucyj samorządu gospodarczego oraz przedstawiciele samorządu

terytorialnego.

(1)

Powiatowe komisje świadczeń rzeczowych powołuje do życia wojewoda (Komisarz Rządu

na m. st. Warszawę) w porozumieniu z dowódcą okręgu korpusu (terytorialnym dowódcą

równorzędnym) z chwilą powstania warunków, przewidzianych w art. 46.

(2)

Powiatowe komisje świadczeń rzeczowych ustalają wynagrodzenie za świadczenia rzeczowe

w formie orzeczenia.

(1)

Dla ustalenia wysokości wynagrodzenia z tytułu

1)

wzięcia nieruchomości do używania, użytkowania, użytku lub swobodnego rozporządzenia;

2)

przysposobienia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego do świadczeń rzeczowych

w warunkach, określonych w art. 46;

3)

podporządkowania przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego żądaniom władzy, przewidzianego

w art. 53 lub 54;

4)

odstąpienia praw do dóbr majątkowych, nie będących rzeczami, powołuje się specjalne

komisje świadczeń rzeczowych.

(2)

Rozporządzenie Ministrów: Spraw Wewnętrznych, Spraw Wojskowych, Skarbu, Przemysłu

i Handlu, Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Opieki Społecznej określi skład specjalnej

komisji świadczeń rzeczowych oraz tryb postępowania przy ustalaniu wynagrodzenia za

świadczenia rzeczowe, wymienione w ust. (1).

(3)

W skład specjalnej komisji świadczeń rzeczowych wchodzić będą, obok przedstawicieli

władzy, przedstawiciele instytucyj samorządu gospodarczego oraz samorządu terytorialnego.

(1)

Specjalne komisje świadczeń rzeczowych tworzy w miarę potrzeby oraz w potrzebnej ilości

kompletów minister, który wydał zarządzenie lub nakaz, powodujące w następstwie obowiązek

wypłaty wynagrodzenia za świadczenie lub przysposobienie.

(2)

Specjalne komisje świadczeń rzeczowych urzędują w miejscowości, oznaczonej przez właściwego

ministra.

(3)

Specjalne komisje świadczeń rzeczowych ustalają wynagrodzenie za świadczenia rzeczowe

w formie orzeczenia.

(1)

Wynagrodzenie za świadczenie rzeczowe, objęte cennikiem, wypłaca organ pobierający

przedmiot świadczenia lub organ upoważniony do wypłaty w wysokości, określonej w cenniku.

(2)

Jeżeli cena przedmiotu świadczenia jest w cenniku określona tylko przez podanie jej

najniższej lub najwyższej granicy (skala cen), wysokość wynagrodzenia za świadczenia

ustala w ramach skali cen organ pobierający przedmiot świadczenia, przy użyciu znawców,

jeżeli istnieje możność ich powołania.

Wynagrodzenie za świadczenia

1)

do których ustalenia powołane są powiatowe lub specjalne komisje świadczeń rzeczowych;

2)

objęte cennikiem, lecz za które należność nie została wypłacona przez organ pobierający

przedmiot świadczenia, wypłacają kasy państwowe wedle zasad, określonych rozporządzeniem

Ministra Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych i innymi właściwymi ministrami.

(1)

Wynagrodzenie za pobrane świadczenie będzie wypłacone w gotówce lub asygnatami.

(2)

Warunki i sposób wypłaty wynagrodzenia określa rozporządzenie wykonawcze.

(3)

Warunki i terminy wykupu asygnat ustala Minister Skarbu, któremu zarazem służy prawo

ustalania oprocentowania oraz warunków odstępowania asygnat przez ich pierwotnych

posiadaczy.

(1)

Wynagrodzenie za pobrane świadczenie wypłaca się tylko na podstawie dowodu wykonania

świadczenia.

(2)

Organ, dokonywający wypłaty lub kasa państwowa, zaznacza na dowodzie wykonania świadczenia

wysokość i sposób wypłaty wynagrodzenia.

(3)

Osoba, której wypłacono wynagrodzenie za świadczenie, potwierdza odbiór wynagrodzenia

organowi, który dokonał wypłaty wynagrodzenia.

(1)

Wynagrodzenie za świadczenie, pobrane w drodze repartycji, będzie wypłacone zarządowi

gminy za okazaniem dowodu wykonania świadczenia.

(2)

Zarząd gminy obowiązany jest, niezwłocznie po otrzymaniu wynagrodzenia, wypłacić każdemu

ze świadczących należną kwotę.

Interesowany, który nie zadawala się wysokością wynagrodzenia, ustalonego w cenniku

lub w orzeczeniu powiatowej, albo specjalnej komisji świadczeń rzeczowych, może w

terminie dni trzydziestu od dnia zawiadomienia wykonywającego świadczenia o wysokości

przyznanego wynagrodzenia domagać się ustalenia wysokości wynagrodzenia w drodze powództwa

sądowego.

(1)

Wszelkie nakazy, polecenia, informacje lub wyjaśnienia, dotyczące powszechnego obowiązku

świadczeń rzeczowych oraz związane z nimi pisma, umowy, dokumenty i wiadomości stanowią

tajemnicę w rozumieniu art. 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o

niektórych przestępstwach przeciwko bezpieczeństwu Państwa

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 851).

(2)

Przepis ust. (1) dotyczy również pracowników, dostawców i odbiorców, którzy ze względu

na zajmowane stanowisko lub wykonywanie zawodu w danym przedsiębiorstwie lub gospodarstwie

wiejskim, albo ze względu na uskuteczniane dostawy lub odbiór powzięli wiadomość o

sprawach, wymienionych w ust. (1).

(1)

Przysposabiane do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstwa i gospodarstwa wiejskie obowiązane

są do stworzenia na własny koszt warunków, zapewniających bezpieczeństwo i ochronę

tajemnicy państwowej w zakresie nakazanym przez władzę właściwą.

(2)

Władzą właściwą do wydawania nakazów w sprawach bezpieczeństwa i ochrony tajemnicy

państwowej jest minister właściwy do zarządzenia przysposobienia do świadczeń rzeczowych,

działający w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

(3)

Rada Ministrów: może przekazać Ministrowi Spraw Wojskowych sprawy związane z bezpieczeństwem

i ochroną tajemnicy państwowej przedsiębiorstw lub gospodarstw wiejskich, co do których

zarządzone przysposobienie do świadczeń rzeczowych należy do innego ministra.

(4)

Właściwi ministrowie mogą przekazywać swe uprawnienia, dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa

i ochrony tajemnicy państwowej w całości lub w części, władzom i organom podległym,

które działają w porozumieniu

z władzą wojskową, wyznaczoną przez Ministra Spraw Wojskowych.

Władza właściwa, celem zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony tajemnicy państwowej,

może w szczególności już w czasie pokoju nakładać na posiadaczy przedsiębiorstw i

gospodarstw wiejskich, przysposabianych do świadczeń rzeczowych

1)

obowiązek podporządkowania się wszelkim zarządzeniom władzy, mającym na celu zapewnienie

bezpieczeństwa i ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego we

wszelkich przejawach jego wytwórczości lub działalności;

2)

obowiązek opracowania i wprowadzenia w życie regulaminu wewnętrznego o bezpieczeństwie

i zachowaniu tajemnicy według wskazówek władzy i zatwierdzonych przez władzę;

3)

obowiązek niezatrudniania lub zwalniania z pracy wskazanych przez władzę członków

zarządu, jeżeli nie zamieszkują w kraju.

(1)

Dane o przedmiotach świadczeń rzeczowych, zebrane od posiadaczy przedmiotów świadczeń

rzeczowych, albo od pełnomocników (pełnomocników komisarycznych, zastępców) oraz dane,

zebrane na podstawie rejestracji przedmiotów świadczeń rzeczowych, mogą być zużytkowane

tylko dla celów, przewidzianych ustawą niniejszą.

(2)

Wykorzystanie przez władze skarbowe uprawnień, przewidzianych ordynacją podatkową

w stosunku do spraw objętych ustawą niniejszą, może odbywać się jedynie w sposób ustalony

przez Ministra Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

(1)

Przepisy ustawy niniejszej stosuje się również do

1)

przedsiębiorstw i zakładów monopolowych,

2)

przedsiębiorstw, zakładów i majątków państwowych, posiadających samoistną osobowość

prawną,

3)

państwowych przedsiębiorstw przemysłowych, handlowych i górniczych, wydzielonych z

administracji państwowe) w myśl rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1927 r. o wydzielaniu z

administracji państwowej przedsiębiorstw państwowych przemysłowych, handlowych i górniczych

oraz o ich komercjalizacji

(Dz. U. R. P. Nr 25, poz. 195),

4)

Banku Polskiego, Pocztowej Kasy Oszczędności oraz banków państwowych.

5)

prywatnych przedsiębiorstw i zakładów oczyszczających i odwadniających spirytus oraz

Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych, - ze zmianami, wymienionymi w ust. (2).

(2)

Zmiany te są następujące

1)

władzą właściwą do wydawania zarządzeń i nakazów z mocy ustawy niniejszej w stosunku

do przedsiębiorstw, zakładów i majątków, wymienionych w ust. (1) pkt 1), 2), 3), jest

działający w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych - minister, któremu wymienione

przedsiębiorstwa podlegają, zaś w stosunku do banków, instytucyj, przedsiębiorstw

i zakładów, wymienionych w ust. (1) pkt 4), 5) - Minister Skarbu, działający w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wojskowych; uprawnienia te może właściwy minister przekazywać w

całości tub w części władzom i organom podległym, które działają w porozumieniu z

władzą wojskową, określoną przez Ministra Spraw Wojskowych;

2)

przysposobienie do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstw, zakładów, majątków, banków

i instytucyj, wymienionych w ust. (1) pkt 1), 2), 3), 4) - odbywa się na ich własny

koszt);

3)

wymienione w ust. (1) pkt 1), 2), 3), 4) przedsiębiorstwa, zakłady, majątki, banki

i instytucje otrzymują wynagrodzenie z tytułu świadczeń rzeczowych w drodze rozliczeń

rachunkowych ze Skarbem Państwa.

(3)

Rada Ministrów może określić również inne zmiany, poza wymienionymi w ust. (2), które

należy stosować do wymienionych w ust. (1) przedsiębiorstw, zakładów, majątków, banków

i instytucyj przy wykonywaniu ustawy niniejszej.

(1)

W czasie wojny Naczelny Wódz ma prawo stawiania Rządowi wiążących postulatów w sprawach

świadczeń rzeczowych oraz prawo zgłaszania zapotrzebowań na przedmioty świadczeń rzeczowych

- na obszarze całego Państwa. Prawo zgłaszania zapotrzebowań służy również władzom

(organom) wojskowym, wskazanym przez Naczelnego Wodza.

(2)

Naczelny Wódz może zastrzec sobie wykonanie na obszarze operacyjnym wszystkich lub

pewnych uprawnień, które na podstawie niniejszej ustawy służą poszczególnym ministrom.

(3)

W czasie wojny, w razie nagłej potrzeby lub na obszarze, na którym władze administracyjne

na skutek działań wojennych nie funkcjonują, mogą władze, uprawnione do zgłaszania

zapotrzebowań, kierować zapotrzebowania do zarządu gminy, który postępuje w myśl art.

60. Gdyby i ten sposób nie dawał pewności, że świadczenie będzie na czas wykonane,

mogą władze kierować zapotrzebowania w formie nakazów wprost do osób, od których żąda

się świadczenia. Władze (organa) wojskowe mogą w tych przypadkach pobrać świadczenia

nawet bez zapotrzebowania i bez nakazu - wprost od posiadacza przedmiotu świadczenia.

Dowód wykonania świadczenia musi być świadczącemu zawsze wręczony.

(4)

Naczelny Wódz drogą zarządzenia może określić również inne zmiany, poza określonymi

w ust. (3), jakie należy stosować przy wykonaniu ustawy niniejszej na obszarze operacyjnym.

(1)

Przepisy ustawy niniejszej stosuje się również do zakładów leczniczych i lecznic weterynaryjnych,

które określą w drodze rozporządzenia Minister Opieki Społecznej oraz Rolnictwa i

Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

(2)

Przy stosowaniu ustawy niniejszej w stosunku do zakładów leczniczych i lecznic weterynaryjnych

wprowadza się zmiany następujące

1)

władzą właściwą do wydawania zarządzeń i nakazów z mocy ustawy niniejszej w stosunku

do zakładów leczniczych jest Minister Opieki Społeczne}, działający w porozumieniu

a Ministrami Spraw Wojskowych i Skarbu, a o ile chodzi o zakłady lecznicze kolei państwowych

- również w porozumieniu a Ministrem Komunikacji; w stosunku do lecznic weterynaryjnych

właściwym jest Minister Rolnictwa i Reform Rolnych, działający w porozumieniu z Ministrami

Spraw Wojskowych i Skarbu; uprawnienia te Ministrowie: Opieki Społeczne) i Rolnictwa

i Reform Rolnych mogą przekazywać w całości lub w części władzom i organom podległym,

które działają w porozumieniu z władzą wojskową, określoną przez Ministra Spraw Wojskowych;

2)

obowiązek udzielania danych o przedmiotach świadczeń rzeczowych dotyczy: ilości i

jakości łóżek szpitalnych, karetek pogotowia, przyrządów, narzędzi i przyborów lekarskich,

dentystycznych i elektromedycznych, środków leczniczych i opatrunkowych i wszelkich

innych posiadanych ruchomości, sposobu ich przechowywania i odświeżania, tudzież ilości

i kwaliflkacyj osobowych i fachowych personelu, zatrudnionego stale w zakładzie leczniczym;

3)

celem przysposobienia zakładu leczniczego lub lecznicy weterynaryjnej do świadczeń

rzeczowych, posiadacze tych zakładów i lecznic tak istniejących, jak i nowozakładanych

obowiązani są już w czasie pokoju - na żądanie właściwej władzy (ust. (2) pkt 1))

a)

dostosować budowę zakładu leczniczego lub lecznicy weterynaryjnej, albo też ich przeróbkę

do działalności, odpowiadającej potrzebom obrony Państwa lub warunkom wojennym,

b)

posiadać i utrzymywać w należytym stanie oraz ilości i miejscu, wskazanym przez władze,

zapasy wojenne, dotyczące łóżek szpitalnych, karetek pogotowia, przyrządów, narzędzi

i przyborów lekarskich, dentystycznych oraz elektromedycznych, środków leczniczych

i opatrunkowych, tudzież innych ruchomości, związanych z leczeniem i udzielaniem porad

lekarskich,

c)

dostosować kwalifikacje osobowe i fachowe personelu, zatrudnionego stale w zakładzie

leczniczym lub lecznicy weterynaryjnej, do potrzeb wskazanych służbą sanitarno-wojskową

w czasie wojny,

d)

podporządkować się wszelkim żądaniom władzy w zakresie kontroli zapasów wojennych,

tudzież sposobów ich odświeżania.

(3)

Rada Ministrów może określić również inne zmiany, poza wymienionymi w ust. (2), które

należy stosować do zakładów leczniczych i lecznic weterynaryjnych przy wykonywaniu

ustawy niniejszej.

Umowy, podania i świadectwa w sprawie wykonania powszechnego obowiązku świadczeń rzeczowych

są wolne od opłat stemplowych.

Towary celne, pobrane tytułem świadczenia rzeczowego, są wolne od należności celnych

i innych, wymierzanych przy odprawie celnej oraz od ograniczeń przywozowych, z wyjątkiem

towarów, pobranych do czasowego użytku, które są wolne tylko czasowo od tych należności.

Kto

1)

nie ustanawia pełnomocnika lub jego zastępcy,

2)

nie zawiadamia władzy o wypowiedzeniu pracy lub o zwolnieniu z pracy pracownika, pełniącego

obowiązki pełnomocnika, pełnomocnika komisarycznego lub zastępcy,

3)

pełnomocnikowi, pełnomocnikowi komisarycznemu lub zastępcy, utrudnia wykonywanie obowiązków,

wynikających z ustawy niniejszej lub przepisów na jej podstawie wydanych,

4)

organowi, upoważnionemu do pobrania przedmiotów świadczeń rzeczowych, utrudnia pobranie

tych przedmiotów,

podlega karze aresztu do dwóch miesięcy lub grzywny do 2000 zł, albo obu tym karom

łącznie.

Kto

1)

nie udziela danych o przedmiotach świadczeń rzeczowych,

2)

nie zgłasza do rejestracji przedmiotów świadczeń rzeczowych,

3)

nie stosuje się do zarządzeń tub nakazów władzy, mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa

lub ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego,

podlega karze aresztu do trzech miesięcy lub grzywny do 3000 zł, albo obu tym karom

łącznie.

Kto

1)

bez zezwolenia władzy zbywa przedsiębiorstwa lub gospodarstwo wiejskie, przysposobione

do świadczeń rzeczowych,

2)

bez zezwolenia władzy doprowadza do poprzedniego stanu przedsiębiorstwo lub gospodarstwo

wiejskie, przysposobione do świadczeń rzeczowych,

podlega karze aresztu do jednego roku lub grzywny do 50000 zł, albo obu tym karom

łącznie.

(1)

Kto wbrew przepisom ustawy niniejszej, lub rozporządzeń, zarządzeń albo nakazów, wydanych

na jej podstawie

1)

nie przysposabia do świadczeń rzeczowych przedsiębiorstwa lub gospodarstwa wiejskiego,

stosownie do żądania władzy lub obowiązku przyjętego umową,

2)

nie dostarcza lub nie wytwarza, stosownie do żądania władzy, przedmiotów świadczeń

rzeczowych,

3)

nie stosuje się do nakazów lub zakazów, wydanych na podstawie art. 3, 32, 38, 48,

53 lub 54,

podlega karze więzienia do roku lub aresztu do roku. Obok kary pozbawienia wolności,

można orzec grzywnę do 100.000 zł.

(2)

Jeżeli jednego z czynów, wymienionych w ust. (1), dopuszczono się w czasie wojny,

sprawca podlega karze więzienia do lat trzech lub aresztu do lat trzech. Obok kary

pozbawienia wolności można orzec grzywnę do 300.000 zł.

Do orzekania o przestępstwach, przewidzianych w art. 89 i 90, powołane są powiatowe

władze administracji ogólnej.

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o rzeczowych

świadczeniach wojennych

(Dz. U. R. P. Nr 95, poz. 859);

2)

art.80 do 82 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o zakładach leczniczych

(Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 382).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych oraz innym właściwym

ministrom w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.